ตอนที่สี่สิบหก สติปัญญาของกาเซี่ยง 4
กาเซี่ยงรู้สึกเหมือนกับว่าตนเองเปลือยเปล่าที่โดนตั๋งฮวงถามคำถามที่เกี่ยวพันกับจิตใจ
กาเซี่ยงถอนหายใจ
“ฟู่ คำถามของนายท่านกินความกว้างขวางข้าไม่ใช่สายเต๋าที่ปล่อยใจไปกับฟ้าหรือใต้หล้า และมิใช่สายบัณฑิตขงจื้อที่ต้องการเห็นบ้านเมืองมีประเพณีคนเคารพจรรยาข้าแค่ต้องการเห็นความสงบเรียบร้อยในสังคมเท่านั้น”
กาเซี่ยงตอบมาเหมือนไม่ตอบ
แต่ตั๋งฮวงทำท่าพยักหน้าจี้ไปถึงใจดำ
“ถ้าอย่างนั้นหากข้ายอมเป็นฉินอ๋องท่านยอมเป็นซางเอียงให้ข้าได้หรือไม่?”
ตั๋งฮวงกล่าวถามกาเซี่ยงจากใจจริง
“สายนิติธรรมเช่นท่านต้องการเห็นกฎหมายเป็นกฎหมายบ้านเมืองเป็นบ้านเมือง ทุกคนมีชีวิตอย่างมีขื่อมีแปไม่ต้องตกอยู่ใต้ความวุ่นวายอีกต่อไปแต่ยิ่งคนเรามีอำนาจก็จะยิ่งใช้ทำอำนาจบาตรใหญ่ สุดท้ายสนิมเกิดแต่เนื้อในตนนั่นคือข้อเสียของสายนิติธรรม”
กาเซี่ยงยิ้มออกมาอย่างฝืดฝืน
“เรื่องนั้นไหนเลยข้าจะไม่เข้าใจและเคยครุ่นคิดหลายครั้งแต่แผ่นดินทุกข์เข็ญ บ้านไม่เป็นบ้าน เมืองไม่เป็นเมือง ขุนนางไม่เป็นขุนนางเช่นนี้ข้าไหนเลยจะมีหนทางอย่างอื่นอีก ข้าเดินแต่ทางที่พอเห็นว่าสำเร็จได้เท่านั้นหากนายท่านยอมให้ข้าเป็นซางเอียงของท่านข้าก็พร้อมที่จะยอมรับใช้ท่านอย่างเต็มใจ”
ตั๋งฮวงพยักหน้ารับ
“การเป็นซางเอียงท่านเข้าใจผลลัพธ์ดีใช่หรือไม่?ท่านจะต้องสู้กับผู้คนทั้งแผ่นดินแม้แต่คนที่ท่านเห็นว่าเป็นพันธมิตรในเวลานี้ก็ตาม คุณูปการของซางเอียงทำให้รัฐฉินเข้มแข็งแต่กลับนำพาความตายมาแก่พวกเขา
ท่านกา ท่านคือคนที่ข้านับถือท่านพร้อมที่จะยอมรับภาระหนักหนาของแผ่นดินเช่นนี้หรือไม่?”
กาเซี่ยงคุกเข่าอย่างนอบน้อมไม่เกรงใจทำท่าประสานมืออีกต่อไป
“หากนายท่านยอมสนับสนุนข้าผู้นี้ข้ายอมบุกน้ำลุยไฟไม่บ่ายเบี่ยง”
ตั๋งฮวงประคองกาเซี่ยงขึ้นมา
“ลุกขึ้นเถอะจากนี้ท่านคือซางเอียงของข้า”
“ขอบคุณนายท่าน”
คำกล่าวนี้กล่าวมาจากใจจริงว่านกดีเลือกคบไม้อาศัยบัณฑิตเลือกเจ้านายที่ดี
กาเซี่ยงคิดว่าตนเองได้พบเจ้านายที่ดีแล้ว