(จบ) เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยของพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 34 พบแล้ว! (รีไรต์) 

ซูโหรวเอ๋อร์ล้มป่วยลง

นางมีไข้สูงจนไม่รู้สึกตัว ไข้ไม่ลดลงเลยเป็นเวลาสองสามชั่วโมง อวี้ซานเป้าจึงต้องรีบไปเชิญหมอมาดูอาการในตอนกลางคืน

หลังจากวุ่นวายทั้งคืน อวี้ซานเป้าพักผ่อนเพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้น ก็รีบไปที่เมืองอีกครั้ง

เขาเคยรู้จักผู้คนหลากหลายอาชีพมาก่อน แม้ว่าสุดท้ายจะถูกคนอื่นหลอก แต่ก็ยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนอื่น ๆ อยู่บ้าง

หากอวี้หย่งจวี๋ถูกลักพาตัวไปจริง อาจจะพอหาเบาะแสอะไรได้บ้าง

หลี่ชุนฮวาและไป๋เสี่ยวเฟิ่งเดิมทีจะปรึกษากันเรื่องกลับบ้านเกิด แต่ตอนนี้ต้องเลื่อนออกไปก่อน

เด็กคนหนึ่งหายไปจากบ้าน แม้ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพวกนาง แต่พวกนางก็เป็นผู้ใหญ่ จะมีอารมณ์ไหนไปเยี่ยมญาติที่บ้านเกิด

อีกทั้งก่อนอวี้ซานเป้าจะไปตัวเมือง ยังฝากให้พวกนางดูแลซูโหรวเอ๋อร์ที่มีไข้สูงและหมดสติอยู่ หลี่ชุนฮวาและไป๋เสี่ยวเฟิ่งจึงยิ่งไปไหนไม่ได้

ผู้ชายของตระกูลอวี้ต่างออกไปตามหาที่หมู่บ้านอื่น เกรงว่าอวี้หย่งจวี๋จะหลงทาง เดินไปถึงหมู่บ้านอื่น

ในบ้านเหลือเพียงอวี้หย่งไหวและน้องชายทั้งสาม

อวี้หย่งไหวก็อยู่ไม่สุข จึงปรึกษากับน้องชายทั้งสามว่า วันนี้พวกเขาจะไปเดินเที่ยวที่ภูเขาหลางเสินอีกครั้ง

แม้ว่าเมื่อคืนชาวบ้านจะช่วยกันค้นหาเกือบทั้งคืน แต่ก็เป็นความมืดมิดยามค่ำคืน อาศัยเพียงแสงคบเพลิง อาจจะพลาดร่องรอยบางอย่างไปก็ได้

น้องชายทั้งสามพร้อมใจกันตอบรับ จากนั้นก็มีหัวกลม ๆ ที่ถักผมเป็นจุกสองข้างโผล่ออกมาจากด้านข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวัง "พาซิ่งซิ่งไปด้วยนะ ซิ่งซิ่งก็อยากไปหาพี่จวี๋เอ๋อร์!"

อวี้หย่งกุ้ยรีบพูดทันที "ไม่ได้ ไม่ได้ ถ้าย่ารู้เข้า พี่จะโดนตีอีก!"

ก่อนหน้านี้ที่ลานตากข้าวในเขาเป่ยหมางโกว แม่เฒ่าเว่ยตีก้นอวี้หย่งกุ้ยไปหนึ่งยกเพราะเขาพาซิ่งซิ่งไปเบียดเสียดกับผู้คนด้านหน้า!

ทำเอาอวี้หย่งกุ้ยร้องไห้โฮอยู่นาน

ตอนนี้พอซิ่งซิ่งบอกว่าอยากเข้าไปในภูเขา ปฏิกิริยาแรกของอวี้หย่งกุ้ยคือเพื่อไม่ให้ก้นต้องเจ็บ จึงไม่สามารถพาซิ่งซิ่งไปยังที่อันตรายได้!

ซิ่งซิ่งมองพี่สี่อย่างน่าสงสาร

อวี้หย่งกุ้ยจะทนได้อย่างไร!

อวี้หย่งไหวขยี้ผมของน้องชายอย่างแรง "ไม่เป็นไร ครั้งที่แล้วเราพาซิ่งซิ่งเข้าไปในภูเขา ย่าก็ไม่ได้ว่าอะไร ถ้าเราดูแลน้องสาวให้ดี ย่าก็คงไม่ว่าอะไรหรอก"

อวี้หย่งกุ้ยเห็นพี่ใหญ่พูดแบบนี้ เขาลังเลเล็กน้อย แต่แล้วก็ตัดสินใจพยักหน้าอย่างหนักแน่น ทำท่าเหมือนยอมเสี่ยงแล้ว "ตกลง!"

อย่างมากก็แค่โดนย่าตีอีกครั้งเท่านั้นเอง!

ซิ่งซิ่งโห่ร้องด้วยความดีใจ แล้วรีบสัญญาเสียงดัง "ซิ่งซิ่งจะไม่สร้างปัญหาให้พี่ ๆ แน่นอน!"

ก่อนออกเดินทาง อวี้หย่งไหวหยิบหมวกฟางมาสวมให้ซิ่งซิ่ง

อวี้หย่งไหวกับอวี้หย่งไป๋คนละถือเคียวอันหนึ่ง สั่งให้อวี้หย่งหลิ่วกับอวี้หย่งกุ้ยพาซิ่งซิ่งเดินตามหลังพวกเขาให้ดี

ทั้งห้าคนก็เข้าไปในภูเขาหลางเสินอีกครั้ง

อวี้หย่งไหวแข็งแรงและเสียงดัง เขาตะโกนเรียกอวี้หย่งจวี๋ตลอดทาง

น้องคนอื่น ๆ ก็ตะโกนเรียกชื่ออวี้หย่งจวี๋ไปทั่วเป็นระยะเช่นกัน

ซิ่งซิ่งเกร็งตัวสุดแรง พยายามตะโกนเรียกชื่อพี่จวี๋เอ๋อร์

อย่างไรก็ตาม นอกจากนกที่บินขึ้นด้วยความตกใจแล้ว ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอื่นใดอีก

ทั้งห้าคนค้นหาจนกระทั่งใกล้เที่ยง ดวงอาทิตย์ส่องแสงร้อนแรงลงมาตรง ๆ โชคดีที่ในป่าเขานี้มีพุ่มไม้หรือต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาบ้าง จึงไม่ได้ร้อนมากนัก

แต่การปีนเขาไม่ใช่งานที่ง่าย ซิ่งซิ่งเหนื่อยจนหอบแฮ่ก แต่นางไม่อยากสร้างปัญหาให้พี่ ๆ ในเวลาเช่นนี้ จึงพยายามเดินด้วยตัวเอง อวี้หย่งหลิ่วจึงหาไม้กิ่งหนึ่งมาให้เป็นไม้เท้า

แม้จะเป็นเช่นนั้น ซิ่งซิ่งก็ยังเหนื่อยมาก หอบหายใจหนักหน่วงจนลิ้นห้อยเหมือนลูกสุนัข

อวี้หย่งไหวมองดูแล้วพูดว่า "พวกเราไปพักที่ริมลำธารกันเถอะ"

ข้อเสนอนี้ได้รับการสนับสนุนเป็นเอกฉันท์จากทุกคน

พี่น้องทั้งห้าคนช่วยเหลือกันและกัน พยายามเดินต่อไปอีกระยะหนึ่งจนถึงริมลำธาร

ที่นี่เป็นต้นน้ำของลำธารเล็ก ๆ ด้านล่างภูเขา น้ำในลำธารใสสะอาด เป็นประกายระยิบระยับใต้แสงอาทิตย์ ช่างงดงามยิ่งนัก

เด็ก ๆ ในภูเขาไม่ค่อยมีข้อห้ามมากนัก ทุกคนจึงใช้มือตักน้ำดื่มโดยตรง

น้ำลำธารเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอลงไปถึงท้อง ช่างเย็นสบายเหลือเกิน!

หลังจากดื่มน้ำแล้ว ทุกคนก็หาก้อนหินมานั่งพักผ่อนริมลำธารเพื่อรับลมเย็น

ซิ่งซิ่งเห็นผลไม้ป่าสวยงามหลายลูกเติบโตอยู่ในพุ่มไม้ไม่ไกลจากชายป่า นางบอกพี่ชายแล้วคิดจะไปเก็บผลไม้ป่านั้น

ทว่าพอจะเก็บผลไม้ป่า ซิ่งซิ่งก็พบว่ามีบางสิ่งในพุ่มไม้ที่ดูคุ้นตามาก

นางพยายามมุดเข้าไปในพุ่มไม้แล้วหยิบสิ่งนั้นออกมา

"ซิ่งซิ่ง!"

พวกพี่ชายตระกูลอวี้มองมาทางนี้ตลอด เมื่อเห็นซิ่งซิ่งมุดเข้าไปในพุ่มไม้กะทันหัน พวกเขาก็นั่งไม่ติดและวิ่งมาทางนี้พร้อมกัน

แต่พอวิ่งมาถึง ก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยมุดออกมาจากพุ่มไม้ มือถือบางสิ่งบางอย่างอยู่!

อวี้หย่งไหวยังไม่ทันได้ตั้งตัว เห็นซิ่งซิ่งปลอดภัยไม่เป็นอะไร ก็ถอนหายใจโล่งอก

อวี้หย่งกุ้ยวัยเจ็ดขวบอดบ่นไม่ได้ "น้องสาว! ถ้าเจ้าทำให้พี่ตกใจแบบนี้ เจ้าจะต้องโดนตีก้นแน่ ๆ!"

อวี้หย่งหลิ่วชายตามองน้องชายแวบหนึ่ง "ซิ่งซิ่งไม่ได้ซุกซนเหมือนเจ้านะ!"

ซิ่งซิ่งโบกสิ่งของในมืออย่างร้อนรน "พี่ชาย พวกพี่ดูนี่สิ"

เหล่าเด็กชายตระกูลอวี้มองดูอย่างตั้งใจ ก็จำได้ว่าเป็นฝีมือของใคร "เอ๊ะ ทำไมดูเหมือนตั๊กแตนสานที่อาสี่ถักล่ะ!"

ซิ่งซิ่งรีบพยักหน้า "ใช่แล้ว ลุงสี่ถักให้น่ะ! ... ซิ่งซิ่งจำได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน ลุงสี่ถักตั๊กแตนหญ้าตัวหนึ่ง แล้วให้ลุงสามเอาไปให้พี่จวี๋เอ๋อร์"

พอซิ่งซิ่งพูดแบบนี้ สีหน้าของเด็กชายกูลอวี้ก็เปลี่ยนไป!

อวี้หย่งไหวอุ้มซิ่งซิ่งออกมาจากพุ่มไม้ แล้วแบ่งงานให้น้องชายคนอื่น ๆ "...ตั๊กแตนหญ้าของจวี๋เอ๋อร์ตกอยู่ที่นี่ ตัวเขาอาจจะอยู่แถวนี้ พวกเจ้ารีบช่วยกันหาแถวนี้หน่อย!"

พอพี่ใหญ่ออกคำสั่ง บรรดาน้องชายทั้งหลายก็แยกย้ายกันหา แม้แต่ซิ่งซิ่งที่เด็กที่สุด ก็ร้องเรียกชื่อจวี๋เอ๋อร์ด้วยเสียงแหบเครือ พลางมองหาไปรอบ ๆ

ไม่นานทุกคนก็พบเด็กชายที่นอนหมดสติใต้เนินดินเล็ก ๆ เสื้อผ้าขาดวิ่นเป็นริ้ว หน้าซีดเผือด

"จวี๋เอ๋อร์!"

ทุกคนตกใจ อวี้หย่งไหวรีบตรวจดูลมหายใจของน้องชายคนเล็ก โชคดีที่ยังมีลมหายใจอ่อน ๆ อยู่!

"จวี๋เอ๋อร์!"

อวี้หย่งไหวดูร้อนใจเล็กน้อยขณะที่ผลักอวี้หย่งจวี๋เบา ๆ

ทว่าเด็กชายก็ยังไม่ตื่น

อวี้หย่งไหวอุ้มน้องชายขึ้นมาทันที ใจเต้นรัวด้วยความกังวล "ต้องรีบกลับไปหาหมอดูเดี๋ยวนี้เลย!"

อวี้หย่งหลิ่วรีบพูดขึ้นว่า "พี่ใหญ่ พาอวี้หย่งจวี๋กลับไปก่อนเถอะ กุ้ยเอ๋อร์กับซิ่งซิ่งเดินช้า พวกเราจะอยู่ข้างหลังเดินตามไปช้า ๆ ข้าจำทางได้! แค่เดินตามทางที่พวกเรามาก็พอ!"

อวี้หย่งไหวมองน้องสามแวบหนึ่ง รู้ว่าน้องสามเป็นคนฉลาดมาตลอด การกลับจากภูเขาหลางเสินนี้คงไม่ใช่ปัญหา

"ได้ น้องรองดูแลน้อง ๆ ให้ดีนะ" อวี้หย่งไหวกำชับอวี้หย่งไป๋สั้น ๆ รู้ว่าอาการของอวี้หย่งจวี๋อันตราย ไม่มีเวลาให้เสียแล้ว เขาอุ้มเด็กชายวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว