เทพยุทธสะท้านโลกา

ตอนที่ 78 จดจำ ในขณะที่เขาทำร้ายชายวัยกลางคนและสบถ "เจ้ามันช่างรกหูรกตาข้ายิ่งนัก" "มาขัดขวางทางเดินข้า..." "เจ้าสมควรได้รับสิ่งนี้แล้ว!" เด็กเล็กๆอายุประมาณห้าหกขวบเหมือนเป็นบุตรชายทั้งสองเข้ามากอดขาและร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตา "ท่านลุงโปรดอย่าทำร้ายท่านพ่อท่านแม่ข้าอีกเลย" "ใครคือลุงของเจ้ากัน!" "ไสหัวไป ไม่งั้นอย่าหาว่าข้ารังแกเด็ก" คนเมาขมวดคิ้วชนกันและสีหน้าท่าทางแสดงอาการหงุดหงิดแล้วไม่พอใจรุนแรง มองดูเด็กเล็กอย่างน่าขยะแขยง เขาตั้งฝ่ามือใหญ่และหนาแล้วฟาดไปที่หัว หากเด็กเล็กโดนสิ่งนี้จะตายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คนธรรมดารอบๆส่งเสียงกรี๊ดและไม่สามารถทนดูฉากที่ร้ายแรงนี้ได้ ทันใดนั้นลูกธนูปลายแหลมพุ่งมา ลูกธนูตอกฝ่ามือและทะลุหลังมือ "อ๊าก" "ใคร...!?" ฝ่ามือได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาโกรธแค้นและใบหน้าดุร้ายหันมองไปทิศทางที่ลูกธนูถูกยิงมา เห็นศิษย์ห้าคนจากกลุ่มพันธมิตรดาบปราบมารขี่ม้า เด็กหนุ่มผิวขาวคนหนึ่งกำลังมุ่งหน้าตรงมาและในมือถือคันธนูสีม่วง มองเขาด้วยสายตาเย็นชา เห็นได้ชัดว่านักธนูที่ทำร้ายเขาคือเด็กคนนี้ คนเมาสลายความโกรธหายไปทันที โดยไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดของฝ่ามือและเร่งรีบขอความเมตตาอย่างรวดเร็ว "ได้โปรดละเว้นชีวิตข้าด้วย" หน้าผากมีเหงื่อไหลและร่างกายหนาวเย็น รังแกคนอ่อนแอและเคารพคนแข็งแกร่ง เขาเข้าใจและคุ้นเคยกับมัน "ตบหน้าตัวเองร้อยครั้งและขอโทษพวกเขา!" สีหน้าเขาเย็นชาและตะโกนอย่างเยือกเย็น คนเมาไม่ลังเลที่จะทำตามคำสั่ง ตบใบหน้าตัวเองซ้ายและขวา ใช้กำลังทั้งหมดเพื่อพยายามให้ใบหน้าเหมือนหมู หลังจากตบหน้าเสร็จ... นั่งคุกเข่าหันหน้าขอโทษครอบครัวชายวัยกลางคน "ข้าผิดไปแล้ว ยกโทษให้ข้าด้วย" ชายวัยกลางคนเปิดดวงตาที่เปื้อนเลือดและสีหน้าตกตะลึง เขาไม่เชื่อว่ามันคือเรื่องจริง เขารอดตายและอีกฝ่ายตบหน้าตัวเองแล้วกล่าวขอโทษ เด็กเล็กตื่นเต้นมากมองดูคนร้ายที่ทำร้ายบิดาด้วยความกระตือรือร้นและยินดีในใจ ผู้กระทำผิดได้รับการลงโทษแล้ว เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจและกล่าวว่า "มอบเงินสามร้อยทองให้เป็นค่ารักษาบาดแผลและเป็นค่าชดใช้ให้พวกเขาซะ" "จากนั้นจะไปไหนก็รีบไป" ใบหน้าคนเมามีความสุขและหยิบเงินออกมาอย่างรวดเร็วแล้วส่งมอบให้ครอบครัวชายวัยกลางคน "จำไว้...ถ้าข้าพบเห็นเจ้าทำเรื่องชั่วร้ายอีก" "อย่ามาหาว่าข้าไร้ความปราณี" เขาจ้องมองและน้ำเสียงเต็มไปด้วยการฆ่า คนเมาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวและกรีดร้องว่า "ไม่ทำอีกแน่นอน!" เขาหายตัวไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซูเวยกลับมาอ่อนโยนและหันมาหาครอบครัวชายวัยกลางคน "พวกท่านใช้เงินเหล่านี้รักษาตัวและหาสมุนไพรมาเสริมสร้างความแข็งแกร่งเถอะ" "ขอบคุณท่านผู้กล้าหนุ่ม" ครอบครัวชายวัยกลางคนรีบโค้งคำนับเขา เขาหยุดการกระทำและส่ายหัวกับครอบครัวชายวัยกลางคน "ข้าไม่สามารถช่วยเหลือพวกท่านได้ตลอด" มองไปบนท้องฟ้าที่เริ่มมีเมฆหมอกและกล่าวเบาๆว่า "พวกท่านควรย้ายออกไปจากเมืองนี้และหาสถานที่ปลอดภัยซะ" "ขอบคุณท่านผู้กล้าหนุ่ม" "ขอบคุณท่านผู้กล้าหนุ่ม" สามีและภรรยาต่างขอบคุณซึ่งกันและกันแล้วรู้สึกดีกับเด็กหนุ่มที่แนะนำพวกเขา เมื่อพวกเขากำลังจะจากไป เด็กเล็กหันหัวมองเขาด้วยดวงตาเปล่งประกายและน้ำเสียงกระตือรือร้นออกมา "พี่ชาย... ข้าจะเป็นเหมือนท่านได้หรือไม่?" เขาจ้องตาเด็กเล็ก ยิ้มแล้วพยักหน้า "เมื่อเจ้าโตสามารถเข้าสำนักอาญาสวรรค์เพื่อฝึกฝนศิลปะการต่อสู้และมาพบข้าได้" "ชื่อของข้าคือ ซูเวยแห่งอาญาสวรรค์" เสียงดังฟังชัดและเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "ซูเวยแห่งอาญาสวรรค์!!!" "ข้าจะจดจำชื่อพี่ชายเอาไว้" เด็กน้อยพยักหน้าอย่างหนักและมีสีหน้าจริงจัง เขาเงยหน้าขึ้นแล้วตะโกน "พี่เวย... ข้าจะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้และกลายเป็นผู้กล้าคอยช่วยเหลือคนอื่นที่ไม่ได้รับความชอบธรรมแบบท่าน" เขายิ้มและโบกมือลาเด็กน้อย "ข้าจะรอเจ้าที่อาญาสวรรค์" ครอบครัวชายวัยกลางคนหายตัวไปต่อหน้าเขาเรียบร้อย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 78 จดจำ

คล้ายกับเรื่องเทพยุทธสะท้านโลกา ที่คุณอ่าน

เทพ​ยุทธ​สะท้านโลกา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่​ 78 จดจำ

คล้ายกับเรื่องเทพ​ยุทธ​สะท้านโลกา ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

เทพยุทธสะท้านโลกา

ตอนที่ 78 จดจำ

คล้ายกับเรื่องเทพยุทธสะท้านโลกา ที่คุณอ่าน