อสูรล้างสวรรค์

      "กู่เฉียนซาน เจ้าต้องการอะไร” โจวเฟิงถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม เขาไม่ได้กลัวที่จะทำสงครามกับตระกูลกู่

       "ทำลายตระกูลโจวของเจ้า! บุก!" กู่เฉียนซานตะโกนด้วยความโกรธ ไม่มีที่ว่างสำหรับการเจรจา

         กู่เฉียนซานพาทุกคนจากตระกูลกู่มา ไม่ใช่เพื่อพูดคุย แต่เพื่อต่อสู้

       ตระกูลกู่หลายร้อยคนส่งเสียงคำรามและพุ่งเข้าไปด้วยพลังและจิตสังหาร

          "ดาบไม่มีตา ทุกคนจงระวัง! ฆ่า!” โจวเฟิงตะโกนอย่างเย็นชา และ โจวเฟิงก็ปลดปล่อยพลังชีวิตออกมาและพุ่งไปหากู่เฉียนซาน 

         "ฆ่า!" โจวหลี่ ลืมตาขึ้น เจตนาฆ่าของเขาพุ่งสูงขึ้น และเขาก็ส่งเสียงคำรามอย่างดุร้าย

"ฆ่า!" ตระกูลโจวหลายร้อยคนพุ่งออกไปโดยไม่ลัง

          หลังจากครึ่งเดือนของการบ่มเพราะ ด้วยความช่วยเหลือของยาวายุปราณ ระดับพลังยุทธ์ของสมาชิกตระกูลโจวก็ดีขึ้นมาก และผู้ที่อยู่ในอาณาจักรนักยุทธ์ ก็มีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมาก

         สงครามเริ่มต้นขึ้นแล้ว และทั้งสองกองกำลังก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ดุเดือดได้

          รัศมีจิตสังหารของโจวเย่ แผ่กระจายออกไป พร้อมกับหอกสังหารวิญญาณในมือ

"พี่เย่ ระวังด้วย!” หงเยว่ ตะโกนด้วยความกังวล

         "ระดับที่สี่ของอาณาจักรนักยุทธ์! โจวเย่ได้ทะลวงอีกแล้วเหรอ!" โม่เจียงที่แอบเฝ้าดูอยู่พูดด้วยความตกใจ และดูเหมือนว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ถึงฐานการฝึกฝนของโจวเย่  

      ด้วยความตกใจ การแสดงออกของโม่เจียง ก็เปลี่ยนไปอย่างมากอีกครั้ง "หอกนั้นกลายเป็นอาวุธดึกดำบรรพ์ระดับสูงเมื่อใดกัน?"

        เมื่อนึกถึงแกนสัตว์อสูรที่โจวเย่เคยมาซื้อที่หอสมบัติก่อนหน้านี้ โม่เจียงก็ตกตะลึงมากขึ้น และความคิดที่แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา

         "โจวเย่เป็นนักปรับแต่งอาวุธ?” นี่คือความคิดในใจของโม่เจียง 

        หากโจวเย่ไม่ใช่นักปรับแต่งอาวุธ หอกนั้นจะกลายเป็นอาวุธดึกดำบรรพ์ระดับสูงได้อย่างไร? ไม่มีปรมาจารย์นักปรับแต่งในเมืองไป๋หนานเลย และไม่มีปรมาจารย์นักปรับแต่งอาวุธในรัศมีหมื่นกิโลเมตร หอกนี้ไม่สามารถกลายเป็นอาวุธดึกดำบรรพ์ระดับสูงได้โดยไม่มีเหตุผล!

        "ท่านเจ้าหอ เราต้องเข้าไปช่วยหรือไม่?" เหมยเหมย ถามด้วยเสียงต่ำ   

         โม่เจียงไม่ตอบ และดูเหมือนจะกำลังพิจารณาคำถามนี้

           หลังจากการสู้รบที่ดุเดือดนานกว่าสิบนาที การบาดเจ็บล้มตายของทั้งสองตระกูลก็เริ่มเพิ่มขึ้น และถนนก็เปื้อนสีแดงไปด้วยเลือด 

          โจวเย่ สังหารทหารยามของตระกู่อย่างไร้ความปรานีตลอดทางด้วยวิธีการที่โหดเหี้ยม

            กู่หลงเองก็เช่นกันได้นำทหารยามตระกูลกู่ต่อสู้กลับอย่างดุเดือดโดยปราศจากความเมตตา และทหารยามตระกูลโจวก็ได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก

             เสื้อผ้าของทั้งสองฝ่าย เปื้อนสีแดงด้วยเลือดของศัตรู

           การต่อสู้อันดุเดือดระหว่างโจวเฟิงและกู่เฉียนซานก็เข้าสู่สภาวะที่ร้อนแรงเช่นกัน ทั้งสองมีความแข็งแกร่งเท่ากัน และพวกเขาก็ใช้ทักษะยุทธ์ที่ทรงพลังในการต่อสู้โดยไม่ต้องลังเล

         "ลิซ่ง! เจ้านำคนไปจัดการทหารยามที่ไม่แข็งแกร่งมาก ข้าจะไปฆ่ากู่หยาง!" ในการสังหารศัตรูอย่างดุเดือด ทันใดนั้น โจวเย่ก็ตะโกนออกไป พร้อมจ้องมองไปที่กู่หยางด้วยสายตาที่ดุร้าย

"ขอรับ!" ลิซ่ง ตอบสนองทันทีโดยไม่ละเลย

          ความเร็วของโจวเย่นั้นน่ากลัวมาก และทักษะที่ใช้ออกมาก็แปลกมากเช่นกัน ทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้ เขากระพริบไปทางซ้ายและขวาเหมือนผี ไม่ว่าเขาจะผ่านไปที่ไหนก็ตาม ทุกคนที่มีพลังยุทธ์ต่ำกว่าระดับที่สี่ของอาณาจักรนักยุทธ์ก็จะโดนโจวเย่ฟันไปที่คออย่างไร้ความปราณี

         "คุณชายเย่ช่างยอดเยี่ยมมาก! ช่างเป็นทักษะยุทธ์ที่น่าสะพรึงกลัวจริงๆ! คนของตระกูลกู่ ไม่สามารถหยุดเขาได้เลย!”

          โจวเย่ซึ่งถือหอกสังหารวิญญาณได้สังหารศัตรูอย่างโหดเหี้ยม ทำให้ทุกคนที่เฝ้าดูและซ่อนตัวอยู่โดยรอบต่างหวาดกลัว

          "กู่หยางระวังด้วย! พวกเจ้าไปปกป้องกู่หยาง!" กู่หลงซึ่งทราบถึงสถานการณ์นี้ก็รีบตะโกนและสั่งให้ทหารยามหลายคนไปปกป้องกูหยาง 

ทหารยามห้าหรือหกคนรีบพุ่งไปช่วยกู่หยางทันที 

         โจวเย่พุ่งออกไป ดวงตาของเขาเย็นชา และพลังชีวิตได้ถูกควบแน่นที่ปลายหอก

         โจวเยว่ แทงหอกออกไปหกครั้ง จากนั้นพลังชีวิตที่ควบแน่นที่ปลายหอกได้กลายเป็นลำแสงสีม่วงหกเส้นพุ่งออกไป 

ฟึบ ! ฟึบ ! ฟึบ !

         เกือบจะในพริบตา ทหารยามทั้งหกของ ตระกูลกู่ที่จะเข้ามาหยุดได้ถูกสังหารด้วยลำแสงของหอก 

         ผู้เฝ้าดูตกตะลึง และทุกคนของทั้งสองตระกูลก็ตกตะลึงกับการเคลื่อนไหวของโจวเย่เช่นกัน

         "มันน่าเหลือเชื่อมาก! พลังของหอกนั้นยอดเยี่ยมมาก!" โจวคุน จ้องมองไปที่โจวเย่อย่างไม่อยากเชื่อเช่นกัน

        โม่เจียง กู่เฉียนซาน กู่เหลี่ยง กู่หลง และอื่นๆ ล้วนตกตะลึง

           "ดูเหมือนว่าพี่ใหญ่จะมีอาจารย์ ที่ค่อนข้างเป็นคนที่แข็งแกร่งและน่ากลัว ไม่อย่างนั้นพี่ใหญ่คงจะไม่มีทักษะหอกที่ทรงพลังเช่นนี้" โจวเซียวที่เฝ้าดูอยูตกใจและคาดเดา โจวเซียวตอนนี้มีพลังยุทธ์อยู่เพียงระดับที่เจ็ดของอาณาจักรปราณยุทธ์เท่านั้น เขาไม่สามารถออกมาต่อสู้ได้ 

            โจวเย่ใช้ประโยชน์จากความตกใจของทุกคน พุ่งไปหากู่หยางโดยไม่ลังเล

           กู่หยาง มองไปที่โจวเย่ ที่พุ่งเข้ามาด้วยความหวาดกลัว เขาตัวสั่นไปทั้งตัว ใบหน้าของเขาซีด และเขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

           "หยางเอ๋อ ระวัง!" กู่เหลี่ยงเป็นคนแรกที่ฟื้นสติ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาคำรามด้วยความตื่นตระหนก และในขณะเดียวกันเขาก็พยายามที่จะพุ่งออกไป

"จะไปไหน!" โจวหลี่ปิดกั้นเส้นทางอย่างรวดเร็ว

        "หยุดนะ!" กู่เหลี่ยงคำราม "โจวเย่หากเจ้ากล้าฆ่าลูกชายของข้า ข้าจะบดขยี้ร่างของเจ้า!"

         การเยาะเย้ยอันชั่วร้ายเกิดขึ้นที่มุมปากของโจวเย่ หอกสังหารวิญญาณแทงเข้าที่หน้าอกของกู่หยาง อย่างไร้ความปราณี และมีเลือดไหลออกมา

       การขมขู่ของกู่เหลี่ยง ไม่ได้สร้างผลกระทบให้กับโจวเย่เลย

        "หยางเอ๋อ!" กู่เหลี่ยงตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นลูกชายของเขาล้มลง หัวใจของเขาก็เหมือนมีมีดแทง และเขาก็โกรธมาก

        โจวเย่ดึงหอกสังหารวิญญาณออกมา ยิ้มเยาะแล้วพูดว่า "เป็นแค่คนไร้ประโยชน์ ที่กลัวข้าจนตาย ฮ่าๆๆ" 

          "โจวเย่ เจ้าสารเลว!" กู่หลงตะโกนด้วยความโกรธ และพลังชีวิต ของเขาได้ระเบิดออกมา จากนั้นเขาก็พุ่งไปหาโจวเย่อย่างดุร้าย