ผู้ร่วงหล่น

แจ๊คและการียะโซได้จองหน้ากันอย่างเงียบ ๆ จนทำให้ผู้คนที่มองมาทางพวกเขารู้สึกอึดอัด ก่อนที่ทั้งคู่จะลงมือพร้อมกัน

การียะโซได้ยกมือขึ้นพร้อมกับมีหนังสือเวทมนตร์สีทองปรากฏขึ้นในมือ ดวงตาสีทองของการียะโซได้ส่องประกายขึ้นทำให้การียะโซราวกับนักบุญเวท

ส่วนแจ๊คได้กางนิ้วทั้ง 5 อากาศตรงหน้าแจ๊คได้สั่นสะเทือนพร้อมกับสีดาบขนาดใหญ่ 5 สีปรากฏขึ้นในมือ

นกอสูรใต้เท้าการียะโซได้ส่งเสียงคำรามพร้อมกับพุ่งลงมาหาแจ๊คด้วยความว่องไวพร้อมกับยกขาทั้ง 2 เผยให้เห็นกรงเล็บอันแหลมคมที่ส่องประกายกับแสงอาทิตย์จนทำให้คนมองแสบตา

แจ๊คหัวเราะขึ้นพร้อมกับเหวี่ยงดาบในมือไปโจมตีนกอสูรทันที การียะโซในตอนนี้นิ่งสงบไม่เหมือนกับตอนนี้ต่อสู้กับแจ๊คครั้งแรก

การียะโซได้ยกมือขวาขึ้นมา หนังสือในมือซ้ายได้พลิกกลับไปกลับมาอย่างรวดเร็วก่อนจะมีหอกไฟขนาดใหญ่ที่เผาไหม้อากาศปรากฏขึ้นด้านหน้าของการียะโซ

การียะโซสั่งให้หอกไฟทั้งหมดโจมตีแจ๊คไปทันที แจ๊คไม่สนใจหอกไฟที่กำลังมาถึงเขาได้เหวี่ยงดาบในมือไปโจมตีหอกไฟตรงหน้าทันที

ปัง ปัง ปัง ตูม ตูม ตูม

การปะทะกันระหว่างแจ๊คกับการียะโซได้ทำให้บ้านเรือนเสียหายไปเป็นจำนวนมาก สะเก็ดไฟกระจายตัวไปโดนบ้านเรือนจนเกิดไฟไหม้ขึ้น

ชาวบ้านเห็นมีคนมาต่อสู้กับภายในเมืองจึงรู้สึกหวาดกลัว ได้วิ่งหนีไปเพื่อจะไม่ได้รับผลจากการต่อสู้ของทั้ง 2 คน

การโจมตีของการียะโซจบลงไป ทว่ากรงเล็บของนกอสูรได้ตามมาติด ๆ หลังจากที่แจ๊คเหวี่ยงดาบไปทำลายหอกไฟทั้ง 5 ของการียะโซ

เมื่อเห็นการโจมตีของนกอสูรตรงหน้าดวงตาสีม่วงของแจ๊คได้ส่องประกายขึ้น พร้อมกับมีโล่กำแพง 5 สีปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างว่องไว

ปัง ปัง

กรงเล็บของนกอสูรมาหยุดตรงโล่กำแพง 5 สีของแจ๊คพอดี นกอสูรรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากที่มันไม่สามารถทำลายโล่กำแพง 5 สีตรงหน้าแจ๊คได้

มันจึงคำรามพร้อมกับออกแรงไปที่กรงเล็บใต้เท้าของมันทันที จนทำให้โล่กำแพง 5 สีของแจ๊คเกิดรอยร้าวขึ้นมา

เมื่อเห็นรอยร้าวปรากฏขึ้นบนโล่กำแพง 5 สีของแจ๊คทำให้นกอสูรดีใจและพยายามจะทำลายโล่กำแพง 5 สีลงและตัดหัวผู้นำพาแห่งความมืดทิ้ง

ระหว่างที่นกอสูรกำลังดีใจ การียะโซได้ตะโกนขึ้นมา

“บินขึ้น---------------!!!!”

เสียงของการียะโซทำให้นกอสูรที่กำลังดีใจเปลี่ยนแปลงไปก่อนจะบินขึ้นบนท้องฟ้าทันที หลังจากที่นกอสูรบินขึ้นไปบินท้องฟ้าวินาทีเดียวใต้พื้นดินที่นกอสูรอยู่ก่อนหน้านี้

ได้พังทลายและมีดาบจำนวนมากพุ่งขึ้นมาเพื่อจะเสียบนกอสูรและการียะโซ แจ๊คเห็นการียะโซและนกอสูรหลบได้จึงส่งเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

นกอสูรใต้เท้าของการียะโซรู้สึกตกใจที่เจ้านายของมันช่วยเอาไว้ได้ทัน การียะโซได้ใช้คำสั่งกับนกอสูรทำให้นกอสูรทำตามคำสั่งของการียะโซอย่างไม่มีทางเลือก

การียะโซลูบหัวนกอสูรเบา ๆ เพื่อให้มันสงบสติอารมณ์ ก่อนจะพูดขึ้น

“การต่อสู้กับผู้นำพาแห่งความมืด พวกเราจะใจร้อนไม่ได้ พวกเราต้องใจเย็นผู้นำพาแห่งความมืดชอบทำลายความหวังของจิตใจ นายต้องมีจิตใจที่เข้มแข็งระหว่างการต่อสู้กับเขา”

นกอสูรส่งเสียงร้องออกมาเบา ๆ เพื่อตอบรับว่า เข้าใจ แจ๊คได้ยินคำพูดของการียะโซจึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

“จากเด็กน้อยที่ไร้ประสบการณ์ตอนนี้ได้กลายมาเป็นนักรบที่กล้าหาญ ฉันชอบคนที่พัฒนาตัวเองจริง ๆ”

แจ๊คพูดจบได้หัวเราะขึ้น การียะโซได้ยินคำพูดของแจ๊คจึงมีอารมณ์เปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเพราะเขาต้องสู้กับผู้นำพาแห่งความมืดภายในจิตใจตั้งไม่รู้กี่ครั้ง

การียะโซจำได้ว่าตอนที่เขาสามารถฆ่าผู้นำพาแห่งความมืดภายในจิตใจได้คือหลังจากที่เขาตายด้วยน้ำมือของผู้นำพาแห่งความมืดไป 102,361 รอบ

เมื่อคิดถึงตอนนี้ทำให้การียะโซรู้สึกสยองเพราะผู้นำพาแห่งความมืดคนนี้ชอบทำลายความหวังทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความหวังในการชนะ ความหวังในการโจมตี ความหวังในการหลบและอื่นๆ อีกมากมาย

การียะโซเชื่อว่าถ้ามีใครไปต่อสู้กับผู้นำพาแห่งความมืดที่อยู่ในระดับเดียวกัน เจ้าคนจะโชคร้ายมาก ๆ หรือบางทีอาจจะตายไปโดยที่ตนเองไม่ได้รู้ตัว

จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่และเหล่าจอมเวทได้เห็นการต่อสู้ระหว่างการียะโซและผู้นำพาแห่งความมืด สีหน้าของทุกคนนั้นไม่ดีมาก ๆ เพราะผู้นำพาแห่งความมืดแข็งแกร่งมาก ๆ

ทุกคนรู้ได้ทันทีว่าถ้าการียะโซไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติคงจะถูกดาบเสียมทะลุร่างกายจนตายไปแล้ว

การที่เห็นโล่ป้องกันของศัตรูตรงหน้ามีรอยร้าวทุกคนรู้สึกดีใจและพยายามจะเติมพลังเพื่อทำให้โล่ป้องกันของอีกฝ่าย

แต่ใครจะไปคิดว่านั้นคือกับดักที่น่ากลัวมาก เหล่าจอมเวทหันไปมองหน้าจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่เพราะลูกของเธอก็ไม่ได้มีฝีมือที่ธรรมดา จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่เห็นสีหน้าของทุกคนที่มองตน

จึงมีอาการดีใจมากแต่เธอไม่ได้แสดงอาการออกมา เธอก็พึ่งรู้เหมือนกันว่าการียะโซลูกของเธอก็แข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้

ถ้าการียะโซกลายเป็นจอมเวทเธอคงคิดว่าการียะโซจะสามารถทลายขีดจำกัดของจอมเวทได้

หลังพูดจบแจ๊คได้เดินไปหาการียะโซอย่างใจเย็น การียะโซไม่ได้โจมตีเพราะกำลังเฝ้าระวังว่าแจ๊คกำลังทำอะไรต่อไป

การที่การียะโซโจมตีไปก่อนจะทำให้ผู้นำพาแห่งความมืดซ่อนลูกเล่นอะไรระหว่างที่การียะโซกำลังโจมตี นกอสูรใต้เท้าของการียะโซไม่ได้ใจเย็นเหมือนกับการียะโซ

นกอสูรนั้นยังจำวันที่พี่ของมันถูกแจ๊คบดขยี้ได้ ยิ่งเห็นแจ๊คเดินเข้ามาใกล้เท่านั้นดวงตาของมันยิ่งเพราะความโกรธมากขึ้นเท่านั้น

แจ๊คมองการียะโซที่กำลังใจเย็นจึงทำให้แจ๊คทำอะไรต่อไปไม่ถูกเพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเจอกับคู่ต่อสู้ที่ใจเย็น ไม่ได้คิดถึงค่าหัว สมบัติหรืออาหารจนทำให้ความโลภบังตา

แต่ความรู้สึกนั้นหายไปชั่วพริบตาเพราะแจ๊คได้เคลื่อนไหวโดยการสร้างหอกอัดอากาศจำนวนมากและขว้างไปหาการียะโซและนกอสูรทันที

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

การียะโซรีบกางโล่เวทมนตร์ป้องกันตัวเองทันที นกอสูรได้ส่งเสียงคำรามดังกังวานไปทั่วบริเวณทำให้ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงคำรามของนกอสูรได้รับบาดเจ็บทางหู

หอกได้หยุดลงกลางอากาศก่อนจะมาถึงการียะโซและนกอสูร การียะโซถอนหายใจก่อนจะหันกลับไปมองแจ๊คปรากฏว่าแจ๊คได้หายไป

ทันใดนั้นการียะโซได้ยินเสียงจากทางจิต เป็นเสียงของแม่ตนเองที่กำลังเฝ้าดูอยู่ด้านบนท้องฟ้า

“ระวัง”

การียะโซรู้สึกอันตรายมาจากด้านหลังจึงปล่อยพลังเวทมนต์สร้างกำแพงไฟล้อมรอบตัวเองทันที

ปัง ปัง

หลังจากที่การียะโซได้สร้างกำแพงไฟล้อมรอบตัวได้มีหมัดจำนวนมากต่อยเข้ามาหาการียะโซอย่างรุนแรง ทำให้การทรงตัวของการัยะโซบนหลังนกอสูรเอียงลง

แจ๊คปรากฏขึ้นด้านหลังการียะโซก่อนจะหัวเราะขึ้น แต่แจ๊คไม่คิดว่าการียะโซจะสามารถสร้างกำแพงไฟได้ทันเวลามือทั้ง 2 ข้างของแจ๊คถูกความร้อนเผาไหม้

นกอสูรส่งเสียงร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวศัตรูที่อาฆาตแค้นมาอยู่บนหลังของมัน ทำให้นกอสูรไม่พอใจแต่แจ๊คไม่สนใจเสียงคำรามของนกอสูรได้กดเท้าเพื่อเหยียบหลังนกอสูรไปอย่างรุนแรง

แกรก ตูม

แรงเหยียบของแจ๊คทำให้กระดูกสันหลังของนกอสูรแตกหัก นกอสูรกระอักเลือดออกมาทางปาก การียะโซเห็นดังนั้นจึงมีสีหน้าโกรธขึ้นมา

ก่อนจะสร้างลูกไฟและก้อนหินจำนวนมากพุ่งโจมตีไปทางแจ๊ค แจ๊คเดินข้ามมิติหลบหนีไปทันที

ตูม ตูม ตูม

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ลูกไฟและก้อนหินไปทำลายบ้านเรือนและมีทหารกำลังเดินทางมาที่นี้และถูกลูกไฟและก้อนหินที่การียะโซสร้างทำร้าย

จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่กำมือของเธอจนแน่นแต่เธอไม่กล้าไปช่วยลูกของเธอ เพราะต้องรอให้ตัวตนนั้นออกมาก่อน ตอนนี้ความรู้สึกของเธอโกรธมากจนอยากจะฉีกกระชากร่างกายผู้นำพาแห่งความมืดเป็นชิ้น ๆ

แต่เธอก็รู้สึกทึ่งในความสามารถของผู้นำพาแห่งความมืดเพราะตอนที่ผู้นำพาแห่งความมืดกำลังสร้างหอกจำนวนมากและขว้างออกไป

ผู้นำพาแห่งความมืดได้กระโดดไปพร้อมกับหอกที่กำลังพุ่งทะยานไปหาการียะโซอย่างรุนแรงและหายตัวไปปรากฏขึ้นด้านหลังการียะโซ

พลังการโจมตีของผู้นำพาแห่งความมืดสูงมาก ๆ จนเกือบจะถึงระดับนักรบระดับกลางได้

การียะโซรีบหยิบน้ำยารักษาจากแหวนมิติให้กรอกปากนกอสูรไปทันที นกอสูรมองการียะโซด้วยความรักก่อนจะกระอักเลือดออกมา น้ำยารักษาไม่สามารถเข้าไปถึงร่างกายนกอสูรได้

สีหน้าของการียะโซดูโกรธแค้นเป็นอย่างมาก แจ๊คเดินเข้ามาถึงด้านหลังของการียะโซและเห็นสีหน้าของการียะโซจึงพูดขึ้น

“การียะโซเป็นอะไรไป แค่นกอสูรกาก ๆ ตัวหนึ่งเอง มันตายไปนายก็สามารถหาตัวใหม่ได้นี้ จะไปสนใจกับนกอสูรตัวนี้ทำไม”

“หุบปาก.....”

“ไม่เอานะการียะ......................”

“ฉันบอกให้หุบปากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

“โอ้...................”

การียะโซตอนนี้โมโหเป็นอย่างมาก แจ๊คจึงหัวเราะขึ้นมาและรู้สึกประหลาดใจที่การียะโซโมโหได้ถึงขนาดนี้

“อัศวินมนตราของเจ้าละ หายไปไหน”

สิ้นสุดเสียงของแจ๊คการียะโซได้หันมาหาแจ๊คพร้อมกับดวงตาสีทองส่องประกายสว่างจ้า ทำให้แจ๊คถอยหลังเล็กน้อย

การียะโซพูดขึ้นมา

“ฉันไม่อยากจะเปิดเผยความลับเร็วขนาดนี้ แต่มันช่วยไม่ได้ฉันไม่สามารถใช้พลังเวทมนตร์อย่างเดียวมาฆ่าแกได้ ตอนนี้แกจงเสียใจเพราะฉันจะใช้วิชาผสานระหว่างคนกับสัตว์อสูรที่พึ่งฝึกฝนเสร็จเพื่อฆ่าแก”

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สิ้นสุดเสียงของการียะโซ การียะโซได้กรีดร้องออกมาและร่างกายของการียะโซและนกอสูรได้เรืองแสงขึ้น แจ๊คไม่ได้ทำลายการเป็นอัศวินของการียะโซ

เพราะเขาต้องการความสนุกในการต่อสู้ ถ้าคู่ต่อสู้กับกระจอกเกินไปคงจะไม่สนุก

จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่และเหล่าจอมเวทเห็นร่างกายของการียะโซเรืองแสงจึงตกใจขึ้นมา แม้แต่เธอผู้เป็นแม่ยังไม่รู้ว่าการียะโซกำลังทำอะไร

ดูเหมือนผู้นำพาแห่งความมืดจะรู้เรื่องพวกนี้ พลังของการียะโซกำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ

..........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................