ย้อนกาลมาสานวาสนารักกับท่านอ๋อง 苏王妃

ตอนที่จูเกาเซวียนกลับมาถึงจวน ก็เกือบจะเลยเวลาอาหารเย็นแล้ว หลี่เหวินหมิงกลับยืนรอเขาอยู่ที่ห้องหนังสือ ชายหนุ่มลังเลเล็กน้อยเพราะใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว แต่พอนึกถึงเมื่อเช้ายามที่ซูอันหนิงพูดเหมือนอยากจะไล่เขาออกจากเรือนชั้นใน ความคิดที่จะกลับไปทานอาหารเย็นร่วมกับนางจึงจางลง

หากไปตอนนี้แล้วนางถือโอกาสไล่เขาออกมา จะไม่แย่เอาหรือ เขาไม่มีวันแยกเรือนกับนางอีกแล้ว

“จางเจี้ยนไปบอกหวางเฟยว่าข้าติดงาน ให้นางเสวยแล้วเข้านอนได้เลย”

“ขอรับ” จางเจี้ยนโค้งกายแล้วถอยออกไป

จูเกาเซวียนเดินนำหลี่เหวินหมิงเข้าไปในห้องหนังสือ พอนั่งลงแล้วจึงได้เงยหน้าขึ้นมาถาม

“สืบได้อะไรมาบ้าง”

“เรียนหวางเย่ กระหม่อมสืบไปถึงสถานที่หนึ่งก็คือร้านยาที่หวางเย่ค้นพบ นับตั้งแต่เด็กจัดยาของร้านลาออก พวกมันก็เลิกไปร้านขายยา แต่เปลี่ยนไปศาลเจ้าที่อยู่ทางทิศใต้ของเมืองแทน

ที่นั่นมีนักพรตเต๋าอยู่สามคน คนหนึ่งเพิ่งออกเดินทางท่องเที่ยวจึงได้รีบตามไป อาศัยช่วงที่เขาเข้าพักโรงเตี้ยมระหว่างทาง แอบเข้าไปตรวจสัมภาระ คัดลอกเอกสารที่ติดกายเขามาได้พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เหวินหมิง ส่งกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา

จูเกาเซวียนรับมาเปิดอ่าน ข้อความในกระดาษทำให้คิ้วกระบี่ยิ่งกดลึก

“งิ้วเรื่องแรก...จบไม่ดี!”

กระดาษในมือของเขาสั่นเบาๆ จูเกาเซวียนขบกรามแน่น

งิ้วหรือ...

เรื่องร้ายที่เกิดในครอบครัวของเขา คืองิ้วเรื่องหนึ่งเช่นนั้นหรอกหรือ

“มีใครสะกดรอยตามนักพรตผู้นั้นไปหรือยัง”

“กระหม่อมให้เสี่ยวซานสะกดรอยตามต่อไปพ่ะย่ะค่ะ”

ฮั่นอ๋องสูดหายใจยาว ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ แววตาครุ่นคิด “เหตุใดจึงต้องส่งข่าวออกนอกเมืองเป่ยจิง”

หลี่เหวินหมิงมีสีหน้าครุ่นคิด ครู่หนึ่งจึงออกความเห็นว่า “เป็นไปได้หรือไม่ ว่าข่าวจะถูกส่งไปยังหนานกิง ขุนนางฝ่ายบุ๋นที่นั่นสนับสนุนองค์รัชทายาท”

จูเกาเซวียนส่ายหน้า “ยามนี้เสด็จพี่อยู่ที่เป่ยจิง การส่งข่าวที่เขารู้อยู่แล้วไปหนานกิงมันเกินความจำเป็น”

“หรือพวกเขาจะไหวตัวทัน” เหอไห่เอ่ยขึ้นช้าๆ

“จึงได้ใช้วิธีนี้เบี่ยงเบนความสนใจ สายลับผู้หนึ่งกลับยอมให้คนคัดลอกข้อความบนสารลับมาง่ายๆ”

จูเกาเซวียนหรี่ตา ปลายนิ้วหมุนแหวนเร็วขึ้นกว่าเดิม

องค์รัชทายาทระมัดระวังตัวมาตลอด ยามนี้ยังได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว จะกล้าเอาตัวลงมาเปื้อนน้ำโคลน เล่นสกปรกกลั่นแกล้งเขาด้วยหรือ

“ตามดูศาลเจ้าแห่งนั้นต่อไป จนกว่าจะพบเบาะแสอื่นอีก”

หลี่เหวินหมิงประสานมือ “ข้าน้อยรับบัญชา”

หลี่เหวินหมิงออกไปแล้วเกาเฉินผิงก็เดินเข้ามา เขาเลิกคิ้วมองฮั่นอ๋องที่เอนหลังกับพนักเก้าอี้ หลับตาใช้ปลายนิ้วกุมขมับแน่น

บัณฑิตหนุ่มเดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้านข้างอย่างคุ้นเคย รินชาให้ตนเองแล้วกล่าวอย่างไม่มีพิธีรีตอง “ข้าได้ยินจางเจี้ยนบอกว่าท่านเจอเคราะห์รักเข้าให้แล้วหรือ?”

จูเกาเซวียนลืมตาขึ้น มองสหายตรงหน้าตาขวาง “เจ้านั่นคงอยากถูกโบยหลังขาดกระมัง”

เกาเฉินผิงวางถ้วยชาลง ซุกมือไว้ในแขนเสื้อ ยิ้มกล่าวอย่างหยอกเย้า “ท่านก็อย่าเข้มงวดนักเลย มองหาสตรีที่จะมาเป็นชายารองไว้ก็ไม่เสียหาย ถึงอย่างไรนางก็เป็นบุตรสาวรองแม่ทัพหวัง”

“เสด็จพ่อไม่ยอมให้ข้ารับบุตรสาวรองแม่ทัพเป็นชายารองหรอก เจ้าเลิกคิดเสียเถอะ” จูเกาเซวียนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เกาเฉินผิงเลิกคิ้ว “แต่ท่านไม่ต้องรีบตัดรอนเด็ดขาดเพียงนั้นก็ได้กระมัง ใช้สถานการณ์เป็นโอกาส ผลักเรือตามน้ำ แล้วแต่กระแสจะพาไป มีวาสนาก็คงได้ผูกสัมพันธ์ ไร้วาสนาย่อมไม่อาจฝืน”

จูเกาเซวียนนิ่งเงียบ ไม่รู้ว่ายอมรับคำกล่าวของเขา หรือเพราะไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกกันแน่

เขาหรี่ตามองสหาย “เจ้ามาทำไมค่ำมืด ข้าไม่ได้เรียกเสียหน่อย”

เกาเฉินผิงจุ๊ปากเบาๆ สีหน้ายียวน “ข้าอารมณ์ดีจะได้เป็นพ่อคน ย่อมต้องไปอวดสักสามบ้านแปดบ้าน”

จูเกาเซวียนชะงักปลายนิ้วที่กำลังโยนกระดาษแผ่นนั้นลงบนเตาถ่าน หันมาทางเกาเฉินผิง “หมายความว่า ภรรยาเจ้าไม่หย่าแล้วหรือ”

เกาเฉินผิงหุบยิ้ม หันมาแยกเขี้ยวใส่เขาแทน “เพ้ย! ท่านแช่งผู้ใดกัน ข้ากับภรรยารักกันดี จะหย่าได้อย่างไร”

ที่แท้ก็อยากมาอวด... เจ้ากับภรรยารักกันดีแล้วผู้ใดมาร้องห่มร้องไห้กับข้าตอนภรรยาจะขอหย่ากัน!

จูเกาเซวียนพยักหน้าขึงขัง “เช่นนั้นข้ารู้แล้ว เชิญเจ้าไปบ้านที่แปดต่อเถิด”

เกาเฉินผิงยิ้มกว้างค่อยๆ ลุกขึ้นกล่าวลา “บ้านท่านคือบ้านที่แปดแล้ว” เขาประสานมือก้มศีรษะ “หวางเย่ก็เร่งมือเข้านะ”

จูเกาเซวียนหันไปคว้าเทียบที่อยู่ใกล้มือขึ้นมาจะขว้างไล่คน เกาเฉินผิงเห็นเข้าก็รีบวิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ห้องหนังสือกลับเงียบสงบอีกครั้ง อ๋องหนุ่มหันไปมองนาฬิกาน้ำสีหน้าครุ่นคิด ยังไม่ดึกเท่าไรเขาจึงเรียกหาบะหมี่ไข่มาชามหนึ่ง นั่งกินบะหมี่อย่างเดียวดายภายในห้อง

ยามไห่สองเค่อ[1]เขาก็เดินมาที่เรือนชั้นใน ในห้องดับตะเกียงไปแล้ว

เขาจึงเดินเข้าไปด้านในอย่างเงียบเชียบ อุ่นตัวหน้าเตาถ่านครู่หนึ่ง ก่อนแหวกม่านมุ้งเข้าไป มือแตะหน้าผากนางเบา ไม่ร้อนเหมือนเมื่อวานแล้ว จูเกาเซวียนมองขนตาหนาราวกับพัดน้อยๆ ซึ่งปิดดวงตาสนิท

ปลายนิ้วของเขายื่นมาที่แพขนตาของนาง กำลังจะแตะปลายนิ้วลงไปเบาๆ มือก็พลันชะงัก

เกิดนางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมายามนี้ จะไม่ไล่เขาไปนอนที่อื่นอีกหรือ

อันหนิง...ข้าอยากให้พวกเราใช้ชีวิตร่วมกันอย่างดี รักใคร่ปรองดอง ไม่ต้องทะเลาะเข้าใจผิดกันอีก

ข้าจะดูแลเจ้าให้ดี...ยามนี้ข้าอาจจะไม่น่าเชื่อถือในสายตาเจ้า

แต่ต่อไป ข้าจะไม่ให้ผู้ใดทำร้ายเจ้าได้ เชื่อข้าได้หรือไม่?

เขากุมมือนางที่วางอยู่ข้างหมอนตอนล้มตัวลงนอน

แต่ยามตื่นนางก็จะมาอยู่ในอ้อมแขนของเขายามหลับโดยไม่รู้ตัวเสมอ

[1] ยามไห่ สองเค่อ คือเวลาประมาณ 21.30 น.