ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        “ท่านพี่นี่ท่านพี่หมายความว่าจะให้โหรวเอ๋อร์ลงจากรถม้าแล้วเดินเท้าไปวังหลวงเองอย่างนั้นหรือ” ไป๋ชิงโหรวสีหน้าไม่สู้ดี นัยน์ตายิ่งเต็มไปด้วยความเดือดดาล โดยเฉพาะยามที่พิศใบหน้างามเฉิดฉายนั่น นางอยากกระโจนเข้าไปจิกข่วนมันให้ยับเยินเหลือเกิน 

        ไป๋เซียงจู๋ชำเลืองดูไป๋ชิงโหรวเหมือนกำลังมองคนงี่เง่านางขำเล็กน้อย เสียงใสดุจน้ำกระทบหิน รอยยิ้มดุจดอกไห่ถังที่บานสะพรั่งงามราวกับภาพวาด ไป๋ชิงโหรวกลับรู้สึกว่าไป๋เซียงจู๋งามยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีกไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจริญวัย ความงามจึงทวีขึ้นไปด้วยหรือเพราะว่าในเวลานี้นางเปล่งรัศมีเย่อหยิ่งเฉพาะตัวบางอย่างออกมา เมื่อก่อนนางคิดว่าไป๋เซียงจู๋เป็นแค่แจกันดอกไม้เท่านั้น[1] บัดนี้ไฉนนางจึงรู้สึกว่าพี่สาวคนนี้คาดเดาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

        ท่านแม่กำชับไว้ว่าอย่าปะทะกับนางซึ่งหน้าแต่หากปล่อยผู้หญิงเช่นนางไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้คราวนี้จริงๆความโดดเด่นของตนจะถูกนางช่วงชิงไปอย่างแน่นอน มีมู่จื่อรั่วคนเดียวก็แย่เหลือทนแล้วหากนางไป ตนจะกลายเป็นคนนอกสายตาอย่างสมบูรณ์ ไม่ได้จะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาดตนต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อตัดไฟแต่ต้นลมเสียตอนนี้ 

        “ในเมื่อน้องไม่ชอบนั่งรถมาคันเดียวกับพี่เช่นนั้นก็สุดแท้แต่น้องจะสะดวกเถิด” ไป๋เซียงจู๋พูดเป็นนัยให้ไป๋ชิงโหรวลงจากรถด้วยตนเอง 

        สีหน้าของไป๋ชิงโหรวเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีกทว่าจู่ๆ ใบหน้าที่เดิมทีความโกรธใกล้จะปะทุกลับแค่นรอยยิ้มเป็นมิตรออกมา “จะว่าไปก็ใช่ท่านพี่มีศักดิ์เป็นบุตรีคนโต ทั้งยังเป็นพี่ของน้องถ้าน้องยังรั้นจะแย่งรถม้ากับท่านพี่ก็ถือว่าไม่สมควรเกินไปแล้วน้องจะลงไปรอขึ้นอีกคันเดี๋ยวนี้” 

        ไป๋ชิงโหรวกล่าวโดยไม่สนใจหรูอี้ที่งุนงงนางสั่งให้คนขับหยุดรถม้าจริง จากนั้นก็ลงไปอย่างสบายอารมณ์เช่นนั้น

        “คุณหนูใหญ่นี่…” ตู้เจวียนมองไป๋ชิงโหรวที่ลงจากรถและเดินไปไกลแล้วด้วยอาการไม่อยากจะเชื่อตะลึงงันเล็กน้อย นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน

        กลายเป็นว่าคุณหนูรองไม่แย้งไม่เถียงใดๆไม่เอะอะอาละวาด และยกรถม้าให้คุณหนูของตนเช่นนี้

        นางคิดได้จริงๆ แล้วหรือ

        “นางเจอรถม้าที่ดีกว่า” ไป๋เซียงจู๋กลับมองออกไปยังนอกรถม้าเหมือนต้องการบอกอะไรบางอย่าง 

        ตู้เจวียนขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจไปชั่วขณะ แต่เมื่อนางมองตามสายตาของไป๋เซียงจู๋ไปด้านนอกนางก็เข้าใจโดยพลัน

        ไป๋ชิงโหรวพาหรูอี้ไปดักรถม้าของคุณหนูใหญ่ของเหิงชินอ๋องไว้อีกทั้งสนทนากันสักครู่หนึ่ง จากนั้นสาวใช้ในรถจึงออกมาเชิญไป๋ชิงโหรวขึ้นรถด้วยตนเอง 

        รถม้าของเหิงชินอ๋องเชียวนะมันหรูหรางดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้องครักษ์ที่ติดตามมาก็สง่าผ่าเผยกว่าของจวนไป๋

        ที่แท้คุณหนูใหญ่มู่แห่งจวนเหิงชินอ๋องรู้จักคุณหนูรองอยู่แล้วและความสัมพันธ์ก็ดีถึงเพียงนี้ด้วย

        “คุณหนูมู่เป็นหญิงงามพ่วงความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองเหลียงไม่นึกว่าคุณหนูรองจะรู้จักนาง อีกทั้งสนิทสนมกับนางขนาดนี้” ตู้เจวียนประหลาดใจมาก ในขณะเดียวกันก็ปนความชื่นชมอยู่ทีเดียว 

        ไป๋เซียงจู๋ไม่ปริปากทว่าความเย็นยะเยือกในดวงตาฉายออกมาทันที ไป๋ชิงโหรวรู้จักมู่จื่อรั่วมานานแล้วถ้าอย่างนั้นอวี๋ซื่อรู้หรือไม่ เหิงชินอ๋องก็คือท่านอ๋องที่มารดานางเคยสาบานรักอย่างผิดธรรมเนียมด้วยในอดีตนั่นเองนางถูกกักขังไว้ทำงานที่ท้ายจวนมาชั่วนาตาปี มารดานางก็เก็บตัวไม่ออกไปไหนนางไม่เคยเห็นตราหยกนั่นมาก่อน และไม่รู้ว่าตราหยกนั่นเป็นตัวแทนของเหิงชินอ๋องหากไม่มีประสบการณ์ชีวิตในอดีตชาติพวกนั้น นางอาจคิดไม่ถึงไปชั่วชีวิตบิดาบังเกิดเกล้าของตนก็คือเหิงชินอ๋องชายผู้อัธยาศัยดีและมีเสียงหัวเราะจริงใจคนนั้น 

        รถม้าเคลื่อนที่ต่อไปอย่างช้าๆ ด้านหน้าคือรถม้าของจวนเหิงชินอ๋องดังนั้นรถม้าของพวกนางย่อมไม่กล้าแซงหน้า โชคดีที่เดี๋ยวเดียวก็ลับไป คนขับรถจึงเริ่มลงแส้เพื่อเร่งม้าไปยังวังหลวง 

        แต่ขณะที่รถม้าของพวกนางกำลังข้ามสะพานแห่งหนึ่งที่เห็นว่าจะเข้าวังหลวงในไม่ช้าจู่ๆ รถม้าก็สั่นกระแทกขึ้นลงอย่างรุนแรง ม้าแผดเสียงร้องตกใจ พวกนางคงคว่ำไปพร้อมรถแล้วหากไป๋เซียงจู๋ไม่คว้าตู้เจวียนกระโดดลงจากรถม้าอย่างว่องไวเสียก่อน 

        “บาดเจ็บหรือไม่” ไป๋เซียงจู๋มองตู้เจวียนพร้อมกับถามไถ่

        ตู้เจวียนส่ายหน้าทั้งที่ยังไม่หายอกสั่นขวัญหาย มองม้าที่วิ่งหนีไปไกลและตัวรถที่อยู่บนพื้นด้วยความงงงวย 

        อีกด้านหนึ่ง ภายในรถม้าของเหิงชินอ๋อง 

        มู่จื่อรั่วอยู่ในชุดผ้าโปร่งสีขาวบริสุทธิ์ ด้านนอกคือเสื้อคลุมสีม่วงผมของนางแค่เกล้าขึ้นเป็นมวยสูงเท่านั้น แต่งด้วยระย้าสีขาว ดวงตาแวววาวมีประกายผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ อมยิ้มอ่อนหวานยวนใจคนไปเสียทุกอิริยาบถ สตรีเช่นนี้เหมือนดั่งลงมาจากสวรรค์งามสง่าชดช้อย เจือความเย็นชาและหยิ่งทะนงเสมือนอยู่เหนือมนุษย์เดินดินนิดๆ 

        ไป๋ชิงโหรวมองชุดของตน ฉูดฉาดอลังการ ทว่างามสู้มู่จื่อรั่วซึ่งอยู่ในชุดขาวสะอาดและประดับเพียงปิ่นที่ดูธรรมดาไม่ได้

        ช่างมู่จื่อรั่วไปเถอะ นางก็เป็นเช่นนี้เสมอมาปรากฏกายด้วยรูปลักษณ์สูงส่งดุจเซียนทุกครั้ง ไม่ว่าไปไหนก็มีท่วงทีอย่างผู้ละจากทางโลกจะว่าอย่างไรนางก็ยังเป็นถึงผู้ดีมีสกุลชั้นสูงที่แท้จริง ส่วนตนนั้นเป็นแค่บุตรสาวในภริยาเอกของพ่อค้าผู้ร่ำรวยคนหนึ่งคนที่ทำให้นางรับไม่ได้ที่สุดคือไป๋เซียงจู๋ หญิงชั้นต่ำที่ทำหน้าที่เป็นสาวใช้ท้ายจวนในบ้านตัวเองตั้งแต่เด็กจนโตนั่นไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะมาร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้ด้วย อีกทั้งงามเพริศพริ้งปานนั้น 

        เมื่อใจคิดถึงตรงนี้ก็เผลอเพ่งพินิศสตรีผู้ครอบครองตำแหน่งสาวงามอันดับหนึ่งเบื้องหน้าตน 

        ดูเหมือนว่า… ต่างคนต่างมีดีล่ะนะ

        นางอดดีใจกับตัวเองไม่ได้ มารดามักบอกให้นางเพิ่มพูนความฉลาดบ้างอย่ารีบกระโจนไปข้างหน้าอย่างโง่เขลา ถ้าเช่นนั้นคุณหนูมู่ผู้นี้สามารถสู้รบปรบมือกับไป๋เซียงจู๋คนนั้นได้หรือไม่ 

        “ท่านพี่มู่ขอบคุณท่านพี่ที่ให้ข้าร่วมทางนะเจ้าคะ” ไป๋ชิงโหรวเรียกมู่จื่อรั่วอย่างสนิทสนมพยายามประจบประแจงเต็มที่

        มู่จื่อรั่วคลี่ยิ้มละไม แต่วาจามีนัยแอบแฝง “เจ้าบอกว่าพี่สาวเจ้าคนนั้นก็ไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้ด้วยทำไมงานชมดอกไม้ที่ท่านป้าจัดถึงมาตรฐานต่ำเช่นนี้ ใครหน้าไหนก็มาได้ทั้งนั้นหรือ”

        คำว่าใครหน้าไหนทำให้มุมปากของไป๋ชิงโหรวกระตุกอย่างแรงประโยคนี้ได้เหยียดหยามพวกนางทั้งจวนไป๋แล้ว แต่นางกลับไม่กล้าตอกกลับแม้แต่น้อย นี่คือบุตรสาวคนโตแห่งจวนเหิงชินอ๋องหลานสาวแท้ๆ ของพระสนมกุ้ยเฟย และมารดานางยังมียศเป็นจวิ้นจู่ [2] จะขัดใจได้อย่างไร 

        “ใช่เจ้าค่ะ” ไป๋ชิงโหรวพยักหน้าลูกตากลอกไปมาไม่หยุด จากนั้นจึงแอบบิดเนื้อบริเวณเอวของหรูอี้

        หรูอี้รู้สึกเจ็บ เมื่อนางเห็นสายตาของไป๋ชิงโหรวก็เข้าใจทันที “คุณหนูมู่คงยังไม่ทราบนะเจ้าคะเดี๋ยวนี้ไป๋เซียงจู๋คนนั้นจองหองไม่ใช่น้อยแล้ว มาร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้ครั้งนี้ก็เพราะตั้งใจจะคว้าที่หนึ่งเรียกร้องความสนใจจากเหล่าท่านชาย”

        “โอ๊ะ? คว้าที่หนึ่ง?น้องโหรวน้องบอกว่าพี่สาวคนนี้คอยทำหน้าที่ปัดกวาดเช็ดถูอยู่ท้ายจวนมิใช่หรือ ไยคราวนี้จึงมาร่วมงานชมดอกไม้ด้วยเล่า”มู่จื่อรั่วขมวดคิ้วใบหลิวเรียวงาม นัยน์ตาฉายแววดูแคลน 

        มู่จื่อรั่วร้องเย้ยในใจ มีคนไปมากเพียงใดก็เปล่าประโยชน์ผู้หญิงพวกนี้ไม่พ้นต้องเป็นของประดับให้ตนอยู่ดี ยิ่งผู้หญิงโง่เขลาเหล่านี้พยายามไปประจบประแจงเท่าไรก็ยิ่งส่งเสริมความโดดเด่นและเลิศเลอของนางให้ชัดขึ้นเท่านั้น 

        “ท่านพี่จื่อรั่วครั้งนี้ท่านต้องระวังนะเจ้าคะ เดี๋ยวนี้ไป๋เซียงจู๋ร้ายกาจยิ่งนัก ไม่เพียงแต่ทำให้ท่านย่าย้ายนางไปอยู่กับแม่ของนางที่เรือนฝูหรงได้นอกจากนี้ยังมอบเครื่องประดับมีค่าให้นางมากมายนึกไม่ถึงว่าจะให้ปิ่นไห่ถังแปดสหายนั่นแก่นางอีกทั้งรูปร่างหน้าตาของนางก็มีเสน่ห์มากยิ่งขึ้นตามวัยแล้วด้วย” ไป๋ชิงโหรวพูดด้วยความแค้นเคือง สองตาประหนึ่งจะพ่นไฟออกมา

เชิงอรรถ 

[1]花瓶 แจกันดอกไม้ หมายถึงคนที่มีรูปลักษณ์ภายนอกดูดีเพียงอย่างเดียวแต่ไม่มีความสามารถแท้จริงเป็นชิ้นเป็นอัน 

[2]郡主 จวิ้นจู่ คืออิสริยยศหนึ่งสำหรับสตรีเชื้อพระวงศ์ ใช้เรียกหญิงที่เป็นบุตรสาวของเชื้อพระวงศ์คนใดนอกเหนือจากฮ่องเต้หรือบุตรสาวของขุนนางชั้นสูงด้วยเช่นเดียวกัน