ความเงียบสงัดของบ้านใน่กลางดึกไม่ได้ทำให้ใจของชายหนุ่มสงบลงได้เลย พายม่อยหลับไปก่อนแล้วด้วยความเหนื่อยล้าจากการย้ายของ แต่พัทเตอร์กลับยังคงลืมตาโพลงในความมืด เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในแววตาของคุณแม่พายสัญชาตญาณบอกเขาว่า หากเธอกำลังแบกรับเื่หนักใจ สถานที่เดียวที่เธอจะไปปลดปล่อยคือ "ระเบียง" แห่งนั้น
และมันก็เป็ไปตามคาด พัทเตอร์ก้าวออกจากห้องมาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเห็นร่างของคุณแม่พายยืนเอียงข้างอยู่ตรงระเบียงท่ามกลางแสงจันทร์นวล คืนนี้เธอสวมชุดนอนผ้าชีฟองบางเบาสีขาวพริ้วไหว ชายกระโปรงประดับลูกไม้ดูอ่อนหวาน ทว่าเนื้อผ้าที่บางใสกลับทรยศเ้าของ มันขับเน้นให้เห็นอกอูมที่ลอยเด่นท้าลมหนาว เอวที่คอดกิ่วตัดกับส่วนเว้าโค้งของบั้นท้ายอันกลมกลึงดูเย้ายวนใจเกินกว่าที่พัทเตอร์จะหักห้ามใจไม่ให้มองได้
พัทเตอร์เดินเข้าไปชิดเื้ัโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เขาโน้มตัวลงใช้จมูกหอมลงตรงหัวไหล่ที่เปิดกว้างอย่างอ่อยอิ่ง คุณแม่พายสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความใแต่ไม่ได้ขยับหนี "แม่เป็อะไรหรือเปล่าครับ..." เขาถามเสียงทุ่มต่ำ เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แต่แล้วแสงจันทร์ที่สาดส่องก็ทำให้พัทเตอร์สังเกตเห็นคราบน้ำตาที่เปียกชื้นบนพวงแก้มขาว
"ร้องไห้หรือครับ... ยังกังวลเื่พายอยู่อีกเหรอ? ผมสัญญาครับว่าจะดูแลพายอย่างดี" คำพูดที่แสนดีของเขาเหมือนเขื่อนที่พังทลาย น้ำตาของแม่รื้นขึ้นมาอีกครั้งและไหลลงอาบแก้มอย่างไร้เสียงสะอื้น พัทเตอร์ประคองเธอไว้ในอ้อมกอดแน่น และในความเงียบนั้นเอง เธอก็ตัดสินใจเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดใน่บ่ายที่เขาไม่อยู่... เื่ของไนท์ที่เข้ามาข่มขู่ และการที่เธอต้องจำยอมให้มันข่มขืนทั้งกายและใจเพื่อแลกกับอนาคตของลูกสาว
พัทเตอร์รับฟังด้วยความรู้สึกที่ตีรวนจนแยกไม่ออก ในใจของเขาโกรธแค้นจนอยากจะไปฆ่าไอ้ไนท์ให้ตายคามือ แต่ในอีกมุมหนึ่งของสัญชาตญาณดิบ ความคิดที่ว่าแม่ของพายต้องยอมพลีกายด้วยลีลาที่ขมขื่นนั้นกลับปลุกเร้าอารมณ์ชายของเขาขึ้นมาอย่างน่าประหลาด แก่นกายภายใต้กางเกงเริ่มขยายตัวแข็งขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมันพองตัวคับแน่นและดันเข้ากับโคกเนินนุ่มนิ่มของเธอผ่านเนื้อผ้าบางเบา
คุณแม่พายรับรู้ได้ถึงความแข็งขืนที่เบียดเสียดเข้ามา เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทมแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่โหยหา เธอพึมพำออกมาเบาๆ ราวกับเครื่องเตือนสติที่ไร้ผล "พัทเตอร์... ของลูกมันแข็งตัวแล้วนะ..."