ในความทรงจำของหลี่ลั่วครั้งแรกที่เขาได้พบกับเจียงชิงเอ๋อร์นั้นน่าจะเป็ตอนที่เขามีอายุราวสามขวบ
ครั้งนั้นพ่อแม่ของเขาเหมือนว่าจะออกเดินทางไกลและหลังจากที่กลับมาก็ได้พาเจียงชิงเอ๋อร์ที่ตอนนั้นน่าจะอายุราวๆ ห้าขวบกลับมาด้วย
ต่อมาพวกเขาก็รับเจียงชิงเอ๋อร์เป็ศิษย์
หากมองจากมุมนี้แล้วหลี่ลั่วกับเจียงชิงเอ๋อร์ถือเป็คู่รักที่เติบโตมาด้วยกันั้แ่เด็กอย่างแท้จริงอีกทั้งพ่อแม่เขาก็ยังรักใคร่เอ็นดูนางอย่างมากอีกด้วย
ทว่าความสัมพันธ์ในวัยเด็กของหลี่ลั่วและเจียงชิงเอ๋อร์นั้นค่อนข้างซับซ้อนเพราะเจียงชิงเอ๋อร์นั้นโดดเด่นมากเกินไปั้แ่เด็กรวมกับที่นางอายุมากกว่าหลี่ลั่วสองปี ดังนั้นเมื่อทั้งสองทะเลาะกันในวัยเด็กก็มักจะจบลงที่หลี่ลั่วถูกเจียงชิงเอ๋อร์กดลงบนพื้นอย่างเ็าแล้วอัดจนอ่วมอยู่ร่ำไป
นับเป็ฝันร้ายโดยแท้จริง!
ส่วนสาเหตุที่เจียงชิงเอ๋อร์กลายมาเป็คู่หมั้นของเขานั้นว่ากันว่าเป็ตอนที่นางอายุได้ราวสิบขวบตอนนั้นพ่อของเขาดื่มสุรามากเกินไปจนละเมอกล่าวออกมาว่าหากเสี่ยวเอ๋อร์เป็สะใภ้ของบ้านเราคงจะดีไม่น้อยเลยนะ
จากนั้นในวันต่อมาเจียงชิงเอ๋อร์วัยสิบขวบก็ได้เขียนสัญญาหมั้นฉบับหนึ่งขึ้นมาด้วยมือตัวเองก่อนจะนำไปมอบให้พ่อของเขาที่ใจนเบิกตาโตอ้าปากค้าง
ครั้งนั้นท่านพ่อได้ถูกท่านแม่ที่ออกไปทำธุระด้านนอกรีบกลับมาบ้านและตำหนิจนเกือบบ้าไปแล้วเลย
ที่สำคัญยิ่งกว่าคือตัวเขาที่ยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ ยังพลอยถูกลูกหลงไปด้วยถูกแม่ที่กำลังเดือดดาลต่อว่าไปอีกชุดใหญ่
จากนั้นแม่ก็ให้เจียงชิงเอ๋อร์เก็บสัญญาหมั้นกลับไปแต่ไม่ว่าใครก็คาดไม่ถึงเลยว่า นางจะแสดงความดื้อรั้นเกินความคาดหมายออกมานางเพียงคุกเข่าอยู่ต่อหน้าพ่อแม่ของเขาอย่างเงียบงัน
สุดท้ายท่านพ่อท่านแม่ที่จนปัญญาก็ได้แต่ปล่อยนางทำตามใจแต่สัญญาหมั้นฉบับนั้นได้ถูกพวกเขาเก็บไว้ จากนั้นก็ไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลยราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่ก็มาก่อน
เื่นี้จึงค่อยๆเงียบหายไปตามกาลเวลา กระทั่งตัวหลี่ลั่วเองก็ลืมเื่นี้ไปแล้ว
แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อนตอนที่เจียงชิงเอ๋อร์ยังอยู่ที่วิทยาลัยหนานเฟิงมีคนคนหนึ่งที่มาตามจีบนางอย่างบ้าคลั่งและไม่ลดละสุดท้ายนางจึงได้เปิดเผยเื่ที่นางหมั้นหมายกับหลี่ลั่วเอาไว้แล้วออกมาตรงๆ
เื่นี้ได้สร้างความสั่นะเืไปทั่วทั้งมณฑลเทียนสู่ในตอนนั้นเลย
โชคดีที่ตอนนั้นหลี่ลั่วยังไม่ได้เข้าเรียนในวิทยาลัยหนานเฟิงมิฉะนั้นเขาคงถูกคนรุมประชาทัณฑ์อย่างแน่นอน แต่ถึงแม้เื่นี้จะผ่านมาหลายปีแล้วแต่ผลกระทบที่เกิดขึ้นก็ยังทำให้หลี่ลั่วที่อยู่ในวิทยาลัยหนานเฟิงตอนนี้ััได้ถึงเสน่ห์ของเจียงชิงเอ๋อร์อย่างลึกซึ้ง
“พ่อหาเื่ทิ้งไว้ให้ข้าไม่น้อยเลยจริงๆ” หลี่ลั่วแอบถอนหายใจ
“นี่หลี่ลั่วเ้าชอบมาหยุดอยู่ที่นี่ทุกวันหรือว่าเ้าจะชอบถูกคนอื่นมองด้วยสายตาอิจฉามากขนาดนั้นเลย? ” ในตอนที่หลี่ลั่วกำลังแอบถอนหายใจอยู่นั้น อยู่ๆก็มีเสียงของเด็กสาวคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
เมื่อหลี่ลั่วหันกลับไปมองก็เห็นสาวน้อยหน้าตาน่ารักคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง นางมีผมยาวประบ่าถึงแม้ว่าหน้าตาจะไม่งดงามเท่าเจียงชิงเอ๋อร์แต่ก็นับว่าเป็สาวงามคนหนึ่งเลยเหมือนกันชุดนักศึกษาที่รัดรูปเผยให้เห็นทรวดทรงองเอวอันงดงามสมส่วน มีส่วนเว้าส่วนโค้ง
ซึ่งตอนนี้ สาวน้อยก็กำลังยืนกอดอกมองหลี่ลั่วด้วยสายตาเย้ยหยันเล็กน้อย
แต่กับสายตาของนางหลี่ลั่วกลับมีสีหน้าค่อนข้างนิ่งสงบ สาวน้อยตรงหน้ามีชื่อว่า ตี้ฝ่าฉิงเป็นักศึกษาของตึกหนึ่งและก็ถือเป็อีกหนึ่งดอกไม้งามของวิทยาลัยหนานเฟิงด้วยเช่นกันอีกทั้งนางยังมาจากตระกูลตี้ฝ่า หนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของมณฑลเทียนสู่อีกด้วย
ตี้ฝ่าฉิงไม่ได้มีความแค้นอะไรกับหลี่ลั่วทว่านางเป็ผู้คลั่งไคล้เจียงชิงเอ๋อร์อีกทั้งยังคลั่งไคล้จนบ้าคลั่งและสูญเสียเหตุผลไปแล้วด้วย
ในสายตาของนางเจียงชิงเอ๋อร์นั้นงดงามไร้ที่ติราวกับเทพธิดาบน์ไม่มีบุรุษใดในโลกนี้คู่ควรกับนาง แน่นอนว่าย่อมต้องนับรวมหลี่ลั่วไปด้วย
ถึงแม้ว่าตี้ฝ่าฉิงจะยอมรับว่าหลี่ลั่วนั้นมีหน้าตาหล่อเหลาอยู่ในระดับบนสุดแต่นางกลับคิดว่าการมองเพียงรูปลักษณ์ภายนอกนั้นมันตื้นเขินเกินไป
ตัวตนระดับเจียงชิงเอ๋อร์มีเพียงผู้ที่โดดเด่นทั้งภายในและภายนอกเท่านั้นถึงจะคู่ควร
ส่วนหลี่ลั่วที่อาศัยบารมีของพ่อแม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรบางอย่างจนได้หมั้นหมายกับเจียงชิงเอ๋อร์นั้นในสายตาของตี้ฝ่าฉิงแล้ว มันถือเป็การดูิ่เทพธิดาในดวงใจของนาง
ดังนั้นนับั้แ่ที่หลี่ลั่วเข้าเรียนในวิทยาลัยหนานเฟิง ทันทีที่ได้พบเจอกับตี้ฝ่าฉิงเขาจะต้องถูกเยาะเย้ยถากถางทุกครั้งไป จากนั้นก็จะถูกถามคำถามเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“หลี่ลั่วเมื่อไรเ้าถึงจะถอนหมั้นกับรุ่นพี่เจียง? ”
เมื่อได้ยินคำถามนี้ที่ถูกถามซ้ำมาไม่รู้กี่ครั้งแล้วตามที่คาดไว้แม้แต่หลี่ลั่วก็ยังต้องยกมือขึ้นมานวดระหว่างคิ้วอย่างอดไม่ได้กล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “ไม่ใช่เื่ของเ้า”
เมื่อกล่าวจบเขาก็หันหลังเดินจากไปเลย
เมื่อเห็นดังนั้นใบหน้าของตี้ฝ่าฉิงก็แดงก่ำด้วยความโกรธทันทีรีบตามหลี่ลั่วไปอย่างไม่ลดละพร้อมกล่าว “หลี่ลั่วคางคกอย่างเ้าริอาจคิดกินเนื้อหงส์จริงหรือ? ”
แต่หลี่ลั่วกลับยังคงไม่สนใจแม้แต่น้อยทำให้นางโกรธจนหน้าตาบึ้งตึง รีบเร่งฝีเท้าตามไปกล่าวต่อ “หลี่ลั่วหากเ้าไม่ถอนหมั้น คนที่จะเดือดร้อนมีแต่เ้าเท่านั้นรุ่นพี่เจียงยิ่งโดดเด่นมากเท่าใด เ้าก็ยิ่งเดือดร้อนมากเท่านั้นพ่อแม่ของเ้าหายสาบสูญไปหลายปี แม้แต่คฤหาสน์ลั่วหลานของพวกเ้าในตอนนี้ก็เริ่มสั่นคลอนแล้วตำแหน่งคุณชายน้อยของเ้าไม่มีอำนาจอะไรอีกต่อไปแล้ว”
“เ้าไม่รู้หรอกว่าในอาณาจักรต้าเซี่ยตอนนี้มีอัจฉริยะหนุ่มที่มีภูมิหลังแข็งแกร่งและพร์สูงล้ำมากมายเพียงใดที่หมายปองรุ่นพี่เจียง”
“เ้าไม่ควรเอาบุญคุณที่พ่อแม่ของเ้าเคยช่วยเหลือรุ่นพี่เจียงไว้มาบังคับให้นางตอบแทนเ้าด้วยวิธีการเช่นนี้!”
“หลี่ลั่วถ้าเ้าไม่ถอนหมั้นกับรุ่นพี่เจียง อย่าว่าแต่ที่อื่นเลยลำพังแค่ในวิทยาลัยหนานเฟิงก็มีคนจะหาเื่เ้าแล้ว”
ในที่สุดหลี่ลั่วก็หยุดเท้าลงกล่าว“ห๊ะ? ใครจะหาเื่ข้า?”
ตี้ฝ่าฉิงแค่นเสียงเ็ากล่าว“เป้ยคุนจากตระกูลเป้ย เ้าน่าจะรู้จักดีสินะ เขาได้ประกาศออกมาแล้วหวังว่าเ้าจะไม่ใช้ฐานะของตัวเองไปฉวยโอกาสสนิทสนมกับรุ่นพี่เจียง นอกจากนี้เขายังให้เ้าไปพูดคุยกับเขาที่หอชิงเฟิงในอีกสองวันด้วย”
หลี่ลั่วหัวเราะกล่าว“ต้องรู้จักอยู่แล้ว เมื่อก่อนมันชอบมาประจบข้าเป็ประจำเลยละ”
ตอนที่พ่อแม่ของเขายังอยู่อิทธิพลของคฤหาสน์ลั่วหลานในมณฑลเทียนสู่นั้นไม่ด้อยไปกว่าจวนเ้าเมืองเลยด้วยซ้ำส่วนเป้ยคุนผู้นี้ก็มักจะมาหาเขาอยู่บ่อยๆ แต่ใครจะไปคิดว่าหลังจากเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นกับคฤหาสน์ลั่วหลานในอีกหลายปีต่อมาคนที่เคยอยากจะคบหาเป็สหายกับเขาอย่างมากนั้นกลับกลายเป็คนแรกที่คิดจะหาเื่เขาแทนแล้ว?
ก่อนหน้านี้เื่ที่เป้ยคุนชอบทำมากที่สุดคือจัดงานเลี้ยงที่หอชิงเฟิงแล้วเชิญเขาไปร่วมงานอย่างสุภาพนอบน้อมแต่ตอนนี้กลับกลายเป็ว่ามันอยากให้เขาเป็เ้าภาพจัดงานเลี้ยงที่นั่นแล้วเชิญมันแทน? คนผู้นี้ ช่างตรงไปตรงมาเสียจริง!
ตี้ฝ่าฉิงกล่าว “หลี่ลั่วเ้าอย่าไปคิดว่าคนอื่นน่าขันนักเลย ความเป็จริงมันก็เช่นนี้แหละยามที่ตระกูลของเ้ารุ่งเรือง ย่อมมีคนมาประจบประแจงเ้าบัดนี้คฤหาสน์ลั่วหลานของเ้าสูญเสียอำนาจแล้ว เช่นนั้นผู้ใดจะให้เกียรติเ้าอีก? อย่างไรเสียเกียรติทั้งหลายของเ้าก่อนหน้านี้ล้วนเป็สิ่งที่พ่อแม่เ้าสร้างขึ้นมา ไม่ใช่เ้าเสียหน่อย”
หลี่ลั่วพยักหน้าเห็นด้วย“สิ่งที่เ้าพูดมามันก็มีเหตุผล”
ความไม่แน่นอนของมิตรภาพและความเ็าของโลกหลี่ลั่วได้ััด้วยตัวเองอย่างชัดเจนมาตลอดสองปีนี้แล้ว
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไรมากเร่งฝีเท้าเดินออกจากวิทยาลัยไป
ส่วนตี้ฝ่าฉิงก็ยังคงตามเขาไปอย่างไม่ลดละ ยังคงพูดไม่หยุดตลอดทางจุดประสงค์ของคำพูดเ่าั้ก็คือหวังให้หลี่ลั่วคืนอิสรภาพให้แก่เจียงชิงเอ๋อร์
หลี่ลั่วรู้ดีว่าวิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับคนแบบนี้ก็คือการเมินเฉยดังนั้นเขาจึงไม่สนใจแม้แต่น้อย เดินผ่านทางเดินหลายสายในที่สุดก็ออกมาจากวิทยาลัย
ในตอนที่เขาก้าวออกมาจากวิทยาลัยแล้วนั่นเองอยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าเสียงรอบข้างเงียบลงแม้แต่ตี้ฝ่าฉิงที่ตามราวีเหมือนแมลงวันมาตลอดก็เงียบเสียงลงราวกับถูกปิดปากเอาไว้
หลี่ลั่วหันไปมองนางแวบหนึ่งพบว่าใบหน้าของตี้ฝ่าฉิงแดงก่ำมองไปยังบันไดหินด้านล่างของวิทยาลัยด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น
เมื่อหลี่ลั่วมองตามสายตาของนางไปก็เห็นรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่ที่ด้านหน้าบันได รถม้าคันนั้นดูเก่าแก่แต่หรูหรามีสัตว์อสูรสิงห์อาชาที่มีร่างกายอันกำยำสีแดงเข้มสี่ตัวกำลังลากรถม้าบนส่วนห้องโดยสารของรถม้ามีตราสัญลักษณ์ที่เขารู้จักดีอยู่ด้วย เป็ตราสัญลักษณ์ของคฤหาสน์ลั่วหลานนั่นเอง
ซึ่งสิ่งที่ทำให้ใบหน้าของตี้ฝ่าฉิงแดงก่ำและทำให้เหล่านักศึกษารอบข้างตกอกใแน่นอนว่าไม่ใช่แค่รถม้าของคฤหาสน์ลั่วหลานอยู่แล้วแต่เป็เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างหน้ารถม้าต่างหาก
เด็กสาวรวบผมเป็หางม้าอย่างลวกๆใบหน้าที่งดงามแต่เฉยชานั้นได้สะท้อนแสงอันน่าหลงใหลออกมาใต้ดวงอาทิตย์ยามโพล้เพล้นางสวมผ้าคลุมสั้นสีน้ำเงินเข้ม รองเท้าทรงยาวอันเรียวบางใต้กระโปรงเผยให้เห็นท่อนขาอันเรียวยาวและขาวเนียนจนทำเอาผู้พบเห็นต้องกลืนน้ำลาย
แน่นอนว่าสิ่งที่สะดุดตามากที่สุดก็ยังคงเป็ดวงตาสีทองคู่หนึ่งที่เปล่งประกายบริสุทธิ์ราวกับดวงอาทิตย์อันเรืองรอง
นั่นคือ...เจียงชิงเอ๋อร์?!
ด้านนอกวิทยาลัยเกิดความวุ่นวายขึ้นเล็กน้อยเหล่านักศึกษาหลายคนล้วนจ้องมองไปทางเงาร่างเรียวบางนั่นด้วยแววตาตื่นเต้นพวกเขาไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เห็นตำนานที่จบออกจากวิทยาลัยหนานเฟิงผู้นี้ด้วยตาตัวเอง
หลี่ลั่วเดินลงบันไดหินท่ามกลางสายตาอันอิจฉาริษยามาหยุดอยู่ตรงหน้าเจียงชิงเอ๋อร์ กล่าวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “พี่ชิงเอ๋อร์พี่กลับมานครหนานเฟิงั้แ่เมื่อไร? ”
ถึงแม้ว่าคฤหาสน์ลั่วหลานจะก่อตั้งขึ้นในนครหนานเฟิงแต่หลังจากที่กลายเป็หนึ่งในห้ามหาคฤหาสน์ของอาณาจักรต้าเซี่ยแล้ว ก็ได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวงของอาณาจักรต้าเซี่ยนครต้าเซี่ยแล้ว
หลังจากเจียงชิงเอ๋อร์เข้าเรียนในวิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิงที่เป็วิทยาลัยระดับสูงสุดของอาณาจักรต้าเซี่ยแล้วนางก็เดินทางไปยังนครต้าเซี่ยด้วยเช่นกันเมื่อรวมกับที่นางต้องคอยดูแลคฤหาสน์ลั่วหลานใน่สองปีนี้ด้วยนางจึงแทบไม่ได้กลับมายังนครหนานเฟิงอีกเลยหลี่ลั่วเองก็ไม่ได้พบนางมานานแล้วเช่นกัน
เจียงชิงเอ๋อร์มองหลี่ลั่วแวบหนึ่งก่อนกล่าวเสียงเรียบ “พรุ่งนี้เป็วันเกิดครบรอบสิบเจ็ดปีของเ้า นอกจากนี้ทางคฤหาสน์ลั่วหลานก็มีเื่สำคัญที่จะต้องมาหารือกันที่นี่ในวันพรุ่งนี้ด้วย”
“ข้าเพิ่งมาถึงนครหนานเฟิงพอดีจึงแวะมารับเ้ากลับบ้านด้วยเลย”
น้ำเสียงของนางไพเราะอย่างมากแม้เ็าไปบ้างแต่ก็ใสกังวานราวกับเสียงน้ำพุในหุบเขาลึกกระทบกับหยกอย่างไรอย่างนั้น
หลี่ลั่วพยักหน้าเขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับท่าทีเช่นนี้ของเจียงชิงเอ๋อร์แต่อย่างใดเพราะเขาคุ้นเคยกับนางมานานแล้ว รู้ว่านางเป็คนแบบนี้
“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ” เขากล่าวเจียงชิงเอ๋อร์ได้รับความนิยมมากในวิทยาลัยหนานเฟิงเพียงยืนอยู่ที่นี่ก็ทำให้เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่เฉียบคมราวกับคมมีดที่แผดพุ่งมาจากรอบด้านแล้ว
เจียงชิงเอ๋อร์พยักหน้าเล็กน้อยแต่นางไม่ได้หันหลังกลับไปทันทีแต่หันไปมองตี้ฝ่าฉิงที่ยืนทำหน้าตื่นเต้นอยู่ด้านหลังหลี่ลั่ว“เ้าชื่อตี้ฝ่าฉิงใช่ไหม? ”
ตี้ฝ่าฉิงพยักหน้าอย่างตื้นตันกล่าวด้วยใบหน้าแดงก่ำ “รุ่นพี่เจียง ท่านยังจำข้าได้ด้วยหรือ? ”
เจียงชิงเอ๋อร์กล่าวอย่างสงบว่า“ข้าหวังว่าเ้าจะไม่มารบกวนหลี่ลั่วอีก ไม่อย่างนั้น ข้าอาจจะ ‘ดูแล’พี่ชายของเ้าที่อยู่ในวิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิงเป็พิเศษก็ได้”
สีหน้าตื่นเต้นบนใบหน้าของตี้ฝ่าฉิงพลันแข็งค้างไปในทันทีหลังจากนั้นครู่หนึ่งภายใต้การจับจ้องจากดวงตาสีทองบริสุทธิ์ของเจียงชิงเอ๋อร์คู่นั้นนางก็ได้แต่พยักหน้าอย่างหวาดกลัวไม่หลงเหลือความเย่อหยิ่งที่เคยแสดงต่อหน้าหลี่ลั่วแม้แต่น้อย
หลังจากกล่าวจบเจียงชิงเอ๋อร์จึงหันหลังกลับผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มสะบัดอย่างแ่เบาก่อนจะขึ้นรถม้าไปพร้อมกับหลี่ลั่วจากนั้นสัตว์อสูรสิงห์อาชาก็แผดเสียงคำรามเสียงดังก่อนจะวิ่งตะบึงจากไป
ส่วนตี้ฝ่าฉิงก็มองตามรถม้าไปติดๆหลังจากผ่านไปนานพอสมควรแล้ว นางถึงได้นวดใบหน้าของตัวเองด้วยสีหน้าลุ่มหลง
“รุ่นพี่เจียง... เท่มากจริงๆข้ารักท่านเหลือเกิน!”
10K
