เทพยุทธ์โลกนิยาย

ตอนที่ 36

กลับมาที่ไป๋กุนหลางกับศิษย์สำนักดาบพิงภูผา

เพราะเนื้อสัตว์อสูรถือว่าเป็นยาบำรุงชนิดหนึ่ง พวกจางเหลียงจึงยอมเสียเวลาอีกหนึ่งคืนเพื่อเก็บเนื้อกลับไปให้ได้มากที่สุด

ตกเย็นพวกเขาก็ได้เอาเนื้องูจงอางหงอนแดงมาทำเป็นอาหาร  เนื้อของมันเหม็นกลิ่นคาวมากและหม่าเหนียงผู้รับหน้าที่เป็นแม่ครัวก็ไม่มีฝีมือพอที่ลบมันให้หมด เรื่องรสชาติจึงไม่ต้องพูดถึง

เพื่อไม่ให้พวกจางเหลียงรู้สึกกระอักกระอ่วน ไป๋กุนหลางเลยต้องจำใจกิน สำหรับไป๋กุนหลางสรรพคุณของเนื้องูจงอางหงอนแดงนั้น ไร้คุณค่าโดยสิ้นเชิง เพราะยาไขกระดูกมังกรมีฤทธิ์มากกว่าเนื้อจงอางหงอนแดงทั้งตัวซะอีก

ในระหว่างที่กำลังกินอยู่ ไป๋กุนหลางก็กล่าวขึ้น "วันพรุ่งนี้ข้าคงต้องแยกทางกับพวกท่านแล้วนะ"

ฟานอี้หันมากล่าว "ท่านมีเรื่องอะไรหรือเปล่า? ถ้ามีบอกพวกข้าได้ พวกข้าจะช่วยเหลือท่านอย่างเต็มที่"

"ใช้" อีกสามคนกล่าว

ไป๋กุนหลางส่ายหน้า "เปล่าข้าไม่ได้มีเรื่องเดือดร้อนอะไร..คือว่าเหตุผลที่ข้ามาป่าหมอกในครั้งนี้ก็เพราะต้องการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปพัฒนาฝีมือของตนเองเท่านั้น"  ไป๋กุนหลางแถ ยังไงเขาไม่คิดจะเปิดเผยถุงเงินของตนให้ใครรู้หรอก แม้คนทั้งสี่จะจริงใจต่อเขาก็ตาม

"แล้วหลังจากนี้พวกท่านจะทำอะไรต่อไปละ?" ไป๋กุนหลางถาม

จางเหลียงกล่าว "ศิษย์น้องทั้งสามจะกลับไปดูแลสำนักคอยฝึกศิษย์รุ่นเยาว์ ส่วนตัวข้าจะเข้าหน่วยสืบสวนอิสระ"

"อืม...เป็นความคิดที่ดี พี่จางเป็นคนรอบคอบละเอียดอ่อน ต้องเป็นนักสืบที่ดีได้แน่" ไป๋กุนหลางชมเชย ให้กำลังใจ

"ขอบคุณ" จางเหลียงกล่าว

หน่วยสืบสวนอิสระคือ หน่วยงานที่รับสมัครผู้ฝึกตนมาเป็นหูตาคอยสอดส่องโลกผู้ฝึกตนให้ราชอาณาจักร เพราะราชอาณาจักรเองก็ไม่มีผู้ฝึกตนยอดฝีมือมากพอจะส่งไปดูแลทุกเมืองในราชอาณาจักร ทำให้บางเมืองแค่มีผู้ฝึกตนระดับปรมาจารย์/ใช้กฎไม่กี่สิบคนก็ก่อความวุ่นวายให้กับเมืองได้

หลังจากรับประทานอาหารเย็นกับดูดซึมฤทธิ์ของเนื้องูจงอางหงอนแดงเสร็จแล้ว ทุกๆคนก็แยกย้ายไปพักผ่อน

รุ่งเช้า ไป๋กุนหลางเข็ดขยาดกับรสชาติเนื้องูจงอางหงอนแดงแล้ว จึงบอกลาพวกจางเหลียงแล้วมุ่งหน้าไปตามทางของตนโดยไม่รับประทานอาหารเช้า 

วันนี้หมอกลงหนักมาก สายตามองเห็นชัดเพียงประมาณสิบเมตรรอบตัว สภาพอากาศแบบนี้สามารถหลงทางและถูกลอบทำร้ายได้ง่ายๆ

ถ้าเป็นคนอื่นคงต้องตั้งสมาธิระมัดระวังตัวกันอย่างมาก แต่ไป๋กุนหลางที่มีเจ้าระบบเป็นทั้งเครื่องนำทางและเครื่องตรวจจับอเนกประสงค์แล้วสามารถเดินชมวิวทิวทัศน์ได้อย่างสบายใจเฉิบ

_____________________________

ฉับ!

ตุบ!

กิ้งก่าสีหมอกสัตว์อสูรระดับหนึ่งตัวไม่ใหญ่นักพยายามลอบโจมตีไป๋กุนหลาง แต่ก็ถูกเขาฟันตัวขาดครึ่ง!

เดินทางได้เพียงสามชั่วโมงสภาพอากาศที่ว่าแย่ก็เปลี่ยนเป็นเลวร้าย หมอกหนาจนมองไม่เห็นฝ่ามือที่ยื่นออกไปสุดแขน แต่สัตว์อสูรกลับเหมือนได้รับยาโด๊ป พวกมันลอบทำร้ายไป๋กุนหลางหลายครั้ง จนไป๋กุนหลางต้องหันมาจริงจังกับการเดินทาง เปลือยกระบี่ออกจากฝัก ถือไว้ตลอดเวลา เพื่อรับเหตุอันไม่คาดหมาย

"นายท่านดูเหมือนพวกเราจะถูกลอบติดตามนะขอรับ" คล้อยบ่ายเจ้าระบบก็เอ่ยเตือนไป๋กุนหลางในสิ่งที่มันสัมผัสได้

ไป๋กุนหลางผงกศีรษะรับทราบ "รู้ไหมพวกมันเป็นใคร?" เขาถาม

"อสูรหมอกขอรับ...งานนี้พวกเราหน้าจะเจอศึกหนักเข้าแล้วขอรับ" เจ้าระบบตอบ

"อืม" ไป๋กุนหลางเข้าใจสิ่งที่เจ้าระบบกล่าวเพราะอสูรหมอกระดับหนึ่ง เวลาโจมตีพวกมันจะใช้จำนวนเข้าว่าไม่สนกลยุทธ์ การที่มีอสูรหมอกคอยตามสังเกตุเขานั้นหมายความว่าพวกมันมีจ่าฝูงที่เป็นสัตว์อสูรระดับสองแน่นอน

"คอยจับตาดูพวกมันไว้แล้วกัน" ไป๋กุนหลางกล่าวกับเจ้าระบบแล้วเดินทางต่อ

ที่ไป๋กุนหลางไม่จัดการอสูรหมอกตัวที่ลอบติดตามเขา เป็นเพราะว่า ต่อให้เขาฆ่ามันได้ก็จะมีตัวใหม่มาแทนที่ ทำไปก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

ในระหว่างที่ไป๋กุนหลางเดินทางต่อก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนเวลาผ่านไปถึงช่วงเย็น

"นายท่านพวกมันกระชับวงล้อมเข้ามาแล้วขอรับ" เจ้าระบบเตือนไป๋กุนหลาง เมื่อมันสัมผัสได้ว่ามีอสูรหมอกหลายตัวโผล่ออกมาแล้วเคลื่อนที่เข้าหาไป๋กุนหลาง

ไป๋กุนหลางได้ยินก็หยุดเคลื่อนไหวขวางกระบี่ผนึกพลังวัตรเตรียมพร้อมรับศึก "เห็นตัวหัวหน้ามันไหม?" เขาถาม

เจ้าระบบกล่าว "ไม่ขอรับ"

ไป๋กุนหลางผงกศีรษะรับทราบ 'เจ้าเล่ห์ฉิบ! ไอ้เวรเอ้ย!' เขาคิดแล้วกระชับมือขวาที่ถือกระบี่ให้แน่นขึ้นอีกนิด

"มาแล้ว!!..ทางซ้ายขอรับ!" เจ้าระบบเตือน

ไป๋กุนหลางได้ยินก็ใช้เคล็ดวิชาพลังคลื่นกระแทก ซึ่งเป็นวิชาระดับกลางที่มีอยู่ในหอฝึกมังกร พัดหมอกรอบตัวให้สลายหายไป เป็นพื้นที่ประมาณห้าเมตร

ตอนนั้นเองหมอกทางซ้ายนอกรัศมีห้าเมตรก็ปั่นป่วน อสูรหมอกสองตัวกระโดดออกมาโจมตีไป๋กุนหลาง! หนึ่งหน้าหนึ่งหลัง

ไป๋กุนหลางก้าวเยื้องๆเข้าหาตวัดกระบี่ฟัน 

ฉัวะ! 

เลือดสาดกระจาย อสูรหมอกตัวหลังได้ล่วงหน้าไปพบยมพบาลก่อนเพื่อน

เพราะไป๋กุนหลางก้าวเยื้องๆจึงทำให้กรงเล็บของอสูรหมอกตัวหน้าข่วนไม่โดนเขา พอมันลงถึงพื้นก็คำรามเรียกความฮึกเหิม! แล้วหันกลับมาโจมตีไป๋กุนหลางต่อ แต่สิ่งที่เห็นคือบาทาข้างหนึ่งกำลังจะเหยียบลงบนหัวของมัน!!

โพล๊ะ!! เสียงหัวอสูรหมอกแตกกระจาย

"สามตัวข้างหลังนายท่านระวังที่เท้าด้วย!" เจ้าระบบเตือน

ไป๋กุนหลางใช้เท้าขวาเป็นแกน หมุนตัวกลับหลังหันไปฟัน 

ฉัวะ!! 

ฉัวะเดียวได้สองตัวเพราะพวกมันกระโดดเข้ามาในระยะกระบี่พร้อมกัน ตัวที่โจมตีเลียบพื้นก็โดนฟรีคิก! ของไป๋กุนหลางเข้าไปเต็มๆ กระเด็นไปนอนร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น 

"พวกเราต้องไปทางไหน?" ไป๋กุนหลางถามเจ้าระบบเพราะเขาไม่คิดจะยืนรับศึกอยู่กับที่ ไป๋กุนหลางรู้ว่าจ่าฝูงของอสูรหมอกต้องการให้เขาสู้อยู่ตรงนี้ที่ๆพวกมันได้เปรียบ จนกระทั่งเขาหมดแรง 

ไป๋กุนหลางเลยคิดสู้ไปด้วยเคลื่อนที่ไปด้วน เพื่อล่อตัวจ่าฝูงออกมา

เคลื่อนที่ได้ร้อยเมตร ในตอนที่ไป๋กุนหลางเด็ดชีพอสูรหมอกที่มาขวางทาง…

วูบ!!!

"นายท่าน!! ระวังทางขวา!" เจ้าระบบร้องเตือนอย่างตื่นตระหนก

ไป๋กุนหลางเองก็เห็นเงาสีหมอกแวบเข้ามาในหางตา จึงก้าวถอยหลังพร้อมฟันกระบี่เข้าใส่!

ฉัวะ!

ฉัวะ!

เงานั้นเคลื่อนผ่านไป หน้าอกไป๋กุนหลางก็เพิ่มรอยเลือดขึ้นมาห้ารอย ไป๋กุนหลางยกมือสัมผัสบาดแผล เมื่อเห็นว่าไม่ลึกมากนักก็หันไปมองสิ่งที่สร้างบาดแผลให้ตน

สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือ อสูรหมอกระดับสอง ที่มีรูปร่างเท่ากับมนุษย์ผู้ใหญ่ มีขนสีหมอกปกคลุมร่างกาย มีปากกับจมูกยื่นออกมาเหมือนเสือ เขี้ยวใหญ่ขนาดนิ้วหัวแม่โป้ง ยาวสี่นิ้ว มีกรงเล็บสีดำและมีหมอกจางๆลอยวนอยู่ตามกรงเล็บ! 

เมื่อมันตวัดกรงเล็บโจมตี สายหมอกก็จะเปลี่ยนเป็นใบมีดอันคมกริม กรีดเฉือนทุกสรรพสิ่งให้ขาดวิ่น!

กรงเล็บอันนี้แหละคือสิ่งที่สร้างบาดแผลให้ไป๋กุนหลาง เป็นพลังที่เพิ่มมาหลังจากอสูรหมอกเลื่อนขั้นเป็นระดับสอง มนุษย์ให้ชื่อมันว่ากรงเล็บสายหมอก ด้วยความที่พลังของมันมีสีเดียวกับหมอกยากจะสังเกต จึงทำให้ผู้ฝึกตนหลายคนต้องจบชีวิตลงด้วยความงงงวย 

ถ้าไม่ใช้เพราะไป๋กุนหลางพัดหมอกรอบตัวออกไป ทำให้สามารถมองเห็นกรงเล็บสายหมอกได้อย่างชัดเจน เขาก็น่าจะเจ็บหนักกว่านี้

อสูรหมอกระดับสองที่อยู่ตรงหน้า สีข้างของมันก็มีบาดแผลที่เกิดจากการฟันสวนของไป๋กุนหลางอยู่ด้วย!

เมื่ออสูรหมอกระดับสองเห็นว่าตัวมันยังทำร้ายไป๋กุนหลางได้สาหัสไม่พอ มันจึงพุ่งกลับเข้าไปในหมอกทันที

"มันอยู่ไหน?" ไป๋กุนหลางถามเจ้าระบบ

"มันอ้อมมาหลบหลังต้นไม้ใหญ่ทางซ้ายของท่านขอรับ" เจ้าระบบตอบ

พอรู้ตำแหน่งไป๋กุนหลางก็เคลื่อนที่เข้าหาในบันดล ทว่าในระหว่างนั้นก็เกิด…

...เกิดการตัดจบแบบละครไทยไงละครับ..อิอิ

_____________________________

ขอขอบคุณที่ติดตามอ่านนะครับ..อิอิ