แผนสยบยัยคุณหนูตัวร้ายของนายหัว

“คุณเธียร… มาซื้ออะไรหรอคะ“

เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง ผมเอนตัวหันไปคุยกับน้องลูกปลา ลูกสาวเจ้าของโรงเรือที่ผมดีลงานด้วย เธอเดินมาเกาะแขนผม เอานมน้อยๆ ของเธอเบียดแถมส่งสายตาอ้อน จนผมเลี่ยน

“เอ่อ ซื้อของไปทำอาหารน่ะครับ”

“เอ๋ แปลกตานะคะเนี้ย ปกติปลาไม่เคยเห็นคุณเธียรมาซื้อของเลย ว่าแต่อยากมีคนไปกินข้าวที่บ้านด้วยไหมคะ”

เธอพูดกึ่งแซวกึ่งจริง ผมยิ้มแหยๆ แต่ยังไม่ได้ให้คำตอบ หันมองเจ้าตัวดีที่รับถุงกุ้งจากแม่ค้ามาส่งให้ผม

เธอหุบยิ้มลง จ้องหน้าผมสลับหน้าน้องลูกปลา และปิดท้ายด้วยการมองนมก้อนน้อยๆ ก่อนจะเอียงหัวนิดๆ เหลือบตาขึ้นลง มองลูกปลาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ใครหรอคะ คุณเธียร” น้องลูกปลาถาม

“เอ่อ เธอคือ...”

“อ่อ ดูจากการแต่งตัวแล้ว คนใช้คนใหม่สินะคะ” น้องลูกปลาพูด แล้วมองแม่ตัวดีของผมตั้งแต่หัวจรดเท้าคืน

เปรี้ยง!!

เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ เพราะผมรู้ว่านรกน่าจะแง้มประตูรอแล้ว เฌอพราวด์หัวเราะเบาๆ แล้วเดินมาแกะมือของน้องลูกปลาออก

“นี่เธอ..!”

“เกาะแขนผัวคนอื่นต่อหน้าเมียเขา มารยาทไม่งามเลยนะจ้ะ” เฌอพราวด์จีบปากพูด แล้วแทรกตัวเบียดน้องลูกปลาออก เกาะแขนผมแทน

“ผะ ผัวงั้นหรอ!” น้องปลายกมือปล้องปาก ตากลมๆ เบิกโพลงแสดงความตกใจออกมา

“จ้ะ นี่ผัว… นี่เมีย จบเนาะ”

เธอชี้ที่ผม ตามด้วยชี้ที่ตัวเอง พูดย้ำสถานะแล้วแสยะยิ้มให้น้องลูกปลาด้วยใบหน้าร้ายๆ ฉบับคุณหนูเฌอพราวด์

“คะ คุณเธียรมีเมียตั้งแต่เมื่อไรคะ”

“เออ…” ผมยืนอ้าปากพะงาบๆ เพราะอึ้งกับคนข้างๆ อยู่

“หลายวันแล้วจ้ะ อยากยืนยันไหมล่ะ ตามไปดูถึงปลายเตียงได้นะ จะจัดโซน Vip ให้นั่งดูเลย”

“ประสาท!”

“แต่เตือนก่อน ต้องเอาทิชชู่ไปเยอะๆ นะ เพราะเธอจะซี้ดดดดดด จนน้ำลายหกเป็นทะเลเลยล่ะ”

“ยัยบ้า!”

น้องลูกปลากัดฟันด่า จ้องผมตาขวางแล้วสะบัดใบหน้าเดินเชิดออกไป เธอมองตามอย่างขำๆ ที่ชนะศึกนี้ได้แล้วหันมองหน้าผม

“สนุก?” ผมถาม

“ก็นิดหน่อย ไม่ได้ยั่วตีนคนมานานแล้ว ชนะแบบไม่ต้องลงแรงอะไรเลย”

“เธอนี่มันไม่ทิ้งลายจริงๆ” เธอยักไหล่โชว์แล้วฮัมเพลงเดินนำหน้าผม

“อ้ะ เกือบลืม ไปร้านยา”

“จะซื้ออะไร”

“ของส่วนตัวย่ะ ไม่รู้สักเรื่องจะได้ไหม” เธอบอก แล้วเดินดิ่งอย่างกับรู้ทาง

“ยัยเด็กนี่…” ผมสบถพึมพำตามหลัง พลางส่ายหน้าทั้งปวดหัวและขำกับการกระทำพิลึกของเธอ

“นายหัว สวัสดีครับ”

หนึ่งในคนงานบริษัทเอ่ยทักทาย ผมหันมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่เดินเข้าร้านยาไม่ไกล เลยหันคุยกับคนงานก่อน

“มาซื้ออะไรหรอ”

“กับข้าวเย็นให้ลูกเมียครับ.. ว่าแต่นานทีจะได้เห็นนายหัวมาซื้อของนะครับเนี้ย” เขาเอ่ยแซวขำๆ แล้วก้มลงมองของในมือผม

“อ่อ ….”

“เอ๋ นายหัวแพ้กุ้งไม่ใช่หรือครับ ทำไมซื้อไปเยอะแยะเลย” เขาถามพลางชี้ที่กุ้งแม่น้ำตัวใหญ่

“คนอื่นกินน่ะ”

“คนอื่น? …โอ้ เมียกวักมือเรียกแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ครับๆ”

คนงานเดินหายไปในฝูงชน ผมรีบจ้ำเท้าไปร้านขายยาเพราะกลัวห่างตาแล้วเธอจะเล่นแผลงๆ

ทันทีที่ถึงร้านขายยาแล้วไม่เจอแผ่นหลังของเธอ ผมก็ถึงกับใจหล่นวูบ มือสั่นด้วยความกังวล ภาวนาในใจว่าอย่าให้เป็นอย่างที่ผมคิด

“หมอ ผู้หญิงเมื่อกี้ไปไหน”

“เอ๋.. เอ่อ คนสวยๆ ผมแดงแจ๋น่ะหรอคะ“

“ครับ”

“เห็นถามหาร้านเค้กค่ะ แล้วรีบวิ่งออกไป…”

ผมไม่อยู่รอจบประโยครีบสาวเท้ายาวๆ กึ่งวิ่งไปทางร้านเค้กหนึ่งเดียวของตลาดแห่งนี้ ทันทีที่เริ่มมองเห็นเสื้อบอลคุ้นตาจากระยะไกล ผมแทบจะวิ่งไปคว้าตัวเธอไว้

“ขาวจั้วอย่างกับซาลาเปาเลยโว้ย ฮ่าๆๆ”

“วิ้วๆ อยากลองของเมืองหว้าาาา ”

แก๊งขี้เมาหน้าร้านเค้กเอ่ยแซวเธอ ผมหยุดชะงักเท้า แล้วแอบเข้าซอกหลืบร้านค้า เพราะอยากรู้ว่าเธอจะจัดการยังไง

“น้องสาว ..เท่าไรจ้ะ พี่พร้อมจ่าย ฮ่าๆ”

เธอหันมองแก๊งขี้เมา ขมวดคิ้วหยีปากรังเกียจ แล้วหันไปยืนรอเค้กเหมือนเดิม

“ 500 ไหมจ้ะ เดี๋ยวเลียให้ด้วย จะเลียตั้งแต่ปลายนิ้วตีนยันเส้นผมเลย ฮ่าๆๆ”

           ขี้เมาอีกคนแซว แล้วควักก้อนน้ำแข็งในแก้วเหล้าขว้างใส่ก้นเธอ เธอสะดุ้งตัวด้วยความตกใจ หันขวับไปทางกลุ่มขี้เมานั้น เดินดิ่งไปหาอย่างไม่กลัว ไล่มองใบหน้าของแต่ละคน เหมือนกำลังจำหน้าศัตรูไว้

“เก็บเงินแค่นั้นไว้ทำศพพวกแกเถอะ”

“เอ้า อีเด็กนี่! กูตบปากแตกซะดีมั้ง”

“มาสิวะ! เดี๋ยวสั่งเก็บรายตัวแม่งเลย!!” เธอแหวดเสียงด่าลั่นตลาด จนคนแถวนั้นหันมอง

พอเห็นเด็กผมกำลังท้าตีกับพวกขี้เมา ผมรีบจ้ำเท้าไปยืนหนุนหลัง จ้องไอ้พวกนั้นอย่างคาดโทษ จ้องเขม็งข่มศัตรู ทันทีที่พวกมันเห็นผมก็หยุดชะงัก รีบสะกิดพากันเก็บขวดเหล้าวิ่งหนี

‘ถึงผมจะใหญ่ไม่เท่าพ่อเธอ แต่คนแถวนี้ก็รู้ดีว่าผมคือใคร’

“หึ นึกว่าจะแน่ แค่เด็กผู้หญิงสวยๆ บอบบางคนเดียวยังวิ่งหนี ถุย! ไอ้พวกสวะสังคมเอ้ย !!”

เธอแหกปากไล่ด่าตามหลังไม่สนสายตาคนในตลาด ก่อนจะหันกลับหลัง ปลายจมูกโด่งชนเข้ากับอกผมพอดี

พลั้ก

“ว้าย!! อ้ะ .. นะ นี่คุณ” เธอลูบจมูกปล้อยๆ แล้วตีหัวไหล่ผม

เพี้ยะ!!

”เอ้า! จะตีเพื่อ? ฉันทำอะไรผิดเนี้ย”

“มาให้สุ้มให้เสียงหน่อยสิยะ ตกใจหมด”

“เธอนี่มันกร่างไปทั่วจริงๆ”

ผมยกมือขยี้หัวเธอด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะหยุดมือลงเพราะเสียงโวยวายเล็กๆ ของเธอ

“หยุดได้แล้ว หัวฉันยุ่งเป็นรังนกแล้ว!..”

“…เค้กเสร็จแล้วจ้ะคนสวย”

เสียงแม่ค้าร้านเค้กเรียก เธอรีบวิ่งไปรับเค้กก้อนเล็กๆ ซ่อนถุงไว้ด้านหลัง ยิ้มหวานใส่ผมแล้วคล้องแขนลากผมเดินกลับไปที่เรือ