เหนือขึ้นไปบนเวหาอันแสนกว้างใหญ่ ณ ดินแดนถงซางโฉง ในตำหนักองค์ชาย รอง ลึกเข้าไปในเรือนส่วนตัวพระองค์ ปรากฎร่างใหญ่ประทับอยู่ตรงตั่งหยกเขียว มรกตอันโอ่อ่าอลังการ ประดับด้วยรวดลายแสนวิจิตรจินดา เผยโฉมหน้าอันโดดเด่น เป็เอกลักษณ์ คิ้วสีเงินดกเรียวหนา ดวงเนตรสีทองมีประกายคนกล้าจมูกเชิดคมสัน ริมฝีปากแดงบางเรียว มีสันกรามเข้ารับกับใบหน้าได้อย่างลงตัว เส้นผมสีเงินเปร่งประกายชวนให้หลงไหล สวมชุดสีขาวปักดิ้นด้วยด้ายทองลวดลายแสนวิจิตรบรรจง ชายหนุ่มมีรูปงามตรึงสายตา รูปร่างสูงใหญ่สมชายชาติชาตรี มีเสน่ห์แผ่กำจายบ่งถึงเพศบุรุษเข้มข้น ความหล่อเหลาช่างคมคาย กล้าแกร่ง ทรงพลังเหนือคณานับ แผ่รัศมีชนชั้นสูงอันเจิดจรัส ยากหาผู้ใดเปรียบ เป็บรุษที่แสนงดงามและเพียบพร้อมสมบูรณ์โดยแท้
เรียวมือขาวใหญ่จับแก้วชาขึ้นดื่มพรางใช้หางตาเหลือบมองไปยังองครักษ์ ที่กำลังคุกเข่ารายงาน เื่บางอย่างด้วยความรีบร้อน
"ทูลองค์ชายรอง องค์ชายใหญ่หายตัวไปขอรับ"
อวี้ เหยียนคิ้วกระตุก ดวงตาจ้องไปยังองครักษ์
"รายงานสถานการณ์มา"
เขาถามออกไป ด้วยความแปลกประหลาด พี่ชายของเขาหายตัวไปหรือ
"ขณะนี้ได้สั่งให้องครักษ์หนึ่งร้อยนายพร้อมผู้ติดตามอีกหลายร้อยนาย กำลังเร่งออกตามหาแล้วขอรับ"
องครักษ์ รายงานไปเช่นนั้น แต่ไม่ทรงทูลเื่ที่อาจเป็สาเหตุการหายตัวไปขององค์ชายใหญ่ เพราะข่าวนั้นดังกระฉ่อนไปทั่ววัง คงได้ยินมาถึงหูองค์ชายรองแล้วเป็แน่
อวี้เหยียน หลี่ตาลงพรางคิด วันนี้เป็วันที่ถูกกำหนด ให้ต้องไปเข้าร่วมภารกิตตามกฎ์ที่ บัญญัติมาอย่างยาวนาน อวี้จิน พี่ชายของเขาได้รับหน้าที่นั้น หากแต่ตอนนี้กลับหายตัวไป เื่ที่อวี้เหยียนได้ยินมาเกี่ยวกับพี่ชายนั้น ช่างไร้สาระ องค์ชายใหญ่พบรักกับ หญิงงามในแดนอสูร ซึ่งผิดกฎ์ ในยามนี้ยังหายตัวไป ผู้คนคงอุปาทานไปแล้วว่า องค์ชายใหญ่ทรงหนีหน้าที่อันสำคัญนี้ ไปพอดรักกับหญิงงามอสูรตนนั้น
หึ!!!
พี่ใหญ่ เป็เช่นใด อวี้เหยียนนั้นรู้ดี อวี้จินเป็ผู้ที่อยู่ในกฎระเบียบยิ่งกว่าผู้ใดมาโดยตลอด อัน เนื่องมาจากตัวอวี้จินนั้น ถูกเสด็จพ่อบังคับฝากฝังให้เป็ผู้สืบทอดตำแหน่งว่าที่องค์จักรพรรดิคนต่อไป และยังเป็เขาที่คอยพล่ามสอนตนให้อยู่ในกฎระเบียบอันครองธรรมั้แ่ยังจำความได้ ในยามที่ตนกระทำผิดกฎ พี่ชายก็จะลงโทษตนอย่างหนัก เพื่อให้หลาบจำ ถึงแม้ตนจะไม่ชอบอยู่เป็ที แต่ก็รับรู้ได้ว่าพี่ชายทำเพื่อหวังดี และนั้นเป็สิ่งที่เขาคำนึงได้ว่า พี่ใหญ่นั้นไม่มีทางที่จะกระทำผิดกฎอันร้ายแรงเยี่ยงนี้ได้ จนถึงบัดนี้ อวี้เหยียนเชื่อมั่นในตัวพี่ใหญ่ของเขา เื่นี้มีลับลมคมใน
อวี้เหยียนตรึกตรองได้เช่นนั้น จึงสั่งให้องครักษ์หลายนายติดตามตนออกไปค้นหาองค์ชายใหญ่
ชั่วพริบตาเดียว อวี้เหยียนก็เดินพ้นประตูเรือนของตนปานสายลมพัดวูบหนึ่ง ก่อนก้าวไปข้างหน้า อีกสามก้าวอย่างสง่าผ่าเผย พลันใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มมีประกายไฟสีแดง ก่อนค่อยๆกลาย เป็พาหนะไฟบรรลัยกัลป์ประจำตัวเ้าตน ค่อยๆช้อนตัวอวี้เหยียนขึ้นอย่างสง่างาม ก่อนเคลื่อนลอยหายไปพร้อมกับองครักษ์หลายนาย
หากว่าที่องค์จักรพรรดิคนถัดไปเป็เป้าหมาย เช่นนั้นแล้ว ตนที่เป็ถึงองค์ชายรองก็คงถูกเพ่งเล็งไว้แล้วเป็แน่ เพราะเื่อื้อฉาวจอมปลอมนั้น ส่งผลกระทบร้ายแรงยิ่ง ทำให้พี่ใหญ่เสื่อมพระเกียรติ ในอนาคตยังต้องตกเป็ข้อครหาให้ถูกถกเถียงในเื่ความสามรถในการเป็ว่าที่องค์ จักรพรรดิคนต่อไป ร้ายแรงสุดอาจทำให้ถูกทอดถอน
ผู้ที่สามารถสร้างเื่อื้อฉาวให้ กับพี่ใหญ่ ที่อยู่รองลงมาเพียงองค์จักรพรรดิเท่านั้น ยังทำได้ถึงเพียงนี้ กล้าที่จะก่อกบฎเช่นนี้ แน่นอนว่าย่อมต้องไม่ธรรมดา เขาใคร่อยากรู้นักว่าใครเป็ผู้ที่อยู่เื้ั การก่อกบฎในครั้งนี้
หากตนที่ออกจากวังไป ตามหาองค์ชายใหญ่อีกแรง มีหรือจะรอด โอกาสของศัตรูในครั้งนี้ ที่เขาอุตส่าห์มาเป็เหยื่อล่อให้ถึงที่
ยามนี้อวี้เหยียนกำลังยืน ตระหง่านอยู่บนพาหนะ ที่ลอยอยู่บนนภาอันกว้างใหญ่ เขาแสร้งทำเป็ใช้สายตา รอบ มองจุดต่างๆ คล้ายตามหาคน
ฉับพลันนั้นเองก็มีลูกศรพุ่งตรงมายังตน เขารับรู้ได้ถึง แรงอาฆาตที่เพ่งเล็งมาจากทางด้านหลัง ใบหน้าเงียบสงบเพียงเอียงไปด้านซ้าย เพื่อ หลบลูกศรที่พุ่งมายังศรีษะตนอย่างรวดเร็ว พลันพลิกร่างกลับ ก่อนจะสะบัดฝ่ามือพุ่ง ออกไปทางด้านศัตรู
พรึบ!!!
ลูกไฟสายหนึ่งพลันพุ่งกลับไปยังบุรุษที่ยิงลูกศรนั้นมา
ร่างกายบุรุษผู้นั้นพลันลุกเป็ไฟ พริบตาเดียวก็มอดดกลายเป็เถ้า สลายหายไปในทันควัน
อวี้เหยียนรู้สึกแปลกใจ ไม่คิดว่าศัตรูที่เข้าหาตน จะเป็คนใกล้ตัวถึงเพียงนี้ เช่นนี้เขาคงหาคนไว้ใจได้ยากเสียแล้ว
หึ!!!
ศัตรูพวกนี้ช่างอาจหาญยิ่ง
องครักษ์หลายนายที่ บัดนี้กลายเป็ศัตรูไปแล้วนั้น เริ่มพากันขวัญผวา ใจหายวาบไปชั่วขณะหนึ่ง ใบหน้าเผือดสี ที่เห็นพวกของตนกลายเป็ฝุ่นผง สลายหายไปกับตา อวี้เหยียนลอยอยู่กลางอากาศ ด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่กลับแผ่กระจายความอำมหิตออกมาอย่างเข้มข้น ทําเอา เหล่าพวกทรราชพากันหวาดสะดุ้งเสียวสันหลังหวาดระแวงว่าตนอาจเป็รายต่อไป มือไม้เริ่มสั่นเทา มิมีผู้ใดกล้าลงมือเป็คนถัดไป
องค์ชายผู้นี้ช่างโเี้ยิ่งนัก ฆ่าคนได้ภายในพริบตาเดียว ไม่ทันที่เ้าตัวจะได้รับรู้ความเป็ไป ิญญาพลันหลุดลอยสู่ปรโลกเสียแล้ว
มันผู้หนึ่งในกลุ่ม เพิ่งรับรู้ได้ว่ามันนั้นมีปาก เส้นเสียงสั่นเครือจึงเอ่ย ออกมาเตือนพวกพ้องของมัน
"พวกเราระวังตัวด้วย อย่าได้โดนไฟบรรลัยกัลป์นั้นอย่าง เด็ดขาด เพราะเพียงแค่เฉียดโดนเพียงปลายเล็บ มันก็จะลามไปทั่วร่าง และเผ่าร่างกาย จนกลายเป็ฝุ่นธุ.."
พรึบ!!
"อ้าก!!!"
ไม่ทันที่ชายรายร่างโตจะพูดจบ ตนก็กลายเป็คนที่ถูกลูกไฟสายนั้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
ฉับพลันผู้ที่เอ่ยเตือนผู้อื่นก็ลุกเป็ไฟ กลายเป็ธุลี เป็ตัวอย่างสมจริงและตายจริง อีกคน ให้พวกมันที่ได้รับฟัง ให้ได้รับอรรถรสความหวาดกลัว ขนลุกขนพองสยองเกล้าถึงที่สุด ทำเอาเหล่าทรราช พากันครั่นคร้ามหวาดเกรงกันทั่วหน้า
"บอกมานายของพวกเ้าเป็ใคร แล้วข้าจะไว้ชีวิต"
เขาหยุดประโยคไว้ ก่อนใช้ฝ่ามือเรียวหนา ชี้ไปยังมันผู้หนึ่งในกลุ่ม
"เ้าพูด"
ร่างงามสง่าเอ่ยออกมาด้วย ท่าทางเ็าเช่นเดิม แต่คราวนี้เขาพินหน้าไปยังมันผู้นั้นด้วย
มันผู้นั้นพลันชงักค้าง มันรู้สึกได้ว่าหยาดเหงื่อของมันที่ผุดพรายไปทั่วร่างนั้น ช่างเย็นะเืเสียเหลือเกินมันรู้สึกหวาดกลัวรังสีอำมหิตที่ส่งตรงมาจากดวงตานั้น อย่างไม่ต้องสงสัย ทันที่กำลังจะเอ่ย
พรึบ!!!
"ช้าไป"
ร่างงามเอ่ยเช่นนั้น ก่อนจะชี้นิ้วไปยังอีกคน
"เ้าพูดมา"
ชายร่างโตที่ถูกชี้เป็คนถัดไป พยายามขมความหวาดกลัว ก่อนพูดขึ้น
"ข้าไม่บอก!!!"
ก่อนทำท่ากระโจนเข้ามา
พรึบ!!!
ฉับพลันร่างมันผู้นั้นก็กลายเป็เศษธุลี
อวี้เหยียนทำการสังหารเช่นนั้นไปหลายนายอยู่ครู่ใหญ่ ถึงจะทำให้มันพวกนั้นหวาดกลัวถึงเพียงใด แต่ดูเหมือนพวกมันจะเย็บปากกันไว้ทั้งหมด อวี้เหยียนเริ่มรู้สึกแปลก ดูเหมือนคนพวกนี้ไม่ได้คิดที่จะสู้กับเขา แต่เหมือนเตรียมใจที่จะโดนเขาสังหารไปทีละคน เหมือนพวกมันกำลัง
ถ่วงเวลา!!!
ทันใดนั้นเอง เขาก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ เกิดควันดำลอยตัว ออกจากร่างกายของเขา พลันมีเสียงออกจากตัวดังกรอบแกรบ!! เขาเริ่มรู้สึกว่ากระดูกและเนื้อหนังขยับเขยื้อน พลันเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็หลุดหลวม ดวงตาสีทองฉายแววตื่นตระหนก ฉับพลันร่างที่สูงใหญ่อย่างองอาจ กลับหดเล็กลงกลายเป็ร่างเด็กในทันควัน หูและหางพลันปรากฏ บ่งบอกถึงเชื้อสายต้นกำเนิดได้ ชัดเจน เรี่ยวแรงที่เคยมีเริ่มถดถอย ร่างเล็กทรุดลงยวบ เขาเริ่มรู้สึกแสบร้อนไปทั่วร่างกาย ดวงตาแดงก่ำขึ้นเส้นเืแดงฉาน เส้นสายเืแดงเข้มหลั่งไหลออกจากตาและหูฟันกรามขบเข้าหากันด้วยความเกร็ง เขารู้สึกว่าอวัยวะภายในร่างของเขา กำลังชีกขาดอย่างบ้าระห่ำ
ทันใดนั้นเืพลันพุ่งกระฉูดออกจากปากเล็กนั้นอย่างแรง ก่อนกระอักเืออกมาเป็ลิ่มดำสายหนึ่งกระจัดกระจายไปทั่วอย่างน่าสะพรึง กลิ่นคาวเืคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก
อวี้เหยียนสั่นสะท้านไปทั่วสับพรางกาย ร่างกายของเขา ในยามนี้เจิ่งนองไปด้วยเือันน่าสยดสยองยิ่ง
พิษเช่นนั้นหรือ!!!
เขาคงต้องพิษแล้วเป็แน่
ชาเช่นนั้นหรือ!!!
ก่อนหน้าเขาเพียงดื่มชา
หลังจากนั้นพวกมันก็มารายงานให้เขาทราบเกี่ยวกับพี่ชายตน และเขาก็ได้แสร้งทำเป็ออกไป ก่อนล้อเหยื่อให้ติดเบ็ด แต่กลับเป็ตัวเขาเองที่ เสียท่าให้กับพวกมัน
พิษนี้ก็ช่างร้ายเหลือ กว่าเขาจะรับรู้ได้ ฤทธิ์ของมันก็หยั่งรากฝังลึกกัดกินเข้าไปในร่างของเขา จนเกินต้านไว้อยู่เสียแล้ว
ผู้บงการเื้ัพวกมันคงรู้อยู่แล้ว ว่าเขาจักต้องทำตัวออกมาเป็เหยื่อล่อเช่นนี้ เ้าพวกทรราชพวกนี้ จงใจให้เขามาตายอยู่ภายนอกวัง ที่ไม่มีผู้ใดพบเห็น
หึ!!! เขาชะล่าใจไป
ผู้บงการในครั้งนี้คงรู้จักข้าผู้นี้ดีเชียว!
2K
