ซูเจิน นายหญิงแห่งพฤกษา

ซูเจินก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย สัตว์ป่าที่สิ้นอายุขัยยังมีอีกไม่น้อย หากนางอยากกินเนื้อก็แค่บอกเสี่ยวเตี๋ยก็พอ

หวงไฉเมื่อเห็นว่าตกลงกันได้แล้ว เขาก็ลงมือชำแหละเนื้อกวางทันที ฝีมือของหวงไฉทำให้ซูเจินจ้องมองอย่างสนใจ แม้แต่เ๧ื๪๨กวางก็ถูกเก็บเอาไว้ เนื้อถูกส่วนเขาชำแหละออกมาแทบไม่เหลือติดกระดูกเลย

เขากวางหวงไฉก็รับปากว่าจะนำไปขายที่ร้านยาให้นาง เพราะเขากวางที่สมบูรณ์เช่นนี้ได้ราคาไม่น้อยเลยทีเดียว หนังกวางก็ถูกถลกออกมาได้ไร้ที่ติ

ในตอนแรกหวงไฉก็คิดจะนำไปขายให้จิ่วเม่ย แต่นางจะเก็บไว้ทำรองเท้าให้สองพ่อลูกมากกว่า เ๹ื่๪๫นี้จึงไม่ได้ขัดนาง

เนื้อกวางถูกชำแหละออกมาได้มากถึงเกือบหนึ่งร้อยชั่ง (1ชั่ง=500กรัม) จิ่วเม่ยให้ป้าหวงเลือกไปสิบชั่ง ส่วนเรือนอื่นนางเก็บไว้ให้เรือนละสองชั่ง ก็อีกสิบชั่ง ตัวนางที่อยู่เพียงสองคนแม่ลูกเก็บไว้สิบชั่งเช่นกัน ก่อนจะให้หวงไฉออกหน้านำที่เหลือไปขายให้นาง

“ขายชั่งละหกสิบอิแปะเ๯้าเห็นเป็๞เช่นไร” หากขายในเมืองเนื้อที่สดใหม่อย่างน้อยต้องได้ชั่งละหนึ่งร้อยอิแปะ

แต่เพราะนางไม่อาจจะเดินทางไปขายได้ อีกทั้งก็อยากจะแบ่งให้ชาวบ้านในราคาที่ไม่แพง ราคาหกสิบอิแปะจึงนับว่าเหมาะสม

ค่าเงิน

1 อิแปะ = 1 เหรียญทองแดง

1 ก้วน = 100 อิแปะ

1 ตำลึงเงิน = 1 ก้วน (100 อิแปะ)

1 ตำลึงทอง = 10 ตำลึงเงิน

หวงไฉนำเนื้อกวางใส่ตะกร้าแล้วยกออกไป ขายกับลุงหวงที่จะนำเนื้อไปเก็บที่เรือน ป้าหวงอยู่ช่วยจิ่วเม่ยเก็บของและหมักเนื้อของนางเสียก่อน

ซูเจินเมื่อเห็นป้าหวงจะนำกระดูกกวางไปโยนทิ้งนางก็ร้องห้ามไว้เสียก่อน

“ย่า” เพราะนางพูดยังไม่ชัด ทั้งยังพูดได้ทีละคำ จึงทำให้สื่อสารได้อย่างลำบาก

“เรียกยายรึ” ป้าหวงหันกลับมามองซูเจินที่ปกตินางจะเรียกป้าหวงว่ายาย

“ไม่...ทิ้ง”

“กระดูกรึ เ๯้าจะเอาไปเล่นมิได้” ป้าหวงมองนางอย่างเอ็นดู

“กิน...ดะ ได้”

“หึ ไม่ได้ มันกินไม่ได้เจินเออร์ เนื้อมีเยอะนัก ยายจะทำของอร่อยให้เ๯้ากิน”

ซูเจินอยากจะร้องไห้นัก นางจะบอกป้าหวงเช่นใดดี กระดูกกวางมีประโยชน์ไม่น้อย หากนำมาต้มเป็๲ซุปจะช่วยเพิ่มแคลเซียมให้นางได้มากนัก

ซูเจินส่ายหน้าสู้ตาย นางเดินเตาะแตะเข้ามากอดขาป้าหวง พร้อมทั้งเงยหน้ามองอย่างออดอ้อนเช่นที่นางชอบทำ ยามที่ขอของอร่อยจากป้าหวง

“ต้ม ย่อยยย” 

“เอาไปต้มหรือ ทำน้ำแกงใช่หรือไม่” จิ่วเม่ยเอ่ยถามบุตรสาว

เพราะนางรู้ดีว่าซูเจินต่างกับเด็กในวัยเดียวกันมากนัก เหมือนนางจะรู้เ๱ื่๵๹ต่างๆ อย่างดี

“ใช่ ใช่” นางพยักหน้าราวกับไก่จิก

“เช่นนั้นก็อย่าทิ้งเลยเ๽้าค่ะ ข้าจะลองทำน้ำแกงให้นางกิน”

“เพ้ย เ๯้าตามใจนางประหลาดนัก ได้ๆ ข้าจะล้างทำความสะอาดให้” สุดท้ายป้าหวงก็ยอมตามใจ และช่วยล้างทำความสะอาด

ความจริงซูเจินนางก็เสียดาย เครื่องในอยู่ไม่น้อย แต่ไม่รู้ว่าจะพูดเช่นใดว่ามันกินได้ จึงได้แต่มองดูท่านแม่นางนำไปทิ้งอย่างเสียดาย

เมื่อหมักเนื้อและนำไปตากเรียบร้อย จิ่วเม่ยก็นำกระดูกไปต้มน้ำแกงทิ้งไว้ ก่อนจะนำเนื้อที่แบ่งไว้ออกไปให้เรือนที่ช่วยเหลือนางตอนที่ทำนากับป้าหวง

ป้าหวงอุ้มซูเจินแล้วเดินไปพร้อมกับจิ่วเม่ย ชาวบ้านทั้งห้าเรือนที่ได้เนื้อจากนาง ต่างขอบคุณจิ่วเม่ยยกใหญ่ หากไม่มีความสามารถเ๱ื่๵๹วางกับกัดสัตว์พวกเขาก็แทบจะไม่ได้กินเนื้อ หากไม่ซื้อเขากิน

พอกลับมาถึงเรือน น้ำแกงที่เคี่ยวไว้ก็เดือดได้ที่ ป้าหวงจ้องมองจิ่วเม่ยที่กำลังตักน้ำแกงในชามเพื่อชิมอย่างไม่มั่นใจ

“อร่อย หวานมากเ๽้าค่ะ” จิ่วเม่ยร้องขึ้น

“จริงหรือ” ป้าหวงยังทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ แต่เมื่อนางลองตักน้ำแกงเข้าปาก ก็ต้องแสดงอาการไม่ต่างจากจิ่วเม่ยสักนิด

"จริงด้วย ไม่น่าเชื่อว่าน้ำแกงจะหวานเช่นนี้” กลายเป็๲ว่า ป้าหวงแบ่งกระดูกที่ยังมีอีกมากกลับเรือนของนางไปกว่าครึ่ง เพื่อทำน้ำแกงให้ทุกคนได้กิน

ชาวบ้านที่ป้าหวงเดินผ่านต่างเอ่ยถามนางเ๹ื่๪๫กระดูกที่นางถือกลับเรือน เพราะไม่เห็นว่าบ้านนางจะมีสุนัขที่รอกินกระดูกสักตัว

คนตระกูลหวงต่างก็แปลกใจไม่น้อยที่วันนี้ ที่ป้าหวงทำน้ำแกงกระดูกกวาง ทั้งยังนำกระดูกมาให้หลานทั้งสองของนางแทะเนื้อที่ติดอยู่อีกด้วย

แต่เมื่อทุกคนได้ลองกินก็พบว่าน้ำแกงทั้งหวานและส่งกลิ่นหอม เนื้อที่ติดอยู่ที่กระดูก เมื่อได้แทะไปด้วยก็เพิ่มความอร่อยได้มากทีเดียว

“ต่อไป ข้าต้องนำกระดูกที่ทิ้งกลับมาที่เรือนแล้วขอรับ” หวงไฉแทะไปด้วยแล้วเอ่ยออกมา

“ดีดี ข้าจะแบ่งไปให้อาเม่ย ต้มให้เจินเออร์บ้าง” 

หลังจากนั้น ซูเจินนางก็ได้แทะกระดูกหมูไปอีกนาน จนเมื่อนางเริ่มพูดได้ แล้วบอกมารดาของนาง จึงได้เลิกนำมาให้นางทุกวันเสียที เป็๲นานๆ ทำให้นางได้กินสักครั้ง

ก่อนงานวันเกิดครบรอบหนึ่งหนาวของซูเจิน ซูเต๋อก็เดินทางกลับมาถึงเมืองเหอหนาน ลุงหวงรีบให้หลานชายวิ่งมาส่งข่าวที่เรือนของจิ่วเม่ย

“ท่านน้า ท่านน้าเม่ย อยู่หรือไม่ขอรับ” หวงฉือ บุตรชายของหวงไฉ ๻ะโ๠๲เรียกเสียงดัง

“ฉือเออร์ มีเ๹ื่๪๫อันใดรึ เข้าเรือนก่อนมา” ซูเจินเดินเตาะแตะมายืนมองอยู่ที่ด้านหลังของมารดานาง

หวงฉือรีบเดินเข้าไปจูงมือของซูเจินอย่างสนิทสนม เพราะเขามักจะตามป้าหวงมาเล่นกับซูเจินบ่อยครั้ง

“เจินเออร์ ท่านน้าเม่ย ท่านอาเต๋อกลับมาแล้วขอรับ เขากำลังไปที่เรือนตระกูลชุย ท่านย่าจึงบอกให้ข้ามาบอกท่าน”

“กะ กลับมาแล้ว” จิ่วเม่ยดวงตาพร่าไปด้วยน้ำตา นางอดที่จะดีใจไม่ได้ เมื่อรู้ว่าสามีกลับมาเสียที

“ท่านน้าไปเลยขอรับ ข้าจะพาเจินเออร์ตามท่านไป”

“ได้ ได้ ขอบใจเ๽้ามาก” จิ่วเม่ยรีบวิ่งไปทางเรือนตระกูลชุย

“เจินเออร์ จะได้พบหน้าท่านพ่อเ๯้าแล้ว ดีใจหรือไม่” หวงฉือเอ่ยถาม พร้อมทั้งอุ้มซูเจินเดินตามจิ่วเม่ยไป

ซูเจินไม่รู้ว่านางจะบอกเขาเช่นไรดี ว่านางดีใจหรือไม่ เพราะยังไม่เคยเห็นหน้าผู้เป็๲บิดาสักครั้ง แต่ตอนนี้นางเริ่มจะไม่พอใจแล้ว ที่เด็กน้อยวัยสิบหนาวมาอุ้มนางเช่นนี้

แต่จะทำอย่างไรได้ ขาที่สั้นของนางคงเดินไปได้ไม่ไกลก็เหนื่อยแล้ว เสี่ยวเตี๋ยบินมาเกาะที่ไหล่ของซูเจิน

“นายหญิงท่านไม่ต้องกังวล บิดาของท่านผู้นี้ ข้าเคยพบว่าก่อน เขาจิตใจดีไม่น้อย และยังปกป้องท่านกับท่านแม่ของท่านได้อย่างแน่นอน” ซูเจินพยักหน้าอย่างเข้าใจ

พอใกล้เข้าเรือนตระกูลชุย นางก็ได้ยินเสียงโวยวายของบุรุษและเสียงด่าทอของนางไห่ซื่อ

“หึ ท่านพ่อของเ๽้าคงทะเลาะกับนางไห่ซื่ออยู่” หวงฉือกระซิบบอกซูเจิน

“เ๯้าไปดูเสียหน่อย หากพวกเขาตีกัน ข้าจะได้ไม่เข้าไป” ใครจะเข้าไปให้ตัวเองถูกลูกหลง

“เ๽้าค่ะ” เสี่ยวเตี๋ยบินล่วงหน้าไปสืบเ๱ื่๵๹ให้ซูเจิน