ระบบชดเชยสุดแกร่ง

หนานเจียง

เป็นทวีปที่ไม่มีการฝึกทักษะการต่อสู้

มีป่าปกคลุมอย่างหนาแน่นและแผ่ขยายออกไปอย่างไม่สิ้นสุด ให้บรรยากาศแบบเก่าแก่โบราณ

ส่วนผู้ฝึกตนก็มีการเลี้ยงหนอนกู่ และสัตว์อสูรเป็นหลัก

ผู้ฝึกกู่ระดับหนึ่ง ผู้ฝึกกู่ระดับสอง...ไปจนถึงผู้ฝึกกู่ระดับเก้า ทั้งหมดล้วนมีพลังความสามารถที่คาดเดาไม่ได้

เมื่อเทียบกับผู้ฝึกตนมารของเป่ยหยวนแล้ว หนานเจียงนั้นลึกลับและน่ากลัวยิ่งกว่า!

——

เมืองโบราณเทียนหยุน

เรือเมฆาขนาดใหญ่ได้ลงจอด

มันดึงดูดสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วนในเมืองในทันที และพวกเขาทั้งหมดต่างก็คาดเดาว่าเป็นใครมา เมื่อพวกเขารู้ว่าคนที่มาเป็นคนจากอาณาเต๋า พวกเขาทั้งหมดต่างก็แสดงท่าทีตกตะลึงและอิจฉา

สำหรับผู้คนทั้งหมด อาณาเต๋าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งการฝึกตนที่ไม่สามารถเข้าไปได้ง่ายๆ

ลู่เสวียนเดินลงมาช้าๆ พร้อมกับซิ่วหนานชิง และคนอื่นๆ

ตอนนี้เป็นเวลาสามวันแล้ว แต่ก็ยังไปไม่ถึงอาณาเขตของตระกูลมู่

สาเหตุหลักมาจากการที่ซิ่วหนานชิงรู้สึกเบื่อเล็กน้อยหลังจากการเดินทางที่ยาวนาน ดังนั้นนางจึงต้องการหยุดและผ่อนคลาย

“ศิษย์พี่ลู่ ไปทานข้าวด้วยกันไหม”

“อาหารในเมืองโบราณเทียนหยุนนั้นอร่อยมาก”

ซิ่วหนานชิงเอ่ยส่งคำเชิญ

ดูเหมือนว่านางจะเคยมาที่นี่มาก่อน

“ข้าไม่อยากทานอาหารตอนนี้ ข้าอยากไปซื้อของมากกว่า”

ลู่เสวียนกล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม

"งั้นก็ไม่เป็นไร"

ซิ่วหนานชิงดูเหมือนจะมีจุดอ่อนเป็นอาหารของที่นี่ ดวงตาที่สวยงามของนางนั้นเปล่งประกายเวลากล่าว

นางรีบไปที่ร้านอาหารในความทรงจำโดยตรง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ลู่เสวียนก็ส่ายหน้าเล็กน้อย

เขาตอนนี้ต้องการเดินเล่นคนเดียว หลักๆ ก็เพื่อดูว่ามีโอกาสอยู่ในเมืองโบราณแห่งนี้หรือไม่

“หืม?”

มีจริงหรือ

ลู่เสวียนตกใจ จากนั้นดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น

เขาเห็นเส้นสีขาวผ่านสายตา มันขยายลากยาวออกไปในระยะไกล

"งั้นก็ไปดูกันเลย"

ลู่เสวียนเดินตามเส้นสีขาวไป เลี้ยวซ้ายและขวา ก่อนจะมาถึงที่ที่ค่อนข้างห่างไกล

ที่นี่คือสุดขอบของเมืองโบราณ เป็นบ้านที่ดูร้างเล็กน้อย และแถวนี้ก็มีคนไม่เยอะ

ลู่เสวียนเดินเข้าไปในบ้านทันที

มันเป็นบ้านร้างผุพัง แม้แต่หลังคาก็หายไป เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นี่แล้ว

แต่กลับมีขอทานอยู่ข้างๆ ซึ่งเขากำลังหลับสนิท

ลู่เสวียนไม่ได้รบกวนเขา

เขาก้มลงพลิกพื้นที่แข็งๆ ได้อย่างง่ายดาย

จากนั้น เขาก็เห็นห่อผ้าที่ด้านล่าง

หลังจากเปิดห่อผ้า เขาก็พบว่ามีแผ่นหยกอยู่ข้างใน

“มันเป็นทักษะอาคมอย่างแท้จริง”

ลู่เสวียนพลันขมวดคิ้ว “แต่น่าเสียดาย มันเป็นระดับลึกลับขั้นสูงเท่านั้น”

โอกาสมีทั้งดีและไม่ดี

เหมือนกับโอกาสในตอนนี้ มันถือได้ว่าเป็นโอกาสธรรมดาเท่านั้น

ในอาณาเต๋า แม้ว่าระดับลึกลับจะไม่ได้เป็นดีมาก แต่ก็ไม่ได้นับว่าแย่มากเช่นกัน

หืม?

ลู่เสวียนพลันมองไปทางขวา ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง

เขาได้เห็นว่าขอทานที่หลับอยู่ ตอนนี้ได้ตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นคนแปลกหน้าอย่างเขา อีกฝ่ายก็มองเขาด้วยความกลัว

ขอทานดูเหมือนจะเป็นชายหนุ่ม ใบหน้าสกปรกมาก จึงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าจริงๆ ได้อย่างชัดเจน

มีคราบเลือดมากมายบนร่างกายของเขา และดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะได้รับบาดเจ็บมาเมื่อเร็วๆ นี้

ลู่เสวียนมองดูแผ่นหยกในมือของเขา ก่อนมองขอทาน

จากนั้นเขาก็โยนแผ่นหยกให้ขอทาน

"การพบกันคือโชคชะตา ข้ามอบมันให้เจ้า"

“แต่เจ้าเป็นแค่คนธรรมดา อาจจะตกอยู่ในอันตรายได้ ให้ซ่อนมันไว้ อย่าให้ใครเห็น”

ลู่เสวียนหัวเราะ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

มีเพียงขอทานเท่านั้นที่มองดูแผ่นหยกในมือ

ราวกับว่าเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

หลังจากที่เห็นข้อมูลบนแผ่นหยก รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงทันที

ร่างกายของเขาสั่นและมีน้ำตาแห่งความตื่นเต้นปรากฏในดวงตาของเขา

เขากำแผ่นหยกไว้ และคำนับหลายครั้งให้กับทิศทางที่ลู่เสวียนจากไป

ลู่เสวียนย่อมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างหลังเขา

เขากำลังจะไปที่อื่น เพื่อดูว่ามีโอกาสอีกหรือไม่

ทักษะอาคมระดับลึกลับ แม้ว่าจะชดเชยคริติคอล แต่ก็คงได้ระดับปฐพีขั้นต้น ไม่ก็ขั้นกลางเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ เสียงของระบบพลันดังขึ้น

[ติ๊ง!]

[มอบโอกาสประสบความสำเร็จ!]

[ทริกเกอร์การชดเชยคริติคอลพันเท่า!]

[ได้รับ : ทักษะอาคมระดับปฐพีขั้นสูง 'วิชาดาบอัสนีเมฆาเก้าสวรรค์!']

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เสวียนก็หยุดนิ่งอยู่กับที่

พัน...พันเท่า?!

หลังจากได้รับระบบมาเนิ่นนาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบกับการชดเชยตีคริติคอลพันเท่า!

และมันก็เป็นเพียงคริติคอลกับทักษะอาคมระดับลึกลับเท่านั้น

หากสิ่งที่เขาพบก่อนหน้านี้ สามารถได้คริติคอลพันเท่า เขาเดาว่าเขาคงจะได้ทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ไปแล้ว

ลู่เสวียนต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบลง

เขาโชคดีมาก

ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร ก็ยังดีที่จะสามารถได้การชดเชยคริติคอลพันเท่า

อาคมระดับลึกลับขั้นสูงได้กลายเป็นอาคมระดับปฐพีขั้นสูงเช่นนี้ นับเป็นความโชคดีอย่างยิ่ง!

ด้วยความคิด แผ่นหยกสีม่วงก็ปรากฏขึ้นมาบนฝ่ามือของเขา

“วิชาดาบอัสนีเมฆาเก้าสวรรค์ ชื่อนี้ฟังดูน่าเกรงขามมาก”

ลู่เสวียนเริ่มสนใจและเปิดอ่านมันอย่างถี่ถ้วน

อ่านแล้วก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

แม้ว่าวิชาดาบนี้ จะเรียกว่าทักษะอาคม แต่จริงๆ แล้วมันเป็นทักษะดาบ

เหมือนกับวิชาดาบอัสนีม่วงที่ใช้โดยเจียงเหยาเกอ มันเองก็เป็นทักษะดาบ

ต้องใช้ดาบในการร่าย

"ราวกับหมอนมาในตอนที่ข้าง่วงมาก ตอนนี้ดาบเต๋าถิงมีประโยชน์แล้ว"

รอยยิ้มพลันปรากฏขึ้นที่มุมปากของลู่เสวียน

แม้ว่าเขาจะฝึกวิชาดาบเกิงจิน แต่วิชาดาบนี้ไม่ได้ใช้ดาบ อาศัยแค่ตัวอ่อนดาบเกิงจินทั้งหมดในตันเถียนเท่านั้น

ดังนั้น แม้ว่าเขาจะได้รับอาวุธระดับสมบัติชั้นยอด ดาบเต๋าถิงมันก็ไม่มีประโยชน์มาจนถึงตอนนี้

ซึ่งตอนนี้ ตราบใดที่เขาฝึกวิชาดาบอัสนีเมฆาเก้าสวรรค์ด้วยตัวเอง เขาจะสามารถใช้พลังของดาบเต๋าถิงได้!

ด้วยการรวมกันของวิชาดาบนี้และดาบเต๋าถิง ทำให้ลู่เสวียนรู้สึกว่าพลังของมันจะน่ากลัวยิ่งกว่าวิชาดาบเกิงจิน!

จบบทที่ 45