เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่สามสิบหก ชิสึกะจัง

กริ้งๆ

ผมกดน้ำชาและผลไม้มาจำนวนมากประมาณสิบกว่าขวดทำให้ผมได้เพชรมาในระบบอีกประมาณ 40 ลูก

เป็นเรื่องของการที่มันโฆษณาแฝงสินค้าหรือเปล่าหรือว่า..

เพชรคืออะไรกันแน่?

ทำไมทำกิจกรรมอย่างหนึ่งถึงได้มา

ทำไมผมถึงไม่คิดเรื่องนี้มาก่อน?

ผมคิดขณะที่กอดน้ำผลไม้และน้ำอัดลมต่างๆมาและนั่งข้างๆคานาเอะ

ผมจิบน้ำชาอย่างครุ่นคิด

“แล้วตกลงเพลงมันควรจะบรรเลงอย่างไรหรือ?”ผมถามคานาเอะขณะที่ดื่มชาไปด้วยเช่นกัน

ความเงียบปกคลุมระหว่างเราอยู่สักพักหนึ่ง

ท่าทางเธอกังวลเหมือนไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไรผมใช้ช่วงนั้นลองเก็บของเข้าไปในมิติที่เก็บของให้เหลือแต่น้ำชาที่ผมดื่มอยู่เท่านั้น

“เพลงควรจะมีจังหวะเหมือนเดิมจนกระทั่งมีเนื้อเพลงที่เหมาะสมมาคั่นคุณมาขัดขวางการบรรเลงเพลงนั้น”

คานาเอะกล่าว

แม้จะไม่แสดงออกมากมายแต่ผมก็รู้ว่าเธอเกิดอาการตึงเครียดเมื่อเจอหน้าผม

เฮ้อ

ผมจิบน้ำชาอีกทีการมีอะไรตกถึงท้องบ้างก็ดีเหมือนกัน

“คานาเอะจัง เธอเริ่มกลายเป็นคนพูดจาอย่างนี้ตั้งเมื่อไรกันนี่?ตอนที่เจอกันในวัยเด็ก ผมว่าเธอยังพูดจาแบบมนุษย์ปรกติมากกว่านี้นะ”

ผมกล่าวถามอย่างสงสัย

ในหนังสือแนะนำตัวละครนั้นมีกล่าวไว้บ้างเรื่องวัยเด็กของคานาเอะ

ที่เป็นเด็กร่าเริงมาก่อน

โอตะเองก็เคยเจอกับเธอในวัยเด็กในงานเลี้ยงมาบ้าง

โอตะถึงกับได้บรรเลงเปียโนโชว์ในงานด้วย

เอ๋ เปียโน

ตกลงเอ็งเป็นลูกคุณหนูจริงๆนี่หว่าโอตะ

ทำไมกลายเป็นโอตาคุอ้วนไปได้?

ภาพในอดีตของโอตะที่ยังเป็นเด็กผู้ชายมีแววตาที่มุ่งมั่นโผล่ขึ้นมาในหัวของผม

และเทียบกับตอนที่ฮอร์โมนมากขึ้นในช่วงวัยรุ่นและร่างกายที่ใหญ่โต

ราวกับภาพในแนวล้อเลียนว่าตอนเด็กหน้าตาน่ารักโมเอะแนวโชตะ โตขึ้นมากลายเป็นอ้วน ตัวสูง ร่างใหญ่หน้าตาน่าเกลียด ผมปรกหน้าแบบโอตาคุ

ก็คงจะอย่างนั้นล่ะมั้งผมถอนหายใจดื่มน้ำชาร้อนๆและมองท้องฟ้ายามราตรีกับดวงจันทร์

เธอกลับเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้ง

“ชิ---ชิสึกะจัง?”

ชื่อที่ทำเอาผมขนลุกไปทั่ว

ทำให้ผมรู้ตัวว่า ผมสะดวกใจกับการโดนเรียกว่า”โอตะ”มากกว่า “ชิสึกะจัง”นั่นเอง

ชื่อแรกอาจจะดูน่ารังเกียจแต่ตรงกับตัวผมมากกว่าชื่อสองดูน่ารักกว่า แต่มันคือสิ่งที่จากไปแล้วล่ะ

เฮ้อ

ผมจิบน้ำชาจนหมดบี้แก้วและโยนแก้วลงถังขยะแม่นยำ

“อย่างที่เธอไม่ใช่คานาเอะจังที่ร่าเริงผมก็ไม่ใช่ชิสึกะจังคนนั้นแล้วหรอกนะเราผ่านอะไรมาที่ทำให้เราไม่ได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว” ผมกล่าวอย่างสงบ

มันราวกับมางานศพของคนรู้จักที่เราจากกันไปนานแล้วอย่างนั้นเลยเฮ้อ

ผมไม่คิดจะปฏิเสธความรับผิดชอบของโอโตนาชิหลังจากผมได้รวมวิญญาณมาแล้วแต่ว่า มันเหมือนกับแฟนท่อมเพน Phantom pain  ความรู้สึกเจ็บปวดของอวัยวะที่สูญเสียไปแล้วไม่มีอยู่จริงๆ แขนข้างนั้นของเราขาดไปแล้ว แต่ก็ยังเจ็บปวดอยู่ เหมือนกับมันยังติดอยู่กับตัวเรา

ขณะที่ผมกำลังถอนหายใจอยู่

คานาเอะก็พุ่งเข้ามาโดยไม่สนว่าจะปาแก้วน้ำที่อยู่ในมือเธอไปที่ไหน

เธอ..ร้องไห้

“ฮืออออ ชิสึกะจัง ชิสึกะจัง ฮืออออ”

เอาเข้าไป

ผมนึกว่าพี่หัวโมฮอว์กจะมาเจอกันในที่นี้หรือพี่สูทดำเสียอีก

ผมไม่ถนัดการเจรจาพูดคุยอย่างนี้นะ

“ฮือออ”

เสียงร้องไห้ของคานาเอะ ทำให้ผมรู้สึกลำบากใจเพราะโลกความจริงมันไม่มีบทพูดตัวเลือกไว้ตอบโต้สถานการณ์อย่างนี้