ตอนที่ 9: ห้วงเวลาแห่งความบ้าคลั่ง
โครมมมมม!
วินาทีที่เสียงเครื่องตรวจคลื่นหัวใจเงียบสนิทลง... โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ไม่ใช่แค่เสียงบี๊บที่ขาดหายไป แต่เป็จังหวะชีวิตของด่านนี้ที่ถูกตัดขาดอย่างกะทันหัน ความหวังอันริบหรี่ที่เคยมีก็มลายหายไปในพริบตา
ความเงียบที่แท้จริงเข้าครอบงำห้องฉุกเฉิน เป็ความเงียบที่หนักอึ้งและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงบี๊บใดๆ ที่เคยได้ยิน มันคือความเงียบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ ความเงียบที่เต็มไปด้วยลางร้ายและความตายอันมิอาจหลีกเลี่ยง ทุกคนในห้องต่างััได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น มันบีบเค้นหัวใจและบดขยี้ความกล้าหาญที่เหลืออยู่ให้มลายไป
“ผู้คุมระเบียบ” ตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ในห้อง ชะงักค้างกลางอากาศ ร่างของมันสั่นเทาราวกับเครื่องจักรที่กำลังจะพังทลายอย่างกะทันหัน ใบหน้ากากกระเบื้องเรียบสนิทของมันที่เคยเรืองแสงสีเหลืองขุ่นๆ บัดนี้กลับส่องสว่างวาบเป็สีแดงฉานราวกับถ่านไฟที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง รูกุญแจบนหน้ากากดูเหมือนจะกว้างขึ้นและบิดเบี้ยวผิดรูปไปจากเดิม มันส่งเสียงคำรามในลำคอที่ฟังดูประหลาดไปจากปกติ... ไม่ใช่เสียงของสิ่งมีชีวิตอีกต่อไป แต่เป็เสียงเสียดสีของโลหะที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความบ้าคลั่งผสมกับเสียงหวีดหวิวคล้ายลมที่รั่วออกจากท่อ แรงดันที่สูงขึ้นภายในตัวมันทำให้เกิดรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนชุดพยาบาลเก่าๆ ที่สวมอยู่ รอยร้าวเ่าั้ขยายตัวอย่างรวดเร็วราวกับจะฉีกขาดออกเป็เสี่ยงๆ ได้ทุกเมื่อ บ่งบอกถึงความไม่เสถียรและความรุนแรงที่เพิ่มขึ้นมหาศาล
ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงกลางอากาศอย่างกะทันหัน สว่างจ้าเสียจนทุกคนต้องหรี่ตา อักษรขนาดใหญ่และเรืองแสงราวกับโลหะหลอมละลายปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคนด้วยภาษาที่พวกเขาเข้าใจอย่างชัดเจน:
──────────────
【คำเตือน! แหล่งกำเนิดพลังงานหลักของด่านถูกทำลาย!】
【ผู้คุมระเบียบเข้าสู่สภาวะ 'คลั่ง' (Berserk Mode) !】
【ผลกระทบ: ความเร็วในการเคลื่อนที่, พลังโจมตีทางกายภาพ, และการรับรู้เสียงเพิ่มขึ้นมหาศาล! สกิล 'ตาบอด' ถูกยกเลิกชั่วคราวในระยะประชิด!】
【ข้อควรระวัง: การทำลายแหล่งกำเนิดเสียงอาจกระตุ้นการตอบสนองที่รุนแรงกว่าเดิม!】
【โบนัสพิเศษ: ผู้คุมระเบียบตัวที่ 1 และ 2 กำลังกลับมา!】
【เวลาประเมินการกลับมาถึงห้องฉุกเฉิน: 60 วินาที!】
──────────────
“ไม่นะ!” เรียวอุทานออกมาด้วยความใสุดขีด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นอย่างไม่เคยเป็มาก่อน ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขารู้ได้ทันทีว่าการกระทำของเขา... การที่เขาหักหลังและเปิดเผยตัวออกมาในจังหวะที่ผิดพลาด ได้นำมาซึ่งหายนะที่เลวร้ายกว่าเดิมหลายเท่า ความผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีเดียวของเขา ได้เปลี่ยนเกมจากความตึงเครียดให้กลายเป็ความบ้าคลั่งแห่งการเอาชีวิตรอดอย่างแท้จริง และเขาก็คือผู้ที่ต้องรับผิดชอบต่อความสูญเสียที่จะเกิดขึ้น
“หนี! ทุกคน! ออกไปจากที่นี่!” นัวร์ะโเสียงลั่น เป็ครั้งแรกที่น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบและตื่นตระหนกอย่างไม่ปิดบัง สกิล [ดวงตาแห่งความจริง] ของเขาถูกเปิดใช้งานขึ้นโดยอัตโนมัติอีกครั้ง ราวกับร่างกาย้าที่จะมองเห็นทุกสิ่งก่อนความมืดมิดจะกลืนกิน ผลข้างเคียงคืออาการปวดศีรษะที่รุนแรงจนเส้นเืที่ขมับปูดโปน เืกำเดาไหลเป็ทางยาวอาบใบหน้าของเขา แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดและประมวลผลข้อมูลในหัวอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาจ้องมองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว พยายามหาทางออกหรือจุดหลบซ่อนที่ดีที่สุด
แต่ก็สายไปเสียแล้ว...
“ผู้คุมระเบียบ” ตัวนั้นไม่รอช้าอีกต่อไป มันส่งเสียงหวีดร้องที่แหลมสูงจนบาดแก้วหู เป็เสียงที่เต็มไปด้วยความเ็ป ความโกรธแค้น และความบ้าคลั่ง ราวกับเสียงของเครื่องจักรที่กำลังถูกทรมานอย่างแสนสาหัส ร่างของมันพุ่งเข้าใส่ทุกคนในห้องอย่างไม่เลือกหน้าด้วยความเร็วที่เหนืุ์! มันไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยเสียงเสียดสีของโลหะ เสียงข้อต่อที่บิดเบี้ยว และเสียงคำรามที่น่าสะพรึงกลัวที่บ่งบอกถึงพละกำลังอันมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่จำกัด การปรากฏตัวของมันทำให้บรรยากาศในห้องหนาวเย็นลงหลายเท่า
และจากทางเดินด้านนอก... เสียง กริ๊ก... แกรก... กริ๊ก... แกรก... ที่เร็วกว่าเดิมหลายเท่า... กำลังดังใกล้เข้ามา! “ผู้คุมระเบียบ” อีกสองตัวที่ถูกล่อออกไปก่อนหน้านี้ กำลังพุ่งตรงมายังห้องฉุกเฉินด้วยความเร็วที่ไม่ธรรมดาแล้ว! พวกมันคงััได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับ "พี่น้อง" ของมัน และการที่แหล่งพลังงานถูกทำลายไปอย่างไม่คาดคิด
ห้องฉุกเฉินกลายเป็สมรภูมิเืและเสียงหวีดหวิวแห่งความตาย!
“ผู้คุมระเบียบ” ตัวแรกในโหมดคลั่ง พุ่งเข้าใส่โกดะที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น มันไม่มีการลังเล ไม่มีเมตตา มันใช้ “ลูกกุญแจ” ที่ปลายนิ้วแทงทะลุร่างของโกดะซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างโเี้! เสียงกระดูกและเนื้อฉีกขาดดังขึ้นอย่างน่าสยดสยองปนกับเสียงของเหล็กที่กระทบกัน... ร่างของโกดะทรุดลงกับพื้นโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้องสุดท้าย... เขาเสียชีวิตลงอย่างอนาถโดยไม่มีโอกาสได้ต่อสู้เลยแม้แต่น้อย เืสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วผนังและอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่อยู่ใกล้เคียง ภาพนั้นสยดสยองจนทุกคนต้องเบือนหน้าหนี
อายาเมะเบิกตากว้างด้วยความเ็ปและสิ้นหวัง! เสียงร้องโหยหวนหลุดออกมาจากลำคอของเธอ ปนเปไปกับเสียงสะอื้นที่ควบคุมไม่ได้ เธอพยายามจะเข้าไปช่วยเพื่อนร่วมทีมที่ไร้ชีวิต แต่ก็ถูกเรียวดึงตัวไว้
“อย่าเข้าไป!” เรียวะโ ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับศพ เขาได้เห็นความตายที่โเี้ของโกดะแล้ว และไม่อยากให้อายาเมะต้องเจอชะตากรรมเดียวกัน “มันไม่มีสติแล้ว! มันจะฆ่าทุกคนที่ขวางหน้า! แกเข้าไปก็มีแต่ตายเปล่า!”
“ผู้คุมระเบียบ” ที่เพิ่งสังหารโกดะเสร็จสิ้น ก็หันขวับมาทางอายาเมะทันที! เสียงร้องของเธอได้ดึงดูดความสนใจของมันอย่างสมบูรณ์แบบ! รูกุญแจบนหน้ากากของมันเรืองแสงจ้าจนแสบตา และดูเหมือนจะหดตัวลงเล็กน้อยราวกับดวงตาที่กำลังเพ่งมองเหยื่อ มันพุ่งเข้าใส่อายาเมะด้วยความเร็วสูงราวกับะุที่ถูกยิงออกมา!
“อายาเมะ! ระวัง!” ฮิคารุคำรามเตือน เขารีบะโเข้าขวางทาง “ผู้คุมระเบียบ” และใช้สกิล [กำแพงเงา] สร้างม่านเงาสีดำขึ้นมาเพื่อชะลอการโจมตีของมัน แต่ม่านเงาพังทลายลงในพริบตาเมื่อ “ผู้คุมระเบียบ” ชนเข้าใส่อย่างจัง!
ฉึ่ก!
“ผู้คุมระเบียบ” ใช้ “ลูกกุญแจ” ที่ปลายนิ้วแทงเข้าที่ขาของอายาเมะอย่างรุนแรง เธอทรุดลงทันทีด้วยความเ็ปสุดขีด เืไหลทะลักออกมาจากาแ อายาเมะพยายามจะคลานถอยหลังด้วยขาข้างเดียว แต่ความเ็ปทำให้ร่างกายของเธอชาไปหมด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสิ้นหวัง เธอมองไปที่เรียวราวกับขอความช่วยเหลือ
ความโกลาหลเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ! เรียวพยายามจะใช้สกิลโจมตี “ผู้คุมระเบียบ” ด้วย [ะุพลังจิต] ของเขา แต่ะุพลังจิตสีฟ้าพุ่งเข้าใส่ร่างของมันแล้วะเิออกอย่างรุนแรง กลับทำได้เพียงแค่เฉียดผ่านไปอย่างไม่เป็อันตราย หรือไม่ก็สร้างรอยขีดข่วนเล็กน้อยเท่านั้น การโจมตีของเขาดูเหมือนจะไร้ผลกับมันในตอนนี้ “ผู้คุมระเบียบ” ในโหมดคลั่งนั้นดูเหมือนจะมีความต้านทานต่อการโจมตีทางกายภาพและพลังงานสูงขึ้นอย่างมหาศาล
นัวร์รู้ดีว่านี่คือวินาทีชี้เป็ชี้ตาย เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็วที่สุด... และโเี้ที่สุด เขาประเมินสถานการณ์ในหัวอย่างรวดเร็ว: โกดะตายไปแล้ว อายาเมะาเ็สาหัส เรียวกำลังตกอยู่ในอันตราย ฮิคารุก็ไม่สามารถต้านทานมันได้นาน และ "ผู้คุมระเบียบ" อีกสองตัวกำลังใกล้เข้ามาทุกที
แผนพัง! เป้าหมายเปลี่ยน! ไม่ใช่การทำลายเครื่องตรวจคลื่นหัวใจอีกต่อไป... แต่คือการ 'หนี' เพื่อเอาชีวิตรอดให้ได้มากที่สุด!
เขาเปิดใช้งาน [ดวงตาแห่งความจริง] อีกครั้งอย่างไม่ลังเล! อาการปวดศีรษะรุนแรงจนแทบทำให้เขาล้มทั้งยืน ม่านตาของเขาพร่ามัวไปด้วยแสงสีแดงฉาน แต่เขาก็ยังคงฝืนทนต่อไป เขาต้องหาทางรอด!
ในมุมมองของเขา โลกทั้งใบกลายเป็ภาพคลื่นพลังงานที่บ้าคลั่ง คลื่นสีแดงฉานของ “ผู้คุมระเบียบ” ทั้งสามตัวกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ! และคลื่นสีฟ้าที่แสดงถึงอารมณ์ของผู้เล่นทุกคนก็กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงจนน่าใ! มีเพียงนัวร์ ลูมิ มิซากิ และเคนจิ (ที่หลบซ่อนตัวอยู่) ที่ยังคงควบคุมอารมณ์และลมหายใจได้อยู่บ้าง ด้วยความช่วยเหลือจาก [สภาวะใจสงบ] ของลูมิ
ทางออก... ทางออกเดียวคือประตูที่เราเข้ามา... แต่มีผู้คุมระเบียบอีกสองตัวกำลังตรงมาทางนั้น... เหลือเวลาไม่ถึง 30 วินาที... นัวร์วิเคราะห์อย่างรวดเร็ว เราต้องสร้าง 'เสียงลวง' ที่ดังกว่า... น่าสนใจกว่า... และ 'ไกลกว่า' เพื่อดึงพวกมันทั้งสามตัวไปรวมกันที่จุดเดียว... และซื้อเวลาให้เราหนีออกไปให้ได้มากที่สุด!
แต่จะสร้างเสียงที่ดังและน่าสนใจขนาดนั้นได้อย่างไร? ในเมื่อเสียงกรีดร้องและเสียงต่อสู้ในห้องฉุกเฉินก็ดังพอที่จะดึงดูดพวกมันอยู่แล้ว? และมิซากิก็ไม่สามารถสร้างเสียงที่ดังกว่านี้ได้อีกแล้ว
แล้วสายตาของนัวร์ก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง... "ถังออกซิเจน" ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง! มันเรืองแสงสีทองจางๆ ในมุมมองของเขา! มันคือ "คำใบ้" สุดท้าย... คือ "ทางรอด" สุดท้าย!
ถังออกซิเจน... แรงดันสูง... ถ้าทำให้มันะเิ... นัวร์คิดอย่างเืเย็น เสียงะเิจะดังพอที่จะดึงดูดพวกมันทั้งสามตัวได้อย่างแน่นอน! และแรงะเิ... อาจจะสร้างความเสียหายให้กับพวกมันได้ด้วย! หรืออย่างน้อยก็ทำให้มันชะงักงันไปชั่วขณะ... นั่นคือโอกาสเดียวของเราที่จะหนี!
แต่มันก็หมายถึง... การทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในห้องฉุกเฉิน... รวมถึงผู้เล่นทุกคนที่ยังอยู่ในนั้น... เรียว ฮิคารุ และอายาเมะ!
นัวร์ตัดสินใจในเสี้ยววินาทีที่สั้นกว่าคำพูด เขามองไปที่เรียว ฮิคารุ และอายาเมะ เขาเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของพวกเขา และเขารู้ว่าพวกเขาไม่มีทางรอดหากยังอยู่ในห้องนี้ และเขาก็ไม่สามารถช่วยทุกคนได้ การช่วยคนเหล่านี้ในตอนนี้หมายถึงการฆ่าทีมของเขาเอง และเป็ไปไม่ได้เลยที่จะแบกผู้าเ็ไปพร้อมกับหนี “ผู้คุมระเบียบ” ในโหมดคลั่ง
เขาให้สัญญาณมือกับทีมของเขาทันทีอย่างรวดเร็ว! เขาชี้ไปที่ "ถังออกซิเจน"... แล้วทำท่า "ะเิ"... (พร้อมกับชี้ไปที่ขวดสารระงับเสียงที่ยังเหลืออยู่ แสดงว่าสารนั้นคือตัวทำลายถังออกซิเจน)
จากนั้น เขาก็ชี้ไปที่ "ประตูทางออก" ของห้องฉุกเฉิน... แล้วทำท่า "วิ่งหนี"!
ลูมิเบิกตากว้างด้วยความใ! เธอเข้าใจในทันทีว่านัวร์กำลังจะทำอะไร! ความเ็ปฉายชัดในดวงตาของเธอ เธอพยายามจะคัดค้าน "ไม่นะ! อย่าทำ!" เธอร้องห้ามเสียงสั่น "ยังมีคนอยู่ในนั้น! เราต้องช่วยพวกเขา!"
แต่ก็สายไปเสียแล้ว...
“เคนจิ!” นัวร์ะโเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะเขารู้ว่าเสียงของเขาก็สามารถดึงดูด “ผู้คุมระเบียบ” ได้เช่นกัน “นายไปก่อน! ไปที่ประตูทางออก! รอสัญญาณจากฉัน!”
เคนจิพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่เขาก็ยังคงเชื่อใจนัวร์ เขาใช้ [หลอมเงา] หายไปในเงามืดทันที พุ่งตรงไปยังประตูทางออก โดยไม่เหลียวหลัง
“มิซากิ!” นัวร์สั่งต่อ “สร้างเสียงลวง... ที่ประตูทางออก! เสียงกรีดร้องของผู้หญิง! ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้!”
มิซากิหน้าซีดเผือด เธอลังเลเพียงเสี้ยววินาที แต่มองไปที่ดวงตาอันเด็ดเดี่ยวของนัวร์ เธอก็เข้าใจ เธอรู้ว่านี่คือทางรอดเดียวที่เหลืออยู่สำหรับพวกเขา และเป็วิธีเดียวที่จะซื้อเวลาให้พวกเขารอดออกไปจากนรกแห่งนี้ได้
ดีดนิ้ว!
เสียงกรีดร้องที่แหลมสูงและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดก็ดังขึ้นอีกครั้ง! แต่คราวนี้มันดังมาจาก “ประตูทางเข้าห้องฉุกเฉิน!” เป็เสียงที่น่าสะพรึงกลัวจนทำให้เส้นขนลุกชันไปทั่วทั้งร่าง
“ผู้คุมระเบียบ” ตัวเดียวในห้องที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่เรียวและอายาเมะ ชะงัก! มันได้ยินเสียงกรีดร้องนั้น! มันหันขวับ! ใบหน้ากากกระเบื้องของมันหันตรงไปที่ประตู! รูกุญแจบนหน้ากากของมันเรืองแสงจ้าขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!
และในวินาทีนั้นเอง...
“นัวร์! นายจะทำอะไร!” เรียวะโถามด้วยความใและโกรธแค้น เขาเพิ่งเห็นสัญญาณมือที่นัวร์ส่งให้ทีมของเขา
แต่ก็ไม่มีเวลาแล้ว!
“เคนจิ! ตอนนี้แหละ!” นัวร์สั่งเสียงเด็ดขาด!
เคนจิที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงใกล้กับเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ พุ่งตัวออกมาจากเงามืดอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ! มือของเขากำขวด “สารระงับเสียง” ที่เหลืออยู่ไว้แน่น มันคือขวดสุดท้ายที่มีอยู่!
ชิ้ง!
เคนจีเหวี่ยงขวดสารระงับเสียงพุ่งเข้าใส่ “วาล์ว” ของถังออกซิเจนอย่างสุดแรงเกิด! เป้าหมายของเขาแม่นยำและเด็ดขาด!
เพล้ง!
ขวดแก้วแตกกระจายออก สารสีน้ำเงินในขวดพุ่งกระจายไปทั่ววาล์วทองเหลืองของถังออกซิเจน! เกิดปฏิกิริยาเคมีอย่างรุนแรงอย่างที่นัวร์คาดไว้! วาล์วเริ่มร้อนขึ้นจนเป็สีแดงฉาน และมีเสียงฟู่ๆ ของออกซิเจนที่กำลังรั่วไหลออกมาอย่างรุนแรง
เสียงบี๊บ... บี๊บ... บี๊บ... ที่เคยเงียบไปแล้ว กลับดังขึ้นอีกครั้ง! แต่คราวนี้มันดังมาจาก “ถังออกซิเจน” ! เป็สัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง!
“หนี! ทุกคน! ออกไปจากที่นี่!” นัวร์ะโเสียงลั่นอีกครั้ง พร้อมกับพุ่งตัวไปที่ประตูทางออก!
“ผู้คุมระเบียบ” ตัวเดียวในห้องที่กำลังจะพุ่งไปที่ประตูทางเข้า ชะงักค้างกลางอากาศ! มันหันกลับมาทันที! รูกุญแจบนหน้ากากของมันกระพริบถี่ๆ ด้วยความสับสน! มันส่งเสียงคำรามในลำคอที่ฟังดูประหลาดไปจากเดิม... ราวกับเสียงเครื่องจักรที่กำลังขัดข้อง! มันไม่เข้าใจว่าแหล่งกำเนิดเสียงแห่งใหม่นี้คืออะไร!
และจากทางเดินด้านนอก... เสียง กริ๊ก... แกรก... กริ๊ก... แกรก... ที่เร็วกว่าเดิมหลายเท่า... กำลังดังใกล้เข้ามา! “ผู้คุมระเบียบ” อีกสองตัวกำลังกลับมาแล้ว! พวกมันคงได้ยินเสียงเตือนภัยจากถังออกซิเจนเช่นกัน!
ห้องฉุกเฉินกลายเป็สมรภูมิเื! และนัวร์กำลังพาเพื่อนร่วมทีมของเขาหนีตาย ออกไปจากนรกแห่งนี้!
...จบตอนที่ 9
3K
