ณ "ปรนิมมิตวสวัตตี"
แดน์ชั้นที่ ๖ ซึ่งจัดเป็กามาวจร์ แดนอันเป็ทิพย์ที่มีความวิจิตรงดงามเลิศกว่า์ชั้นไหนๆ ท้องฟ้าก็สดใส สาดแสงให้เป็ประกายระยิบระยับอยู่ทั้งกลางวันและกลางคืน เมื่อแสงนั้นต้องยังกายก็นำความสบายอันซาบซ่ากระสันให้ชาว์ในชั้นนี้ ทิวทัศน์หรือก็งดงาม ถนนหนทางปราสาทราชวัง กนกยกฉัตร ล้วนประดับด้วยแก้วเพชรและทอง ความวิจิตรงดงามนี้เป็ที่ตราตรึง ยามที่ลมโชยพัด ชายธงทิวล้วนปลิวไสว กระดิ่งที่แขวนไว้ตามมุมหลังคาล้วนกังวาลด้วยสำเนียงเสียงอันเสนาะ ไพเราะจับหัวใจของผู้ที่ได้ยิน ให้ต้องเคลิบเคลิ้ม หลงไหล บังเกิดความซาบซ่านไปทั้วสรรพางค์ร่างกายด้วยดุริยางค์อันเป็ทิพย์ ผู้ที่บังเกิดใน์ชั้นนี้ล้วนเป็ผู้ที่มีบุญใหญ่ สร้างความดีอันยิ่งกว่าผู้ใดเมื่อครั้งยังดำรงอัตตภาพความเป็มนุษย์ เมื่อครั้งสิ้นสุดลมดับจิต ละร่างกายแลชีวิตลาจากโลกมนุษย์ ด้วยกุศลที่สุดจะหาผู้ใดกระทำได้เสมอ จึงเป็เหตุให้บังเกิดพบเจอสุคติโลก์และทิพยสมบัติอันเลิศทั้งหลายในชั้นนี้
......................................................................
" ข้าเบื่อ ข้าเบื่อ ข้ารู้สึกเบื่อ ท่านเบื่อมั้ย ข้าเบื่อ ข้าเบื่ออออออออออออ "
เสียงบ่นด้วยพร้อมใบหน้าที่บ่งบอกความหงุดหงิด จากชายผู้ใส่เสื้อกล้ามสีขาวแบบเว้าข้างถึงเอว สกรีนลาย หน้าปกอัลบั้ม "Yesterday and Today" ของวง The Beatles
กับกางเกงขาสั้นครึ่งน่องสีเดียวกับเสื้อ ที่ตัดกับสีผิวออกแทน และรองเท้าแตะ บาเลนเซียก้า สีทูโทน แว่นตา Cyclone S00 ที่รับกับสันจมูกคมสูงและเบ้าตาที่ลึกพองาม กับนัยตาคมที่ซ่อนอยู่หลังแว่น
ใบหน้ารูปไข่และไรเคราที่รับกับผมหยักศก ชายผู้ซึ่งมียศใหญ่ยิ่งกว่าผู้ใดใน์ชั้นนี้ สมญานามว่า ท้าววสวัตตีมาราธิราช หรืิอพญามาร และมีชื่อเล่นว่า "ภพ"
"ท่านเบื่อป๊อกเด้งแล้วหรอ งั้นพวกเราเปลี่ยนไปเล่นดัมมี่กันมั้ย จะได้นานๆ แพ้หน่อย ข้าเบื่อที่เวลาแพ้จะต้องเต้น กังนัม ไสตล์แล้ว"
ชายผู้ใส่ชุด เดอะ แฟรช (หลง) ออกความเห็น
"แต่ข้าว่าพวกเรา เปลี่ยนไปตีกอล์ฟดีกว่า วันก่อนข้าดู น้องเหมียว ปภังกร คว้าแชมป์ เมเจอร์ เอเอ็นเอ อินสไปร์ชั่น 2021 แล้วรู้สึกว่า
เืโปรกอล์ฟมันพลุ่งพล่านอยู่ในตัวข้า"
ชายอีกคนที่แต่งชุด เฟร็ด เดอะ เรด (เพลิน) ออกความเห็นบ้าง
"ข้าเบื่อความสุขบนนี้ ข้าเบื่อสิ่งที่พวกท่านเนรมิตให้ข้า ข้าเบื่อสิ่งที่ข้าเสพที่นี่ ข้าอยากลงไปอาละวาดยังโลกมนุษย์" ภพกล่าว
"ท่านยังไม่เข็ดหรือ"
"เมื่อสองพันกว่าปีก่อน ท่านโดนสั่งสอน จนมานอนร้องไห้ด้วยความแค้นใจถึง ห้าร้อยปี" หลงกล่าว
"ข้าจำได้ ปีนั้นท่านยังเคยได้รับ สร้อยหมาเน่า มาแขวน ถึง เจ็ดปี เจ็ดเดือน กับอีกเจ็ดวัน 55555555" เพลินตอกย้ำบ้าง
"555555555 555555 55555555"
"555555555 555555 55555555"
สองเทพเพื่อนซี้กล่าวจบ ก็พากันะเิหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เพราะนึกไปถึงตอนที่ พญามาร ภพ เพื่อนรักมาขอให้ช่วยเอาสร้อยหมาเน่าออกจากคอ เพราะลงไปอาละวาดงานสมโภชน์ ในการสร้างบารมีอันยิ่งใหญ่ ของพระเ้าอโศก จนถูกพระอุปคุต สั่งสอน
"หยุด!!!! นี่พวกเ้าไม่เกรงบารมีพญามารอย่างข้าเลยรึ ถึงกล้ามาล้อเลียนข้าเช่นนี้"
"ฮิๆๆๆๆ" สองเพื่อนซี้พญามารยังแอบขำไม่หยุด
แม้จะถูกสองเพื่อซี้ทักท้วง และล้อเลียน แต่ภพก็ไม่ได้กังวล เพราะมีความคิดเห็นของตัวเองในใจอยู่แล้ว "ข้าต้องโน้มน้าวให้ไอ้สองเกลอเพื่อนซี้นี้ร่วมมือลงไปอาละวาดในครั้งนี้กับข้าให้ได้ ฮิฮิ" ภพคิดด้วยความกระหยิ่มในใจ และเริ่มกล่าวอารัมภบท พร้อมแอบร่ายมนต์ดลใจให้คล้อยตามแผนการด้วยใบหน้าอันเคร่งขรึมเหมือนเป็งานเป็การให้เพื่อนฟัง
"มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว อ้ายเพลิน อ้ายหลง"
"พระผู้มีพระภาคก็ทรงปรินิพพานไปแล้ว"
"พระอรหันต์สาวก ก็นิพพานแทบหมดสิ้น ที่หลงเหลือในแผ่นดิน ก็มีจำนวนน้อย"
"พระอริยเ้าทั้งหลาย เหลือดั่งทรายในมือ"
"ผู้รู้ธรรมรู้หนังสือ ก็แบ่งฝักฝ่ายแยกนิกายต่อกัน"
"จะกล่าวถึงอลัชชีนั้น ก็มากเสียเต็มประดา"
"ไม่ต้องกล่าวถึงชาวประชาในเมืองมนุษย์ บัดนี้ล้วนห่างเหินจากความดีงาม"
"โลกมนุษย์ยามนี้เป็ใจให้กับพวกเราแล้ว"
"ได้เวลาที่พวกเราต้องลงไปดึงใจผู้คนให้หลงไหลเพลิดเพลินไปกับความสุขในโลกีย์ เมื่อถึงยามที่เป็ยุคสมัยเป็ของพวกเรา จะได้มีสาวกมากมาย 555555555"
พญามารกล่าวจบ ก็ได้เปล่งเสียงหัวเราะด้วยความสุขสมใจ คล้ายดั่งว่าความปราถนาของตนบรรลุแล้ว (----->>>>ความปราถนาของพญามาร???)
สองเพื่อนซี้ได้ฟังคาถาของพญามาร ก็ให้ได้เกิดความหึกเหิมกล้าหาญ ดั่งการเผชิญกองทัพนับแสน ของนักรบสปาตัน 300 นาย
"ข้าเอาด้วย" ทั้งสองกล่าวพร้อมกัน
" ดี!! ถ้าเช่นนั้น บริษัทพญามาร เปิดทำการ ณ บัดนี้"
.........................................................................................................
510
