[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 73 เต้นรำอย่างสนุกกับเถาวัลย์

        โรงอาหารอันกว้างใหญ่ภายในฮาล์ฟบลัดผู้คนมากมายต่างจับตามองไปยังโต๊ะๆ หนึ่งที่มีเหล่าสายเลือดโพไซดอนทุกคนนั่งที่โต๊ะนั้นแล้วในกลุ่มนั้นก็มีสองสาวตัวน้อยกำลังนั่งอยู่ในดงญาติพี่น้องหลายสิบคนโฟกัสนั่งทานอาหารอย่างไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรเลยนอกจากโพรทาเลียที่ยังประมาทที่มาอยู่กับคนหมู่มากเพราะเธอไม่ได้เจอผู้คนมานานตั้งห้าเดือนเลยตื่นคนเล็กน้อยจนทำให้อลิซ่าเบ็ธต้องช่วยปลอบขวัญเด็กน้อยสักเล็กน้อย

        “โพรทาเลียทานหน่อยสิ หนูไม่ได้ทานอาหารดีๆมาหลายเดือนเลยนะ”

        โพรทาเลียน้อยไม่ตอบสนองอะไรเธอจ้องอาหารตรงหน้าพร้อมกับท้องที่ร้องตลอดทำเอาอลิซ่าเบ็ธต้องถอนหายใจกับความกลัวของเด็กน้อย

        ‘เหมือนเมื่อก่อนจริงๆถ้าเราไม่ช่วยป้อนก็ไม่ยอมกิน’

        “ไม่ต้องกลัวนะ” อลิซ่าเบ็ธลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ "อาหารไม่มีพิษแล้วก็พวกเขาทุกคนที่ร่วมโต๊ะกับเราก็เห็นเด็กๆ สายเลือดโพไซดอนทั้งนั้นนะคะ"

        “โพไซดอน?”

        “จ๊ะ สายเลือดเดียวกับหนูที่เป็นหลานสาวโพไซดอนไงล่ะ”

        สิ่งที่อีกฝ่ายพูดทำให้สายตาของโพรทาเลียน้อยหันไปจ้องมองเหล่าวัยรุ่นที่กำลังจ้องมองเธอพร้อมที่จะทักทายเธอได้ตลอดเวลาใบหน้าของทุกคนนั้นมีแต่รอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติไม่เสแสร้งโพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็รู้สึกสบายใจที่รอบกายเธอในปัจจุบันไม่ต้องอยู่กับพวกปีศาจที่จ้องจะกลืนกินเธอตลอดเวลา

        ทุกคนจ้องมองโพรทาเลียตัวน้อยที่ไม่รู้จักพวกเขาอย่างสงสัยดีที่ว่าพวกเขาทุกคนนั้นได้รับฟังเรื่องราวทุกอย่างจากพี่ชายของพวกเขา เพอร์ซีย์นั้นเอง เขาได้เล่าทุกอย่างให้พี่น้องรับรู้ว่าลูกสาวของเขาเจออะไรมามั้งยิ่งอยู่ในร่างตัวเล็กที่เคยเจอความเจ็บปวดจากแซเทิร์นทุกคนที่ได้ยินต่างตกใจว่าเด็กน้อยอายุแค่นั้นกับเจอความโหดที่ผู้ใหญ่ยังรับไม่ไว้ด้วยร่างเล็กแค่นั้นทำให้พวกเขาจึงรับปากต่อสิ่งที่เพอร์ซีย์ขอทำตัวดีๆ กับโพรทาเลียเข้าไว้

        “ไว้กลับบ้านพักเราจะแนะนำตัวให้เธอรู้สึกทั้ง 20คนในบ้านโพไซดอนเลยล่ะ”

        “20 คน…” โพรทาเลียมองว่าพี่น้องของพ่อมีเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ

        “ใช่แล้วจ้ะพวกเราเกิดต่างเวลาต่างปีกันเยอะมากๆแต่บางคนก็เคยเป็นเพื่อนสนิทสมัยเรื่องก็พึ่งมารู้ว่าเป็นพี่น้องต่างแม่กันนะ”

        “มาลี! อย่าเอาเรื่องของเรามาพูดสิ!”

        “อะไรกัน! แจ็ค!! ก็มันน่าคิดไหมล่ะ? ใครจะคิดว่าพ่อเราจะทำแบบนี้กับเรากัน!!”

        “น่าๆ ช่วงนั้นพ่อเขาเครียดล่ะนะยิ่งได้รับความเครียดจากภรรยาหลักด้วย เป็นใครไม่หนีมาหาสาวชาวมนุษย์”

        “เงียบไปเลย ชูวี่!”

        “จ้าๆ”

        โพรทาเลียมองการทะเลาะของพี่น้องตรงหน้ากันพวกนั้นหันกลับมามองโพรทาเลียที่จ้องพวกเขา

        “แต่ยังไงสำหรับเรา โพรทาเลียก็เป็นหลานสาวนะ”

        “หลานสาว?”

        “จ๊ะ เพราะว่าพ่อหนูเป็นพี่ชายพวกเราทุกคนนะ”

        “พี่ชาย...งั้นพวกพี่ๆทุกคนก็เป็นน้องของพ่อหนูทั้งหมด”

        “ถูกต้อง!!” ทุกคนต่างขานรับกันเป็นอย่างพร้อมเพรียงกัน

        สายตาของโพรทาเลียหันไปมองทุกคนที่มีตั้งแต่วัยรุ่นจนไปถึงเด็กทำให้เธอรู้สึกเขินๆ ที่มีคนเป็นน้องของพ่อเยอะแบบนี้แต่อายุพวกเขาดูเป็นพี่เธอมากกว่า เธอก็ฉีกยิ้มให้พวกเขาพร้อมกับกล่าวบางอย่าง

        “งั้น ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ พี่ๆ ทุกคนนะคะ”

        รอยยิ้มอันใสของเด็กน้อยเหมือนส่งออร่าอันน่าหลงใหลออกมาทำให้ทุกคนในบ้านโพไซดอนถึงกับรู้สึกว่าตนเองโดนรอยยิ้มตกเข้าให้แล้วจนอยากเห็นรอยยิ้มอีกเยอะๆ พวกเขารับรู้เลยว่าทำไมพี่ชายของพวกเขารักลูกมาๆเพราะพวกเขานั้นน่ารักมากๆ เมื่อพวกเขานั้นหันกลับไปมองโพรทาเลียน้อยอีกครั้งเธอก็ส่งยิ้มให้อีกครั้งนั้นก็ทำให้พวกเขาหงายหลังกันไปหมดทำเอาทุกคนตกใจหมดว่าบ้านโพไซดอนเป็นอะไรไปกัน

        “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าพวกน้องๆ ล่ะนั้น?”เพอร์ซีย์มองอย่างสงสัยว่าน้องๆของเขาเป็นอะไรไป

        จนแอนนาเบ็ธหัวเราะออกมาเล็กน้อย “เขาเรียกว่าพวกนั้นโดนลูกสาวเราตกยังไงล่ะเพอร์ซีย์”

        “ตก?” เพอร์ซีย์ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าคำว่าตกหมายความว่าอะไรมันหมายความว่าตกปลาเหรอ

        “สมแล้วที่คุณไม่ฉลาดเลยสักนิดในเรื่องแบบนี้เพอร์ซีย์” แอนนาเบ็ธส่ายหัวที่สามีไม่เข้าใจคำพูดเธอก่อนที่เธอจะอธิบายให้เขาฟัง “ตก ย่อมาจาก ตกหลุมรักไงล่ะ”

        “อ๋อ...แบบนี้เอง...”

        “ใช่ ลูกสาวเจ้าก็ไม่ได้ตกแค่บ้านเดียวด้วยนะเพอร์ซีย์” ไครอนพูดขึ้นพร้อมสายตาของเขาที่หันไปมองพวกเด็กๆ

        ทำให้เหล่าผู้ใหญ่ที่สนใจก็หันไปมองเด็กทุกคนตามโต๊ะต่างๆก็เห็นว่าหลายบ้านหลายโต๊ะนั้นสลบไปกับพื้นกันหมดเลยทำให้รู้ว่าโพรทาเลียน้อยนั้นตกเจ้าพวกวัยรุ่นไปหลายคนโอราอุสที่มองตั้งแต่ต้นก็ภูมิใจที่น้องสาวเขานั้นน่ารักแค่ไหนตั้งแต่เด็กโพรทาเลียกับโฟกัสน่ารักมากๆ ยิ่งโพรทาเลียที่คล้ายพ่อเขามากๆนั้นความน่ารักของเธอเลยทวีคูณมากขึ้นไปอีกแต่การเห็นแต่ละบ้านนั้นกลายเป็นศพนอนที่พื้นนั้นก็ทำให้เขาตระหนักได้ว่าเจ้าพวกนี้ได้แย่งน้องสาวเขาไปดูแลแน่ๆเขาเดินมาพร้อมกับจานอาหารสองจาน เขาวางจานตรงหน้าของโพรทาเลียเปลี่ยนกับอันที่มันแห้งไปเยอะแล้ว

        “หือ?”

        “ทานอันที่ยังสดดีกว่านะ” โอราอุสกล่าวขึ้นเขาหยิบอันที่แห้งไปเยอะออกมา

        “แต่ว่า...” โพรทาเลียมองอีกฝ่ายหยิบออกไป

        “ไม่มีแต่นะ น้องต้องได้กินของดีๆ สิ” เขายิ้มอ่อนๆ ให้โพรทาเลียน้อย

        โพรทาเลียน้อยเห็นแบบนั้นก็แอบหน้าแดงๆอีกฝ่ายนั้นก็เหมือนพ่อของเธออยู่แล้ว นั้นทำให้เธอหันไปซุกอลิซ่าเบ็ธทำให้โอราอุสมองอย่างสงสัยว่าน้องสาวเขานั้นเป็นอะไรไปถึงหลบหน้าแบบนั้นจนเขาหันสายตาไปถามแฟนสาวของเขา

        “ฉันไม่รู้นะ?” อลิซ่าเบ็ธยกไหล่อย่างไม่รู้ว่าเด็กน้อยเป็นอะไร

        “โพรทาเลีย...” โอราอุสเรียกน้องสาว เธอค่อยๆหันมามองอีกฝ่ายแต่ก็หันหนีกลับ

        “พี่โดนพี่โพรทาเลียเกลียดหรือเปล่านะ?”มาร์โคยืนหน้าออกมามองพี่ชาย

        “ห๊า?” โอราอุสหันไปมองน้องชายที่พูดแบบนั้นออกมา“โพรทาเลียเกลียดพี่เหรอ?”

        อลิซ่าเบ็ธมองแฟนหนุ่มที่คอตกที่น้องสาวหนีหน้าเขาจนเธอลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ “โพรทาเลียจ๊ะ ทำไมถึงหลบหน้าล่ะจ๊ะ มันไม่ดีนะ”

        “ก็...คนคนนั้นเขา...เหมือนพ่อ...แล้วก็...เขาหล่อด้วย...”

        “หล่อ?”

        “โพรทาเลียเขินอ่ะ...” โพรทาเลียยิ่งพูดแก้มก็ยิ่งแดง

        อลิซ่าเบ็ธได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มหัวเราะออกมาเบาๆกับคำพูดของเด็กน้อย ทำเอาโอรอุสมองแฟนสาวว่าเธอหัวเราะอะไร

        “อลิซ่าเบ็ธ เธอหัวเราะทำไมนะ?”

        “โทษทีๆ พอได้ยินสิ่งที่โพรทาเลียพูดมันเลยแบบขำนิดหน่อยนะ”

        “โพรทาเลียพูดอะไรนะ?”

        เธอเรียกอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับกระซิบเบาๆว่าโพรทาเลียพูดอะไรกับเธอ โอราอุสได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดของอลิซ่าเบ็ธทำเอาเขาถึงกับหน้าแดงก่อนจะล้มลงไปในทันที

        “พี่ครับ!!” มาร์โคตกใจที่พี่ชายดันล้มไปต่อหน้าเขา

        “ฉันตายอย่างสงบล่ะ!”

        “จะบ้าหรือไงพี่!! อ๊ากกก วิญญาณหลุดแล้วพี่!!”มาร์โครีบมาดึงวิญญาณพี่กลับร่างทันที“เกิดอะไรขึ้นกัน?พี่เขาพูดอะไร!?”

        “โพร...โพรบอกว่าพี่...หล่อจนเขิน...”

        “...”

        มาร์โคได้ยินแบบนั้นใบหน้าของเขานั้นนิ่งไปเลยพร้อมกับปล่อยมือออกจากคอเสื้อพี่ชายทันที

        “โอ๊ย! นายทำบ้าอะไรนะ!? มาร์โค”

        โอราอุสเงยหน้ามองน้องชายแต่ก็ตาโตขึ้นที่เห็นน้องชายยกขาขึ้นมาในทันที

        “ไปตายเลยไป!!” มาร์โคยกขาจะกระทืบพี่ชายตัวเอง

        โอราอุสหมุนหลบทันที “เห้ยยยย!! เจ้าบ้า ฉันพี่นายนะ!!”

        “เรื่องสิ!! หมั่นไส้จริงๆ!!” มาร์โคไล่ตามไปกระทืบพี่ชายที่หลงตัวเองเรื่องความหล่อของตัวเองสุดๆ

        “เด็กๆ ห้ามทะเลาะกัน!!” แอนนาเบ็ธเห็นลูกๆกำลังไล่กระทืบพี่ชายจึงต้องรีบเข้าไปห้ามทันที

        โพรทาเลียน้อยเห็นชายสองคนที่เธอไม่รู้จักกำลังทะเลาะกันมันก็ทำให้เธอขำหน่อยๆ ช่วงเวลาแบบนี้สำหรับเด็กน้อยนั้นหาได้ยากกว่าตอนไหนๆ ซะอีกระหว่างที่โพรทาเลียน้อยกำลังหัวเราะอยู่นั้นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังจ้องรอยยิ้มนั้นอยู่อย่างมีความสุขที่โต๊ะของบ้านซุสสายตาที่กำลังจับจ้องนั้น ทำเอาลูกๆ ต่างพากันยิ้มอย่างกรุ้มกริ่มว่าพ่อกำลังหลงใหลผู้เป็นแม่ของพวกเธออยู่

        “ทำไมพ่อไม่ออกไปคุยกับแม่สักน้อยล่ะครับ?”เดวิคถามพ่ออย่างยิ้มหวาน

        “ห๊า! เอ่อ...คือ...” เขาเรียกสติตัวเองหลังจากได้ยินเสียงลูกพูดขึ้นมาเขามองเด็กทั้งสองที่ยิ้มให้เขา “พูดอะไรกัน? พ่อยัง...”

        “ทำไมล่ะคะ? พ่อบอกว่ารักแม่ตั้งแต่พ่ออายุ 10 ขวบ ส่วนแม่อายุ 6 ขวบตอนนี้ก็เป็นโอกาสดีนี่ค่ะ?”

        “ไม่เลยสักนิดขอล่ะนะทั้งสองคนพ่อยังไม่อยากให้แม่เขามาเจอพ่อตอนนี้นะ”

        “โธ่!” เด็กทั้งสองกอดอกกันอย่างเซ็งๆที่พ่อไม่กล้าพอจะไปเจอแม่

        ฟีนีอุสลูบหัวลูกๆ เขาเงยหน้ามองโพรทาเลียน้อยที่เขาเคยคิดถึงมาตลอดตั้งแต่เด็กตอนนี้เขาได้เจอเธออีกครั้งเขาก็อยากเข้าไปคุยด้วยแต่เขาอยากให้อีกฝ่ายอยู่กับครอบครัวไปก่อนรอเวลาสมควรค่อยเข้าไปคุยสักเล็กน้อยก็ยังดีโพรทาเลียน้อยกำลังจ้องมองพวกผู้ชายโดนคนเป็นแม่ดุด่าที่ทำร้ายกันและกันหลังจากทานอาหารพ่อแม่ก็พาโพรทาเลียกับโฟกัสไปเยี่ยมชมค่ายกันเกือบสามชั่วโมงก่อนจะพากลับไปยังบ้านใหญ่

        เวลาบนโลกหมุนผ่านไปเรื่อยๆยกเว้นห้วงแห่งจิตใจที่โพรทาเลียกำลังต่อสู้กับเถาวัลย์ของแดเรียลอย่างยากลำบากเธอกำลังหาวิธีมากมายที่จะเรียกเถาวัลย์ออกมา แต่มันก็ยากยิ่งเธอนึกหาวิธีมากมายจะดึงพลังออกมา ร่างกายเธอตอนนี้เริ่มเหนื่อยล้ามากๆเพราะเวลาผ่านไปเกือบสี่วัน โดยที่โลกข้างนอกนั้นผ่านไปแค่สี่ชั่วโมงเองเธอหลบอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่ง

        “จะทำไงดีเนี่ย?”

        โพรทาเลียเกาหัวอย่างครุ่นคิดว่าตนเองนั้นจะดึงพลังสายเลือดไดโอนีซุสออกมาได้ไงเธอย่อตัวอย่างจะร้องไห้ออกมาจริงๆ

        “เหนื่อยจริงๆ ...”

        คำพูดนั้นของโพรทาเลียทำเอาเธอเป็นครั้งแรกที่รู้สึกเหนื่อยจนเสียงบางอย่างกระทบหูของเธอ

        ‘หลับตาลง’

        “หือ?”

        โพรทาเลียสะดุ้งที่ได้ยินเสียงใครบางคนเธอหันซ้ายหันขวามองหาตนเสียง

        “เสียงใครกัน?”

        ‘หลับตาลง แล้วสัมผัสถึงความสนุกไป’

        เสียงนั้นพูดอีกครั้ง ทำเอาโพรทาเลียสงสัยว่าเสียงใครแต่เสียงมันคุ้นพูดหน่อยๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน

        “หลับตาลง?”

        เธอค่อยๆ หลับตาลงนึกถึงความสนุกภาพตรงหน้ามืดไปหมดก่อนจะมีแสงสว่างบางอย่างเกิดขึ้น แสงที่เป็นรอยเท้าโพรทาเลียลุกขึ้นแล้วเดินไปจุดนั้นโดยไม่ได้ลืมตาขึ้นเลยสักนิดจนเจ้าคนบางคนก็กระโดดจากต้นไม้เรียกหาอีกฝ่าย

        “โพรทาเลียยยยยยยยยยย!!!” แดเรียลร้องเรียกหาอีกฝ่ายอย่างสนุก “เจ้าอยู่ไหนเอย?ซ่อนตัวไปมันก็ไม่ทำให้เจ้าใช้พลังได้หรอกนะ”

        แดเรียลมองหาไปรอบๆ ภายในป่าว่าอีกฝ่ายอยู่ไหนตอนนี้คงเหนื่อยเต็มทน เพราะไม่ได้พักมาสี่วันแล้วน่าจะล้าน่าดูแต่สายตาของเขาก็หันไปเจออีกฝ่ายยืนอยู่ตรงกลางป่าพอดี

        “อยู่นั้นเองเหรอ? งั้น!!มาฝึกต่อกัน!!” แดเรียลเรียกเถาวัลย์ให้พุ่งตรงไปหาอีกฝ่ายทันที

        แต่ว่าโพรทาเลียกับขยับไปทางอื่นอย่างช้าๆแต่เถาวัลย์พุ่งผ่านเธอไปสายตาของแดเรียลถึงกับตื่นตระหนกเล็กน้อยว่าอีกฝ่ายหลบไปอย่างไม่ต้องขยับอย่างรวดเร็วเขาโจมตีต่อไปเธอก็หลบอย่างคนที่กำลังเต้นรำไปด้วยอย่างงั้นแดเรียลงุนงงว่าอีกฝ่ายที่แสดงท่าทางในการหลบหลีกที่แปลกประหลาดจนเขาสังเกตทุกอย่างจนรู้ว่าอีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่างสนุกจนเธอหายไปจากสายตาของเขา

        ‘เธอหายไปไหนกัน?’

        แดเรียลหันซ้ายหันขวาเพื่อหาอีกฝ่ายจนกระทั่งโพรทาเลียโผล่มาตรงหน้าพร้อมกับเหล่าเถาวัลย์หลายเส้นพุ่งเข้ามาจ่อที่แดเรียลปลายเถาวัลย์กลายเป็นของแหลมคมอย่างน่าตกใจโพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายก่อนจะพูดบางอย่าง

        “รุกฆาต!”

        แดเรียลก้มมองอีกฝ่ายที่ตัวเล็กกว่าเขาตอนนี้เขาถอนหายใจเล็กน้อย เขาไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะเรียกพวกเถาวัลย์ออกมาได้เร็วแบบนี้

        “โอเค...ข้าแพ้แล้ว เจ้าผ่านการใช้พลังของข้า”

        โพรทาเลียถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเคลื่อนตัวมานั่งที่กิ่งไม้ใหญ่ข้างๆ อีกฝ่าย

        “เฮ้อ...นึกว่าจะตายซะแล้ว...”

        “เก่งนะที่ใช้พลังข้าได้แล้วนะ”

        “อ๋อ...ก็...” โพรทาเลียเกาแก้มของตนอย่างเขินๆจนไม่กล้าบอกว่าได้ยินเสียงแปลกๆ บอกเธอ "แค่ฟลุกล่ะมั้ง"

        “งั้นเหรอ?” เขาขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าฟลุกยังไง

        โพรทาเลียยกมือขึ้นมามองมือของเธอที่ยังอยู่ขนาดเดิม “แล้วร่างฉันจะเพิ่มอายุตอนไหน?”

        “ยังหรอก” แดเรียลปฏิเสธอย่างไม่ต้องคิดอะไรเลย

        โพรทาเลียหันไปหาอีกฝ่ายในทันที “ทำไม?”

        “ก็ข้าไม่ใช่คนที่ทำให้เจ้าเป็นแบบนี้ไงล่ะ?”

        โพรทาเลียตาโตขึ้นมาอย่างแปลกใจ“แล้วทำไมนายถึงมาเป็นคนแรกที่ฉันต้องฝึกด้วยกัน?”

        “อ๋อก็เจ้าพวกอดีตชาติคนอื่นไล่ข้ามาฝึกกับเจ้าก่อนนะ ข้าก็ขี้เกียจเป็นนะโดนให้มาทำแบบนี้นะ...”

        แดเรียลพูดไปโดยไม่คิดอะไรเลยว่าข้างๆเขานั้นเริ่มมีออร่าอันน่ากลัวกำลังจะเล่นงานเขา จนเขารู้สึกขึ้นมาเขาค่อยๆหันไปตามสิ่งที่รู้สึก ก็เห็นว่าโพรทาเลียนั้นเรียกพวกเถาวัลย์ทั้งหลายเตรียมโจมตี

        “นายตายแน่!! แดเรียล”โพรทาเลียสั่งเถาวัลย์โจมตีแดเรียลทันที

        “อ๊ากกกกกกกก อะไรเนี่ย!? โพรทาเลีย เจ้าจะฆ่าข้าเหรอ!?” แดเรียลรีบวิ่งหนีสุดชีวิต

        “ใช่! นายให้ฉันไม่ได้นอนไม่ได้พักตั้ง 4วัน นายตาย!”

        “อ๊ากกกกกกก ข้าขอโทษษษษษษษษษษษษษ!!”

        เวลาผ่านไปสองวันที่โพรทาเลียเล่นงานแดเรียลจนเขานั้นมีสภาพเหนื่อยเหมือนเธอไม่มีผิดโพรทาเลียเลิกราที่จะไล่อีกฝ่าย เธอเดินออกจากตรงนั้นไปอาบน้ำในแม่น้ำใกล้ๆเธอถอดเสื้อผ้าลงไปอาบน้ำอย่างสบายใจ แดเรียลตามมาแต่ก็แอบอยู่แถวๆ ต้นไม้เพราะถ้าอีกฝ่ายเห็นเขามาแอบดูขึ้นมาโดยเล่นงานอีกแน่ๆแต่โพรทาเลียก็รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นตามมาด้วย จนเธอมีคำถามหนึ่งขึ้นมา

        “ถามหน่อยสิ แดเรียล”

        “หือ!!” แดเรียลตกใจที่อีกฝ่ายรับรู้ว่าเขาอยู่แถวนี้“เอ่อ...อยากถามอะไรข้าหรือ?”

        “นายบอกว่าให้ฉันผ่านทดสอบการยอมรับง่ายๆทำไมกัน?”

        “อ๋อ...ก็แค่...เห็นเจ้าลำบากก็เลยให้ผ่านง่ายๆไง”

        “ไม่ใช่ว่าตัวเองนั้นขี้เกียจทดสอบข้าล่ะ?”

        แดเรียลถึงกับจุกไปเลยเหมือนอีกฝ่ายพูดแทงใจดำใส่เขาแต่อีกฝ่ายก็เดาถูกที่เขาขี้เกียจทดสอบเธอ

        “พ่อเจ้ารู้คงเซ็งตายว่าลูกของตนนั้นขี้เกียจแค่ไหน”

        “ข้าไม่สน เพราะพ่อข้าก็เป็น”

        “อ๊ะ...เฮ้อ พ่อลูกเหมือนกันสินะชักอยากเห็นเทพไดโอนีซุสเลยแฮะ”

        “เหอะๆ อย่าไปพบดีกว่านะเดียวเจ้าจะรำคาญคนคนนั้นเอานะ”

        “รำคาญเหรอ?”

        “ใช่”

        โพรทาเลียยกน้ำขึ้นมาลูบผิวกายของเธอก่อนจะพินิจถึงสิ่งบางอย่างที่เธออยากรู้อีกอย่างจนต้องถามอีกฝ่ายออกไป

        “ข้าขอถามอีกข้าหนึ่งหน่อยสิ”

        “เรื่องอะไรล่ะ?”

        “เรื่องบุตรชายของซุสที่เจ้าเคยพูดถึงนะ!”

        “อึ้ก!”

        แดเรียลถึงกับอึดอัดที่ได้ยินคำถามนั้นจากอีกฝ่ายเขาไม่อยากพูดถึงชายคนนั้นเท่าไรเพราะเป็นบุคคลอันตรายคนหนึ่งที่เขารู้สึกเกรงกลัวมากๆโพรทาเลียไม่ได้ยินคำตอบอีกฝ่ายเธอเลยขึ้นจากน้ำพร้อมกับแต่งกายใส่เสื้อผ้าอย่างเรียบร้อย

        “นายกลัวชายคนนั้นเหรอ?”

        “ไม่ใช่แค่กลัว...แต่โคตรหวาดกลัวเลยต่างหาก”

        “ทำไม?”

        “ชายคนนั้นต่างจากพวกเรา...เขานะ มีความโกรธเกลียด แค้น อยู่ในตัวของเขาคนเดียว แล้วสิ่งนั้นมีต่อคนคนเดียวที่เขาเกลียด”

        “ใครกัน? หรือว่าจะเป็น...”โพรทาเลียนึกถึงเทพเพียงคนเดียวที่เป็นต้นกำเนิดพลังของอดีตชาติของเธอ

        “อย่างที่เจ้าคิดน่าจะถูกนั้นล่ะคนที่เจ้านั้นเกลียดที่สุดคือ บิดาของเขา ซุส”

        “เพราะอะไร ซุสไปทำอะไรให้ลูกของตนโกรธกัน”

        “เหอะๆ ไม่ใช่แค่หมอนั้นหรอกนะที่จะเคืองซุสนะลูกหลายๆ คนก็โกรธเคืองเขา แต่เจ้าฮาลอนต่างออกไปหมอนั้นทั้งเกลียดซุสแล้วก็...”

        “แล้วก็...ใครอีก?”

        “เฮ้อ...” แดเรียลถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ “คนที่เป็นต้นตอของเรื่องแอรีส”

        “เทพสงครามเหรอ?”

        โพรทาเลียจ้องมองอย่างสงสัยเทพแห่งสงครามเป็นคนก่อเรื่องนี้ขึ้นเหรอแปลว่าอดีตชาติโกรธเกลียดแค้นพ่อของตน ก็เพราะแอรีสงั้นเหรอแดเรียลทำสีหน้าลำบากใจหน่อยๆ เขาไม่กล้าเล่าเยอะ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของเขา

        “ข้าคงอธิบายให้ไม่ได้หรอกนะถ้าไม่ใช่พี่น้องของเจ้านั้นเป็นคนอธิบายนะ”

        “พี่น้อง?”

        “ก็...ในยุคของหมอนั้นก็มีแอรีส เฮเฟตัสเพอร์ซีอุส เฮอร์คิวลีส แล้วก็อีกหลายคน อ๋อ อดีตชาติของโฟกัสอีกคนน้องสาวฝาแฝดของฮาลอน เฮเลน”

        “น้องสาวฝาแฝด?” โพรทาเลียพึ่งรู้ว่าอดีตชาติของน้องสาวกับของเธอเป็นพี่น้องกัน

        “ใช่ ยัยนั้นน่าจะรู้มากกว่าใครถ้าเจ้าอยากถามนาง คงต้องดูว่านางจะยอมเล่าให้เจ้าฟังไหม? เพราะนางเป็นคนที่...ไม่ชอบเล่าเรื่องเยอะเท่าไรถ้าเป็นเรื่องฮาลอน”

        “ไม่มีปัญหา ถ้าเป็นเรื่องที่ท่านพี่ต้องการจะฟัง...”เสียงเฮเลนเอ่ยขึ้นโดยไร้ร่างของต้นเสียงก่อนที่เธอจะลอยโผล่มาตรงหน้าของทั้งสองคน “ข้าจะเล่าเรื่องของท่านพี่ฮาลอนให้ท่านพี่ฟังเจ้าค่ะ”

        “ท่านพี่?”

        โพรทาเลียชี้นิ้วมาที่ตัวเอง เฮเลนเห็นก็ยิ้มออกมาสดใสทำเอาแดเรียลเข้าไปจีบสักเล็กน้อย แต่ก็โดนอีกฝ่ายชกหน้าเข้าให้ทำเอาคิดเลยว่าอีกฝ่ายนั้นบ้าหรือเปล่าล่ะนั้นในสายตาของโพรทาเลียเฮเลนนั้นงดงามพอๆ กับที่แดเรียลคิดสมกับที่เธอเป็นสายเลือดของเฮร่า แต่ถ้าคิดๆถ้าไม่มีใครบอกว่าเป็นธิดาของซุสกับเฮร่าก็คงคิดว่าเป็นธิดาของอะโฟร์ไดต์แน่ๆ

        “เอ่อ...ไง เฮเลน” โพรทาเลียโบกมือเล็กน้อยให้อีกฝ่าย

        “ไม่ได้พบกันนานนะเจ้าค่ะ ท่านพี่” เฮเลนกล่าวพร้อมกับโค้งให้อีกฝ่ายเล็กน้อย

        “เรียกท่านพี่เพราะว่าฉันเป็นร่างจุติของพี่เธอสินะ”

        “เจ้าค่ะถึงท่านพี่จะอยู่ร่างไหนข้าก็จะเรียกท่านพี่ แต่ทุกคนไม่ได้คล้ายท่านพี่เลยจนข้าเริ่มท่านร่างจุติ ท่านเหมือนพี่ข้ายิ่งหนักทำให้ข้าคิดถึงท่านพี่มากขึ้น...ขอเรียกท่านพี่ได้ไหมเจ้าค่ะ?”

        เฮเลนกุมมือขออีกฝ่ายให้เธอเรียกอีกฝ่ายว่าท่านพี่โพรทาเลียมองใบหน้าอ้อนวอนจนเธอเห็นใบหน้าของน้องสาวซ้อนกับใบหน้าอีกฝ่ายจนเธอรู้สึกใจอ่อนขึ้นมาทันที

        “ตามใจเธอละกัน เฮเลน”

        เฮเลนยิ้มอย่างหน้าบาน เธอรีบเดินเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับกลายร่างเป็นเด็กตัวเล็กทำเอาโพรทาเลียตกใจที่อีกฝ่ายกลายร่างเป็นเด็กอายุหกขวบ เฮเลนกอดแขนอีกฝ่ายทำเอาโพรทาเลียรู้สึกเลยว่าอีกฝ่ายนั้นน่าจะเป็นพวกคลั่งพี่แน่ๆเธอมองพร้อมกับลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ

        “เฮเลน...นี่เจ้าจะทำตัวสนิทกับร่างจุติของข้ามากไปไหม?”แดเรียลลุกขึ้นมาพร้อมกับจมูกที่เลือดไหลออกมาเพราะการชกของเฮเลน

        “เงียบปากไป! แดเรียล!” เฮเลนหันไปใช้สายตาจิกอีกฝ่าย

        แดเรียลเห็นแบบนั้นรีบมุดตัวหนีไปทานอื่นจนไม่กล้าหือเลยจริงๆ โพรทาเลียที่เห็นแบบนั้นถึงกับคิดบางอย่างเลย

        ‘รู้สึกตัวเราในอดีตจะเป็นพวกไม่กล้าหือผู้หญิงสินะแต่ดีที่ชาตินี้เรากล้าหือกับทุกอย่างยกเว้นพ่อแม่’ โพรทาเลียคิด

        “งั้นท่านพี่เจ้าค่า~ กลับไปยังสถานที่พักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ”

        “สถานที่พักผ่อน?” โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าที่แบบนี้มีสถานที่พักผ่อนด้วยเหรอ

จบตอนที่ 73 โปรดติดตามตอนที่ 74ต่อไป

        ข้อความจากไรท์

        ขอโทษทุกคนด้วยนะคะครั้งก่อนไม่ได้ลงเพราะติดงานคอมมิชชั่นของไรท์นะคะรับงานแต่งนิยายแล้วมันเข้ามาเยอะมากๆ เลยล่ะเลยไม่มีเวลามาแก้งานที่แต่งไว้แล้วนะคะ เลยช้าเล็กน้อยนะ แต่ก็มาลงแล้วนะ