ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        ผ่านไปช่วงเวลาหนึ่งเสียงเพลงจากบนเวทีได้หยุดลงพิธีกรคู่หญิงชายก็ได้ขึ้นมากล่าวนำและได้เชิญป้าสายใจกล่าวต้อนรับแขก
พร้อมกับบอกกล่าวความรู้สึกในฐานะเจ้าของบ้านและเจ้าของงานจากนั้นทุกอย่างก็ได้ดำเนินต่อไป ดนตรีเพลงสำหรับเต้นรำเริ่มต้นอีกครั้ง
พร้อมกับอีกหลายคู่ที่ได้ออกไปเต้นรำกัน

        ขณะนั้นเองคนที่โต๊ะของเทวินก็มองเห็นชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับคนติดตามสี่คนเป็นจรัสและฤดีนั้นเอง

        จรัสที่มีใบหน้าออกไปทางคนจีน ผิวขาวสวมใส่ชุดนักธุรกิจเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสวมใส่สูทกลางคืน ส่วนฤดีที่มีหน้าตาสะสวยหุ่นเพรียว
สวมใส่ชุดราตรีผ้าไหมสีชมพูอ่อน คอและข้อมือเธอสวมใสเครื่องประดับประดับทองคำรูปพรรณทั้งคู่ควงแขนเข้ามาภายในงานดูโดดเด่นเป็นที่สะดุดตา

        ดูออกว่าผู้กองวศินจะให้ความสนใจจรัสที่เข้ามาพร้อมกับฤดีเป็นพิเศษ เขาแม้จะสงสัยบางอย่างในตัวของจรัสแต่ยังไม่มีหลักฐานที่เพียงพอจะดำเนินการใดได้ในเวลานี้ แต่ก็ยังเฝ้าจับตาเขาอยู่

        คนต้อนรับได้เชิญกลุ่มของจรัสฤดีมานั่งที่โต๊ะเยื้องกันกับโต๊ะของเทวิน ฤดีที่มองเห็นคนรู้จักอย่างเทวิน วิชุดาและพิเชษฐ์
ก็ได้เข้ามาทักโดยไม่ได้สนใจคนอื่นที่นั่งร่วมกับพวกเขา

        “สวัสดีค่ะ พี่เทวินน้องวิชุด น้องพิเชษฐ์” เธอเข้าไปกล่าวทักทายในขณะที่ยังควงแขนกับจรัส

        “สวัสดีครับคุณจรัสน้องฤดี” เทวินกล่าวทัก คนอื่นๆ ที่ร่วมโต๊ะก็ทักทายด้วยเช่นกัน

        จรัสนั้นก็ทักทายทุกคนเช่นกันแต่ครั้งนี้ดูจะเงียบๆ และมีสายตาที่ดูจะไม่เป็นมิตรกับเทวิน

        “ดีเลยค่ะที่ได้เจอกับทุกคนที่นี่ฤดีขอถือโอกาสบอกกล่าวไว้ก่อนล่วงหน้าถึงการจัดงานหมั้นของฤดีกับคุณจรัสคะ”

        “อ้าา!!...ยินดีด้วยนะครับ”เทวินกล่าวด้วยรอยยิ้ม แม้ในใจจะสงสัยบางอย่างหากแต่ยังคงรักษามารยาท

        “ยินดีด้วยนะคะคุณจรัสพี่ฤดี แล้วจะจัดงานหมั้นเมื่อไหร่คะ?” วิชุดาเอ่ยถาม

        “อีกไม่นานครับไว้ได้วันที่แน่นอนแล้ว เราจะต้องเรียนเชิญทุกคนด้วยครับ” จรัสกล่าวตอบ

        “ทุกคนที่จะไปร่วมงานหมั้นของฤดีขอให้แต่งชุดที่ดูดีที่สุด อย่าแต่งตัวกันแบบที่มางานนี้นะคะพี่เทวิน น้องดาและก็...พิเชษฐ์”ฤดีกล่าวด้วยรอยยิ้มเยาะหยันก่อนจะกล่าวต่อ

        “น้องดาถ้าไม่มีชุดหรูๆพี่พอจะมีที่ไม่ได้ใส่อยู่หลายชุด พวกเราเป็นญาติกันอย่าให้คนอื่นเขาว่าได้ ว่างๆ ก็เข้าไปดูที่บ้านพี่ได้นะ”

        “เอออ...ค่ะขอบคุณค่ะ” วิชุดาไม่ใคร่จะพอใจนักแต่เห็นว่าอยู่หลายคนได้แต่ต้องรักษามารยาท

        “ฤดีกับคุณจรัสขอตัวไปนั่งที่โต๊ะก่อนนะคะ”ฤดีกล่าวเชิดหน้าควงแขนจรัสเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองพร้อมกับคนติดตามอีกสี่คน

        “เฮ้อ...พี่ฤดีนี่นิสัยไม่เคยเปลี่ยนเลย”เธอหันมาพูดเบาๆ กับเทวิน

        “ช่างเขาเถอะน้องดาอย่าทำให้เสียบรรยากาศเลย” เขาก็ได้กล่าวตอบเบาๆ เช่นกัน

        “ถ้าอย่างนั้นน้องดาไปหาเต้นรำดีกว่า”ตอนนี้เธอกล่าวออกมาตรงๆ ไม่ได้เบาเสียง

        “จริงด้วยสิครับพวกคุณทั้งสี่คนดูน่าจะเป็นคู่เต้นรำที่เหมาะสม” ผู้กองวศินกล่าว

        “พี่เชษฐ์คะเราไปเต้นรำกันเถอะค่ะ” วิชุดาเธอเป็นคนเปิดเผยตอนนี้ได้ชวนพิเชษฐ์ตรงๆ

        “ยินดีครับน้องดาพี่ก็จะชวนออกไปเต้นรำด้วยกันอยู่พอดีเลย”พิเชษฐ์จึงได้จูงมือกึงควงแขนวิชุดาออกไปเต้นรำที่ฟลอร์
ซึ่งตอนนี้กำลังเป็นเพลงลีลาศในจังหวะควิกสเต็ป

        เห็นพิเชษฐ์กับวิชุดาเต้นรำลีลาศในจังหวะควิกสเต็ปได้สวยและดูสง่างาม เข้าจังหวะคู่กันเป็นอย่างดี

        “พวกเขาสองคนน่าทึ่งมาก”เรนิตาเธอแสดงความรู้สึกออกมา

        ก่อนจบเพลงเทวินหันไปมองที่เรนิตาก่อนจะเอ่ยชวนเธอ

        “เต้นรำกับผมสักเพลงนะครับ”โดยไม่ลังเลเทวินลุกขึ้นโค้งตัวเชิญเธอเต้นรำด้วยกันแล้วอีกคู่หนึ่ง

        “ได้ค่ะ”เรนิตายิ้มพร้อมกับตอบรับเขา เธอยื่นมือออกไปให้เขาจับไปวางพาดที่แขน ทั้งคู่เดินออกไปยังฟลอร์

        เพลงใหม่เริ่มขึ้นเป็นจังหวะวอลซ์ และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสเธออย่างใกล้ชิด มือข้างหนึ่งของทั้งสองคนจับประครองกันแขนและมืออีกข้างของเทวินโอบหลังเธอไว้ เรนิตาเอนหลังเล็กน้อย ใช้มือข้างหนึ่งจับไหล่เขาไว้ พร้อมก้าวเท้าเคลื่อนตัวตามจังหวะวอลซ์

        หลายคนต่างเหลียวมองดูทั้งคู่อย่างชื่นชมกับการเต้นรำไปตามจังหวะเพลงอย่างสง่าสวยงาม

        สองคนในจังหวะของเพลงวอลซ์ต่างมองใบหน้าและสบตากันหัวใจเต้นแรง รู้สึกจิตใจวาบหวาม เขายังมองไปที่ริมฝีปากสวยสีชมพู
ของเธอและทุกอย่างที่เป็นเธอ

        ‘โอ้...ให้ตาย!’เขาแทบไม่อาจจะหักห้ามใจได้ เขาอยากจูบริมฝีปากงามของเธอ แต่ไม่อาจจะทำได้ในที่นี่ ตอนนี้แทบไม่ใช่เทวินที่ตัวเองเคยเป็น

        “โอ้! ..คุณสวยจัง...”เขาได้แต่ชื่นชมเธอออกมาจากใจ

        แม้ยังขยับไปตามจังหวะเพลงเรนิตาก็เกิดความรู้สึกขึ้นไม่แพ้กันกับเทวิน ‘โอ้!!..แย่แล้ว นี่เราหลงเสน่ห์เขาแล้ว!?’
รู้สึกอยากอยู่ในอ้อมกอดของเขา อยากให้เขาสัมผัสเธอ

        “เรเนีย...เออคุณก็ดูดีมากค่ะ” เธอกล่าวชมเขาจากใจจริงและรู้สึกเขินอาย ภายใต้ผิวขาวสวยใบหน้าเธอกลายเป็นสีแดงระเรื่อ

        “ผม..อยากเต้นรำกับคุณอยู่ใกล้ชิดกับคุณเช่นนี้ตลอด...เรเนีย คุณสวยมาก...” เขาสารภาพออกมาจากความรู้สึก

        “โอ้!!..ขอบคุณค่ะ”เธอไม่สามารถกล่าวอะไรได้มากกว่านั้น

        ‘โอ้!!...นี่เรา..หรือว่าๆเราจะรักคุณเทวิน’ แม้ไม่แน่ใจแต่หัวใจของเธอก็ไม่อาจปฏิเสธ

        ทั้งคู่ยังเต้นรำด้วยกันกระทั้งจบเพลง‘โอ้!! นี่ตัวเรา! รักเธอจริงๆ’ เทวินเขาได้แต่พูดกับตัวเองในใจจากความรู้สึกแท้จริง

        “เรเนีย...เต้นรำกับผมอีกเพลงนะครับ”เขาไม่อาจจะหักห้ามใจได้แล้ว เขาอยากจูบอยากหอม แม้ทำไม่ได้อย่างน้อยก็ยังจะได้เต้นรำกับเธออยู่ใกล้ชิดเธอ

        “ได้ค่ะ...” เธอตอบรับและแน่ใจกับตัวเองในที่สุด เธอตกใจและมั่นใจแล้วในเวลาเดียวกัน พูดกับตัวเองในใจ
‘โอ้!!...นี่ฉันรักคุณ!!ฉันรักคุณเทวิน!’