ข้าผู้มีสายเลือด 12 สัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด

        หลังจากทั้งสองคนหนีออกจากเขาวงกตเรียบร้อยแล้วแสงประหลาด ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า พวกเขารีบพุ่งเข้าหาแสงนั้น แต่กลับโดนหนอนใต้ดินระดับหลอมรวมขั้นกลาง ดักโจมตี ทำให้ทั้งคู่ตกใจอย่างมากหลงหยุนและหลานหยูมีสีหน้าเคร่งเครียด เพราะไม่คาดคิดว่าจะมีสัตว์อสูรระดับหลอมรวมอยู่ที่นี่หนอนใต้ดินตัวนี้มีพลังแข็งแกร่งจนพวกเขาไม่อาจต่อกรได้เลยแม้ว่าพวกเขาจะเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับกำเนิดลมปราณก็ตาม

        “ให้ตายสิ!ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเจอกับสัตว์อสูรระดับหลอมรวมอีกตัวแถมเจ้านี่ยังแข็งแกร่งกว่าอสูรตัวที่เราเคยสู้ครั้งที่แล้วอีก ทำไงดีล่ะเนี่ย?”

        หลงหยุนบ่นพึมพำเขาไม่รู้ว่าจะจัดการเจ้าอสูรตัวนี้ได้อย่างไรแม้ตอนนี้เขาจะทะลวงสู่ระดับกำเนิดลมปราณแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถเอาชนะมันได้แน่นอนมีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นคือเขาต้องทะลวงไปถึง ระดับลมปราณเขาเชื่อว่าถึงตอนนั้นเขาจะจัดการมันได้ แต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงระดับกำเนิดลมปราณขั้นที่1 จะเอาปัญญาอะไรไปสู้กับมันได้?

        “หลงหยุน! อย่าเพิ่งวู่วามไปพวกเราต้องรีบหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นพวกเราสองคนไม่รอดแน่!”

        หลานหยูที่กำลังมองดูหลงหยุนอยู่ก็รีบบอกเขาในทันทีเพราะนางเองก็ไม่สามารถจัดการเจ้าอสูรตัวนี้ได้เช่นกัน

        “ข้ารู้อยู่หรอกแต่ว่าเราจะหนีไปไหนกันล่ะ?”

        “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ก่อนอื่นเราต้องไปตรงที่แสงนั่น อาจจะพอช่วยเราได้ก็ได้”

        หลานหยูชี้ไปยังแสงที่พวกเขาเห็นตั้งแต่แรกหลงหยุนพยักหน้าทันทีเพราะตอนนี้พวกเขาต้องหวังพึ่งแสงนั้นแล้วว่ามันคืออะไรที่สามารถช่วยพวกเขาได้

        “งั้นช่วยไม่ได้ ข้าจะถ่วงเวลาให้เองเจ้ารีบออกไปซะ รีบไปถึงแสงนั้นก่อนข้า!”

        หลานหยูที่ได้ยินว่าหลงหยุนจะให้นางไปก่อนโดยทิ้งเขาไว้คนเดียวตรงนี้ ทำให้นางเป็นห่วงอย่างมากเพราะหลงหยุนจะจัดการกับหนอนใต้ดินตัวนี้ได้อย่างไร?

        “เจ้าบ้าหรือไง!นี่ไม่ใช่เวลาที่จะสู้คนเดียวนะ ไม่ต้องทำเป็นอวดเก่งหรือทำเท่เลย!เจ้าจัดการกับหนอนใต้ดินตัวนี้ไม่ได้หรอก! พวกเราต้องสู้ไปด้วยกันสิ!ไม่อย่างนั้นหากเจ้าตายไปแล้ว คิดหรือว่าข้าจะหนีรอดออกไปได้?”

        หลังจากที่หลานหยูตะโกนด่าหลงหยุนตัวของเขาก็คิดได้ว่าที่นางพูดมานั้นจริงเขากับหนอนใต้ดินตัวนี้คงจัดการคนเดียวไม่ได้แน่นอน ร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ทว่ามันไม่มีทางอื่นแล้ว พวกเขาต้องร่วมมือกันในการปราบเจ้าหนอนใต้ดินตัวนี้ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะตายกันหมดทั้งคู่

        “ก็ได้ งั้นเรามาสู้ไปด้วยกัน!”

        หลังจากหลงหยุนยอมรับที่จะสู้ไปด้วยกันเขาก็ได้จ้องมองไปที่หนอนใต้ดินทันที จากนั้นก็ไม่รอช้า พุ่งเข้าหามัน พร้อมใช้กรงเล็บมังกรปฐพี โจมตีใส่ แต่หนอนใต้ดินกลับใช้หางอันยาวเฟื้อยของมันฟาดสวนกลับการโจมตีของหลงหยุนในครั้งนี้มีพลังมหาศาลหลังจากที่เขาได้ทะลวงระดับมาแล้วแต่เมื่อปะทะกับการโจมตีของหนอนใต้ดินพลังที่หลงหยุนปล่อยออกมากลับไม่สามารถสะเทือนมันได้เลยแม้แต่น้อยการโจมตีของเขาถูกทำลายลงอย่างง่ายดายราวปอกกล้วยเข้าปากทำให้หลงหยุนต้องรีบกระโดดถอยหลังทันทีเมื่อเห็นว่าการโจมตีของตัวเองถูกทำลายลงง่ายดาย

        แต่แล้วทันใดนั้นหลานหยูที่กำลังดูอยู่ก็พุ่งขึ้นไปบนฟ้าและใช้ขบวนท่ากระบี่ของนางทันที

        “เจ้าเอานี่ไปกินซะ!กระบี่หลอมรวมกลายเป็นหนึ่ง!”

        เมื่อนางมีโอกาสโจมตีหนอนใต้ดินไม่ได้ออมมือเลยแม้แต่น้อยมันปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มีเข้าโจมตีคลื่นกระบี่ของหลานหยูเมื่อหนอนใต้ดินเห็นการโจมตีของนางมันก็เยาะเย้ยว่ามีพลังแค่นั้นจะจัดการมันได้หรือไรมันใช้ปากอันแหลมคมกัดคลื่นกระบี่ของนางในทันที พลังกระบี่ที่นางปลดปล่อยออกมาถูกมันกัดทำลายจนพังทลายลงด้วยการกัดเพียงครั้งเดียวทำให้หลานหยูต้องรีบกระโดดหนีถอยหลังในทันทีไม่อย่างนั้นนางอาจโดนคลื่นกระแทกนี้ได้ แต่นางก็ไม่อาจหลบพ้นได้ทั้งหมดนางโดนคลื่นพลังจากการทำลายวิชาของนางกระแทกเข้าบางส่วน ทำให้นางกระเด็นไปชนกับผนังกำแพงทันทีและได้รับบาดเจ็บสาหัส กระดูกซี่โครงของนางถึงกับหักหลังได้เห็นว่าหลานหยูโดนโจมตีเช่นนั้น หลงหยุนก็โกรธเป็นอย่างมากเขาจ้องมองไปที่หนอนใต้ดินด้วยความโกรธที่ไม่เคยมีมาก่อน

        “แก! บังอาจนัก! เขตแดนเทพมังกร!”

        ทันใดนั้นหลงหยุนก็เปิดใช้งานเขตแดนเทพมังกรของเขาภาพมังกรสูงศักดิ์ปรากฏขึ้นมาที่ทรงพลังหาที่เปรียบมิได้ทำให้หนอนใต้ดินหยุดการเคลื่อนไหวไป สามชั่วอึดใจ เมื่อเจออำนาจของเขตแดนนี้หลังจากปลดปล่อยเขตแดนเทพมังกร ทำให้หลงหยุนเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก แต่มันก็คุ้มค่าเพราะสามารถหยุดการเคลื่อนไหวของหนอนใต้ดินตัวนี้ได้เรียบร้อยแล้วเขาก็ไม่รอช้า ใช้ท่า กรงเล็บมังกรสังหารสิ้น โจมตีอย่างกระหน่ำใส่หนอนใต้ดินทันทีพื้นที่รอบๆ โดนแรงสะเทือนจากการโจมตีที่หลงหยุนปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มพลังเพื่อจัดการหนอนใต้ดินตัวนี้ให้ได้ ทำให้เกิดเสียงสะเทือนไปทั่วบริเวณ

        ตู้ม! ต้าม!

        “ฮ่าๆๆๆ ฮ่าๆ!”

        การโจมตีอย่างกระหน่ำเช่นนี้ทำให้เขาเหนื่อยอย่างมากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนทั้งใช้เขตแดนเทพมังกรและยังต้องโจมตีแบบนี้อีกแต่ตอนนี้เขาทะลวงมาอยู่ในขอบเขตระดับกำเนิดลมปราณแล้วทำให้เขาสามารถทนได้อยู่เพราะพลังของเขาได้เพิ่มขึ้นมากมายมหาศาลเขามองจ้องไปที่หนอนใต้ดินที่ตอนนี้มีฝุ่นบังรอบตัวของมันอยู่เพราะเขาได้ปลดปล่อยพลังออกมาโจมตีรัวๆ เป็นสิบครั้งยี่สิบครั้งจนแทบจะใช้พลังทั้งหมดที่มีออกไปเขาคิดว่าหนอนใต้ดินตัวนี้น่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่แล้วทันใดนั้นเมื่อฝุ่นที่บังร่างกายของมันอยู่จางหายไป ก็ทำให้เขาเห็นว่าร่างกายของมันแทบไม่มีรอยขีดข่วนเลยแม้แต่น้อยมีเพียงเลือดไหลออกมาเพียงบางแห่งเท่านั้น

        “นี่มันล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย!ทำไมร่างกายมันแข็งจัง! ขนาดข้าโจมตีไปขนาดนั้นแล้วมันยังแทบไม่เป็นอะไรเลย!แต่ทางกลับกัน ข้าแทบจะขยับตัวไม่ได้! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!ข้าได้โจมตีไปเกือบทุกวิชาที่มีแล้วนะ!”

        หลงหยุนยังไม่ยอมแพ้ได้พุ่งไปหาหนอนใต้ดินทันที จากนั้นก็ง้างหมัดเพื่อทำการโจมตี

        “เอานี่ไปกินซะ! หมัดพิโรธเฉิงฉี!”

        ทันใดนั้นหลงหยุนก็โจมตีไปที่ลำตัวของหนอนใต้ดิน เมื่อหมัดของเขากระแทกเข้ากับผิวหนังของมันก็เกิดคลื่นกระแทกที่ลำตัวเสียงดังสนั่นไปทั่วถ้ำทันทีที่หมัดนี้ปะทะกับผิวหนังของหนอนใต้ดินทำให้หลงหยุนรู้สึกได้ถึงความหนาและความแข็งแกร่งของผิวหนังมันอย่างชัดเจน เมื่อหมัดนี้เข้าปะทะกันเขาก็ตกใจเป็นอย่างมากเพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือหมัดที่เขาต่อยออกไปอย่างสุดแรงไม่สามารถสร้างบาดแผลให้กับหนอนใต้ดินตัวนี้ได้เลยมีแต่รอยขีดข่วนเล็กน้อยเท่านั้นตอนนี้เขาตกใจอย่างมากหลังจากเห็นการโจมตีของตัวเองที่แทบจะใช้ทั้งหมด แต่กลับแทบไม่มีผลอะไรต่อเจ้าสัตว์อสูรตัวนี้เลยแม้แต่น้อยนี่น่ะหรือความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรระดับหลอมรวมขั้น

กลาง

        เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าการโจมตีสุดแรงเกิดของเขาไม่สามารถทำอะไรหนอนใต้ดินตัวนี้ได้เลยเขานั้นได้แต่เศร้าใจ แต่หนอนใต้ดินหลังจากได้เห็นสีหน้าของหลงหยุนก็รู้สึกสะใจเป็นอย่างมากที่มนุษย์โง่เง่าคนนี้นั้นเข้ามาหามันง่ายๆแบบนี้โดยไม่เกรงกลัวเลยสักนิด มันก็ได้ทำการฟาดลำตัวของมันไปที่หลงหยุนทันทีหลงหยุนที่ตอนนี้อยู่ใกล้กับตัวมันก็โดนโจมตีไปเต็มๆทำให้เขากระเด็นและกลิ้งลงไปบนพื้นหลายตลบ เป็นระยะหลายเมตร ทำให้ตัวของเขาถึงกับกระอักเลือดคำโต

        “บ้าเอ้ย!เจ้าหนอนตัวนี้มันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”

        หลานหยูหลังจากที่นางได้เห็นว่าหลงหยุนตอนนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่ต่างอะไรกับนางทำให้พวกเขาทั้งสองคนแทบจะสิ้นหวังเพราะตอนนี้พวกเขายังไม่ต่างอะไรกับสัตว์ที่รอโดนเชือดพวกเขาทั้งคู่แทบไม่สามารถโจมตีอะไรเจ้าหนอนใต้ดินตัวนี้ได้เลยแล้วพวกเขาจะหาทางจัดการมันได้อย่างไร?

        ส่วนทางหลงหยุนหลังจากที่เขาได้สติจากการโจมตีเมื่อครู่ของหนอนใต้ดินเขาก็มองไปที่มันด้วยความแค้นแต่จะทำอะไรได้เพราะเขาไม่สามารถจัดการอะไรกับมันได้เลยเขาจะต้องตายอย่างนั้นหรือ?

        “ไม่! ข้าจะไม่ยอมแพ้!มันต้องมีวิธีอะไรสักอย่างที่สามารถทำให้พวกเรารอดได้สิ!”

        หลงหยุนมองไปรอบๆ พื้นที่เพื่อหาวิธีที่จะรอดจากสถานการณ์นี้ เขาคิดอยู่นานสักพักจนในที่สุดเขาก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาได้

        “คงมีแต่ต้องลองเสี่ยงแล้วสินะ”