นับรบดาบยักษ์จอมคลั่ง

   ในคํ่าคืนอันเงียบสงบ มีคฤหาสน์แห่งหนึ่งของตระกูลชนชั้นสูงอยู่ตระกูลหนึ่ง กําลังจัดงานวันเกิดลูกชายคนเล็กของพวกเขาในวัยสิบปีบริบูรณ์ ทันทีที่แสงเทียนบนเค้กนั้นได้ปรากฎ พ่อและแม่ของลูกชายคนนั้นได้กล่าวอวยพรขึ้น

"สุขสันวันเกิดนะคะ ลูกแม่~"

"ในฐานะที่เป็๲วันเกิดอายุสิบปีของลูก พ่อมีของขวัญสุดพิเศษให้กับลูก"

พอลูกชายของเขาได้ยินเช่นนั้น เด็กผู้ชายคนนั้นดีใจและตื่นเต้นอย่างมาก ด้วยความดีใจของเด็กคนนั้นจึงได้พูดด้วยความตื่นเต้นว่า...

"ขอบคุณมากครับพวกท่าน ไม่ว่าของขวัญของท่านจะคืออะไรผมก็ดีใจสําหรับของขวัญที่พวกท่านให้อยู่แล้วครับ"

"อุ้ย!! ลูกเราน่ารักที่สุดเลย!!"

"เห้อ... น่าเบื่อจังเลย ไปหาอะไรทําแก้เบื่อดีกว่า..."

 "ทําไมถึงทําหน้าบึ้งตึงอย่างนั้นล่ะลูน่าจัง ไม่อวยพรวันเกิดให้น้องล่ะลูก ไหนๆก็มาพร้อมหน้ากันทั้งที..."

"แม่อีกไม่กี่ปีหนูก็ต้องสอบเข้าสถายันเวทย์มนตร์แล้วนะ หนูควรที่จะใช้เวลาในการอ่านหนังสือมากกว่ามาทําเ๱ื่๵๹แบบนี้"

"เห้ เดี๋ยวนี้ลูน่าเป็๞เด็กตั้งใจเรียนแล้วหรา~ ฮิฮิ"

"เงียบไปเลยนะดัส!!"

"แหม~ สนิทกันจังเลยนะลูกๆเนี่ย~"

"อึม... ลูกของพวกเราโตเร็วจังเลยนะคะคุณพ่อ"

"นั่นสินะครับคุณแม่.."

จากนั้นลูน่าก็เดินขึ้นไปที่ห้องสมุด แล้วไปหยิบหนังสือเล่มนึงมาอ่านเวลาผ่านไปเร็วเหมือนก็โกหก

"เอ๊ะ.. นี่ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วหรอ? ข้างล่างก็ดูเงียบแล้วสิ ฉันเองก็เริ่มง่วงแล้วด้วย เก็บหนังสือแล้วไปนอนดีกว่า

ทันทีที่ฉันเก็บหนังสือเล่มนั้น อยู่ดีฉันก็เห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่วางอยู่ในชั้นเดียวกันกําลังเปล่งแสงสีม่วงอ่อนๆอยู่ ด้วยความสงสัยฉันจึงหยิบหนังสือเล่มนั้นมาแล้วลองเปิดอ่านดู ทันใดนั้นหนังสือเล่มนั้นก็เปล่งแสงเจิดจ้าจนแสบตา แล้วโลกทั้งใบของฉันก็ได้ดับวูบลง

ฉันได้ตื่นขึ้นมาในสถานที่ที่ฉันไม่รู้จัก ฉันรีบลุกขึ้นและได้สํารวจพื้นที่บริเวณนั้น โดยรวมแล้วมันเหมือนกับสุสานดาบเนื่องจากมีแต่ดาบที่ปักพื้นอยู่บนพื้นที่มีลักษณะผุพังเป็๞จํานวนมาก ฉันเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งฉันเจอกับดาบเล่มหนึ่ง ที่ถูกปักอยู่บนแท่นหินเหมือนกับภาพในหนังสือที่มีดาบเอกซ์แคลิเบอร์ปักอยู่ไม่มีผิด แต่มันมีจุดที่แตกต่างกันค่อนข้างมากอยู่หลายจุด ดาบเล่มนั้นมันมีสีดํา มีรูปร่างใหญ่และยาว ทันทีที่ฉันเห็นดาบเล่มนั้น ฉันก็รู้สึกถึงแรงกดดันพลังเวทย์อย่างมหาศาลจนกระทั่งทรุดลงกับพื้น

"แรงกดดันอันมหาศาล นี่มันอะไรกัน? ทําไมฉันถึงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลยล่ะ"

ท่ามกลางความมืดมิดในสถานที่แห่งนั้นอยู่ดีๆ ก็มีเสียงอันเ๶็๞๰าพูดขึ้นมาว่า...

'เ๽้าคือผู้ถูกเลือกจากข้า'

"ผู้ถูกเลือก? หมายความว่าอย่างไงกัน ฉันไม่เข้าใจ?"