หลังจากอัลเบียนขึ้นไปชั้นสอง ทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน
รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น
เยี่ยหลงที่ตื่นแล้วก็อาบน้ำแต่งตัว หลังเสร็จ ก็รีบออกมาที่ประตูมิติ พอมาถึงก็เจอกับฟีนิกซ์ที่มายืนรออยู่ก่อนแล้ว
" มาแล้วหรอ "
" ใข่ครับ "
" แกมาช้ากว่าฉันไปสิบห้านาทีนะ " ฟีนิกซ์เปิดดูเวลาในมือถือก่อนที่จะกล่าว
" เอาล่ะ ถ้าพร้อมแล้ว เราก็ไปกันเถอะ "ฟีนิกซ์หลังกล่าวจบก็กดรหัสที่ประตู จากนั้นจึงค่อยเปิดประตูและเดินเข้าไป
เมื่อเยี่ยหลงเดินเข้าประตูมา เขาก็เจอเข้ากับอุปกรณ์ครัวมากมายอยู่เป็สิ่งแรก หลังจากนั้นดวงตาเขาก็เลื่อนไปเจอกับประตูอยู่บานหนึ่งทางด้านขวามือ ซึ่งฟีนิกซ์ก็เดินเข้าประตูนั้นไป เยี่ยหลงจึงเดินตามเข้าไป
พอเดินเข้ามา สิ่งที่เยี่ยหลงเจอเป็อย่างต่อมาก็คือด้านหลังเคาน์เตอร์กับชายคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้
" ไอ้ฝัด " ฟีนิกซ์พูดเรียกชายที่หันหลังให้
" ไอ้ฝัด " ฟีนิกซ์ขึ้นเสียงดังเพราะชายที่เรียกไม่ตอบรับ
" ไอ้ฝัด " ฟีนิกซ์เสียงดังขึ้นอีก
เมื่อชายที่เรียกไม่หันมา ฟีนิกซ์จึงเดินมาที่ด้านหน้าของชายที่หันหลังให้ ปรากฏว่าชายคนที่ชื่อฝัดกำลังนอนหลับตาอยู่ ส่วนเปลือกตาก็เขียนรูปตาเอาไว้หลอกคนว่ากำลังลืมตาอยู่
" ตาใสแจ๋วเชียวพ่อคุณเอ๊ย " ฟีนิกซ์กล่าวประชด ต่อมาจึงค่อยหยิบฝาถาดคุกกี้ขึ้นมาตีหัวของคนชื่อฝัดดัง
ป๊ง
คนสะดุ้งตื่นพลางเอามือเปล่าเช็ดเคาน์เตอร์
" มึงกำลังทำอะไร "
" โธ่ พี่ มีตาหามีแววไม่ ผมก็กำลังเช็ดเคาน์เตอร์ทำงานอยู่นี่ไง "
" มึงเช็ดเคาน์เตอร์ แล้วมึงใช้อะไรเช็ด "
" ก็มือเปล่าไง หื้อ "
" มึงหลับอีกแล้วหรอไอ้ฝัด "
" ผมขอโทษ "
" กูจะตัดเงินเดือนมึง "
" หื้อ กินแกลบแสบตูดอีกแล้วกู " " แล้วพี่มีอะไรรึเปล่าครับ ถึงมาร้านเช้าขนาดนี้ "
" กูน่ะไม่มีหรอก แต่ไอ้เนี่ยอะมี " ฟีนิกซ์กล่าวพลางชี้นิ้วไปยังเยี่ยหลงที่อยู่ด้านหลังของตน
" แล้วน้องเขาคือใครหรอครับ "
" พนักงานใหม่ "
" หื้อ พี่จะไล่ผมออกหรอครับ "
" เปล่าไม่ได้ไล่ แต่ฉันจะรับพนักงานเพิ่มต่างหากเล่า ฝากฝึกงานให้น้องมันด้วยล่ะไอ้ฝัด แล้วอย่าแอบหลับอีกล่ะ ถ้าแกแอบหลับอีกล่ะก็ กูจะให้มึงไปนอนหลับที่บ้านแบบยาวๆเลย เข้าใจมั้ย "
" รับทราบครับ " ฝัดกล่าวพร้อมกับทำท่าตะเบ๊ะ
" งั้นกูกลับไปร้านรับจ้างสารพัดก่อนนะเยี่ยหลง ทำงานให้ดีๆล่ะ " ฟีนิกซ์กล่าวจบก็เดินจากไปในทันที
" ไอ้น้องชื่อเยี่ยหลงหรอเราอะ " ฝัดกล่าวถาม
" ใช่ครับ "
" มาจากจักรวาลอื่นใช่มั้ยเราอะ ? "
" ใช่ครับ พี่รู้ได้ไงครับเนี่ย "
" ก็แต่งตัวแปลกคนซะขนาดนี้ แล้วอีกอย่างถ้าให้พี่เดาเอ็งน่าจะมาจากทางด้านหลังร้านกับพี่ฟีนิกซ์ ถ้าเป็อย่างที่คิดก็คงมีตัวเลือกให้คิดได้ไม่มากนักหรอก "
" เอาล่ะเดี๋ยวพี่จะไปหาชุดพนักงานให้ใส่ก่อน ไม่รู้จะใส่ได้รึเปล่า " ฝัดกล่าวพลางเดินไปที่หลังร้านเพื่อหาชุดให้เยี่ยหลงใส่
เมื่อหาเจอแล้ว ฝัดจึงเรียกเยี่ยหลงมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องน้ำหลังร้านในทันที
" เป็ไงใส่ได้มั้ย " ฝัดกล่าวถามเยี่ยหลงที่เดินออกมาจากหลังร้านหลังเปลี่ยนชุดเสร็จ
" พอดีเลยครับ " เยี่ยหลงที่เปลี่ยนชุดเป็เสื้อขาวกางเกงดำแล้วกล่าวตอบกลับฝัด
กริ้ง กริ้ง กริ้ง เสียงกระดิ่งติดประตูหน้าร้านดังขึ้นเป็สัญญาณว่ามีคนเปิดประตูเข้ามา
" ร้านนั่งเล่นยินดีต้อนรับครับ " ฝัดกล่าวต้อนรับลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้าน
" ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีครับ " ฝัดถาม
" เอาเป็เค้กช็อกโกแลต สองชิ้น กับ กาแฟลาเต้เย็นหวานน้อยแก้วหนึ่งค่ะ "
" ไอ้เยี่ยหลงงานแรกของเอ็งมาแหละ เค้กช็อกโกแลตสองชิ้นกับกาแฟหนึ่งแก้ว ไปรีบทำเลย "
" ครับ ครับ "
หลังจากเยี่ยหลงตอบรับเสร็จ เขาก็รีบไปหยิบเค้กช็อกโกแลตจากตู้โชว์เค้กมาใส่กล่องให้แก่ลูกค้า และต่อมาจึงไปชงกาแฟลาเต้เย็นหวานน้อยให้กับลูกค้า
" ทั้งหมดกี่บาทหรอพี่ฝัด "เยี่ยหลงกล่าวถาม
" เค้กสองชิ้น ราคารวมกัน หนึ่งร้อยบาท ส่วนกาแฟลาเต้เย็นหวานน้อยหนึ่งแก้วราคา สามสิบห้าบาท ครับ " ฝัดบอกราคาแก่ลูกค้าและถือเป็การบอกราคาสินค้ากับเยี่ยหลงไปในตัว
" อะนี่ค่ะ ร้อยสามสิบห้าบาท " ลูกค้ากล่าว
เยี่ยหลงรับเงินมาและจึงกล่าวต่อไปว่า " ขอบคุณที่มาอุดหนุน ทานให้อร่อยนะครับ "
หลังจากลูกค้าออกไปจากร้าน ฝัดจึงเริ่มกล่าวถามคำถามที่สงสัยแก่เยี่ยหลง " นี่ เยี่ยหลง ไม่นึกเลยว่าคนต่างจักรวาลอย่างเอ็งจะชงกาแฟเป็ด้วย "
" อันที่จริง ถ้าผมไม่ได้ความทรงจำของคุณฟีนิกซ์มา ผมก็คงชงไม่เป็หรอกครับ โชคยังดีที่ในความทรงจำของคุณฟีนิกซ์มีเื่ชงกาแฟอยู่ด้วย ผมเลยทำได้ยังไงล่ะครับ "
" อ๋อ เื่มันเป็อย่างงี้นี่เอง ถ้างั้นพี่ฝัดคนนี้คงไม่ต้องสอนงานอะไรเอ็งให้มากความแล้วสินะ โชคดีจริงจะได้ไม่ต้องเหนื่อยกูแหละ "
" เออ เดี๋ยวพี่ต้องไปส่งเค้กบ้านตาจวน เอ็งไปกับพี่นะ เดี๋ยวพี่จะพาไปสำรวจเส้นทางในหมู่บ้านว่ามีทางไหนบ้างบ้านใครบ้าง ครั้งหน้าเอ็งจะได้ปั่นจักรยานไปคนเดียวถูก "
" ได้ครับ "
" ถ้าได้ งั้นไปกันเลย " ฝัดกล่าวจบ คนจึงค่อยเดินออกมาหน้าร้านพร้อมกับเยี่ยหลง ก่อนจะไปคนก็หันหลังกลับมาล็อกประตูร้าน ก่อนที่จะพาเยี่ยหลงซ้อนจักรยานเพื่อไปส่งเค้กและสำรวจเส้นทาง
ไม่ช้าไม่นานใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงฝัดกับเยี่ยหลงก็ส่งเค้กและสำรวจเส้นทางกันเสร็จ
เมื่อเสร็จทั้งเยี่ยหลงและฝัดก็ต่างพากันแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ของตน ตามที่ได้แบ่งแยกหน้าที่กันไว้
พอถึง่หัวค่ำก็เป็เวลาที่ร้านคาเฟ่ที่เยี่ยหลงทำงานอยู่ได้เวลาปิดทำการ เมื่อปิดทำการ ฟีนิกซ์ก็มารับเยี่ยหลงกลับไปยังร้านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัดในทันที
ห้าสี่สองเก้าแปดเจ็ด ฟีนิกซ์กดรหัสที่ประตูก่อนที่จะเปิดประตูและเข้าไปพร้อมกับเยี่ยหลง
" งั้นผมขอตัวไปฝึกฝนใช้ิญญายุทธ์ที่มหาพงไพรร้อยอสูรก่อนนะครับ ก่อนที่จะไปนอน "
" ตามสบายเลย "
หลังฟีนิกซ์กล่าวจบ เยี่ยหลงก็กดปุ่มที่อยู่ทางกำแพงด้านซ้ายมือของตนเพื่อที่จะลงไปยังมหาพงไพรร้อยอสูร พอลงมาได้ เยี่ยหลงก็เริ่มที่จะฝึกฝนิญญายุทธ์ในทันที
โดยเริ่มจากใช้ิญญายุทธ์ที่หนึ่ง ิญญายุทธ์หมึกั์สายวงน้ำเงิน เปลี่ยนร่างเป็ครึ่งคนครึ่งหมึก จากนั้นจึงใช้หนวดหมึกมันมาพันรัดต้นไม้เอาไว้ ต่อมาจึงใช้อัญมณีที่สอง ิญญายุทธ์อสรพิษเขี้ยวดาบสายฟ้าโดยเปลี่ยนร่างครึ่งคนครึ่งงู โดยท่อนร่างเป็งู จากนั้นจึงใช้ทักษะการกอดรัดของอสรพิษเขี้ยวดาบสายฟ้าเข้ามาเสริมการรัดของหนวดหมึกให้ทรงพลังยิ่งขึ้นเป็การผสานพลังโจมตี
ด้วยเหตุที่อัญมณีสีม่วงนั้นมีพลังสถิตคือเพิ่มพละกำลังทางกายอยู่แล้ว มันจึงทำให้การกอดรัดของหนวดหมึกั์ของเยี่ยหลง ทรงพลังกว่าิญญายุทธ์หนวดหมึกั์ทั่วไปอยู่ขั้นหนึ่ง
และด้วยอำนาจฤทธิ์ทักษะการกอดรัดของอสรพิษเขี้ยวดาบสายฟ้าเข้าเสริมแกร่ง มันจึงทำให้จากหนวดหมึกั์เสริมแกร่งธรรมดา กลายเป็หนวดหมึกั์เสริมแกร่งแบบพิเศษ
ผ่าง เสียงไม้ถูกบีบรัดจนแตกหักดัง
" ลูกบอลไฟ " เยี่ยหลงใช้เวทมนต์ไฟในการเผาไหม้ไม้ที่แตกหักจนไหม้เกรียม หลังจากนั้นจึงค่อยใช้เวทมนต์น้ำในการดับไฟ " ลูกบอลน้ำ "
เยี่ยหลงใช้วิธีฝึกอย่างงี้วนซ้ำไปซ้ำมาหลายต่อหลายครั้งอย่างต่อเนื่อง พออัญมณีหมดเวลา เยี่ยหลงก็หยุดพักฝึกเพื่อใช้เวลานั้นในการพักฟื้นพลังิญญา จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาประมาณชั่วโมงครึ่ง
เยี่ยหลงก็หยุดฝึกและเตรียมตัวจะกลับขึ้นไปนอน ทว่าก่อนที่จะได้ขึ้นไปนอน เยี่ยหลงก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในตัว
' ความรู้สึกแบบนี้มัน หรือว่า เรากำลังจะบรรลุเลื่อนขั้น ' พอเยี่ยหลงคิดได้ดังนั้น เขาจึงเริ่มโคจรพลังิญญาภายในตัว ใช้เวลาประมาณสิบห้านาที เยี่ยหลงก็บรรลุขั้นต่อไป เป็ผู้ปลุกิญญาขั้นสอง อย่างเต็มตัว
พอบรรลุเสร็จ เยี่ยหลงจึงค่อยกลับขึ้นไปนอน
เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาหกโมงเช้าตรง
เยี่ยหลงที่ตื่นแล้ว เขาก็เริ่มที่จะอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันเป็อย่างแรก ต่อมาจึงแต่งตัวใส่ชุดพนักงานร้านคาเฟ่ จากนั้นจึงค่อยเดินออกมาจากห้องและมุ่งไปยังประตูมิติ
เมื่อเข้าประตูมิติมา เยี่ยหลงก็มาโผล่ที่หลังร้านที่เดิม เขาเดินเข้าไปเปิดไฟ หลังจากนั้นจึงค่อยเดินเข้าไปเช็คอุปกรณ์เครื่องครัวและวัตถุดิบ เครื่องปรุงอาหารต่างๆ เมื่อเช็คแล้วว่าไม่มีอะไรเสียหายหรือหมด เขาจึงไม่จดอะไรและเดินเข้าตัวร้านไป
หลังจากเข้ามายังตัวร้าน คนก็มุ่งเข้าไปเปิดไฟร้านเป็สิ่งแรก ต่อมาจึงนำผ้ามาเช็ดโต๊ะและเคาน์เตอร์เป็อย่างต่อมา
กริ้ง กริ้ง กริ้ง เสียงกระดิ่งติดประตูหน้าร้านดัง เป็ฝัดที่เดินเข้ามาพร้อมกับข้าวของพะรุงพะรัง
" อ้าว ว่าไงเยี่ยหลง มาเป็คนแรกเลยนะเราอะ "
" พอดีผมนอนตื่นเร็วน่ะครับพี่ ผมเลยกะจะเข้ามาเตรียมความพร้อมของร้านก่อนที่จะเปิดน่ะครับ "
" อ๋อ เื่มันเป็อย่างงี้นี่เอง งั้นเอ็งมาช่วยพี่ยกข้าวของวัตถุดิบพวกนี้ไปทีสิไปเก็บยังตู้เย็นหลังร้านนะ "
" ได้ครับพี่ " หลังเยี่ยหลงตอบรับ คนก็เดินเข้าไปหยิบของข้าววัตถุดิบมาไว้กับตน จากนั้นจึงนำมันไปเก็บยังตู้เย็นหลังร้านในทันที
พอเสร็จ คนจึงเดินกลับเข้ามายังตัวร้านและไปยืนประจำการยังเคาน์เตอร์
" วันนี้วันที่ ยี่สิบแปด สิงหาคม แล้วนะเว้ย ใกล้สิ้นเดือนเงินเดือนออกแล้วนะ เยี่ยหลง "
" ผมเพิ่งมาทำงานได้สองวันเองนะครับ เงินเดือนจะออกได้ยังไง ? "
" ก็ที่นี่เขาใช้ระบบแบบนี้ คือนับวันสุดท้ายของเดือนเป็วันจ่ายเงินเดือน โดยจ่ายเงินนับตามรายวันที่มาทำงาน วันละหกร้อยบาท ถ้าวันไหนไม่มาทำงานก็หักเงิน ก็แค่นั้น "
" ถ้าเป็อย่างที่พี่บอก งั้นเงินเดือนที่ผมจะได้ก็คือสามพันบาทใช่ไหมครับพี่ "
" ใช่แล้วน้องเอ๋ย "
หลังจากที่เยี่ยหลงและฝัดพูดคุยกันเสร็จ คนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ของตน จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงวัน
" เยี่ยหลง เที่ยงแล้วกินอะไรดี เดี๋ยวพี่จะไปส่งเค้กจะได้ซื้อมาฝากเลยทีเดียว "
" งั้นผมเอา ผัดกระเพราหมูกรอบ ก็แล้วกันครับ "
" โอเค ตามนั้น " พอฝัดกล่าวจบ ฝัดก็เดินออกไปในทันที
พอฝัดจากไปได้ไม่นาน ฟีนิกซ์ก็เดินเข้ามายังร้านที่เยี่ยหลงอยู่
" อ้าวเยี่ยหลง อยู่คนเดียวหรอ แล้วไอ้ฝัดไปไหนล่ะ "
" อ๋อ พี่ฝัดไปส่งเค้กน่ะครับ คุณฟีนิกซ์มีอะไรรึเปล่าครับถึงเข้ามายังร้าน "
" ไม่มีอะไร แค่จะเข้ามาตรวจดูร้านเฉยๆ " " แล้วนี่กินอะไรรึยัง "
" ยังเลยครับ ผมรอพี่ฝัดกำลังไปซื้อข้าวให้กินอยู่ "
" อ๋องั้นหรอ งั้นฉันไม่มีอะไรละ ฉันไปล่ะ "
" เดี๋ยวก่อนครับ คุณฟีนิกซ์ อย่าเพิ่งไปครับ คือผมมีเื่อยากให้ช่วยน่ะครับ "
" ช่วย ? เื่ไรวะ "
" พอผมเลิกงานแล้ว คุณฟีนิกซ์ช่วยฝึกให้ผมหน่อยได้ไหมครับ พอดีผมอยากได้คำแนะนำ "
" ได้ดิไม่มีปัญหา ว่าแต่จะให้กูฝึกอะไรให้วะ "
" อ้าว นึกว่ารู้แล้ว ก็ฝึกพวกพลังพื้นฐานทั่วๆไปน่ะครับ "
" อ๋อ ถ้าอย่างงั้นก็ได้ "
" แล้วคุณฟีนิกซ์มาตรวจร้านผลเป็ไงบ้างครับ " เยี่ยหลงกล่าวถาม
" ก็ดูปกติดี ไม่มีอะไร "
" แล้วคุณฟีนิกซ์มีอะไรอีกรึเปล่าครับ "
" ไม่มีอะไรละ งั้นฉันไปก่อนนะมีงานที่ต้องจัดหาสินค้าให้ลูกค้าที่ร้านรับจ้างสารพัด "
หลังฟีนิกซ์จากไปได้ประมาณสิบห้านาที ฝัดก็กลับเข้ามายังร้านพร้อมกับข้าวกล่อง
" มาเยี่ยหลง มากินข้าวเที่ยงกัน " ฝัดกล่าวเรียกพลางเดินมาที่โต๊ะกลางร้านและวางข้าวกล่องลงบนโต๊ะจากนั้นจึงค่อยนั่งลงตรงเก้าอี้
เมื่อฝัดนั่งลงแล้ว เยี่ยหลงก็เดินเข้ามานั่งลงตามที่เก้าอี้อีกตัว หลังจากนั้นจึงค่อยนั่งพักกินข้าวเที่ยงกัน พอกินเสร็จ คนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ของตน
จนเวลาล่วงเลยมาถึงหัวค่ำ ซึ่งได้เวลาปิดร้านนั่งเล่น พอดี พอร้านปิด เยี่ยหลงก็มุ่งไปที่มหาพงไพรร้อยอสูรในทันที เมื่อมาถึงเยี่ยหลงก็เจอกับฟีนิกซ์ที่มารออยู่ก่อนแล้ว
" ดีนะที่มึงไม่มาสาย ถ้ามาสายล่ะก็ กูไม่รอจริงๆด้วย " ฟีนิกซ์กล่าวขู่เยี่ยหลง
" ขอบคุณมากครับ ที่มาช่วยผมฝึก " " ว่าแต่เรามาเริ่มฝึกกันเลยไหมครับ "
" เอาดิ เอาเลย "
เยี่ยหลงไม่พูดพร่ำทำเพลงต่อ เปิดอัญมณีหมึกั์สายวงน้ำเงิน ร่างครึ่งคนครึ่งหมึกและเปิดอัญมณีิญญายุทธ์อสรพิษเขี้ยวดาบสายฟ้า ร่างครึ่งคนครึ่งงู จัดโชว์คอมโบหนวดหมึกั์ผสานแรงรัดของอสรพิษเขี้ยวดาบสายฟ้าใส่ต้นไม้ให้กับฟีนิกซ์ดู
" เป็คอมโบที่ดีหนิ ไม่มีที่ติเลย " " ว่าแต่มีแค่นี้หรอ ? "
" ยังมีอีกคอมโบหนึ่งครับ "
" มีก็รีบโชว์มา "
เยี่ยหลงไม่พล่ามต่อ พุ่งตัวเข้าโจมตีฟีนิกซ์ด้วยความเร็วที่ไม่ใช้อัตลักษณ์ของิญญายุทธ์อสรพิษเขี้ยวดาบสายฟ้า คนใช้ทักษะบททดสอบแห่งจิติญญา ดึงร่างิญญาที่สร้างมาจากร่างของฟีนิกซ์ออกมา หลังจากนั้นจึงเรียกหนวดหมึกั์จากพื้นดินด้วยทักษะิญญา หนวดหมึกั์ฟาดพสุธา จากนั้นจึงใช้มันมารุมตีร่างิญญาของฟีนิกซ์
เมื่อหนวดหมึกั์ฟาดลงบนร่างิญญาของฟีนิกซ์ความเสียหายที่ร่างิญญาได้รับ ก็ส่งผลมายังร่างจริงของฟีนิกซ์ด้วยเช่นกัน
ทันทีที่ความเสียหายแล่นเข้ามายังร่างของฟีนิกซ์ ฟีนิกซ์ที่อยู่ในระดับที่สูงกว่าค่าพลังของเยี่ยหลงมากถึงมาก ก็รู้สึกแค่เหมือนคนมานวดเบาๆเพียงเท่านั้น
ฟีนิกซ์ใช้มันตราในการลบล้างทักษะิญญาของเยี่ยหลง ก่อนจะกล่าวบอกไปว่า " เป็คอมโบที่ดี แต่ถ้าจะให้ฉันติล่ะก็ มันมีจุดอ่อนอยู่ตรงที่แกต้องเข้ามาััร่างของศัตรูให้ได้ก่อน ถึงจะดึงร่างิญญาของศัตรูออกมาฟาดฟันได้ ถ้าแกอุดจุดอ่อนตรงนี้ไปได้ มันจะเป็คอมโบที่ดีมากคอมโบหนึ่งเลยทีเดียว "
เมื่อเยี่ยหลงได้รับคำแนะนำดังนั้น เขาจึงคิดอะไรได้บางอย่าง " งั้นผมขอลองดูอีกทีครับ "
ทันทีที่เยี่ยหลงกล่าวจบ เยี่ยหลงก็เริ่มใช้อัตลักษณ์ที่ท่อนร่างเป็อสรพิษเขี้ยวดาบสายฟ้าที่สามารถเคลื่อนกายดุจสายฟ้าได้ออก
เคลื่อนที่เข้าหาฟีนิกซ์เพื่อเปิดใช้ทักษะิญญา บททดสอบแห่งจิติญญา
ฟีนิกซ์ที่เห็นดังนั้นก็ไม่หลบ คนก็ยืนนิ่งอยู่เฉยๆรับการโจมตีของเยี่ยหลง
" บททดสอบแห่งจิติญญา " เยี่ยหลงดึงร่างิญญาของฟีนิกซ์ที่ยืนอยู่นิ่งๆออกมา
" หนวดหมึกั์ฟาดพสุธา " เยี่ยหลงเรียกหนวดหมึกั์ออกมาจากพื้นดิน เพื่อฟาดตีร่างิญญาของฟีนิกซ์
ตู้ม ตู้ม ตู้ม เสียงหนวดหมึกั์ฟาดตีร่างิญญาดังสนั่น
" เป็การอุดจุดอ่อนที่ดีหนิ ใช้ความเร็วจากอัตลักษณ์ของิญญายุทธ์อสรพิษเขี้ยวดาบสายฟ้าในการเคลื่อนที่ เพื่อที่จะเคลื่อนที่เข้าหาร่างของศัตรูได้อย่างรวดเร็ว เพื่อเปิดใช้ทักษะิญญา แต่จะดีกว่านี้ถ้าใช้เวทมนต์เสริมความเร็วเพิ่มเข้าไปด้วย " ฟีนิกซ์กล่าวให้คำแนะนำแก่เยี่ยหลง
" แล้วผมจะใช้เวทมนต์อะไรดีล่ะครับคุณฟีนิกซ์ ? "
" ลองเวทแอคเซลดู "
" เวทแอคเซลหรอครับ ? "
" เป็การใช้แมนน่ามาสถิตที่ขาทั้งสองข้างเหมือนเวทเพิ่มความเร็วอื่นๆ แต่แค่ร่ายมนตร์ด้วยคำว่า แอคเซล แค่นั้นแหละ " " เอาล่ะลองทำดู "
หลังจากที่ฟีนิกซ์กล่าวเสร็จ เยี่ยหลงก็ทำตามที่ฟีนิกซ์บอก ด้วยการโคจรแมนน่ามาที่ขาทั้งสองข้าง จากนั้นจึงจิตนาการถึงภาพที่ร่างกายเคลื่อนไหวด้วยความเร็ว ต่อมาจึงร่ายมนตร์ออกไปว่า " แอคเซล "
ทันทีที่เยี่ยหลงร่ายมนตร์จบ คนที่ยังคงอยู่ในร่างครึ่งคนครึ่งงูผสมครึ่งหมึก เมื่อเสริมด้วยเวทมนต์เพิ่มความเร็วแล้ว คนก็เริ่มเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วเข้าโจมตีเข้าหาฟีนิกซ์ แต่ครั้งนี้แทนที่ฟีนิกซ์จะอยู่นิ่งๆ เขากลับเคลื่อนกายหลบการจู่โจมของเยี่ยหลงด้วยมันตราสังเกตการณ์
ทำให้เยี่ยหลงโจมตีไปเท่าไหร่ ก็ไม่อาจโดนตัวของฟีนิกซ์ไปได้ ยิ่งโจมตียิ่งเหมือนไล่จับควัน
ฟีนิกซ์หลบทุกการโจมตีของเยี่ยหลง พลางกล่าวขึ้นขณะโยกตัวหลบว่า " เป็คอมโบที่ดีหนิ หากเจอกับคนที่พลังไม่ห่างกันมากนัก ถือว่าเป็คอมโบที่น่ากลัวเลยทีเดียว "
" คุณฟีนิกซ์อย่าหลบสิครับ ผมจะได้ใช้ทักษะบททดสอบแห่งจิติญญาใส่คุณได้อย่างง่ายๆ "
" จะบ้าเหรอ ศัตรูที่ไหนจะยืนนิ่งๆให้เราโจมตีกันเล่า "
" ถ้างั้นต้องเจออย่างงี้ " เยี่ยหลงใช้ทักษะ " หนวดหมึกั์ฟาดพสุธา " ออกมา เรียกหนวดหมึกั์ออกมาจากพื้นดิน เพื่อจำกัดพื้นที่ในการเคลื่อนที่ของฟีนิกซ์ ส่วนหนวดหมึกั์ที่งอกออกมาจากทางด้านหลังบริเวณเอว เยี่ยหลงก็ใช้มันเป็มือเพิ่มเติมในการคว้าจับร่างของฟีนิกซ์
" อยากจะจับตัวฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ " ฟีนิกซ์กล่าว " งั้นก็ได้ งั้นฉันจะยืนอยู่นิ่งๆให้แกจับก็แล้วกัน " หลังคนกล่าวจบ คนก็หยุดโยกตัวหลบไปมา หันกลับมายืนอยู่นิ่งๆให้เยี่ยหลงจับโจมตีใส่
ทันทีที่เยี่ยหลงแตะตัวฟีนิกซ์ได้ เขาก็เปิดใช้ทักษะบททดสอบแห่งจิติญญาใส่ฟีนิกซ์ในทันที
แต่ทว่าแทนที่ฟีนิกซ์จะยืนนิ่งๆเฉยๆรับการโจมตีของเยี่ยหลงเพียงอย่างเดียว คนกลับใช้มันตราในการสลายทักษะิญญาของเยี่ยหลงในทันทีที่มันเปิดใช้
งาน
จากนั้นคนจึงโจมตีสวนกลับไปส่งๆด้วยดาบด้วยท่ามันตรา"เทวะรังสรรค์"ใส่เยี่ยหลง จนคลื่นพลังเฉียดใบหน้าของเยี่ยหลงไปเพียงนิดเดียว
' เกือบไป!! ถ้าตะกี้คุณฟีนิกซ์ตั้งใจจะโจมตีเราจริงๆแล้วล่ะก็ เราคงตายไปแล้ว ' เยี่ยหลงตะลึงงันกับการโจมตีของฟีนิกซ์
" ฮ่า ฮา ฮา เยี่ยหลง เรามาใช้มันตราต่อสู้กันเถอะ สนุกกว่าเยอะเลยว่ามั้ย ฮ่า ฮา ฮา " ฟีนิกซ์กล่าวพลางหัวเราะ
ฟีนิกซ์ตั้งท่าจะโจมตีต่อ เยี่ยหลงที่เห็นดังนั้นจึงตั้งใจจะวิ่งหนีและพลางกล่าวขึ้นว่า " เดี๋ยวก่อนสิครับ คือผมยังใช้มันตราไม่เป็เลยนะครับ คุณฟีนิกซ์ "
" ไม่เป็ ก็ต้องเป็แล้วล่ะ เตรียมรับการโจมตีต่อได้แล้วไอ้หนู " ฟีนิกซ์กล่าวเสร็จ คนจึงใช้ดาบฟาดฟันซัด
คลิ่นมันตรา"เทวะรังสรรค์"ใส่เยี่ยหลงอย่างต่อเนื่อง
เยี่ยหลงที่รู้ว่าหลบยังไงก็ไม่พ้น จึงหันกลับมาตั้งรับการโจมตีของฟีนิกซ์แทน ด้วยหนวดหมึกั์ที่เรียกออกมาจากพื้นดินสร้างซ้อนกันเป็กำแพง
ทันทีที่คลื่นมันตราเข้าปะทะกับหนวดหมึกั์ มันก็ทะลุทะลวงหนวดหมึกั์ไปอย่างง่ายดาย
' ไม่ทันแล้ว!! หลบไม่ทันแน่ๆ!! '
ทันทีที่เยี่ยหลงคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแล้วแน่ๆ ทันใดนั้นจู่ๆก็มีแผ่นหลังชายคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาบังอยู่เบื้องหน้าของเยี่ยหลงพร้อมกับชักนำดาบออกมาจากฝักและฟาดฟันคลื่นมันตราเข้าปะทะกันกับคลื่นมันตราของฟีนิกซ์
ทันทีที่คลื่นมันตราทั้งสองปะทะกัน เมฆก็พลันแยกออก ผืนแผ่นดินก็พลันสั่นไหวะเิแตกกระจาย คลื่นน้ำทะเลั์ก็ก่อเกิดขึ้นในมหาสมุทรในมหาพงไพรร้อยอสูรโดยที่เยี่ยหลงไม่เห็น
เยี่ยหลงที่อยู่ท่ามกลางเหตุการณ์เ่าั้ ก็รู้สึกว่าตนอยู่ท่ามกลางภัยพิบัติ หรือ ท่ามกลางเหล่าเทวะรังสรรค์หลังการทำลายก็มิปาน
เยี่ยหลงที่ยังคงตะลึงอยู่นั้น ก็กล่าวเรียกทักคนที่มาช่วยตนเอาไว้ว่า " คุณอัลเบียน "
หลังเยี่ยหลงกล่าวทักเสร็จ คลื่นพลังที่ปะทะกันก็สลายไปพร้อมกับดาบที่อัลเบียนใช้รับคลื่นพลังของฟีนิกซ์
" เกือบได้นอนยาวแล้วมั้ยล่ะเยี่ยหลง ดีนะที่ผมพกดาบธรรมดาๆมาด้วยหนึ่งเล่ม ไม่งั้นไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเละขนาดไหน " อัลเบียนกล่าวบอก
" อัลเบียนนายมาขวางฉันไว้ทำไม ฉันกำลังฝึกมันตราให้ไอ้หนูนี่อยู่นะ " ฟีนิกซ์กล่าวถามอัลเบียน
' นี่ฝึกหรอครับ ผมนึกว่าจะมาฆ่ายังไงยังงั้น ' เยี่ยหลงคิด
" ผมเข้าใจครับว่าฝึก แต่ถ้าตะกี้ผมมารับไว้ไม่ทันล่ะก็ เยี่ยหลงที่โดนท่านั้นของกระตั้วน้อยไป คงได้นอนพักสลบยาวไปหลายเดือนเป็แน่ "
" แล้วจะให้ฉันทำยังไง ? ก็วิธีฝึกแบบนี้มันเร็วกว่านี่นา ให้เ้าตัวได้รับรู้ถึงมันตราโดยตรงน่ะ "
" ผมทราบดีครับว่าวิธีมันเร็ว แต่มันจะดีกว่านี้ถ้ากระตั้วน้อยใช้มันตราให้มันเบาลงกว่านี้ไปหลายๆขั้นเลยทีเดียวยิ่งดี "
" นี่ฉันเล่นแรงเกินไปหรอวะเยี่ยหลง " ฟีนิกซ์กล่าวถาม
" อย่าเรียกว่าแรงครับ ให้เรียกว่า อภิมหาแรงจะดีกว่า " เยี่ยหลงตอบกลับ
" งั้นหรอ ถ้างั้นวันนี้ก็พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกันนะ ไว้ครั้งหน้าฉันจะลงมือให้เบากว่านี้ ฉันไปล่ะ " ฟีนิกซ์กล่าวจบคนก็เดินขึ้นบันไดกลับขึ้นไปยังร้านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัดพร้อมกับอัลเบียน
แต่ก่อนที่เยี่ยหลงจะตามขึ้นไปนั้น คนก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในร่างกาย
' นี่เรากำลังจะบรรลุเลื่อนขั้น ' เมื่อเยี่ยหลงรู้ดังนั้น คนจึงนั่งสมาธิโคจรพลัง ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงครึ่ง เยี่ยหลงก็บรรลุขั้นต่อไป เป็ผู้ปลุกิญญาขั้นสาม และทะลุทะลวงต่อๆไป จนไปถึง ผู้ปลุกิญญาขั้นเก้า ซึ่งเป็ขั้นสุดท้ายของระดับผู้ปลุกิญญา พอบรรลุเสร็จ คนจึงค่อยกลับขึ้นไปนอน
714
