สามีบำเรอหมอปีศาจสาว (มีอีบุ๊ค MEB)

                จ้าวห่าวหลินกำลังซ้อนท้ายของหลี่เจี่ยหลิงไปตรวจคนไข้ที่นอกหมู่บ้านด้วยกันด้านหลังมีชุนเชียงควบม้าตามหลังมาติด ๆ ด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่มมีความสุข

                เมื่อคืนหลี่เจี่ยหลิงรับรู้ได้ถึงไอเย็นจากตัวการรั่วไหลของพิษในร่างของชายหนุ่มนางจึงไม่วางใจจะให้ชายหนุ่มทำงานหนักที่โรงตีเหล็กอีกอย่างน้อยก็อยากให้เขาพักสักช่วงหนึ่งก่อน ประมาณสองสามวันนางเลยให้ชุนเชียงไปบอกเจ้าลูกสมุนทั้งสี่ให้ฝากไปบอกตาเฒ่าเสียว่านางจะยึดครองสามีนางสามวัน

                จ้าวห่าวหลินไม่รู้หรอกว่าสาเหตุของการประกาศยึดสามีสามวันคือสิ่งใดแต่แน่นอนว่ามันไม่ได้มีผลกับเขามากนัก

                เดิมทีเขาก็ต้องการไปโรงตีเหล็กของตาเฒ่าหวางเพียงเพื่อที่จะเรียนรู้วิธีตีเหล็กของยุคสมัยนี้เท่านั้น

                แน่นอนว่าเขามีวิธีการที่จะพัฒนาวงการตีเหล็กได้ก้าวหน้ากว่านี้ไม่ว่าจะเป็นวิธีการสร้างเตาหลอมทรงสูงที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น การถลุงแร่เหล็กให้กลายเป็นเหล็กกล้าการชุบเย็นที่ทำให้เหล็กกร่อนและหักง่าย

                แต่วิธีการเหล่านั้นไม่สามารถเริ่มต้นที่โรงตีเหล็กตาเฒ่าหวางได้

                คนไร้ความผิดผิดที่ครองหยก!

                หากโรงตีเหล็กเล็กๆ ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งมีวิทยาการที่ก้าวหน้าย่อมกลายเป็นที่จับตามองจากสายตามากมายในยุคสมัยนี้ไม่สามารรับประกันได้ว่าจะไม่มีใครทำทุกวิธีการเพื่อให้ได้มาซึ่งวิธีการในมือของตาเฒ่าหวาง

                ดังนั้นหากจะพัฒนาวงการเหล็กก็ควรจะเริ่มจากราชสำนักหรือไม่ก็ในกองทัพเท่านั้น

                เมื่อกองทัพถือครองกรรมวิธีเอาไว้ในมือย่อมเป็นที่หมายตาของตระกูลใหญ่แต่ไม่อาจครอบครองได้และค่อยขยายวงไปยังตระกูลต่าง ๆ อย่างเป็นชั้นเชิงแบบนั้นจึงจะทำให้การวิวัฒนาการวงการเหล็กก้าวหน้าได้อย่างราบรื่นไร้ปัญหาตามมา

                ตลอดหลายวันที่ผ่านมาจ้าวห่าวหลินได้ฝึกเริ่มจากการทำอาวุธเครื่องใช้ให้กับโรงตีเหล็กจนสามารถตีเหล็กได้เข้ามือและเข้าใจวิธีการโดยภาพรวมแล้วเขาก็ค่อย ๆ ใช้เวลาหลอมและขึ้นรูปชิ้นส่วนที่ต้องการทีละนิด

                ชิ้นส่วนที่เขาต้องการเป็นชิ้นส่วนขนาดเล็กย่อมต้องใช้บล๊อกในการขึ้นรูปและใช้ความละเอียดในการสร้างทีละชิ้น

                ตอนนี้ชิ้นส่วนเหล่านั้นล้วนตกอยู่ในมือของเขาเรียบร้อยแล้วและเขาเองก็ต้องการทดลองสร้างเครื่องเรียงพิมพ์ดูสักครั้งว่าจะสามารถสร้างออกมาได้ตามพิมพ์เขียวที่วางแผนไว้หรือไม่

                อีกทั้งเขาเองก็อยากติดตามหลี่เจี่ยหลิงเพื่อดูฝีมือวิชาแพทย์ของนางอย่างใกล้ชิดด้วยเช่นกัน

                หลี่เจี่ยหลิงไม่มีทางเป็นเพียงหมอชาวบ้านอย่างที่เขาคิดไว้แต่แรกอย่างแน่นอนอย่างแรกคือบุคลิกท่าทางและนิสัยของนางคล้ายกับคนในยุทธภพมากกว่าอีกทั้งจากเรื่องราวบางส่วนที่ได้รับรู้นางกับอาจารย์จะเดินทางไปทั่วไม่เป็นหลักแหล่งอย่างที่สองคือวิชาแพทย์ของนางเรียกได้ว่าเพลิงบริสุทธิ์ในเตาหลอม[1]

                ดังนั้นบางทีนางอาจจะเป็นหมอเลื่องชื่อในยุทธภพเพียงแต่เขาไม่รู้ว่านางเป็นคนของสำนักไหน และอาจารย์ของนางเป็นใคร

                ได้ข่าวว่าในเป่ยเฉิงมีสำนักหุบเขาสมุนไพรที่เลื่องชื่อเรื่องวิชาปรุงยาอาศัยอยู่เพียงแต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนและมีวิชาเช่นไรบางทีหลี่เจี่ยหลิงอาจจะเป็นหนึ่งในลูกศิษย์สำนักหุบเขาสมุนไพรที่ออกมาท่องโลกหาประสบการณ์ข้างนอกก็เป็นได้

                บางทีการติดตามดูการรักษาอย่างใกล้ชิดครั้งนี้อาจจะทำให้เขารู้จักภรรยาตัวน้อยของเขาคนนี้มากขึ้นก็เป็นได้

                หมู่บ้านที่พวกเขามาเยือนครั้งนี้เป็นหมู่บ้านทางเหนือห่างกับหมู่บ้านหนิวเจียประมาณหนึ่งร้อยลี้

                ม้าเคลื่อนผ่านทุ่งข้าวสาลีรวงข้าวสีเหลืองทองที่ยังมิได้เก็บเกี่ยวพริ้วไหวไปตามแรงลมกลิ่นหอมของข้าวลอยมาตามทาง ช่างเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกที่ดียิ่งนัก

                มองไปยังในทุ่งนามีชาวนาหลายคนกำลังลงแรงช่วยกันอยู่แม้แต่เด็กเล็กเด็กน้อยเองก็ลงไปในทุ่งนาด้วยเช่นกัน

                ระหว่างที่เหล่าผู้ใหญ่กำลังช่วยกันเก็บเกี่ยวข้าวสาลีให้ทันช่วงเก็บเกี่ยวเหล่าเด็กน้อยก็กำลังยุ่งอยู่กับการจับปลาในทุ่งนาเช่นกันมีเด็กคนหนึ่งชูปลาที่ตัวอวบอ้วนขึ้นมาคาดว่าคงจะรสชาติสดใหม่และเนื้อนุ่มละมุนยิ่งนัก

                หมู่บ้านแห่งนี้มีชื่อว่าหมู่บ้านสกุลกู้

                เดิมเป็นบ้านเดิมของตระกูลกู้แต่เพราะว่าบุตรชายตระกูลกู้ได้เป็นนายอำเภอเมื่อหลายปีก่อนและวางรากฐานตระกูลอย่างดีตระกูลกู้ที่ได้เลื่อนสถานะจากชาวบ้านยากจนเป็นตระกูลขุนนางติดตามเข้าไปค้าขายในตัวอำเภอแทน

                พื้นที่นาของพวกเขาตอนนี้เป็นเหล่าผู้เช่าที่นาทำการเพาะปลูกแทบทั้งสิ้น

                แดนเหนือแห่งนี้ผู้คนยากจนยิ่งนักที่นาน้อยแถมยังได้ผลผลิตน้อยชาวบ้านบางส่วนคอยวนเวียนเช่าที่นาตามเมืองตามอำเภอต่าง ๆ เพื่อหาเลี้ยงชีพบางส่วนที่ไม่อาจเช่าที่นาได้ก็ต้องคอยรับจ้างเกี่ยวข้าวในช่วงเก็บเกี่ยวแทนเพื่อขอส่วนแบ่งเล็กน้อยไปเลี้ยงครอบครัวให้อิ่มท้อง

                ภาษีที่นาของเป่ยเฉิงมีการเก็บภาษีอยู่ที่สามส่วนของผลผลิตโดยชี้ขาดอยู่ที่สองร้อยชั่งต่อหมู่หากที่นาใดไม่ถึงสองร้อยชั่งก็จะตีเป็นสองร้อยชั่ง ส่วนที่เหลือจากการเก็บภาษีผู้เช่าที่จะได้รับส่วนแบ่งสองส่วน เจ้าของที่นาได้แปดส่วนที่เหลือ

                เพราะที่นาในเป่ยเฉิงมีน้อยย่อมมีราคาสูงแม้ว่าจะได้ผลผลิตต่ำก็ตามหากไม่ใช่ที่นาจากบรรพบุรุษแล้วที่นาส่วนใหญ่ก็เป็นของตระกูลใหญ่หรือคนร่ำรวยในท้องที่ทั้งสิ้น

                ส่วนแบ่งแค่สองส่วนบางครั้งก็แทบไม่พอให้พวกชาวนาอิ่มท้องเสียด้วยซ้ำ

                นี่คือสภาพความเป็นจริงของผู้คนชาวเป่ยเฉิง

                ม้าสองตัวควบผ่านทุ่งหน้าสร้างความแตกตื่นให้แก่ชาวบ้านในหมู่บ้านอย่างยิ่งต้องบอกก่อนว่าสัตว์ใหญ่ล้วนมีราคาแพงทั้งสิ้น ไม่ต้องพูดถึงม้าแม้แต่ล่อที่เป็นสัตว์ขี่ที่ราคาต่ำสุด พวกเขายังเห็นได้น้อยมากยิ่งนัก

                ม้าพันธุ์ดีและเสื้อผ้าชั้นดีของหนุ่มสาวทั้งสาวย่อมเป็นที่สะดุดตาและสร้างความสนใจจากผู้คนไม่น้อย

                “ท่านน้าสะใภ้ท่านรู้หรือไม่ว่าบ้านของเหยาเหวินเจ๋อไปทางไหน?”ชุนเชียงชะลอม้าถามป้าสะใภ้ข้างทางที่เดินผ่านพอดี

                ป้าสะใภ้ผู้นั้นเงยหน้ามองม้าตัวสูงใหญ่อย่างขลาดเขลาเล็กน้อยเอ่ยอย่างอ้อมแอ้มว่า “บ้านของเหวินเจ๋ออยู่ท้ายหมู่บ้านเจ้าค่ะ”

                ชุนเชียงแย้มยิ้ม“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

                รอให้ม้าควบผ่านไปพวกชาวบ้านแถวนั้นก็มารวมตัวกันมองตามหลังพวกเขาไปด้วยความสงสัย

                “เฮ้อ...ไม่ใช่ว่าเจ้าเหวินเจ๋อเป็นอันธพาลหรอกหรือ หรือว่ามันไปทำอันใดไม่ดีอีกแล้วเล่า”

                “เจ้าไม่เห็นหรือไรคนที่มาตามหาเป็นคุณหนูสูงศักดิ์สองคน และคุณชายอีกท่าน หากว่าทำเรื่องไม่ดีเหตุใดถึงไม่มีเจ้าหน้าที่ทางการตามมาด้วยเล่า”

                “หรือว่าเจ้าเหวินเจ๋อจะรู้จักคุณหนูท่านนั้น”

                “เหอะ! ดอกไม้กับกองขี้วัวเจ้าอย่าพูดมั่วซั่วเหลวไหล ไม่เห็นคุณชายที่ซ้อนท้ายหรอกหรือ ดูก็รู้ว่าพวกเขาเป็นผัวเมียกันจะมารู้จักกับเจ้าเหวินเจ๋อได้อย่างไร?”

                “แล้วเหตุใดถึงได้มาถามหาเจ้าเหวินเจ๋อเล่า”

                ป้าสะใภ้ท่านนั้นมองหน้าคนพูด...เจ้าถามข้าแล้วข้าจะรู้หรือ

                ม้าเคลื่อนตัวเข้ามาในบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน

                “เจ้าเป็นหมอ”เสียงใหญ่ตะคอกใส่ทันทีที่เห็นพวกเขาเคลื่อนเข้ามาภายในบ้าน

                ชุนเชียงเคลื่อนกระโดดลงจากหลังม้าเข้าประจัญหน้าด้วยท่าทางห้าวหาญ

                กลุ่มนักเลงเป็นชายฉกรรจ์สี่ห้าคนมองสองสาวตรงหน้าเมินเฉยกับจ้าวห่าวหลินที่ดูผอมบางราวกับคุณชายขี้โรคไปเสีย

                สายตาที่มองมาทางหลี่เจี่ยหลิงคุกคามอย่างเห็นได้ชัดทำให้จ้าวห่าวหลินมีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยนี่มันมารักษาคนไข้ประเภทใดกันแน่...

                “ของ?”หลี่เจี่ยหลิงเอ่ยเสียงเรียบราวกับไม่อยากพูดด้วยมากนัก

                “หากว่าเจ้าไม่อาจรักษาพี่ใหญ่ของพวกข้าได้อย่าว่าแต่ของเลย แม้แต่ร่างกายของเจ้าก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้”

                ชุนเชียงหน้าเข้มขึ้นเดินเข้าไปหาชายร่างใหญ่ที่พูดข่มขู่แต่หลี่เจี่ยหลิงจับบ่าของนางไว้และเอ่ยซ้ำอีกครั้ง “ชีวิตของพี่ใหญ่เจ้าข้าไม่สนใจแม้แต่น้อยสิ่งที่ข้าต้องการคือของในมือเจ้า หากไม่มีข้าก็กลับ”

                “น้องสาวมาแล้วจะกลับไปได้อย่างไรเล่า” พวกนักเลงเริ่มเข้ามาล้อมรอบพวกเขาสามคนท่าทางโอหังอย่างยิ่ง

                “ไม่สู้อยู่ที่นี่คอยรักษาพี่ใหญ่ข้าแล้วเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของพวกเราไปเลยดีกว่า”

                “ดุแบบนี้พี่ใหญ่ข้าชอบนัก”

                “ชุนเชียงกลับ!”จ้าวห่าวหลินจับมือหลี่เจี่ยหลิงหมุนตัวกลับเขาไม่สนว่าคนในเรือนนั่นจะเป็นจะตายอย่างไร หากคนในเรือนไม่รู้จักให้เกียรติหมอที่จะมาช่วยชีวิตเช่นนี้เห็นทีก็คงจะไม่ได้อาการทรุดหนักอะไรมากนัก

                ชายร่างใหญ่ที่ดูเหมือนเป็นพี่รองของกลุ่มยกมือให้ทุกคนเงียบ“เอาของออกมาให้ท่านหมอของเราได้ดูหน่อย”

                เขาได้ยินเรื่องความเก่งกาจของหมอหญิงในหมู่บ้านหนิวเจียผู้นี้มาแล้วล้วนกล่าวกันว่าไม่มีโรคไหนที่รักษาไม่หายแม้แต่นายพรานเฉินเหลียงที่เอ็นข้อเท้าขาดไปแล้ว นางยังรักษาได้หากได้นางรักษาพี่ใหญ่ของพวกเขาจะต้องหายดีในเร็ววันเป็นแน่

                ปล่อยกลับไปไม่ได้!

                ชายลูกน้องร่างเล็กพยักหน้ารีบวิ่งเข้าไปในบ้านก่อนจะออกมาพร้อมกับกล่องไว้ใบหนึ่งชุนเชียงเปิดออกเพื่อตรวจสอบของภายใน

                “นี่คือสมุนไพรที่ท่านหมอตามหาใช่หรือไม่?”

                ชุนเชียงกวาดตามองและหยิบขึ้นมาพิจารณาดมกลิ่นก่อนจะหันมาพยักหน้าให้กับหลี่เจี่ยหลิง

                สมุนไพรตัวนี้เป็นหนึ่งในสมุนไพรที่จำเป็นต่อการปรุงยาถอนพิษเหมันต์กัดกร่อนหทัยตอนที่นางเข้าไปตามหาก็พบว่าสมุนไพรตัวนี้ไม่มีอยู่ในเขาแล้วและตอนนั้นเองที่ได้รู้ข่าวว่าสมุนไพรตัวนี้อยู่ในมือเหยาเหวินเจ๋ออันธพาลผู้นี้

                และเพราะสมุนไพรตัวนี้แหละที่ทำให้เหยาเหวินเจ๋อมีเรื่องกับกลุ่มคุณชายในเมืองจนเกือบเอาตัวไม่รอดเพราะแบบนั้นนางจึงต้องเดินทางมารักษาเขาเพื่อรับเอาสมุนไพรตัวนี้กลับไปให้ได้

                หลี่เจี่ยหลิงไม่ได้แสดงออกว่าต้องการสมุนไพรตัวนี้เพียงเปรยขึ้นมาว่า “เป็นของดี สมกับราคาค่ารักษาของพี่ใหญ่เจ้า”

                ก่อนที่เจ้าลูกสมุนได้ทันตั้งตัวชุนเชียงก็ส่งสมุนไพรตัวนั้นให้หลี่เจี่ยหลิงเก็บเข้าแหวนมิติอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาของทุกคน

                “คนไข้ละนำทางไปสิ”

                แม้ว่าพี่รองอยากโวยวายแย่งของกลับมาแต่ในเมื่อของหายไปแล้วและพวกนางยังอยู่ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรขาดทุนถึงจะทำให้คืนของกลับมาไม่ได้ก็ควรจะให้พวกนางรักษาพี่ใหญ่ของพวกเขาให้หาย

                เรือนซ่อมซ่อหลังนี้ไม่ได้ใหญ่มากนักแค่เขาไปไม่กี่คนก็เต็มแล้ว

                บนเตียงเตามีชายหนุ่มผู้หนึ่งนอนอยู่ใบหน้าซีดเซียวแต่ดูยังคงมีเรี่ยวแรงดีอยู่เขามองมาทางหลี่เจี่ยหลิงแล้วดวงตาเป็นประกายชมชอบยิ่งนักแววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย

                จ้าวห่าวหลินปล่อยกลิ่นอายออกมาอย่างไม่รู้ตัวเรียกสติพี่ใหญ่คนนั้นให้หันมองมาทางเขาแทนก่อนเขาจะยิ้มและเมินสายตาไปหาหลี่เจี่ยหลิงอีกครั้ง

                “ออกไปให้หมด”พี่ใหญ่สั่งเสียงเรียบ

                จ้าวห่าวหลินไม่ฟังคำสั่งเขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่ยังสภาพดีตัวหนึ่งในห้องด้วยท่าทางสบายๆ

                หลี่เจี่ยหลิงเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่าเขาจะอยู่ทำไมแต่ชายหนุ่มเพียงยักไหล่จะให้เขาปล่อยให้ภรรยาที่งดงามของตัวเองอยู่กับเจ้าหื่นสองคนนะหรือ

                ไม่มีทาง!

                พี่ใหญ่คนนั้นมองจ้าวห่าวหลินอย่างไม่พอใจเช่นกันก่อนจะยิ้มเยาะออกมาทีหนึ่ง“คุณชาย น่าสนใจยิ่ง”

                จ้าวห่าวหลินหันไปยิ้ม“ข้าไม่สนใจผู้ชายเช่นเดียวกับท่าน”

                พี่ใหญ่หัวเราะลั่น“ไม่ทราบว่าคุณชายเป็นอะไรกับท่านหมออย่างนั้นหรือ?”

                “ผัว”

                ขวับ...ชุนเชียงหันไปมองจ้าวห่าวหลิน ท่านเขยท่านช่วยอ้อมค้อมสมกับท่าทางบัณฑิตของท่านหน่อยได้หรือไม่

                หลี่เจี่ยหลิงแย้มยิ้มมุมปากกว้างดันตัวพี่ใหญ่ลงไปนอนราบ “จะรักษาหรือไม่รักษา”

                พี่ใหญ่มองไปทางจ้าวห่าวหลินก่อนจะละสายตามองหลี่เจี่ยหลิงแบบนี้ค่อยเจริญหูเจริญตากว่าหน่อย

                ชุนเชียงได้สติลุกขึ้นมาปิดตาพอเห็นพี่ใหญ่กำลังจะโวยวายนางก็เอ่ยต่อว่า “ฮูหยินข้าไม่ชอบให้ใครมองเวลาที่ท่านกำลังรักษาให้ความร่วมมือด้วย”

                หลี่เจี่ยหลิงให้ชุนเชียงปลดเสื้อของคนไข้ออกเพื่อทำการรักษามือเรียวของหญิงสาวลูบคล้ำไปตามร่างกายของพี่ใหญ่เพื่อทำการรักษาก่อนหลี่เจี่ยหลิงก็รู้สึกแปลก

                นางหันไปมองจ้าวห่าวหลินที่มองนางลูบคล้ำผู้ชายอื่นนิ่ง

                ท่าทางไม่สะทกสะท้านของชายหนุ่มทำให้นางกับชุนเชียงมองหน้ากันอย่างกระอักกระอ่วนแทนไม่เพียงแค่ไม่หึงหวงเขายังผายมือให้นางทำงานต่ออีกด้วย

                คนไข้มีอาการบาดเจ็บภายในจากการโดนทุบตีอย่างหนักหลี่เจี่ยหลิงใช้วิธีการฝังเข็มระบายเลือดและใช้การรมควันร้อนระบายเลือดคลั่งก่อนจะให้ยาเขาไปหนึ่งเม็ด

                ท่าทางของหลี่เจี่ยหลิงคล่องแคล่วพลิ้วไหวอย่างยิ่งทำให้จ้าวห่าวหลินมองอย่างเพลิดเพลินไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่เขารู้สึกว่าวิธีการและขั้นตอนที่หลี่เจี่ยหลิงทำงานไม่คล้ายกับคนยุคนี้แต่เหมือนหมอในโลกเก่าของเขามากกว่า

                หรือบางทีเขาก็เข้าข้างตัวเองมากเกินไป...

                เพียงแค่สองเค่อพี่ใหญ่ที่ปวดไปทั่วทั้งร่างก็รู้สึกเบาสบายสบายตัวราวกับได้ผ่านการอาบน้ำร้อนชำระร่างกายแล้วเกิดใหม่เขาหัวเราะชอบใจ “ยอดเยี่ยม ท่านหมอช่างยอดเยี่ยม”

                ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลี่เจี่ยหลิงเจอคนไข้เช่นนี้นางเพียงแค่ลุกขึ้นอย่างสงบและพูดสั้น ๆ “กลับ!”

                พูดจบก็เดินออกจากบ้านซ่อมซ่อแห่งนี้ไปทันทีสำหรับพวกนักเลงกระจอกพวกนี้ล้วนไม่อยู่ในสายตานาง แต่เพราะวันนี้นางพาจ้าวห่าวหลินมาด้วยนางย่อมไม่ต้องการให้เขาไม่รู้สึกสบายใจนัก

                พอออกไปนอกบ้านก็พบว่าเหล่าลูกสมุนทั้งหลายพากันเข้ามาล้อมตัวบ้านเรียบร้อยแล้วส่วนพี่ใหญ่ก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มหื่นกาม

                “ท่านหมอข้าโดนท่านลวนลามแล้ว ไม่รับผิดชอบข้าหน่อยหรือ?”

                เหล่าลูกสมุนพากันหัวเราะชอบอกชอบใจและเอ่ยเห็นด้วยกับลูกพี่ของพวกมันอย่างสนุกสนาน

                หลี่เจี่ยหลิงอมยิ้มมองไปทางจ้าวห่าวหลิน“เช่นนั้นเจ้าก็ลองถามผัวข้าดูเองแล้วกัน”

                “จุ๊ๆๆ ข้าว่า... อดีตผัวดีกว่า น่าฟังกว่า” พี่ใหญ่ส่งสายตายั่วยุใส่จ้าวห่าวหลิน            

                เหล่าลูกน้องเฮลั่นอีกรอบจ้าวห่าวหลินเองก็หัวเราะออกมาเสียงดังเช่นกัน มองพี่ใหญ่ขึ้นลง “หน้าตาอัปลักษณ์รูปร่างดูไม่ได้ สมองมีปัญหา แต่พอจะตักขี้ในส้วมบ้านข้าได้ ดีไหม?”

                คราวนี้เป็นชุนเชียงและหลี่เจี่ยหลิงที่หัวเราะแทน

                พี่ใหญ่หัวเราะ“ปากดี!”

                พี่ใหญ่พุ่งเข้าใส่จ้าวห่าวหลินเอนตัวหลบเล็กน้อย ไม่รู้เป็นเพราะการรักษาฝังเข็มหรือว่าเพราะออกแรงตีเหล็กมาตลอดหลายวันหรือเพราะอีกฝ่ายประมาท

                พลั่ก...

                หมัดลุ่นๆ ของจ้าวห่าวหลินกระแทกหน้าพี่ใหญ่เต็มแรงจนล้มลง

                หลี่เจี่ยหลิงกับชุนเชียงมองหน้ากันและออกกระบวนท่ากันเพียงเล็กน้อยพวกนักเลงที่ล้อมอยู่ก็ล้มลงระเนระนาดอย่างรวดเร็ว

                จ้าวห่าวหลินเดินตรงเข้าไปเหยียบตัวของพี่ใหญ่มือบีบไปที่คอหนาของเขา แววตาคู่นั้นดำมืดราวกับขุมนรกที่ลึกที่สุดจนคนที่มองเห็นยังต้องสั่นสะท้าน

                “เมียข้าต่อให้ฆ่าคนก็ไม่ต้องรับผิดชอบ เข้าใจหรือไม่?”

                เขาสะบัดมือออกอย่างแรงก่อนจะกระทืบเท้าลงไปอีกทีแล้วเดินออกไป

                “พี่ใหญ่”พี่รองรีบลุกขึ้นมาประคองพี่ใหญ่ยืนขึ้นพวกเขามองม้าสองตัวที่วิ่งออกไปอย่างเชื่องช้าราวกับต้องการท้าทายพวกเขา

                แววตาของพี่ใหญ่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวไม่พอใจอย่างยิ่ง“ฆ่ามัน!”

                พี่รองและลูกน้องทั้งหมดมองหน้าอย่างหนักใจให้ตายพี่ใหญ่ท่านก็สั่งไม่ได้ดูเลย แม่นางสองคนนั้นใช่คนที่หาเรื่องได้ที่ไหนเล่า

                พี่ใหญ่มองตาขวาง“พวกโง่ ก็ทำเหมือนทุกทีอย่างไงเล่า”

--------------------------------

[1] เพลิงบริสุทธิ์ในเตาหลอมหมายถึงความรู้วิชาขั้นสุดยอด มีเฉพาะไฟแสนบริสุทธิ์ในเตาหลอมยาเท่านั้นจึงจะหลอมยาชั้นยอดออกมาได้