ระบบสุดยอดปรมาจารย์ : ปั้นเด็กห้องบ๊วยเป็นเทพยุทธ์

　　ภายในห้องเรียน

　　การฝึกยามเช้าสิ้นสุดลงแล้ว แต่สมาชิกห้อง 5 ทุกคนยังคงรักษาท่าทางนั่งสมาธิโคจรลมปราณอยู่

　　ต่างคนต่างไม่กล้าลืมตาเพราะความเขินอาย

　　แต่ละคนไม่ใช่พวกที่จะอยู่นิ่งได้นาน หลังจากทนอยู่ได้สิบกว่านาที ในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

　　“ตอนแรกฉันก็ไม่ได้กะจะมาฝึกยามเช้าหรอกนะ แต่ทางเดินมันหนวกหูเกินไป หนวกหูจนฉันนอนไม่หลับเลย ฉันเลยคิดว่าไหน ๆ ก็ตื่นแล้ว ไปหาอะไรกินที่โรงอาหารดีกว่า แต่ไม่รู้ทำไมเดินไปเดินมาดันมาโผล่หน้าห้องเรียนได้ ฉันเลยคิดต่อว่า ไหน ๆ ก็มาแล้ว เข้าไปนั่งกินในห้องเรียนก็ได้มั้ง เฮ้ย ทายสิเกิดอะไรขึ้น ฉันดันเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมา พอนั่งขัดสมาธิลง หลับตาแล้วลืมตาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ให้ตายเถอะ ไม่รู้ว่าใครแอบแบกฉันมาตอนฉันกำลังโคจรลมปราณอยู่”

　　“...”

　　ไม่มีใครตอบโต้

　　ช่วยฟังหน่อยได้ไหมว่าที่พูดมาน่ะภาษาคนหรือเปล่า?

　　ถ้าไม่มีลิ่มเ๣ื๵๪อุดตันในสมองมาสักสิบปี คงแต่งเ๱ื่๵๹เพ้อเจ้อขนาดนี้ไม่ได้หรอก!

　　“ฉันขอประกาศไว้ก่อนนะ!” จูเทาโพล่งขึ้นมา “ที่ฉันมาก็เพราะฉันแพ้พนัน ไอ้คนแซ่ซูบังคับให้ฉันมาฝึกยามเช้า เป็๲คนต้องรักษาคำพูด เพราะฉะนั้นฉันแค่ถูกบีบบังคับให้มาเฉย ๆ ไม่ได้มาเพื่อหวังวิชาขั้นนิ่งงันดั่งขุนเขา อะไรนั่นหรอก!”

　　“เอาละ ๆ จะอธิบายอะไรนักหนา!” มีคนเปิดไพ่หงายออกมาตรง ๆ “ไม่ใช่ว่าพวกเราต้านทานแรงดึงดูดไม่ไหวหรอกนะ แต่เป็๲เพราะไอ้คนแซ่ซูนั่นมันเสนอของล่อตาล่อใจเยอะเกินไปต่างหาก!”

　　ฝึกสามปี บรรลุขั้นนิ่งงันดั่งขุนเขา ใครมันจะไปทนไหวล่ะ!

　　“ฉันขอพูดคำหนึ่ง ฝึกยามเช้าก็ส่วนฝึกยามเช้า แต่มันไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะยอมสยบต่ออำนาจมืดของไอ้คนแซ่ซูนั่นนะ!”

　　“ฉันเสนอว่า คาบทั่วไป พวกเราโดดเรียนกันให้หมด!”

　　“ใช่ ๆ ยังไงไอ้คนแซ่ซูก็แค่ให้พวกเรามาฝึกยามเช้าให้ครบเท่านั้น คาบทั่วไปไม่เกี่ยว!”

　　การโดดเรียนคาบทั่วไปคือศักดิ์ศรีสุดท้ายที่เหลืออยู่ของพวกเขา อย่างน้อยก็ต้องกู้หน้าคืนมาบ้าง

　　“ได้ โดดเรียนคาบทั่วไป!”

　　“จะปล่อยให้ไอ้คนแซ่ซูได้ใจไม่ได้! หมั่นไส้ใบหน้าอวดดีของมันจะแย่แล้ว!”

　　พูดคำไหนคำนั้น พอซูหยางเตรียมตัวจะมาสอนคาบทั่วไป ในห้องเรียนกลับว่างเปล่าไร้ผู้คนจริง ๆ

　　โดดเรียนยกห้อง

　　“กินอิ่มแล้วว่างงานจริง ๆ!”

　　ซูหยางกลอกตา

　　แต่เขารู้ดีว่าพวกห้อง 5 น่ะ เป็๲พวกซึนเดเระ เขาเลยไม่ใส่ใจ

　　คาบทั่วไปเดิมทีก็ไม่ใช่เค้าวิชาบังคับ และไม่อยู่ในขอบเขตการสอบวรยุทธ์

　　การสอบวรยุทธ์จะสอบแค่สองรายการเท่านั้น

　　การประลองวรยุทธ์ และการรุกรับสัตว์ร้าย

　　การประลองวรยุทธ์คือการสู้กับกรรมการคุมสอบ ส่วนการรุกรับสัตว์ร้ายคือการต้องเผชิญหน้าต่อสู้กับสัตว์ร้ายของจริง

　　โดยปกติการเก็งข้อสอบ คือการเก็งว่าจะเจอสัตว์ร้ายประเภทไหน

　　สัตว์ร้ายแต่ละชนิดมีประเภทและนิสัยต่างกัน วิธีการรับมือย่อมต่างกัน โจทย์อาจสั่งให้สังหารสัตว์ร้าย หรืออาจให้ป้องกันสถานที่สำคัญ และที่ยากที่สุดคือการปกป้องตัวประกัน

　　กรรมการที่สวมบทเป็๲ตัวประกันมักจะคอยขัดแข้งขัดขาคุณตลอดเวลา

　　ปีที่ซูหยางสอบน่ะดวงซวยสุด ๆ เจอโจทย์ปกป้องตัวประกันจากการจู่โจมของสัตว์ร้าย

　　กรรมการคนนั้นเป็๲คุณยายแก่ ๆ คนหนึ่ง ที่เดินข้ามถนนช้ามาก ถ้าไม่พาข้ามแกก็ไม่ยอมเดินตาม แถมถ้าไม่ช่วยพยุงแกข้ามถนน แกยังด่ากราดอีกต่างหาก

　　ซูหยางเป็๲พวกความอดทนสูง เขาเลยกัดฟันพยุงแกข้ามถนน พอสบโอกาสตอนสัตว์ร้ายยังไม่บุกมา ก็รีบแบกแกขึ้นหลังวิ่งเข้าเขตปลอดภัยทันที

　　ถ้าเป็๲พวกห้อง 5 ไปสอบตอนนี้ มีโอกาสสูงมากที่จะขี่คอยายข้ามถนน เพราะกลัวว่ายายจะเป็๲อะไรไปไม่ทันใจ

　　ในเมื่อโดดเรียนยกห้อง ที่เดียวที่พวกนั้นจะไปได้นอกจากหอพักก็คือโรงอาหาร

　　ซูหยาง๻้๵๹๠า๱ให้นักเรียนห้อง 5 ช่วยพิสูจน์ว่าปราณโกลาหล สามารถทำให้เป็๲จริงได้หรือไม่ เขาจึงรีบมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารทันที

　　เป็๲อย่างที่คิด พอถึงหน้าโรงอาหารก็พบว่าในโรงอาหารอันกว้างขวาง มีเ๽้าพวกตัวแสบสิบคนนั้นกำลังนั่งกินดื่มอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์

　　“กินช้า ๆ หน่อย กินช้า ๆ!”

　　“ไม่มีใครแย่งแกหรอก!”

　　“เชี่ย จานแตกหมดแล้ว! รักษาภาพลักษณ์หน่อยไม่ได้หรือไง!”

　　“พูดเหมือนฉันเคยมีภาพลักษณ์อย่างนั้นแหละ!”

　　นักรบจำเป็๲ต้องกินอาหารจำนวนมากเพื่อชดเชยพลังงานที่ร่างกายเสียไป

　　แม้น้ำยาเสริมสารอาหารจะเป็๲ตัวเลือกแรก แต่มันรสชาติห่วยแตก กินบ่อย ๆ ก็เลี่ยน

　　ในขณะที่ทุกคนกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย จู่ ๆ ก็เห็นซูหยางปรากฏตัวขึ้น ทุกคนต่างชะงักมือทันที

　　“ไม่เป็๲ไร กินต่อเถอะ!” ซูหยางนั่งลงข้าง ๆ “ครูไม่ได้มาตามจับพวกเธอเ๱ื่๵๹โดดเรียนหรอก!”

　　“แล้วคุณมาทำไม?”

　　“มาขอให้ช่วยน่ะ”

　　“ช่วยอะไร?”

　　“ต่อยครูที ต่อยด้วยแรงทั้งหมดที่มีเลย!”

　　???

　　คำขอนี้นี่มันพวกมาโซคิสม์ชัด ๆ

　　“โรคจิต”

　　สาวน้อยกระบองเขี้ยวหมาป่าพูดทั้งที่อาหารเต็มปากจนเสียงอู้อี้

　　“ตีไปก็ไม่มีความรู้สึกว่าได้ตี ไม่ตีหรอก!”

　　“เหอะ ให้พวกเราต่อยคุณกลางที่สาธารณะ พวกเราไม่ได้โง่นะ อยากจะหาเ๱ื่๵๹ให้พวกเรากลับไปเข้าคาบทั่วไปล่ะสิ?”

　　“เก็บแผนตื้น ๆ ของคุณไปเถอะ!”

　　“ถ้าจะให้เข้าคาบทั่วไป นั่นต้องเป็๲อีกราคานึงนะโว้ย!”

　　“...”

　　แต่ละคนพูดไปยัดของเข้าปากไป

　　ว่าแล้วว่าพวกนี้ไม่มีทางร่วมมือแน่ ๆ

　　เพราะฉะนั้น...

　　ซูหยางลุกขึ้นยืนเงียบ ๆ เดินไปที่โต๊ะของทุกคน กวาดสายตามองเมนูอาหารบนโต๊ะ แล้วคว้ามันบดขึ้นมาเต็มกำมือ

　　???

　　ทุกคนตะลึงค้างอยู่กับที่

　　แปะ!

　　ซูหยางปามันบดเข้าเต็มหน้าของสาวน้อยกระบองเขี้ยวหมาป่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

　　“แบร่ ๆ ๆ”

　　แล้วซูหยางก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปทางห้องเรียนทันที

　　“...”

　　“ฆ่ามัน!!”

　　“วันนี้ฉันจะหักขาเขาทิ้งซะ!”

　　“เกินไปแล้วนะ! ใครก็ได้มาจัดการที!”

　　ไม่นานนัก ภายในห้องเรียนห้อง 5 ก็กลายเป็๲ภาพที่ครูและศิษย์กำลัง ‘คลุกคลี’ กันอย่างสามัคคี

　　“แรงกว่านี้หน่อย!”

　　“นี่เพิ่งกินข้าวเสร็จไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่มีแรงเลยล่ะ!”

　　“ใช้พลังแฝงสิ!”

　　ซูหยางยั่วโทสะไม่หยุด เพื่อให้เ๽้าพวกเด็กแสบใช้พลังทั้งหมดออกมา

　　ที่จริงเขาก็ไม่แน่ใจว่าปราณหยินจากพลังแฝงของอีกฝ่ายจะสามารถแทรกซึมเข้าร่างกายเขาได้หรือไม่ภายใต้สถานการณ์ที่มีทักษะคุรุไร้พ่าย'

　　เพราะคุรุไร้พ่ายเป็๲ทักษะติดตัวที่เขาควบคุมเองไม่ได้

　　ทว่าพอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ซูหยางก็พบว่ามีกระแสปราณหยินที่อ่อนโยนสายหนึ่งแทรกซึมเข้าร่างกายเขาและเริ่มวิ่งพล่านไปทั่วจริง ๆ

　　หืม!?

　　หรือว่าทักษะคุรุไร้พ่ายนี่ จะสั่งการด้วยความคิดได้ด้วย!?

　　ซูหยางไม่แน่ใจนัก เขาจึงแอบสั่งในใจว่า ‘ปล่อยปราณหยินทั้งหมดเข้ามาเลย!’

　　วินาทีต่อมา ปราณหยินจำนวนมหาศาลเริ่มแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของซูหยางและพุ่งชนไปทั่ว แต่ก็ถูกซูหยางกดข่มไว้อย่างรวดเร็วและรวบรวมทั้งหมดไปไว้ที่จุดตันเถียน

　　จริง ๆ แล้วนี่เป็๲การกระทำที่อันตรายมาก ไม่ต่างจากการทำลายตันเถียนตัวเองเลย

　　แต่ซูหยางกลับไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด

　　สถานการณ์เป็๲แบบนี้อยู่ประมาณสิบนาที สมาชิกห้อง 5 ที่ใช้กำลังไปจนหมดสิ้นเห็นซูหยางยืนอยู่เฉย ๆ โดยไม่เป็๲อะไรเลยก็พากันสติแตก

　　“โมโหโว้ย!”

　　สาวน้อยกระบองเขี้ยวหมาป่าขว้างกระบองเขี้ยวหมาป่าในมือลงพื้นด้วยความโกรธจัด เธอฟาดเข้าที่ท้ายทอยเขามาสิบนาทีเต็ม ๆ แต่กลับไม่มีความรู้สึกว่าได้โจมตีเลยสักนิด

　　คนอื่น ๆ เหนื่อยจนหอบแฮก ทุกคนต่างจ้องเขม็งไปที่ซูหยางอย่างโกรธแค้น

　　การต่อสู้ที่มีความเข้มข้นสูงตลอดสิบนาทีทำให้พละกำลังของพวกเขาหมดเกลี้ยง ที่น่าแค้นที่สุด คือซูหยางไม่ได้ขยับขาเลยสักก้าวเดียว

　　“...”

　　ซูหยางรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง พอเอามือลูบดู แผ่นหลังเขากลับโล่งเตียน เสื้อผ้าหายไปหมดแล้ว เขาถึงกับมุมปากกระตุก

　　“สู้กันก็ส่วนสู้กัน แต่มาฉีกเสื้อครูทิ้งแบบนี้ มันเกินไปแล้วนะ!”

　　“เหอะ คราวหน้าฉันจะฉีกสายออกซิเจนคุณทิ้งด้วย!”

　　“...”