ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบแปด Live deliciously
อาหารกระต่ายชัดๆ
คำพูดของลุงเวอร์นอนที่พูดกับป้าเพ็ตทูเนียตอนที่ต้องการทานอาหารไดเอ็ทพร้อมกับดัดลี่ย์ทั้งบ้านน่าจะแสดงแนวคิดของคนตะวันตกได้ดีระดับหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องที่พวกเขาไม่มีความคิดที่จะลดหย่อนของที่พวกเขาชอบเพื่อสุขภาพที่ดีแต่ประการใด
มองว่าการกินอาหารที่เป็นผักผลไม้มากขึ้นคือการทานอาหารกระต่าย
การไม่ได้กินหรือใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตามต้องการคือความทรมานที่สุดที่เราจะให้แก่พวกเขาได้
และด้วยเหตุผลบางประการแม้กระทั่งผู้ที่ขายวิญญาณให้ซาตานก็ยังมองว่าตนเองมีชีวิตเป็นแม่มดที่ขายวิญญาณให้ซาตานอยู่อย่างอิสระก็ยังดีกว่าอยู่ตามกฎระเบียบหรือทำอะไรที่ทำให้ตนเองมีสุขภาพดีอย่างอาหารไดเอ็ท
ตำนานของแม่มดในป่าของวอเมริกาที่เด็กสาวบริสุทธิ์สุดท้ายก็ยอมขายวิญยาณให้กับซาตานแลกกับเนยแข็งที่แสนอร่อย
Live deliciously
มีชีวิตอยู่อย่างสุขสันต์
แม้เนยแข็งที่ว่านั้นอาจจะทำมาจากไขมันของมนุษย์ที่กลายเป็นเหยื่อของแม่มดเองก็ตาม
แต่เมื่อเราขายวิญญาณให้กับซาตานแล้วเราก็ถลำลึกลงไปเรื่อยๆในที่สุด
และเรื่องราวในจักรวาลนี้ยังสนับสนุนความคิดของพวกคุณเธออีกต่างหาก
ว่าคนอย่างวิลโล่ที่ขายวิญญาณให้ปีศาจต่างมิติหรือทำสัญญากับปีศาจต่างโลกทำได้โดยไม่มีข้อเสียอะไรแค่ต้องใช้พลังในร่างกายให้มากขึ้น
เฮลโล่
แม้กระทั่งแนวโชวเน็นที่ผู้คนบ๊องแบ๊วมากกว่ายังรู้ว่าไปใช้พลังจากด้านมืดของเรานั้นมันจะมีผลข้างเคียงตามมา
หรือต้องฝึกฝนปานนารุโตะเพื่อสามารถควบคุมด้านมืดของตนเองได้
แต่แนวทางตะวันตกนั้นแตกต่างออกไป
พวกเขามองว่าการมีชีวิตอยู่ในด้านมืดนั้นมีความสุขกว่าที่จะควบคุมมัน
ดังนั้นจึงไม่แปลกที่แอนนาที่ในสภาวะปรกตินั้นเป็นคนที่เข้มแข้งนั้น
ส่ายเอวและสะบัดศีรษะไปมาอย่างเต็มที่
ราวกับต้องการความหฤหรรษ์ที่สุดในช่วงเสี้ยววินาทีนี้เท่าที่จะเป็นไปได้
“ปล่อยข้างใน อย่าเอาออก อ๊า”
แอนนาขยับขารัดร่างกายของผมให้ผสานกับเธออย่างแนบแน่น