ยาราหญิงสาวที่น่ารัก ตัวเล็ก ผิวขาว เธอกำลังนั่งมองสายน้ำในบ่อใหญ่ มองผู้คนที่กำลังเดินไปเดินมาในสวนสาธารณะแห่งนี้ หลังจากที่ได้ออกมาในโรงพยาบาลได้ไม่กี่วัน เธอกำลังครุ่นคิดกับบางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอ
“โลกหลังความตายมันมีจริงๆ สินะ สิ่งที่ฉันเห็นมันคือเื่จริงใช่ไหม?”
15วันที่แล้ว
ยารากำลังเลิกงานและเดินทางกับบ้านเมื่อลงจากรถประจำทางแล้วระหว่างทางที่ยารากำลังเดินเข้าซอยบ้านของเธอก็ได้มีรถเก๋งสีขาวขับมาด้วยความเร็วสูงและระหว่างที่เลี้ยวรถออกมาจากซอยก็ได้ชนยาราเต็มๆ
“ยารา ยารา ยารา” เสียงเรียกนั้นก้องอยู่ในหูของยาราเหมือนตกอยู่ในภวังค์หลังจากนั้นยาราก็หมดสติไปดวงิญญาของเธอได้ออกจากร่าง ยืนดูร่างกายที่ไร้ิญญาของตัวเอกถูกกู้ภัยกำลังพาไปส่งโรงพยาบาลและพี่ชายของเธอที่กำลังนั่งร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเสียใจ
"นะ.นั่น ทะ.ทำไมคนนั้นหน้าตาเหมือนฉันเลยคนที่โดนรถชนมีเือาบเต็มหน้า" ยาราเดินไปดูคนที่ถูกรถชนร่างกายนอนแน่นิ่งเต็มไปด้วยเืเธอเดินไปใกล้ๆเพื่อจะได้เห็นหน้าชัดๆ
"นั้นมันฉันนี่ทำไมถึงมีเืไหลเยอะขนาดนี้"
"พี่ธาม พี่ธาม"
พี่ชายของยารา เอาแต่นั่งร้องไห้ และเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงเรียกของยาราเลยสักนิดเดียวอยู่ ดีๆ ก็มีลมลูกใหญ่มาพัดดวงิญญาของยาราไป ยาราหลับตาและยกมือทั้งสองข้างเพื่อบังสายลมลูกนั้นไว้ เมื่อสายลมลูกใหญ่สงบลง ยาราลืมตาขึ้นมา เธอเห็นดวงิญญาของตัวเองกำลังยืนอยู่สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อน รอบข้างมีต้นไม้ใหญ่ทั้งสองข้างทาง ตรงกลางเป็ถนนทางเดินไกลสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศหนาวเย็นะเื มีหมอกควันปกคลุม เต็มไปหมด ยาราตัดสินใจเดินไปตามเส้นทางที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว ทั้งรอบข้างไม่เห็นใครเลยแต่ยาราต้องใจแข็งเดินไปเรื่อยๆ ก็ได้เห็นผีเสื้อสีแดงเปล่งประกายตัวหนึ่งบินมาทางยาราเธอพยายามที่จะจับผีเสื้อตัวนั้นแต่ยังไม่ทันได้ััผีเสื้อสีแดงก็ปรากฏร่างเป็ดวงิญญาผู้ชายคนหนึ่ง
“คุณเป็ใคร” ยาราถามด้วยความใ
“เดินตามฉันมา” หลังจากที่ชายผู้นั้นพูดจบก็มีโซ่ใหญ่มาล็อกที่ข้อเท้าของยาราไว้เธอใมากแต่ทำอะไรไม่ได้
"ซะ โซ่นี้มาได้ยังไง คุณเป็ใครกันแน่ แล้วที่นี่มันที่ไหน"
ทุกคำถามระหว่างทางที่ยาราถาม กลับไม่ได้คำตอบ เพราะชายผู้นั้นไม่ตอบคำถามของยาราเลยสักคำเดียว จนเดินทางมาถึงถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งมีดวงิญญามากมายกำลังยืนต่อแถวรออะไรบางอย่าง ซึ่งยาราเองก็ต้องต่อแถวนั้นด้วยเช่นกันข้างในนั้นมีผู้พิพากษา รูปร่างตัวสูงใหญ่ นั่งอยู่บนบัลลังก์นั้นและข้างซ้ายของบัลลังก์ก็มีผู้ชายสีผิวคล้ำคนหนึ่งยืนอยู่ดวงิญญาที่นี่ต่างก็เรียกเขาว่าผู้ควบคุมิญญา และข้างซ้ายของบัลลังก์ก็มีผู้ควบคุมิญญาอีกคนแต่คนนี้เป็ผู้ที่ควบคุมิญญาของยารามา ผู้พิพากษาบนบัลลังก์ได้มองลงมาข้างล่างเหล่าดวงิญญาทั้งหลายนั้นเปรียบเสมือนตัวเล็กเท่ากับมดเลยก็ว่าได้ ระหว่างที่ยารายืนรอต่อแถวอยู่ก็ได้ถามดวงิญญาข้างหน้าว่านี่เขาต่อแถวกันทำไมกันหรอ ก็ต่อแถวรอคำตัดสินนะสิว่าจะได้ตกนรกหรือขึ้น์กัน ที่นี่เรียกว่าดินแดนตัดสินหรือหน่วยควบคุมิญญา
“หน่วยควบคุมิญญาหรอ?”
"ใช่คนที่ตายแล้วก็จะมีเ้าหน้าที่ควบคุมิญญาพามาที่นี่เพื่อรอคำตัดสิน"
“อ่๋อ งั้นหรอคะ แล้วเขาใช้อะไรตัดสินคะ”
ก็บุญและกรรมที่เราทำกันตอนยังเป็มนุษย์ไงใครมีบุญมากกว่ากรรม ก็จะได้ขึ้น์ ส่วนใครที่ทำกรรมมากว่าบุญก็จะไปชดใช้กรรมในนรก ดวงิญญาที่ถูกตัดสินให้ขึ้น์ต่างก็ดีใจ ส่วนดวงิญญาที่ได้ตกนรกต่างก็ร้องไห้เสียใจอ้อนวอนผู้ตัดสินและก็มาถึงคิวยารา ก็ได้มีเ้าหน้าที่ควบคุมิญญารีบวิ่งมากระซิบกระซาบอะไรสักอย่างกับผู้พิพากษาที่อยู่เบื้องหน้าของยาราท่าทางสายตาท่านผู้นั้นดูใเป็อันมาก แต่ไม่ได้พูดอะไรกลับแค่พยักหน้ารับทราบเฉยๆ เท่านั้น ผู้พิพากษาได้เปิดสมุดเล่มใหญ่ดูประวัติการบันทึกความดีความชั่วของยารา เ้ามีความชั่วมากว่าความดี1เปอร์เซ็นต์ เ้าต้องลงไปชดใช้กรรมในนรก
"แค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์เองนี่คะ หนึ่งเปอร์เซ็นต์เอง"
"ให้โอกาสฉันได้กลับเข้าร่างมนุษย์ของฉันได้ไหมคะ"
"ฉันยังไม่อยากตาย ฉันยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ของฉันเลยให้ฉันช่วยอะไรก็ได้ ให้แลกด้วยอะไรก็ได้ฉันก็ยอมค่ะ”
"ไม่ได้เ้าต้องไปชดใช้กรรมในนรกซะ โมนาร์ค พานางไปชดใช้กรรม" เสียงดุดันของผู้พิพากษาทำให้ยารากลัวและไม่กล้าพูดอะไรต่อ
สิ้นเสียงคำสั่งของผู้พิพากษา ชายที่ชื่อโมนาร์คดวงตาสีแดงพร้อมมีผีเสื้อสีแดงเกาะอยู่ที่ไหล่ของเขาเป็เหมือนสัญลักษณ์อะไรบางอย่าง ชายผู้นี้เป็คนที่พายาราเข้ามาในแดนตัดสินตอนแรก ตามมาโมนาร์คพูดกับยาราให้เดินตามเขาไปในระหว่างทางนั้นโมนาร์คก็เอ่ยปากถาม
"เ้าอยากกลับไปบนโลกมนุษย์อีกไหม"
"อยากกลับสิท่านจะช่วยข้าให้กลับไปหรอ"
"ถ้าเ้าได้กลับไปบนโลกมนุษย์แต่การใช้ชีวิตของเ้าจะไม่เหมือนเดิมเ้าจะยอมรับไหมล่ะ"
"ได้ๆ ขอแค่ข้าได้กลับไปท่านจะให้ข้าช่วยท่านเื่อะไรก็ได้ข้าก็ยอม"
"อย่าลืมสัญญาละกัน"
โมนาร์คได้ชี้นิ้วไปทางที่มีแสงสว่างสีขาวบอกให้ยาราเดินไปทางนั้น เมื่อยาราเดินไปก็ได้มีลมลูกใหญ่พัดยาราไปอีกรอบหนึ่ง ยาราใมากระหว่างที่ลมพัดยาราได้ยื่นมือไปเพื่อที่จะจับโมนาร์คไว้แต่ก็ไม่ทันได้จับเธอเห็นแค่ใบหน้าของโมนาร์คที่กำลังยิ้มมุมปากแลดูมีเลศนัยจนยาราลืมไม่ลงเลยทีเดียว
618
