มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่46 สงครามใต้รอยยิ้มองค์หญิง

หลังชัยชนะเหนือแคว้นจ้าวและเว่ยเพียงไม่กี่เดือน
ข่าวการผงาดขึ้นของแคว้นหานสะเทือนถึงราชสำนักทางตะวันตก
“ฉิน” ผู้ปกครองด้วยกำลังและอำนาจ เริ่มหวั่น
และในที่สุด ก็ส่ง “คณะทูตแห่งไมตรี” เดินทางมาถึงหานหลง

แต่ทุกคนรู้ —
ในถ้อยคำว่า ไมตรี ของฉิน
แฝงคมดาบที่ซ่อนอยู่ในปลอกทองคำ

ขบวนม้าสีดำล้วนกว่า 200 ตัวแล่นเข้าสู่เมืองหลวง
ผืนธงฉินที่ปักลายมังกรดำสะบัดเหนือหัว
ชาวเมืองต่างมองด้วยความตะลึงและหวาดกลัว

หัวขบวนคือหญิงสาวบนหลังม้าเผือก
สวมชุดคลุมม่วงเข้มปักมังกรทอง
แววตาคมแต่มีรอยยิ้มสงบ

องค์หญิงฉินอวี้เหม่ย (秦玉媚)
พระขนิษฐาของฉินอ๋องอู่หลาง
หญิงผู้ได้รับฉายา “จิ้งจอกม่วงแห่งตะวันตก”

นางนำคณะทูตเข้าพบด้วยตนเอง
ข้างกายมีราชครูและบัณฑิตรวมถึงนักรบชั้นยอดติดตาม

ราชครูมู่เทียนจิ้ง (穆天靖) — ปราชญ์อาวุโสผู้วางแผนสงครามให้ฉินมาสามรัชกาล
บัณฑิตหลิวเซียง (劉翔) — อัจฉริยะด้านตัวเลขผู้ได้รับฉายา “คณิตศึก”
องครักษ์หานหลิง (韓凌) — ดาบอันดับหนึ่งแห่งชายแดนฉิน
สตรีปิดหน้าชื่ออวี้เยียน (玉煙) — นางกำนัลผู้เงียบงันแท้จริงคือสายลับของเสนาธิการมู่หลิง

เข้าเฝ้าฮ่องเต้

ท้องพระโรงหลวงหานหลงในวันนั้นเต็มไปด้วยบรรยากาศที่เข้มข้น
ขุนนางบุ๋นบู๊และเหล่าแม่ทัพต่างมาชุมนุมเพื่อดู “ไมตรีจากฉิน”

เสียงประกาศก้องดัง

“องค์หญิงฉินอวี้เหม่ยแห่งฉินหลงไท่กง ขอเข้าเฝ้า!”

องค์หญิงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มงดงามน้อมถวายคารวะ

“ข้าน้อย อวี้เหม่ยแห่งฉิน
นำราชสาส์นจากพี่ข้า ฉินอ๋องอู่หลาง มาถวายแด่ฝ่าบาทหานเต๋อหรง
เพื่อแสดงไมตรี และขอให้สองแคว้นร่วมเป็นพันธมิตรแห่งสันติ”

ฮ่องเต้หานเต๋อหรงพยักหน้าอย่างสุขุม

“ไมตรีจากตะวันตกข้าชื่นชมยิ่ง
แต่ในใต้หล้านี้ สันติที่แท้ มักแลกมาด้วยดาบมิใช่หรือ?”

องค์หญิงยิ้ม

“ฝ่าบาทตรัสถูกนัก
แต่ดาบของฉิน... มักคมกว่าใครในแผ่นดิน”

เสียงฮือฮาทันที
ขุนนางฝ่ายบู๊บางคนขมวดคิ้ว
แม่ทัพลู่เฟิงที่อยู่แถวหน้าเอ่ยขึ้นเสียงดัง

“แคว้นหานอาจเล็กกว่าแต่เราก็ไม่เคยหวั่นแคว้นใด!”

ราชครูมู่เทียนจิ้งหัวเราะเบา ๆ

“ขออภัยท่านแม่ทัพ
แต่ข้ากลัวเพียงว่าท่านจะยังไม่รู้ว่า
‘ม้าฉินหนึ่งตัว สามารถล้มทัพสิบของหานได้’”

เสียงอื้ออึงเริ่มดังขึ้นทั่วท้องพระโรง
องค์หญิงฉินมองรอบ ๆ ด้วยแววตาเยือกเย็นแต่ไม่หยิ่ง
รอยยิ้มที่ปรากฏ...เหมือนดอกไม้แย้มท่ามกลางเปลวไฟ

“ข้ามาเพื่อสันติมิใช่เพื่อโอ้อวด
แต่เพราะท่านแม่ทัพทั้งหลายดูจะไม่เชื่อในเกียรติของฉิน
เช่นนั้น... จะให้ข้าพิสูจน์ไหมเล่า?”

ศึกศักดิ์ศรีกลางราชสำนัก

ขุนนางหลายคนเริ่มกระซิบเสียงต่ำ

“นางกล้าท้ากลางท้องพระโรงเช่นนี้!”
“ช่างเป็นสตรีที่ไม่เกรงอำนาจเลยจริง ๆ”

ฮ่องเต้เลิกพระขนงเล็กน้อย

“องค์หญิงหมายความว่าอย่างไร?”

“เพียงแต่ข้าอยากเสนอ‘การประชันไมตรี’
เพื่อให้ทั้งสองแคว้นได้แลกเปลี่ยนความรู้และฝีมือ
หากฉินมีนักปราชญ์ หานก็มีบัณฑิต
หากฉินมีนักรบ หานก็มีแม่ทัพ”

เสียงปราชญ์และแม่ทัพหานพร้อมใจกันขานรับ

“ขอให้เป็นเช่นนั้น!”

องค์หญิงหันมามองรัชทายาทที่ยืนอยู่ข้างฮองเฮา
สายตาของเธอเต็มไปด้วยความท้าทายและความสนใจ

“ท่านรัชทายาทแห่งหาน...จะทรงร่วมพิสูจน์หรือไม่?”

หานอวี้จินยิ้มบาง ยกมือขึ้นประสาน

“ไมตรีจากฉินยิ่งใหญ่ข้าคงไม่อาจปฏิเสธ
แต่ในเมื่อองค์หญิงกล่าวเองว่า ‘เพื่อพิสูจน์’
เช่นนั้น ข้าก็ยินดีเป็นผู้ตอบรับ”

การประชันคณิตศาสตร์

วันรุ่งขึ้น ณ ลานหินหน้าหอปราชญ์
ราชครูมู่เทียนจิ้งเขียนโจทย์คำนวณลงบนกระดานหิน

“มีทหาร 3 กอง รวมกัน 1,515 นาย
เมื่อแบ่งตาม 5, 7 และ 9 เหลือเศษ 1, 3 และ 5
จงหาจำนวนทหารแต่ละกอง”

หลิวเซียงแห่งฉินยิ้มเยาะ

“นี่คือโจทย์ที่ข้าทดลองใช้กับราชบัณฑิตในฉิน
ไม่มีใครตอบได้ภายในสองวัน”

แต่หานอวี้จินกลับเพียงหลับตา
นิ้วข้างขวาเขียนตัวเลขลงบนพื้นหินอย่างสงบ

“คำตอบคือ 721,784 และ 10 นาย”

ราชครูตาเบิกโพลง
หลิวเซียงถึงกับเผลอทำปากอ้า

“ตรวจสอบได้ทุกค่าที่กล่าวไว้”

องค์หญิงฉินปรบมือเบา ๆ

“ใต้หล้า... ยังมีผู้ที่คิดเร็วกว่าข้าเคยเห็นเสียอีก”

การประชันบทกวี

เมื่อความเงียบสงบกลับมา
องค์หญิงลุกขึ้นพร้อมถือพู่กันในมือ

“ในฉินบทกวีคือกระจกของจิตใจ
หัวข้อ — ไฟและน้ำ”

เธอร่ายอย่างงดงาม

“ไฟหลอมเหล็กให้เป็นดาบ
น้ำหล่อเลี้ยงชีวิตให้คงอยู่
เมื่อสองสิ่งบรรจบ — กำเนิดโลกทั้งปวง”

เสียงชื่นชมดังก้อง
แต่หานอวี้จินเพียงเอ่ยเบา ๆ ขณะเขียน

“ไฟส่องสว่างในรัตติกาล
น้ำหล่อเย็นในเพลิงร้อน
หากใจคนรู้สมดุล
ย่อมดับไฟแห่งสงครามด้วยสายน้ำแห่งปัญญา”

องค์หญิงนิ่ง เงยหน้ามองเขา —ดวงตาฉายแววอ่อนโยนเป็นครั้งแรก

“บทของท่าน...ข้าขอจำไว้”

 การประชันดาบ

จากปัญญา สู่กำลัง
องค์หญิงส่งสัญญาณให้ “หานหลิง” ก้าวออกมา

“ท่านรัชทายาทหากข้าไม่ขอประชันคมดาบด้วย
เห็นทีฉินจะถูกดูแคลน”

หานอวี้จินพยักหน้า

“ไป๋เหิงเซินเจ้าเป็นมือขวาของข้าในศึกเหนือ
เจ้าจงแสดงให้พวกเขาเห็น ว่าดาบของหานมีไว้ปกป้อง ไม่ใช่โอ้อวด”

เสียงดาบดัง แกร๊ง!
เพียงสามกระบวนท่า — หานหลิงถูกผลักถอย
แรงปะทะทำให้เกราะของเขาแตก แต่ของไป๋เหิงเซินกลับไม่มีรอยบุบ

“นี่มัน...ดาบเหล็กกล้าอะไรกัน?”
“ของสำนักยุทธศาสตรา” — ไป๋เหิงเซินตอบเรียบ ๆ

องค์หญิงลุกขึ้น ยกมือห้ามองครักษ์ของตนไม่ให้สู้ต่อ

“ข้า...ขอคารวะในฝีมือและปัญญาแห่งหาน”

คืนนั้น ในตำหนักพักของคณะทูต
อวี้เยียนคุกเข่ารายงาน

“ข้าให้คนของเราลอบเข้าไปในสำนักยุทธศาสตราแล้ว
อีกไม่นานจะได้สูตรดินไฟและแบบหล่อปืนใหญ่”

องค์หญิงอวี้เหม่ยมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแสงไฟจากหอหลอมเหล็กไกล ๆ
รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้า

“ดี...หากข้าไม่อาจชนะเขาในที่แจ้ง
ข้าจะชนะในเงาเอง”

แต่ลึกในใจ —
เสียงของรัชทายาทหานอวี้จินยังดังก้อง

“ไฟที่แท้มิได้เผาเพื่อทำลาย... แต่มอบแสงให้ผู้หลงทาง”

รอยยิ้มของเธอค่อย ๆ จางลง

ภายในสำนักยุทธศาสตรา
หานอวี้จินมองรายงานจากไป๋หงเหวินในมือ

“ท่านรัชทายาท —มีคนลอบเข้าเขตตีเหล็กเมื่อคืน
แต่กลับถูกกับดักที่ท่านวางไว้ขัดขวางได้ทันเวลา”

หานอวี้จินยิ้มบาง

“ไมตรีของฉินช่างร้อนแรงเสียจนต้องรับด้วยเกราะเหล็กเสียแล้ว”

เขามองไปยังท้องฟ้าที่ถูกกลืนด้วยเมฆหนาทางตะวันตก

“ดูเหมือน...พายุลูกใหม่กำลังเดินทางมา”