เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแน่นอนว่าตัวของเฟยเทียนนั้นจะต้องจดจำไปตลอดชีวิตมันเป็ฝันร้ายที่ตัวของเขานั้นไม่มีวันลืมอย่างเด็ดขาดถึงแม้ว่าาแทางกายจะหายไปแต่าแทางใจนั้นมันจะฝั่งไว้ภายในใจของเขาตลอดกาล ผู้ที่รู้ถึงเื่ราวในครั้งนี้ก็คงที่จะมีแต่บิดาของถิงฟงเท่านั้น เชาเรียกบุตรชายของตนมาตำหนิเล็กน้อย
“ถิงฟง ทั้งหมดนี่เป็ฝีมือของลูกใช่ไหม” น้ำเสียงของเขานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความเ็าเป็อย่างมากเพราะถ้าหากถูกจับเข้าทั้งตนทั้งลูกก็ไม่สามารถที่จะอาศัยอยู่เมืองนี้ได้อีกต่อไปและคนที่บุตรชายตัวแสบเขาแอบไปจัดการนั้นเป็ถึงบุตรชายของขุนนางฝ่ายในอำนาจบารมีภายในเมืองหลวงแห่งนี้ของเขานั้นแทบที่จะไม่น้อยกว่าแม่ทัพเนี่ยนจินเลย
“ใช่ขอรับเป็ลูกและข้ารับใช้ของลูกเป็คนจัดการเอง” ชายหนุ่มยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
“มันเกิดอะไรขึ้นกับเ้ากันโดยปกติเ้ามักที่จะเป็คนใจเย็นอยู่เสมอพอมีเหตุผลที่เหมาะสมพอที่จะให้ข้ายอมรับไหม หากข้าฟังแล้วไม่ได้เื่ข้าจะลงโทษเ้าสถานหนัก” น้ำเสียงของผู้เป็พอเ็ายิ่งกว่าเดิมเขาไม่เคยสั่งสอนลูกให้ไปรังแกคนที่อ่อนแอกว่าการกระทำของเขาเช่นนี้เกินกว่าที่จะรับไหวจริงๆแต่ตัวเขาก็อยากที่จะฟังเหตุผลของบุตรชายสักครั้งก่อนที่จะสั่งลงโทษ
“เป็เพราะ ลี่อิง ไม่ชอบหน้ามัน ข้าก็เพียงแค่ช่วยสั่งสอนเล็กๆน้อยๆ” หนุ่มน้อยถิงฟงตอบคำถามของผู้เป็พ่อโดยไม่ต้องใช้ความคิดเขาไม่กลัวว่าตัวเองจะถูกลงโทษแม้แต่น้อย
“เพราะนางเ้าทำได้ถึงขนาดนี้เลยเรอะ” ผู้เป็พ่อกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกมันทำให้ตัวของเขาคิดไปถึงเมื่อครั้งสมัยยังหนุ่มอีกครั้งเขาจำได้ดีว่าตัวเองเคยตุบตีกุ้ยข้างถนนเพราะเหตุผลเพียงเื่เล็กน้อยเช่นนี้เช่นกันแต่เขาก็ไม่ได้เล่าให้บุตรชายฟังเพราะเดี๋ยวจะเสียภาพพจน์ของผู้เป็พ่อได้
“ขอรับท่านพ่อ ข้ารู้สึกเจ็บแทนนางทุกครั้งยามที่ตัวของนางนั้นรู้สึกเจ็บขอเพียงแค่ทำให้นางมีความสุขข้าทำเพื่อนางได้เสมอ”
“อืม..ดูเหมือนการที่ข้ายัดเยียดเนื้อคู่ให้เ้ามันก็ไม่ใช่เื่เลวร้ายเสมอไปจริงไหมสุดท้ายแล้วเ้าก็เจอคนที่ถูกใจจนได้ เอาเถอะข้าจะปล่อยผ่านเกี่ยวกับเื่นี้ หากมีครั้งหน้าอีกจงช่วยเก็บกวาดหลักฐานให้เรียบร้อยด้วยล่ะ”
“แล้วท่านพ่อจะไม่ลงโทษข้าสักหน่อยเหรอ” หนุ่มน้อยกล่าวผู้เป็พ่อด้วยความสงสัยเพราะในยามปกติท่านพ่อของตนนั้นเป็คนที่เข้มงวดเป็อย่างมาก
“ไม่ล่ะ วันนี้ข้าเหนื่อยแล้วพรุ่งนี้ตัวข้าต้องไปติดต่อเจรจาค้าแต่เช้าเ้าพักผ่อนเถอะ” ผู้เป็พ่อหันหลังแล้วเดินหนีหายไปในทันที
“อะไรของเขากันนะ ข้ามองใจเขาไม่ออกจริงๆ” ท่านพ่อของเขานั้นเป็คนที่เดาใจยากเป็อย่างมาก
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พวกท่านทั้งสองนั้นเหมือนกันจริงๆ” อยู่ๆเสียงของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนั้นก็ดังขึ้นเขาคือข้ารับใช้ที่สนิทที่สุดของถิงจ้าว ความลับของชายผู้นี้นั้นตัวเขารู้ทุกเื่และทุกๆเหตุการณ์ล้วนแล้วแต่มีตัวเขาเป็สักขีพยานทั้งสิ้น
“ท่านอาจารย์ ท่านรู้อะไรดีๆมาอย่างงั้นเหรอ ท่านเล่าให้ข้าฟังบ้างซิ” ชายวัยกลางคนผู้นี้เป็อาจารย์ฝึกสอนศิลปะการต่อสู้ให้กับถิงฟงเป็ชายผู้ทำหน้าที่หลายๆตำแหน่งให้กับถิงจ้าวหากจะพูดว่าเป็มือเป็เท้านั้นก็ไม่เกินจริงนัก
“เมื่อนานมาแล้วท่านพ่อของท่านเคยสั่งสอนชายผู้หนึ่งที่มาพูดจาไม่ดีกับแม่ของท่าน” การกระทำของถิงจ้าวเมื่อครั้งในอดีตนั้นมีความโหดร้ายป่าเถื่อนยิ่งกว่าถิงฟงผู้เป็บุตรชายหลายเท่าตัวเขาไม่เพียงแต่ซ้อมมันปางตายเท่านั้นแต่ยังจับมันแก้ผ้าแขวนประจานเอาไว้ที่กลางเมืองอีกด้วยว่ากันว่าศักดิ์ฐานะของชายผู้นี้นั้นไม่ธรรมดาเลย
“อึก อึก แท้ที่จริงแล้วท่านพ่อของข้าเป็คนเช่นนั้นเองเหรอ” ชายหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายลงคอตัวเองไปหลายอึก เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าท่านพ่อที่วันๆทำตัวเหมือนหนอนหนังสือไม่อ่านตำราก็ต้องท่องบทกวี แต่กับแอบซ่อนความโหดร้ายเช่นนี้
“ข้าถึงบอกไงว่าพวกท่านสองพ่อลูกเหมือนกันเป็อย่างมาก” ในระหว่างที่ทั้งตัวศิษย์และอาจารย์กำลังพูดคุยกันอยู่นั้นสาวน้อยลี่อิงก็มาหาเขาอีกแล้ว
“คิก คิก ถิงฟง เ้าได้ข่าวคนผู้นั้นรึไม่ สาแก่ใจข้ายิ่งนัก” ลี่อิงนั้นรู้สึกมีความสุขเป็อย่างมากที่ได้รับฟังข่าวคราวเคราะห์ของเฟยเทียนสำหรับนางนั้นโดนเพียงแค่นี้มันยังน้อยเกินไปถ้าหากเทียบกับในสิ่งที่เขาเคยทำกับนาง
“อือ..ข้ารู้แล้ว ชายผู้นี้คงจะแอบไปสร้างศัตรูเอาไว้เยอะ ก็เลยโดนสั่งสอนไปซะบ้าง” ถิงฟงตอบสาวน้อยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเขาทำราวกับว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของตน เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของนางมันก็ทำให้ตัวของเขานั้นรู้สึกมีความสุขมากแล้วลี่อิงคือสิ่งที่เติมเต็มเข้ามาภายในชีวิตเขาในสิ่งที่ขาดหายไป
“เ้าทำตัวเ็าจังเลยนะในตอนที่อยู่ใกล้ข้า” เด็กสาวตัวน้อยมองหน้าชายหนุ่มพร้อมทั้งค่อยๆเปิดปากพูดออกมาเพราะตัวของนางนั้นเดาใจเขาไม่ถูกชายหนุ่มผู้นี้มักทำสีหน้าที่ไร้อารมณ์อยู่ตลอดเวลา
“คุณหนูน้อยลี่อิง ได้โปรดอย่าเข้าใจในตัวท่านถิงฟงผิด ั้แ่ท่านเข้ามาในชีวิตของนายน้อย นายน้อยก็เปลี่ยนไปเป็อย่างมากแต่เขาแค่เป็คนที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออกเท่าไรนัก” ชายวัยกลางคนเปิดปากพูดแทนถิงฟงในทันทีเพราะตัวของเขานั้นเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของลูกศิษย์คนนี้เป็อย่างดี
“เ้ารู้สึกกับข้าเช่นนี้จริงๆเหรอถิงฟง ข้าเป็คนสำคัญของเ้าใช่ไหม” ลี่อิง ถึงกับยิ้มแย้มด้วยความเบิกบานใจที่ชายหนุ่มผู้สุดแสนจะเ็าผู้นี้นั้นก็ยังพอที่จะมีใจให้นางบ้าง เขาเอาแต่ทำหน้านิ่งในบางครั้งก็แสดงท่าทีที่เขินอายออกมา
“ท่านอาจารย์ ตัวท่านนั้นจะพูดมากไปแล้ว” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่สบอารมณ์แต่ในความเป็จริงแล้วเขากำลังเขินอายหญิงสาวตัวน้อยคนนี้ต่างหากเขาเพียงแค่ทำทีกลบเกลื่อนเท่านั้น
“ฮ่า ฮ่า เป็คนหนุ่มสาวนี่มันดีจริงๆเลยนะ งั้นข้าขอตัวก่อน” ชายวัยกลางคนร่างกายเลือนหายไปท่ามกลางอากาศที่ว่างเปล่าสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับเด็กสาวไม่น้อยเพราะการเคลื่อนไหวของเขานั้นมันรวดเร็วมากจนเกินไปจนไม่รู้ว่าเขาเคลื่อนที่ไปไหนแล้ว
“อาจารย์ของพี่ถิงฟงเป็ยอดฝีมืออย่างงั้นเหรอ” เด็กสาวตัวน้อยนางกล่าวถามชายหนุ่มด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“อืม..เขาเป็คนคุ้มกันของพ่อข้าแล้วยังเป็อาจารย์สอนการต่อสู้ให้ข้าเขาเป็ยอดฝีมือที่หาได้ยากยิ่ง” ชายหนุ่มตอบคำถามของสาวน้อยเขาไม่มีอะไรที่คิดจะปิดบังนางแต่เื่บางเื่มันต้องรอเวลาซะก่อนว่าแท้ที่จริงแล้วตัวของเขานั้นเป็ใครมาจากไหน
“เ้าลำคานข้าไหม ที่ข้ามาหาเ้าทุกวัน” น้ำเสียงของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความเอาแต่ใจเล็กน้อยราวกับว่าตัวของนางนั้น้าเพียงแค่คำตอบเดียวหากชายหนุ่มตอบไม่เข้าหูคงได้มีเื่แน่
“เ้าสามารถมาที่นี่ได้ทุกวันและจะมาเวลาไหนก็ได้ แล้วถ้าวันไหนข้าว่างข้าจะไปเยี่ยมเยือนเ้าที่บ้านด้วย” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามกับนางตรงๆ แต่สาวน้อยก็มองสีหน้าของเขาออกเพราะในตอนนี้นั้นใบหน้าของเขานั้นแดงเป็อย่างมาก
“หึ เ้าคนปากแข็ง” สาวน้อยเห็นกิริยาท่าทางของเขาทำได้แต่เพียงกระแทรกเสียงแล้วยิ้มออกมา จะว่าไปตัวของนางเองก็ไม่รู้ตัวเองั้แ่ตอนไหนยามที่ตัวของนางอยู่ใกล้ชายคนนี้นางรู้สึกมีความสุขเป็อย่างมาก
884
