ตอนที่28ลอบทำร้าย
เมื่อพระอาทิตย์ตกดินทุกคนต่างต้องกลับกันเพื่อไปทานอาหาร ทุกคนต่างลาคีย์ก่อนจะไปกันโฟกัสกำลังจะเดินออกจากสถานพยาบาล ก็มีหนึ่งในกลุ่มเข้าไปหาเธอโพรทาเลียหันไปมองอย่างสงสัยว่าชายคนนั้นเป็ใครกันแต่ชายคนที่คุยอยู่นั้นดูสูงเกือบเท่ากับฟีนีอุส ใบหน้าคมเข้มจนดูเท่ในแบบชายเถื่อนๆโพรทาเลียขมวดคิ้วจนอาการปวดหัวเกิดขึ้นมาอีก ทำเอาโพรทาเลียต้องนอนหลับตาลงทันทีระหว่างที่โพรทาเลียนอนพักหลับตาเฉยๆ ฟีนีอุสที่ยังยืนอยู่แถวๆปลายเตียงคีย์ก็ถามชายที่เดินกลับมาหลังจากคุยกับโฟกัส
“นายกับโฟกัสมีเื่อะไรกันนะ? คราวิล” ฟีนีอุสถามอย่างสงสัย
“อ๋อ...พอดีว่า...” คราวิลทำหน้าซีเรียสแต่ก็ยอมเอ่ยพูดออกไป “ฉันเตือนเธอเื่ พี่สาวเธอนะ”
"โพรทาเลียนะเหรอ? หางตาของฟีนีอุสหันไปมองคีย์ที่หลับอยู่ก่อนจะหันมามองคราวิล "เกิดอะไรขึ้นนะ?"
“ฉันจะเล่าให้ฟังละกัน”
คราวิลเล่าเื่เมื่อ 3 วันก่อนที่เกิดขึ้นที่โฟกัสเขาไปคุยกับโพรทาเลียแล้วเกิดเื่ที่โพรทาเลียจะทำร้ายโฟกัสจนเขาเข้าไปช่วยแต่โพรทาเลียก็มีคำพูดทิ้งท้ายไว้ ทำให้คราวิลกังวลใจ
“อืม...เล่นทิ้งคำพูดแบบนั้นได้อีกคงต้องระวังตัวกันมากๆ เลยสินะ”
“ใช่ ฉันเลยต้องเป็คนดูแลเธอใน่นี้มากขึ้นอีกนะ”
“อืม...น่าอิจฉาคนเป็แฟนกันจังเลยนะ” ฟีนีอุสแซวอีกฝ่าย
“ใครบอกนายว่าฉันกับโฟกัสเป็แฟนกัน!!” คราวิลมีสีหน้าใหูของเขากับแดงมากๆ
“เหรอพวกนายอยู่ด้วยกันทีไรมีแอบกุ๊กกิ๊กกันตลอดนี่น่า พวกเราในกลุ่มก็รู้ๆ กันนะ สาวๆยิ่งรู้กันอีกต่างหาก”
“โอ๊ย!!อยู่กับพวกนายฉันมีแต่ขายหน้าอย่างเดียว!!”
โพรทาเลียได้ยินที่ทั้งสองคนสนทนากันสิ่งที่เธอฟังทั้งหมดทำเอาเธอเคืองนูอัสสุดๆ ที่จะมาเล่นงานน้องเธอตอนนี้เธออยากร่วมวงสนทนาด้วยเลย แต่เธอกับหลับตาอยู่เลยลืมตาขึ้นมาไม่ได้เดียวโดนหาว่าแอบฟังพวกนั้นคุยกัน
คราวิลคุยกับฟีนีอุสเสร็จเขากำลังคิดว่าเขาควรกลับได้แล้ว"งั้นฉันกลับไปทานข้าวดีกว่า แล้วนายล่ะ? ฟีนีอุสไปด้วยกันไหม?"
"ฉันยังมีธุระต่อนะ" ฟีนีอุสหันไปมองคีย์แล้วหันกลับมามองคราวิล "นายไปก่อนเถอะ"
“โอเค งั้นฉันไปล่ะ” คราวิลเดินออกไปข้างนอกทันที
ฟีนีอุสกำลังจะหันไปมองคีย์ เขามองข้างเตียงเขาไม่เห็นคาเร็นน่ากับลิซ่าแล้ว เธอสงสัยว่าสองคนนี้หายไปไหนแล้วล่ะถ้าถามหาลิซ่ากับคาเร็นน่า เด็กน้อยได้ลากพี่สาวออกไปทานข้าวกัน เพราะเธอหิวข้าวพวกเขาเลยออกไปข้างนอกกัน เหลือแค่ 2 คนที่อยู่ตรงนั้นฟีนีอุสจ้องมองคีย์ที่นอนอยู่ เขาเลยพูดบางอย่างออกมา
"จะนอนไปอีกนานแค่ไหนนะ?"
"!! " โพรทาเลียถึงกับเหงื่อตกเมื่ออีกฝ่ายพูดขึ้น เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองอีกฝ่าย "รู้ได้ไงว่าฉันยังไม่ได้นอนนะ"
"ก็ฉันเห็นนายพึ่งหลับตาเองนี่น่าแล้วตอนที่ฉันคุยกับคราวิล ตานายก็กลอกไปมาจริงไหมล่ะ? "
"อ๊ะ!" โพรทาเลียถึงกับขมวดคิ้วเลยว่าอีกฝ่ายช่างสังเกตอะไรเธอนักหนาโพรทาเลียค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง "แล้วนายมีอะไรกับฉันเหรอ?"
พอได้ยินแบบนั้นฟีนีอุสเดินไปยกเก้าอี้ที่อยู่แถวนั้นมานั่งข้างๆ อีกฝ่ายดวงตาสีฟ้าใสอันน่าหลงใหลกำลังจับจ้องมาที่เธออย่างไม่ละสายตาใบหน้าอันขาวสะอาดเริ่มมีสีแดงระรื่นขึ้นมาตรงแก้มทั้งสองข้างหัวใจเธอเต้นแรงตึกตัก ตึกตัก ทำให้เธอสงสัยว่าตัวเองเป็อะไรไป
"นายเคยสนใจใครสักคนไหมนะ?"
"สนใจ? " โพรทาเลียฟังที่อีกฝ่ายพูดขึ้นอย่างสงสัย
"ใช่ คนที่ชอบ หรือ คนรักนะ"
"เอ๋? ...คนรัก!!" โพรทาเลียใหน่อยๆ ว่าอีกฝ่ายมาถามเธอแบบนี้ทำไม "จะบ้าเหรอ? เื่แบบนั้น...เอ่อ...ก็มีบ้างนะ..."
ฟีนีอุสรู้สึกแปลกใจที่อีกฝ่ายมี "จริงสิ? "
"อืม…" โพรทาเลียพยักหน้าทันที"พอดีเมื่อก่อนฉันมีเพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันเขาดูแลฉันมาั้แ่ฉันรู้จักเขา จนเขา...ตายในอ้อมกอดของฉัน..."
"!! " ฟีนีอุสได้ยินยังใเลย"เสียใจด้วยนะ"
"อืม" โพรทาเลียส่ายหน้า"ฉันว่าไปแสดงความเสียใจกับพี่ชายเขาดีกว่าน่านะ"
"พี่ชายเหรอ? "
"อืม พี่ชายเขา โทมัสนะ"
"โทมัสนะเหรอ? " ฟีนีอุสใกับสิ่งที่ได้ยิน
ชายที่อีกฝ่ายพูดคือน้องชายที่หายตัวไปของโทมัสเขารู้จากโทมัสว่าน้องชายเขาโดนเทพตนหนึ่งพาไป ทำให้โทมัสตามหาน้องชายมาตลอดแต่พอได้ยินแบบนั้นแปลกว่าโทมัสก็รู้เื่น้องชายแล้วแน่ๆ
"โทมัสคงเสียใจน่าดู"
"อืมเป็ใครไม่เสียใจกันนะ ที่คนที่เรารู้จักเสียไป..."
“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดก็ได้นะ”
โพรทาเลียส่ายหน้า “ไม่นะที่จริงมันเป็เื่ที่เขารักฉันข้างเดียวมากกว่านะ”
“รักข้างเดียว”
“อืม...เมื่อก่อนฉันไม่เคยสนใจเขานอกจากการเป็เพื่อน...”สายตาของโพรทาเลียเริ่มเศร้าลงเรื่อยๆ“แต่ฉันก็เริ่มมีใจสั่นไหว จนถึงตอนที่เขาเอาตัวมาปกป้องฉันถ้าเขาไม่เอาตัวมาปกป้องฉัน เขาก็คงไม่ต้องตาย”
ฟีนีอุสมองใบหน้าของคีย์เขาเห็นดวงตาของอีกฝ่ายมีน้ำตาคลออยู่ เขาเข้าใกล้อีกฝ่ายแล้ว ลูบมือของเธอ
"อย่าโทษตัวเองเลยนะ คีย์"
"ไม่!! ฟีนีอุส ฉันโทษตัวเองว่าถ้าไม่ใช่เพราะฉันตอนนั้นฉันรับหอกนั้นก่อน เขาก็คงไม่ตาย"
"แต่ถ้านายรับ! นายจะตายแทนเขาเขาจะไม่เสียใจเหรอที่ไม่สามารถปกป้องคนที่เขารักได้นะ!! " ฟีนีอุสขึ้นเสียงขึ้นมา
"ฟีนีอุส..." โพรทาเลียสงสัยเลยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงขึ้นเสียง
"โทษที...ฉันแค่...รู้สึก..." ฟีนีอุสสงบสติทันทีแล้วนั่งลง "ฉันแค่รู้สึกไม่อยากให้นายคิดแบบนั้นนายนะรอดมาก็ดีแล้ว...แต่ฉันแอบอิจฉาคนที่นายพูดถึงนะ"
"ทำไมถึงอิจฉาล่ะ? " โพรทาเลียงงว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมาอิจฉาคนที่ตายไปแล้วล่ะ
"ก็เพราะเขาได้อยู่กับนายแล้วก็...ได้บอกรักนายใช่ไหมล่ะ?"
เมื่อคำถามนั้นพุ่งเข้ามา มันทิ่มใจเธอมากๆเมื่อนึกถึงวันเวลาที่ดีแลนชอบบอกว่ารักเธอจนเธอต้องรู้สึกละอายใจที่อีกฝ่ายเอาแต่มาชอบเธอ
"ก็นะ เขานะชอบบอกรักฉันตลอดแต่ฉันก็บอกเขาเสมอว่าในใจฉัน มีคนอื่นอยู่"
"คนอื่น? " ฟีนีอุสมองอย่างสงสัย
"อ๊ะ...ก็แค่คนที่ไม่เคยเห็นนะ" โพรทาเลียตัดบทออกไป
ฟีนีอุสลุกขึ้นมานั่งข้างๆ บนเตียงอีกฝ่าย “คนที่ไม่เคยเห็นนี้เป็คนยังไงล่ะ?”
“อ๊ะ...” โพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่ยิ่งเข้ามาใกล้ๆเธอ
“คีย์...”
เมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อของเธอ พอเธอเงยหน้ามองอีกฝ่ายทำให้เธอเห็นภาพซ้อนระหว่างภาพในฝันที่เธอเคยฝันบ่อยๆ ชายใบหน้าหล่อเหลาดวงตาสีฟ้า ผมสีทองที่ปิดใบหน้าครึ่งหนึ่งทำเอาโพรทาเลียคิดหนักเลยว่าทำไมตนถึงพึ่งสังเกตเอาป่านนี้ว่าอีกฝ่ายเหมือนชายในฝันของเธอ
‘ชายคนนี้...คงไม่ใช่ชายในฝันจริงๆใช่ไหม...’
โพรทาเลียหันหน้าไม่กล้ามองใบหน้าอีกฝ่ายที่กำลังจับจ้องเธออย่างไม่ละสายตาเลยสักครั้งทำเอาใบหน้าของเธอยิ่งแดงเข้าไปใหญ่ เธอเอามือััหน้าอกของเธอหัวใจยิ่งเต้นแรงมากขึ้นไปอีก
“เขา...ก็แค่คนที่ที่ฉันฝันเห็นบ่อยๆ นะ”
“ฝันเหรอ?” ฟีนีอุสสงสัยทันทีว่าคืออะไร
“อืม...ก็แค่ชาย...ตัวสูงผมยาวสีทองดวงตาสีฟ้า...” โพรทาเลียหันหน้าหนีอีกฝ่าย
ฟีนีอุสฟังอย่างสงสัย แต่พอเขาคิดทำไมลักษณะคล้ายๆ เขา “นายฝันถึงฉันเหรอ?”
“ไม่ใช่นะ ฉันแค่...แค่...ถึงจะคล้ายๆ กันแต่ว่านาย นายเป็แฟนโพรทาเลียไม่ใช่เหรอ ยัยนั้นจะไม่ทำร้ายฉันเหรอ! ?”
“แล้วนายสนใจเหรอ? ฉันเลิกกับเขาไปแล้วนะ”
โพรทาเลียมองนิ่งๆเธอสงสัยอย่างว่าอีกฝ่ายทำไมถึงมาคบกับนูอัสได้ “ขอถามหน่อยสิว่าทำไมนายถึงมาคบกับโพรทาเลียได้ล่ะ”
“อ๋อ...ก็...ตอนเด็กๆ ฉันแอบชอบเขานะ...”
“ตอนเด็กๆ เหรอ?”
“ใช่ ตอนนั้นเป็งานวันเกิดของโพรทาเลียนะฉันเจอเด็กคนนั้น ตอนที่เขาจะตกจากเคาน์เตอร์ห้องอาหารนะ”
โพรทาเลียถึงกับอึ้งไปเลยเมื่ออีกฝ่ายอธิบายถึงตอนที่เจอกับโพรทาเลียครั้งแรกแต่นั่นตอนนั้นคือตัวเธอจริงๆแปลว่าอีกฝ่ายชอบเธอที่เป็ตัวจริง ทำเอานึกถึงตอนนั้นที่เจออีกฝ่ายแล้วเขาช่วยเธอตอนนั้นเธอนึกว่าตัวเองเจอนางฟ้าที่ลอยตัวมาช่วยเธอแถมอีกฝ่ายบอกว่าช่วยเก็บเื่นั้นเป็ความลับด้วยตอนนั้นตัวเธอลืมไปหมดว่าเขาแนะนำลืมตัวเองจนตอนนี้เธอจำได้ว่าเขาแนะนำตัวยังไง
‘พี่ชื่อ ฟีนีอุส เกรซ ฝากตัวด้วยนะ น้องโพรทาเลีย’
พอนึกถึงใบหน้าอันอ่อนวัยของอีกฝ่ายตอนอายุ 10 ขวบทำเอาตัวเธอ นั้นหน้าแดงขึ้นมาแต่เธอก็ต้องเปลี่ยนสีหน้าโดยไวไม่งั้นอีกฝ่ายผิดสังเกตแน่ๆแต่โพรทาเลียไม่รู้ว่าฟีนีอุสนั้นมองเธอตลอด
“คีย์...”
“หือ?” โพรทาเลียเงยหน้ามองอีกฝ่าย“อะไรเหรอ?”
“คือ...ที่นายถามฉันนั้นคือ?”
“ฉันแค่สงสัยนะว่านายกับโพรทาเลียทำไมมาเจอกันได้นะ...ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย”โพรทาเลียก้มหัวลงเล่นน้อยตัวเธอไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายเลย
“งั้นเหรอนายรู้แล้วว่าฉันไม่ได้เป็อะไรกับโพรทาเลีย งั้น...” ฟีนีอุสจับมือของอีกฝ่ายขึ้นมา“ฉันขอคบกับนายได้ไหม?”
เมื่อฟีนีอุสพูดแบบนั้นใจอันเบาะบางของโพรทาเลียเริ่มเต้นแรงมากขึ้นไปอีก ใบหน้าของเธอแดงมากขึ้นเรื่อยๆอีกครั้ง เธอถึงกับงุนงงว่าทำไมอีกฝ่ายมาพูดกับเธอแบบนั้น ตอนนี้เธอเป็ผู้ชายนะแถมคำพูดอีกฝ่ายที่บอกว่าขอคบด้วย โพรทาเลียก็รู้ว่าหมายความว่าไงเพราะดีแลนชอบพูดแบบนั้นกับเธอ ตอนแรกๆ ที่อีกฝ่ายสนใจเธอมากขึ้น
"เดียวก่อนนะ!!ทำไมต้องมา...เป็ฉันด้วยล่ะ ฉันเป็ชายนะถึงแม้...ในอดีตจะมีเื่...ชายรักชายก็ตามนะแต่ว่าฟีนีอุสควร...คบกับผู้หญิงสวยๆ มากกว่า...คนแบบฉันอีกนะ!! " โพรทาเลียลนลานจนทำตัวไม่ถูกเลยสักอย่าง
ฟีนีอุสจับมือคีย์แน่นขึ้นมืออันหนาและเรียวยาวกำลังลูบมืออีกฝ่ายไปมาจนทำเอาคนที่โดนจับถึงกับใบหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ เขายกมืออีกฝ่ายมาจับใบหน้าเขาทำเอาคีย์ถึงกับงงว่าเขาทำแบบนั้นทำไม
"ฉันนะไม่สนใครหรอกนะ ฉันนะสนแค่นายตอนที่โอราอุสอุ้มนายมาที่นี้ ฉันนะกังวลใจมากๆเมื่อเห็นใบหน้าอันทรมานของนายนะ"
"ฟีนีอุส..." โพรทาเลียมองชายตรงหน้าทำเอาเธอลำบากใจเลยว่าจะตอบอีกฝ่ายยังไงดี “คือฉัน...”
"ฉันรู้นะว่าอาจจะเร็วไปที่นายจะตอบรับความรู้สึกของฉัน แต่ฉันจะรอรอวันที่นายตอบรับความรู้สึกของฉัน ฉันอยากให้เราสองคนรู้จักกันมากขึ้นไปก่อนนะคีย์"
"อ๊ะ...เอ่อ...ก็ได้...ทำความรู้จักกันไปก่อนนะ...แล้วก็...ค่อย..."เธอเอามือจับแก้มของตนเองเพราะเขินมากๆ
ข้างนอก ณ ประตูข้ามค่ายไปยังค่ายจูปิเตอร์เพอร์ซีย์กับอาจารย์บางคนได้กลับมาหลังจากมีการประชุมที่ค่ายโรมันพวกเขามาถึงก็แยกย้ายกันเพอร์ซีย์ได้รับข่าวหลังจากกลับมาว่าคีย์นั้นอาการป่วยเริ่มหายแล้วเขาเลยคิดว่าจะเข้าไปคุยกับอีกฝ่าย เขาเดินทางไปทันที พอเดินทางมาถึงสถานพยาบาลตอนนี้กลับเป็สภาพเดิมไม่มีการตั้งจุดอันตรายแล้วยกเว้นจุดที่ใช้ดาบของคีย์และโฟกัสป้องกันอยู่กลัวว่าถ้าดึงออกแล้วมันจะกระยังหลงเหลือสร้างที่ทำสลบไปเพอร์ซีย์ส่ายหน้าแล้วเดินเข้าในสถานพยาบาลพอเดินเข้ามาเขาก็เจอกับภาพที่ชวนหงุดหงิดขึ้นมาเมื่อคีย์อยู่กับเด็กหนุ่มที่เขาไม่ชอบหน้ามาั้แ่ไหนแต่ไรอยู่แล้วและยิ่งเห็นอีกฝ่ายกำลังจับมือคีย์ ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกหงุดหงิดมากๆเขาเดินไปถึงก็มายืนอยู่ข้างหลังของเด็กหนุ่มคนนั้น
"นายมาอยู่นี้ทำไม หัวหน้าบ้านซุส!!"
"เย้ย!! " ฟีนีอุสได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเขาค่อยๆ หันไปมองก็เจอกับชายที่เขาไม่อยากเจอตอนนี้เลย "คุณเพอร์ซีย์ กลับมาแล้วเหรอครับ? "
โพรทาเลียเงยหน้ามองชายที่อยู่ข้างหลังฟีนีอุสเธอไม่นึกว่าผู้เป็พ่อจะกลับมาตอนเย็นจริงๆแต่ทำไมเขาถึงมาหาเธอแล้วสีหน้าที่ดูหงุดหงิดฟีนีอุสอีกทำไมเขาถึงทำสีหน้าแบบนั้นกัน
"นายจะปล่อยมือจากวันเดอร์เลอร์ได้ยังล่ะ?"
"อ๊ะ..." ฟีนีอุสมองมือของเขาที่จับมือคนที่เขาชอบอยู่เขายิ้มก่อนจะปล่อย "คุณนี้ยุ่งจริงๆ เลยนะ"
"หนักหัวนายหรือไง? " เพอร์ซีย์จ้องฟีนีอุส
"ใช่ครับ!! "
ทั้งสองคนต่างจ้องกันอย่างไม่ชอบใจกันโพรทาเลียมองทั้งสองคนแล้วรู้สึกว่า สองคนนี้คงมีเื่กันมาก่อนแน่ๆไม่งั้นคงไม่กัดกันขนาดนี้ แต่โพรทาเลียก็สงสัยว่าอีกฝ่ายมาหาเธอทำไมไม่ไปหาโฟกัสเหรอ เธอจำได้ว่าอีกฝ่ายนัดโฟกัสไว้นี่น่า
"เลิกทะเลาะกันเถอะนะทั้งสองคน" โพรทาเลียพูดห้ามทั้งสองคนทั้งสองคนก็ต่างหันหน้าหนีกันทันที โพรทาเลียเห็นแบบนั้น ก็มองไปที่พ่อของตนเอง "เอ่อ...คุณแจ็กสัน..."
"เรียกฉันว่า คุณเพอร์ซีย์ ดีกว่านะฉันจะหันมาเรียกเธอว่าคีย์มั้งละกัน จะได้เรียกกันง่ายนะๆ "
"คะ...ครับเอ่อ...ตอนนี้ไม่ไปฝึกกับโฟกัสเหรอครับ? "
"ฝึก? วันนี้ไม่มีฝึกนะ"เพอร์ซีย์ขมวดคิ้วสงสัยในคำถามของอีกฝ่ายทันที
พอทั้งสองคนที่อยู่ตรงนั้นได้ยินคำพูดของชายตรงหน้าสีหน้าของทั้งสองอึ้งไปเลย ฟีนีอุสลุกขึ้นทันที
“เดียวนะครับคุณจะบอกว่าตัวเองไม่ได้ส่งจดหมายมานั่งโฟกัสว่ามีฝึกตอนเย็นใช่ไหมครับคุณเพอร์ซีย์”
“ก็ใช่นะสิวันนี้ฉันอยู่แต่ในหอประชุมที่ค่ายจูปิเตอร์นะ ไม่ได้ว่างมาเขียนจดหมายหรอกนะ”
พอทั้งสองได้ยินแบบนั้นโพรทาเลียก็รู้สึกข้างในของเธอเหมือนกำลังจะวูบไปเลย
“คุณเพอร์ซีย์ครับเมื่อกลางวันมีคนส่งจดหมายโดยคนส่งเป็ชื่อคุณนะครับ!!”
“ว่าไงนะ! ?” เพอร์ซีย์แปลกใจทันทีเขาไม่ได้ส่งไปสักฉบับเลยนะ“ฉันไม่ได้ให้ใครส่งไปจริงๆ นะ ฉันกะว่ากลับมาก็จะพักภรรยาฉันน่าจะอยู่ที่โรงอาหารด้วย ขอเวลาแป๊บนะ”
เพอร์ซีย์หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงมันมีทรงสี่เหลี่ยมสีดำ แล้วมีเสาแท่งบางอย่างขึ้นมา มันคือเครื่องวิทยุไร้สายเพอร์ซีย์หยิบขึ้นมาแล้วเอามาไว้ตรงที่ปากเพื่อพูด
“แอนนี่! แอนนี่!”
ทางด้านโรงอาหารภรรยาของเพอร์ซีย์แอนนาเบ็ธกำลังทานอาหารอยู่ ตัวเธอก็ได้ยินเสียงสามีของตนกำลังพูดใส่เครื่องวิทยุเธอยกเครื่องวิทยุขึ้นมา
“มีอะไรนะ? เพอร์ซีย์”
“โฟกัสอยู่ที่โรงอาหารไหมตอนนี้?”
“ลูกเหรอ...เอ่อ...” แอนนาเบ็ธมองรอบๆเพื่อมองไปที่บ้านโพไซดอน ก็ไม่เจอ มองจุดไหนก็ไม่เจอ “ไม่เจอนะน่าจะกลับบ้านพักไปแล้วมั้ง”
“งั้นเหรอ?” เพอร์ซีย์ได้รับการยืนยันแบบนั้นเขามองทั้งสองคนอย่างสงสัยก่อนจะคิดบางอย่าง “แม่เขาบอกว่าไม่ได้อยู่ที่โรงอาหารตอนนี้คงกลับบ้านพักไปแล้วน่านะ”
โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นทำเอาเป็กังวลแทนเธอยกกำไลตัวเองขึ้นมาทันที “เหล่าบ้านแจ็กสัน ฉันคีย์นะพวกนายมีใครอยู่บ้านพักแล้วมั้งนะ”
เหล่าบ้านพี่น้องทั้ง 4 คนได้ยินเสียงโพรทาเลียพวกเขาได้ยินคำหนึ่งว่า ฉันคีย์นะ เหมือนบ่งบอกว่าตอนนี้ให้เรียกชื่อนั้นพวกเขาแต่ละคนยกกำไลขึ้นมาทันที
“พี่อยู่โรงอาหารยังไม่ได้กลับนะ” โอราอุสที่กำลังทานอาหารอยู่เต็มปากก็พูดออกไป
“หนูสองคนอยู่กองไฟค่ะกำลังเล่นรอบกองไฟกันอยู่นะ” 2 ใน 3 แฝดกำลังนั่งเล่นอยู่รอบกองไฟอย่างสนุก
“ผมอยู่บ้านพักโพไซดอนนะพี่คีย์มีอะไรเหรอ?”
เมื่อเพอร์ซีย์ได้ยินเสียงลูกชายคนสุดท้องพูดเขาเดินไปหาคีย์แล้วยกกำไลอีกฝ่ายขึ้นมาพูด
“มาร์โค พี่สาวลูกอยู่ไหนกัน! ?”
“คนไหนล่ะครับแต่ถึงถามคนไหนก็ไม่อยู่ที่บ้านนะ มีแค่สมาชิกคนอื่นๆ เท่านั้นล่ะ”
เมื่อได้ยินแบบนั้น ทำเอาเพอร์ซีย์นิ่งไปเลยโพรทาเลียได้ยินแบบนั้น เธอก็สงสัยเลยว่านูอัสหายไปไหนเพอร์ซีย์ไม่พูดอะไรเขารีบวิ่งออกจากสถานพยาบาลไปทันที
“คุณเพอร์ซีย์!!” ฟีนีอุสมองชายที่วิ่งออกไปอย่างรีบร้อน
“นายตามคุณแจ็กสันไป ฟีนีอุส” โพรทาเลียพูดขึ้นมาทันที
“อ๊ะ ได้ นายอยู่นี้นะ คีย์” ฟีนีอุสวิ่งตามคุณเพอร์ซีย์ไปทันที
ฟีนีอุสวิ่งออกไปก็ผ่านลิซ่ากับคาเร็นน่าที่เดินกลับมาพวกเธอเห็นพวกเขาวิ่งไปอย่างรีบร้อน พอเดินมาถึงเตียงโพรทาเลียลิซ่าก็ถามทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
“เอ่อ น้องรักเกิดอะไรขึ้นนะ?”
“มีคนมากระตุกหนวดเสือของข้าเข้าให้!!” โพรทาเลียพูดด้วยน้ำเสียงดูโกรธเคืองทันที
เพอร์ซีย์วิ่งจากสถานพยาบาลแล้วตรงไปถึงจุดที่เขาชอบนัดลูกๆ มาฝึกตอนกลางคืน คือแถวๆ ลานประลองพอเพอร์ซีย์มาถึงก็ถามคนแถวนั้นว่าเห็นลูกสาวเขาไปแต่ละคนบอกไม่เห็นทำให้เพอร์ซีย์ตื่นตระหนกเข้าไปอีก ฟีนีอุสที่เห็นอีกฝ่ายที่กำลังตระหนกเขาก็สงสัยว่าโฟกัสหายไปไหน พวกเขาก็ไม่ได้ถามว่าในจดหมายนัดที่ไหนกันแน่ๆ
“โฟกัส เธออยู่ไหนกัน! ?”
สายลมที่กำลังพัดผ่านร่างหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาในป่าลึกที่อยู่ในค่ายสถานที่ที่กำลังเดินอยู่นั้นไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่านแต่อย่างใดเนื่องจากแถวนี้ไม่ค่อยจะมีใครอยากเดินผ่านถ้าไม่ใช้เส้นที่ควรเดิน นอกจากเวลาแข่งขันชิงธงหรือไปชมดอกไม้ไฟที่หาดดวงตาอันสีเทากำลังจับจ้องมองรอบๆ เพื่อหาผู้เป็พ่อที่นัดเธอเข้ามาในป่านี้แต่ลึกๆ เธอสงสัยนักว่าทำไมนัดมาที่นี้ ไม่ใช่ลานประลองพอเธอมาสักพักเธอเริ่มะโเรียกหา
“พ่อค่ะ!” โฟกัสะโออกไปอีกแต่ไม่ได้ยินเสียงตอบมา“พ่อค่ะ หนูมาแล้วนะ พ่ออยู่ไหนนะคะ?”
สิ้นเสียงของโฟกัส รอบๆ ตัวเธอเสียงก็เงียบไปโฟกัสสะดุ้งมองรอบๆ ตัวเธอทันทีว่าทำไมรอบๆ เธอเสียงถึงหายไปเสียงใบไม้ที่พัดไปมาตามลม เสียงสิ่งๆ ต่างๆ ร้องในป่าหายไป ทำเอาเธอระแวงขึ้นมาแต่แล้วก็มีเงามืดกำลังเดินตรงมาจากด้านหลัง โฟกัสที่กำลังมองซ้ายขวาอยู่นั้นก็มีเสียงที่เธอคุ้นเคยพูดเตือนเธอขึ้นมา
“โฟกัส!! ข้างหลัง!!”
เมื่อเสียงนั้นเตือนเธอ โฟกัสรีบหยิบดาบหันไปข้างหลังพอเธอกำลังจะหันนั้น ก็มีแรงฟาดจากบางอย่างกระแทกตัวเธออย่างจังตัวเธอนั้นลอยกระเด็นไปกระแทกกับพื้นจนมีาแตามร่างกาย เธอค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมา ภายในของเธอรู้สึกกระอักกระอ่วนไปหมด
“อึ้ก!! แค่กๆ”
โฟกัสไอออกมาเป็เืแรงกระแทกเมื่อกี้ทำให้เธอกระอักกระอ่วนและะเืไปทั้งร่างกาย เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา สายตาเบ่งกว้าง เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เธอเห็นร่างสูงใหญ่อันอัปลักษณ์ดวงตาดวงเดียวดวงใหญ่จ้องมองเธอ พร้อมกับอาวุธในมือ มันคือกระบองไม้ขนาดใหญ่ทำเอาเธอตื่นกลัวไม่นึกว่าั์ไซคลอปส์จะมาอยู่ในค่ายได้เธอพยายามลุกขึ้นเพื่อจะหนีจากอสุรกายตนนี้
“โฟกัสหนีเร็วมันจะมาแล้ว!!” เสียงเล็กๆพูดขึ้น น้ำเสียงคล้ายๆ ผู้ชายพูดเตือนโฟกัส ก่อนที่ร่างอันเล็กจิ๋วก็โผล่ออกมาถึง3 ตน
“ฉันกำลังจะวิ่งอยู่น่า อาเดียน!!” โฟกัสหันไปมองร่างจิ๋วที่เตือนเธอให้วิ่งเธอก็เตรียมจะวิ่ง
โฟกัสกำลังจะวิ่งหนีจากั์ไซคลอปส์ตนนี้แต่แล้วมันก็มาดักด้านข้างของเธอเมื่อหางตาเธอมองเธอถึงกับผวาขึ้นมาว่าตนเองต้องโดนแน่ๆ
“โฟกัสระวัง!!” เสียงตัวจิ๋วคนที่สองดังขึ้น
แต่โฟกัสกับป้องกันไม่ทันซะแล้วอีกครั้งเธอก็โดนกระบองฟาดจากด้านหลังอย่างจังๆ ทำให้เธอกระเด็นไปข้างหน้ากระแทกกับต้นไม้ความเ็ปจากการโดนทำร้ายเริ่มทับถมเธอมากขึ้นทำให้เธอไอออกมาออกมาอีกมีทั้งเืและฟันกล้ามหลุดออกมาด้วย เธอเกาะต้นไม้เพื่อพยุงตัวอยู่ั์ตนนั้นก็เดินมาหาเธอพร้อมกับจับคอเสื้อเธอเมื่อเธอรู้สึกถึงแรงที่จับคอเสื้อเธอ ตัวเธอก็ลอยขึ้น แล้วโดนโยนเธอไปอีกทางทันที
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”
ร่างของหญิงสาวกระเด็นลอยไปไกลตัวเธอนั้นกระแทกไปกับพื้น แล้วขาของเธอเหมือนโดนบาดจากบางอย่างที่ทำให้เืไหลเธอกลิ้งจนไปชนกับต้นไม้ใหญ่เข้า โฟกัสถึงกับจุกไปทั้งร่างเธอรู้สึกหนาวไปทั้งร่างกาย แต่รู้สึกแสบแผลที่ถลอกเมื่อเธอจะขยับตัวกับรู้สึกเจ็บที่ขา เมื่อมองลงไปขาของเธอเืกำลังไหลออกมาทำเอาโฟกัสขมวดคิ้วทันที
“แย่ล่ะ!!” โฟกัสฉีกเสื้อของเธอมาพันขาของเธออย่างเร่งรีบเธอพยายามลุกขึ้นมาเพื่อจะหนี
“ดูสภาพแบบนั้นสิ ไม่น่าดูเลยนะ แจ็กสัน”
เสียงหนึ่งพูดขึ้นทำให้โฟกัสหันไปมองว่าเสียงนั้นอยู่ไหนโฟกัสเงยหน้าขึ้นมามองต้นเสียงนั้นอยู่ไหน จนเห็นบนไหล่ของั์ตนนั้นเธอเห็นหญิงสาวผมสีน้ำเงิน แต่เส้นผมอีกฝ่ายกับขยับไปมา เธอมองดีๆ เส้นผมนั้นคืองูทำเอาโฟกัสหลับตาทันที เธอคิดว่าอีกฝ่ายเป็เมดูซ่าทำให้เธอต้องหลับตาเพื่อไม่ให้เธอกลายเป็หินอสุรกายหญิงผมน้ำเงินเห็นอีกฝ่ายหลับตาเธอลงจากไหล่ของั์ตนนั้นแล้วเดินตรงไปหาอีกฝ่าย ก่อนที่จะจับอย่างรุนแรงที่ใบหน้าอีกฝ่าย
“อ๊าก!!” โฟกัสใเมื่อโดนอีกฝ่ายมาจับแก้มของตน
“มองข้าสิไม่มองคนที่จะฆ่าแกแล้วมันเสียมารยาท รู้ไหมล่ะ!?”
“ฉันไม่สน ฉันไม่ฟังปีศาจอย่างแกแน่ๆเมดูซ่า!!”
“โอ้ เ้านึกว่าข้าเป็เมดูซ่าเหรอ?เสียใจนะ ข้าเป็แค่ปีศาจที่เหมือนนางเท่านั้นล่ะ”
“แค่เหมือน!?” โฟกัสได้ยินแบบนั้นแต่ตัวเธอก็ไม่กล้าเปิดตา
อสุรกายหญิงรู้สึกหงุดหงิดก่อนจะจับเปลือกตาอีกฝ่ายเปิดออกมาทันที
“ดูซะ!! ข้าไม่ใช่อย่างที่แกคิดเลยจริงๆงั้นคงถึงเวลาที่ข้าจะฆ่าเ้าจริงๆ” อสุรกายหญิงยกมือสั้นขึ้นมาทันที
“อึ้ก!!” เมื่อโฟกัสเห็นแบบนั้นเธอขมวดคิ้วอย่างโกรธเคือง เธอถุยน้ำลายใส่อีกฝ่ายทันที “นึกว่าฉันจะยอมเหรอ!?ไอ้ปีศาจ ถ้าแกฆ่าฉันพ่อแม่ฉันต้องรู้แน่ๆ ว่าฉันเป็อะไรไป!!”
อสุรกายหญิงสะบัดมือตัวเองออกจากใบหน้าอีกฝ่ายจนโฟกัสกระเด็นไปด้านข้าง อสุรกายหญิงยกมือที่ถือดาบสั้นขึ้นมาเช็ดน้ำลายอีกฝ่ายออกจากแก้มของตนก่อนจะยิ้มออกมา
“โอ้งั้นเหรอ แต่ถ้าฉันทำแบบนี้ก็จบ!!”อสุรกายหญิงเมื่อดีดนิ้วก็มีอีกคนออกมาจากเงามืดของต้นไม้
เมื่อโฟกัสเห็นก็ใเพราะคนที่ออกมานั้นมีใบหน้าและรูปร่างเหมือนเธอหมดทุกอย่าง
“แก!!” โฟกัสรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที“ถึงมีคนปลอมเป็ฉัน พ่อแม่ฉันก็ต้องรู้แน่ๆ!!”
“จริงสิ ถ้ารู้จริงๆ นะเหรอ…ฮ่าๆๆๆๆ” อสุรกายหญิงหัวเราะขึ้นมาทันที“รู้ไหมที่ข้าหัวเราะเพราะอะไร ก็เพราะข้านะหลอกพวกเ้ามานานแล้วไงล่ะ”
อสุรกายหญิงยืนหน้าเข้ามาหาอีกฝ่ายโฟกัสได้ยินถึงกับอึ้งไปเลย
“ไม่จริง พวกเราไม่โดนพวกแกหลอกง่ายๆหรอกนะ!!”
“งั้นเหรอ งั้นข้า นูอัสขอให้พวกเ้าได้พบกับ...” นูอัสจับไปที่สร้อยคอของตนก่อนที่ร่างกายของนางจะกลายเป็อีกร่างที่มีผมดำยาวสลวยดวงตาสีเขียว
สีหน้าของโฟกัสซีดไปเลยเมื่อเห็นอีกฝ่ายกลายเป็พี่สาวของเธอ โพรทาเลีย เธอส่ายหน้าทันที
“ไม่จริง!! แกปลอมเป็พี่สาวฉันแล้วพี่สาวกันอยู่ไหนกัน!!”
“โอ้ก็...อยู่ปราสาทของนายท่านข้าป่านนี้นางคงโดนทรมาน มันก็นานมาถึง 9 ปีแล้วล่ะมั้งไม่สิอีกไม่กี่เดือนก็ครบ 10 ปีแล้วสิ”
“!!” พอได้ยินแบบนั้นโฟกัสถึงกับช็อกไปเลยที่รู้ความจริงว่าคนที่อยู่ข้างๆไม่ใช้พี่สาวจริงๆ ตัวเธอสั่นไปหมด จนนูอัสยิ้มอย่างชอบใจที่ทำให้มนุษย์เ็ปใจ “นี่ฉัน...นี่ฉัน...”
“จะบอกว่าตัวเองโง่สินะ ใช่เธอมันโง่เองนั้นล่ะ ที่โดนพวกข้าหลอก-”
“นี่ฉันยอมทำตามแผนแกแล้วแกจะโดนหลอกง่ายแบบนี้!!” โฟกัสพูดออกไป
เมื่อนูอัสได้ยินคำพูดอีกฝ่ายทำเอาใบหน้าที่ยิ้มอย่างสะใจเมื่อกี้กลายเป็อึ้งกับคำพูดนั้น “นี่แกหรือว่า?”
“ใช่ ฉันพอเดาออกแล้วว่าแกไม่ใช่พี่สาวฉัน ฉันถึง้าให้แกเปิดเผยตัวตนของแกจริงๆ ไงล่ะแกบอกชื่อนูอัสสินะ เสียใจนะนูอัสฉันชนะเกมนี้”
“แก!!” นูอัสโกรธขึ้นมาทันทีเธอรู้สึกเหมือนตัวเองโดนหลอกให้เปิดเผยตัวเอง เธอยกดาบสั้นขึ้นมาทันที “แกตาย!!”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายยกดาบขึ้นมาโฟกัสเห็นก็ทำใจไว้แล้วว่าไม่มีใครมาช่วยเธอแน่ๆ เธอหลับตารอรับชะตากรรมนี้ถึงแม้ตัวเธอไม่อยากตายตรงนี้ก็ตาม น้ำตาของเธอเริ่มไหลลงมา
“ขอโทษนะคะ พี่...”
แต่แล้วก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งมาอย่างไกลก่อนจะพุ่งเข้ามายกขาถีบไปที่ใบหน้าของนูอัสเข้าอยากเต็มๆจนนูอัสกระเด็นไปด้านข้างสุดแรง ส่วนอสุรกายอีกสองตนเห็นเ้านายของตนโดนทำร้ายก็กะจะเตรียมตัวจัดการกับคนที่เข้ามาทำร้ายเ้านาย แต่พวกมันก็โดนคนที่พุ่งเข้ามาจัดการด้วยดาบแค่เล่มเดียว อสุรกายสองตนได้สลายหายไปทันทีนูอัสหันมามองทันทีว่าใครหน้าไหนเข้ามาทำร้ายนางพอนางหันมาเจอใบหน้าของนางเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวด้วยความโกรธ
“นี่แก!!”
แก้มทั้งสองข้างของโฟกัสอาบไปด้วยน้ำตาที่ดีใจที่ได้เห็นคนตรงหน้าของตน“พี่...”
“แก!! กล้าดียังไง!! นูอัส!!” ความโกรธกำลังครอบงำจนเกิดเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นทั่วทั้งร่างกาย “ที่กล้ามาทำร้ายน้องสาวของฉันนะห๊า!!!!!!”
จบตอนที่ 28 โปรดติดตามอ่านตอนที่29 ต่อไป
1K
