บทที่ 175 ลูกหิมะก้อนใหญ่(ฟรี)
แม้ว่าเมื่อเทียบกับทะเลสาบปลาใหญ่ที่ฐานทัพ อัตราการจับปลาได้ของที่นี่จะแย่มาก แต่นี่คือทะเลสาบตะวันออกนะ! ทะเลสาบที่ถูกกบพิษเขียวกลายพันธุ์ยึดครอง แต่ยังสามารถจับปลาที่กินได้มากกว่าสามชั่ง บอกใครเขาก็ไม่มีใครเชื่อ!
สรุปผลงานในช่วงเช้า เหลียนเซวียนเก็บผักป่าได้สิบชั่ง ปลาตัวเล็กสามชั่ง
เหลียนอี้เก็บผักป่าได้สิบห้าชั่ง ส่วนสมาชิกทีมคนอื่นๆ ส่วนใหญ่เก็บผักป่าและใบไม้ที่กินได้ได้เพียงไม่กี่ต้นเท่านั้น!
เหลียนเซวียนมอบของที่เก็บได้ให้เหลียนอี้
"มานี่น้องชาย นายวิ่งเร็ว เอาของพวกนี้ไปให้พี่โฮ่วกั่ง บอกเขาว่าตอนเที่ยงให้ทำปลาตัวเล็กตุ๋นซอส บอกให้เขาตุ๋นปลาทั้งหมด ไม่ต้องประหยัด!"
"แล้วก็ทำยำผักป่า ทำในปริมาณคนละครึ่งชั่ง ข้าวในปริมาณคนละหนึ่งชั่ง"
เหลียนอี้เกาหัว
"เข้าใจแล้ว ผมจะบอกให้เขาทำหนึ่งร้อยชั่ง!"
อันนี้หนึ่งชั่ง อันนั้นครึ่งชั่ง ยุ่งยากจัง ทำไปเลยสักหนึ่งร้อยชั่งก็เสร็จ
ก่อนที่เท้าของพี่สาวจะเตะมาที่ก้น เหลียนอี้ก็หายวับไปแล้ว
เสี่ยวหยางส่งข้อความมาว่า เขาและจางต้าส่วยกลับมาแล้ว อีกสิบนาทีจะถึงที่พัก
เหลียนเซวียนรีบตอบกลับ
"พวกนายสองคนนอนบนรถแล้วกัน เหลียนอี้กลับไปส่งของแล้ว ส่งเฟอร์เร็ตให้เขา แล้วให้เขาพามาตรงนี้เลย"
เหลียนเซวียนมีเวลาว่างนานๆ ที รีบใช้เวลาเพื่อเพลิดเพลินกับชีวิต หยิบเปลญวนเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า ผูกระหว่างต้นไม้สองต้นเพื่องีบสักพัก จินตนาการว่าตัวเองนอนอยู่ในสวนมะพร้าวที่ซานย่า รอบข้างเป็นท้องทะเลสีฟ้าใสและท้องฟ้าสีคราม!
เผิงฮุยและอีกสองคนเห็นหัวหน้าทีมนอนไป แต่พวกเขาไม่มีอารมณ์จะนอน ความไม่พอใจจากการที่เครื่องตรวจสอบไม่พบผักป่าที่กินได้เมื่อครู่ยังกดดันพวกเขาอยู่ ถึงขนาดที่ทั้งสามคนเงียบๆ ปรับเครื่องตรวจสอบเป็นโหมดไร้เสียง แล้วต่างคนต่างปีนขึ้นต้นหลิวขนาดใหญ่ และเริ่มเก็บใบไม้อย่างบ้าคลั่ง!
พวกเขาไม่ยอมปล่อยผ่านแม้แต่เปลือกไม้อ่อนๆ ตรวจสอบ ตรวจสอบ ตรวจสอบอย่างบ้าคลั่ง!
เมื่อเหลียนอี้ เสี่ยวหยาง และจางต้าส่วยทั้งสามคนอุ้มเฟอร์เร็ตตัวเล็กกลับมา แต่ละคนเก็บใบไม้ที่มีรังสีระดับกลางได้สิบกว่าใบ แต่เดิมคิดว่าถ้าได้มาก จะต้องเอาออกมาอวดสักหน่อย แต่ได้แค่นี้!
สามคนรวมกันได้ประมาณหนึ่งหรือสองกำก็ถือว่าดี ไม่ต้องอวดอีกแล้ว พวกเขาเงียบๆ เก็บรวมกันและใส่ในถุงพลาสติกเล็กๆ ยัดเข้าไปในกระเป๋าของเผิงฮุย อย่างน้อยก็เป็นอาหารหนึ่งคำ
พวกเขารีบไปต้อนรับ
"เสี่ยวหยาง ไอ้หล่อ หัวหน้าไม่ได้สั่งให้นอนสักงีบหรือ ทำไมรีบตามมา?"
ทั้งสองคนส่ายหน้าพร้อมกัน
"พวกเราไม่ง่วง!"
"ใช่ ไม่ง่วง พวกเราอยากดูว่าเฟอร์เร็ตตัวเล็กจะหากบพิษเขียวได้ยังไง!"
เหลียนเซวียนปีนออกจากเปลญวน กางแขนออก ต้อนรับเฟอร์เร็ตตัวเล็กที่กระโดดพุ่งเข้าหาเธอ ลูกกลมๆ หนักอึ้งตัวหนึ่งตกลงในอ้อมอกของเหลียนเซวียนทันที
"อั๊ก เจ้าทำไมอ้วนขึ้นอีกแล้ว!"
แม้แต่ในโลกดินแดนรกร้างนี้ เฟอร์เร็ตทั่วไปก็มีน้ำหนักแค่เจ็ดแปดชั่งอย่างมาก แต่ตัวที่บ้านเธอนี้หนักกว่าสิบชั่ง!
อ้วนขนาดนี้ยังจะมุดเข้าไปในรูได้อีกเหรอ?
เหลียนเซวียนดึงหนังคอของเฟอร์เร็ตตัวเล็ก
"เจ้านี่ เมื่อก่อนฉันตั้งชื่อเจ้าว่าภูติน้อย แต่ร่างกายแบบนี้ไม่เหมาะกับชื่อนั้นเลย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะชื่อว่าลูกหิมะก้อนใหญ่ดีกว่า"
เฟอร์เร็ตตัวเล็กเงยหน้า มองเหลียนเซวียนด้วยความคาดหวัง คิดว่าจะเรียกอะไรก็เรียกเถอะ ฉันไม่สนใจ ฉันอยากดื่มน้ำหวาน ฉันอยากกินปลาเล็ก มันได้กลิ่นคาวปลาจากตัวเหลียนเซวียนตั้งนานแล้ว
มันดมตัวเหลียนเซวียนไปมา กระทั่งย่องหัวเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเหลียนเซวียนเพื่อค้นหา
เหลียนเซวียนลูบหัวมัน
"อยากกินปลาเล็กเหรอ ต้องทำงานก่อนนะ!"
เธอหยิบเฟอร์เร็ตตัวเล็กขึ้นมา รับกล้องขนาดเล็กที่จางต้าส่วยส่งให้ ติดไว้บนหัวเฟอร์เร็ต แล้วจับมันมาที่ปากรูหนึ่ง ชี้ไปข้างใน
"มุดเข้าไป ลองหาดูว่าข้างในมีสิ่งนี้ไหม"
เธอมือซ้ายจับเฟอร์เร็ต มือขวาหยิบซากกบพิษเขียวกลายพันธุ์ตัวเล็กขึ้นมา แกว่งไปมาตรงหน้าเฟอร์เร็ต
ไม่รู้ว่ามันจะเข้าใจหรือไม่ แต่ทันใดนั้นเธอก็ยัดเจ้าตัวเล็กเข้าไปในรู
ลูกหิมะก้อนใหญ่เชื่อฟังดี มุดเข้าไปในรู ทุกคนเปิดนาฬิกาข้อมือพร้อมกัน เชื่อมต่อกับภาพจากกล้องขนาดเล็ก
ในรูมืดสนิท มีเพียงแสงสว่างอ่อนๆ จากกล้องขนาดเล็ก ทุกคนจึงใช้ฝ่ามือบังแสงให้นาฬิกาข้อมือ หรี่ตามองอย่างระมัดระวัง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงปรับตาเข้ากับแสงได้
ค่อยๆ เห็นสภาพในรูชัดเจนขึ้น
ลูกหิมะระมัดระวังมาก เดินๆ หยุดๆ เป็นระยะๆ ตั้งหูฟังเสียง
มุดจนสุดรูหนึ่ง ไม่มีอะไรเลย แสงในภาพค่อยๆ ชัดขึ้น ลูกหิมะพบทางออกอีกด้านของรูนี้ และมุดออกมาจากระยะไกล
มันมองซ้ายมองขวา รีบหาตำแหน่งของเจ้านาย แล้ววิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว
เหลียนเซวียนยื่นมือรับลูกหิมะก้อนใหญ่ หยิบปลาตัวเล็กที่ตายแล้วตัวหนึ่งให้มันกิน
เมื่อครู่เธอยังรู้สึกว่าปลาตัวเล็กๆ ที่มีรังสีระดับสูงที่ตายแล้วพวกนี้ไม่มีประโยชน์ แต่ตอนนี้เห็นคุณค่าของปลาพวกนี้ทันที เธอสั่งให้เหลียนอี้เอากิ่งหลิวร้อยปลาตายบนพื้นทั้งหมด ตากแห้ง เอาไว้เป็นรางวัลสำหรับเฟอร์เร็ตตัวเล็กในการทำงาน
ทุกคนช่วยกัน ไม่นานก็ร้อยปลาเป็นพวงสิบกว่าพวงและแขวนไว้
ในขณะเดียวกัน เผิงฮุยและเซินเหลยก็พบรูอีกหลายรู เหลียนเซวียนยัดลูกหิมะเข้าไปในรูใหม่ จากนั้นทุกคนก็เริ่มสนใจภาพบนนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง
ลูกหิมะยังคงระมัดระวังเช่นเคยขณะเดินไปยังส่วนลึกของถ้ำ คราวนี้ทุกคนเห็นชัดว่า ระดับความระมัดระวังของลูกหิมะสูงกว่าเมื่อครู่ แทบจะเดินสองก้าวต้องหยุดหนึ่งครั้ง และมาถึงส่วนลึกของถ้ำอย่างยากลำบาก
เห็นกรงเล็บใหญ่ปรากฏในภาพ ทุกคนจ้องดูอยู่นาน พบว่าเป็นมือของกบพิษเขียวกลายพันธุ์ เพียงแค่ฝ่ามือนี้ ก็ใหญ่กว่าหัวของลูกหิมะแล้ว
สามารถคาดเดาได้ว่านี่เป็นกบกลายพันธุ์ขนาดใหญ่
ทุกคนตื่นเต้นขึ้นมาทันที ได้เงินอีกแล้ว ขุดเลย!
เสี่ยวหยางนำเครื่องมือมาเพียงพอในครั้งนี้ พลั่วเหล็ก จอบเหล็ก คนละอันทุกคน
ในภาพ ลูกหิมะตัดสินใจแล้วว่ากบใหญ่ตัวนั้นตายแล้ว จึงหน้าหนาๆ กัดท้องของกบพิษเขียวสองครั้ง แต่พบว่าตัวนี้หนังหนาเกินไป กัดไม่เข้าเลย
มันจึงวิ่งออกมาอย่างมีความสุข
พุ่งเข้ามาในอ้อมอกของเหลียนเซวียน เพลิดเพลินกับอาหารเสริมที่เป็นปลาแห้งตัวเล็กๆ อย่างพึงพอใจ
เหลียนเซวียนตั้งใจลดน้ำหนักให้มัน ดังนั้นทุกครั้งที่มันสำเร็จภารกิจสำรวจ เธอจะให้ปลาแห้งตัวเล็กแค่ตัวเดียวเท่านั้น!
ทุกคนขุดดิน ส่วนเหลียนเซวียนพาลูกหิมะเริ่มการสำรวจรอบใหม่
ไม่นาน เฟอร์เร็ตตัวเล็กก็พบรูอีกแห่งที่มีซากกบพิษเขียว ในขณะเดียวกันมันยังพบปากรูซ่อนเร้นของรูนี้ด้วย
เป็นปากรูขนาดใหญ่มาก กว้างพอที่คนขนาดเหลียนเซวียนจะเข้าออกได้อย่างสะดวก เธอไม่รอให้ทุกคนมาช่วย พาลูกหิมะก้อนใหญ่มุดเข้าไปในถ้ำเลย
"แค่ก แค่ก!"
เพิ่งคลานไปได้สิบกว่าเมตร เหลียนเซวียนก็สำลักกลิ่นเหม็นคาวในรูจนหายใจไม่ออก รีบถอยกลับออกมา นี่มันเหม็นเกินไปแล้ว ไอ้กบพิษเขียวกลายพันธุ์นี่ ถึงกับขับถ่ายในที่อยู่ของตัวเอง!
235K
