โลกหมื่นมิติ

   การต่อสู้ระหว่างมนุษย์และสัตว์อสูรทะเลไม่มีวี่แววว่าจะสิ้นสุดลง ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างก็สูญเสียไปไม่น้อยแม้ว่าทางสัตว์อสูรทะเลจะสูญเสียมากกว่าแต่เผ่ามนุษย์เองก็เสียระดับจันทราไปนับสิบคนและยังมีระดับดาราถูกสังหารไปแล้วถึงสองคนด้วยกัน

   เมื่อเห็นว่าไม่สามารถยื้อการต่อสู้ออกไปได้อีกอสรพิษเขาเดียวระดับตะวันก็เตรียมที่จะลงมือ นายพลที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่กัดฟันแล้วเข้าไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

   แต่ด้วยระดับพลังที่ต่างกันเกินไปเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงนายพลก็บาดเจ็บสาหัสและไม่สามารถสู้ได้อีก ในขณะที่นายพละกำลังจะถูกสังหารก็ปรากฎชายชราอายุประมาณ60ปีขึ้นตรงหน้าและช่วยชีวิตนายพลเอาไว้ได้

   “นายกลับไปพักเถอะ”ชายชราที่ปรากฎตัวขึ้นเอยกับนายพล

   “ท่านไกรภพหรือว่าท่านทะลวงระดับได้แล้ว”นายพลมองชายตรงหน้าแล้วถามอย่างตื่นเต้น

   “ถูกต้องพึ่งจะทะลวงได้ไม่นานแต่ก็ยังดีที่ทะลวงระดับได้ทันไม่เช่นนั้นฉันคงต้องมารับแค่ศพของนายแล้วละ”ชายชราพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเบา ๆ 

   “ยินดีด้วยครับท่านเจ้าเมือง ถ้าเช่นนั้นผมคงต้องขอตัวก่อนที่เหลือฝานท่านด้วย”นายพลพูดด้วยรอยยิ้มมีความสุขพร้อมกับหันหลังจากไป

   ใช่แล้วชายชราที่ปรากฎตัวมาช่วยเหลือนายพลได้ทันก็คือเจ้าเมืองของเมืองทะเลครามแห่งนี้ชื่อว่าไกรภพและสาเหตุที่ไม่ปรากฎตัวเลยในช่วงเวลาก่อนหน้านี้เพราะเขาอยู่ในช่วงเวลาสำคัญคือการทะลวงระดับตะวัน

   “ขอบใจมากที่ลำบากปกป้องเมืองนี้แทนฉัน ที่เหลือฉันจัดการเองนายไม่ต้องเป็นห่วงไป”เจ้าเมืองไกรภพตอยกลับด้วยรอยยิ้ม

   “มนุษย์เจ้าคิดจะขัดขวางข้างั้นรึ”อสรพิษเขาเดียวคำรามอย่างเกี้ยวกราดเมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามาขัดขวาง

   เมื่อเห็นว่านายพลจากไปแล้วเจ้าเมืองค่อย ๆ หันไปเผชิญหน้ากับอสรพิษเขาเดียวด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะเปิดปากพูดอย่างเนิบช้าด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ข้าไม่สนใจว่าเจ้าโจมตีเมืองของข้าทำไม ตอนนี้เจ้าพาเผ่าของเจ้ากลับทะเลไปไม่เช่นนั้นพวกมันจะไม่มีวันได้กลับออกไปจากที่นี่อีกเลย”

   ภาพที่เจ้าเมืองเผชิญหน้ากับอสรพิษเขาเดียวนั้นเป็นภาพที่น่าชื่นชมอย่างมาก เพราะว่าขนาดตัวของเจ้าเมืองมีขนาดเพียงแค่เกล็ดเกล็ดเดียวบนตัวของอสรพิษเขาเดียวเท่านั้น แต่มันกลับเป็นภาพที่ผู้คนที่สร้างความประทับใจให้กับผู้ที่พบเห็นเป็นอย่างมากเพราะมันดูยิ่งใหญ่เหลือเกิน

   “เป็นแค่มนุษย์ชั้นต่ำกล้าดียังไงมาดูหมิ่นข้าผู้มีสายเลือดมังกรอันสูงส่ง”อสรพิษคำรามด้วยความโกรธจากนั้นก็ตวัดหางใส่เจ้าเมือง

   การที่อสรพิษเขาเดียวจะบอกว่าตัวเองมีสายเลือดมังกรนั้นไม่ผิดเพราะตอนที่โลกเกิดการเปลี่ยนแปลงเศษเสี้ยวสายเลือดมังกรอันน้อยนิดที่หลับใหลอยู่ในร่างกายของมันก็ถูกปลุกขึ้นทำให้มันวิวัฒนาการกลายเป็นอสรพิษเขาเดียว

   ถ้าเกิดในอนาคตมันสามารถย้อนรอยสายเลือดและวิวัฒนาการขึ้นไปอีกขั้นมันก็จะกลายเป็นอสรพิษครึ่งมันกรที่ปลุกสายเลือดมังกรได้ครึ่งหนึ่งและในอนาคตมันอาจวิวัฒนาการเป็นมังกรได้จริง ๆ ในสักวัน

   “แค่มีสายเลือดมังกรเพียงเล็กน้อยก็คิดว่าตัวเองเป็นมังกรอย่างนั้นรึ เอาไว้เจ้ากลายเป็นมังกรที่แม้จริงก่อนแล้วค่อยโอหัง”เจ้าเมืองไกรภพตอบกลับอย่างเย็นชาพร้อมกับยกมือขึ้นรับการโจมตีของอสรพิษเขาเดียวเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

   การต่อสู้ของระดับตะวันนั้นรุนแรงถึงขั้นที่ว่าถ้าระดับดาราเข้าใกล้อาจจะถูกสังหารได้เลย 

   แม้ว่าเจ้าเมืองจะอยู่ในระดับตะวันเช่นกันแต่ความแข็งแกร่งก็ยังไม่เท่ากับอสรพิษเขาเดียว ทั้งสองสู้กันมาวันกว่าแล้วตอนนี้ทั้งสองต่างบาดเจ็บสาหัสและพลังการต่อสู้ของทั้งสองลดลงอย่างมาก

   แต่ถึงอย่างนั้นอาการบาดเจ็บของเจ้าเมืองไกรภพก็ยังรุนแรงมากกว่า เนื่องจากในตอนนี้แขนข้างหนึ่งของเจ้าเมืองถูกอสรพิษเขาเดียวกัดขาดไปแล้วอีกทั้งพิษของมันยังยับยั้งไม่ให้สามารถฟื้นฟูกลับมาได้อีก

   ‘ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่ ต้องรีบจบการต่อสู้นี้ให้เร็วที่สุด’ เจ้าเมืองไกรภพคิดในใจเมื่อเห็นว่าแขนของตัวเองไม่สามารถฟื้นฟูได้

   “ไม่ดีแล้ว ถ้าเราหลบเมืองทั้งเมืองได้ถูกการโจมตีของมันหลบหายไปอย่างแน่”เจ้าเมืองอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาอย่างหวาดกลัวเมื่อเห็นการโจมตีของอรสพิษเขาเดียว

   “ไม่มีทางเลือกแล้วถ้าเราหลบเมืองทั้งเมืองได้หายไปเพราะการโจมตีนี้แน่”เจ้าเมืองตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวก่อนจะระเบิดพลังเพื่อต้านรับการโจมตีนี้เอาไว้

   “หายไปซะเจ้าพวกมนุษย์ชั้นต่ำที่อ่อนแอ ระเบิดวารีพิโรธ”อสรพิษเขาเดียวคำรามดังลั่นพร้อมกับส่งการโจมตีออกไป

   “โล่พฤกษาทมิฬ”เสียงคำรามของเจ้าเมืองดังขึ้นก่อนจะปรากฎต้นไม้ขนาดใหญ่ขึ้นมาจากนั้นต้นไม้ขนาดใหญ่ก็สร้างเถาวัลย์ออกมามากมายถักทอกันเป็นกำแพงต้นไม้ขนาดใหญ่หนานับสิบเมตรซึ่งมีมากกว่าเก้าชั้น

   ตู้ม

   ตู้ม

   ตู้ม

   เสียงกำแพงต้นไม้ที่เจ้าเมืองสร้างขึ้นมาค่อย ๆ ระเบิดออกที่ละชั้นก่อนที่ชั้นสุดท้ายจะต้านไม่ไหวระเบิดออก ก่อนที่การโจมตีของอสรพิษเขาเดียวจะพุ่งเข้าใส่เจ้าเมืองอย่างจัง

   เจ้าเมืองเห็นเช่นนั้นก็เค้นพลังเฮือกสุดท้ายออกมาต้านรับเอาไว้ก่อนที่ร่างของเจ้าเมืองจะถูกกระแทกไปไกลหลายสิบกิโลเมตรตกบนชายหาด

   “อั๊ก”

   เจ้าเมืองกระอักเลือดออกมาไม่หยุดก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นมองไปทางอสรพิษเขาเดียวอย่างยากลำบากก่อนจะพึมพำออกมาด้วยใบหน้าซีดขาว “โชคดีที่สามารถต้านทานเอาไว้ได้”

   ไผ่ที่มองดูอยู่ตลอดเผยรอยยิ้มมุมปาก “เริ่มแล้ว”

   “ขอรับนายน้อย”มงคลตอบรับด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายก่อนจะหายตัวไป