รู้ตัวอีกทีผมก็กลายเป็นแมวเป้าในวันสิ้นโลก

ตอนที่75 ตัวอย่างทดลอง ประเภท 3 ร่างผิวหนังหิน

รถหุ้มเกราะคันแรกคือคันที่นาโอมิขับจอดอยู่ด้านหน้าไฟรถสาดส่องไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่ล้มขวางทางต้นไม้มีสภาพเถาวัลย์เกาะหนาและดูผุพังอยู่ไม่น้อย

แต่ว่าการล้มของมันกลับกลายเป็นปัญหาอยู่ไม่น้อย

ตอนแรกนาโอมิคิดว่าจะรีบขับข้ามเส้นทางหุบเขานี้ไปให้เร็วที่สุดกลับต้องหยุดชะงักอยู่ที่นี่

พลปืนของรถหุ้มเกราะสองคันหลังทยอยเข้าประจำปืนส่วนรถคันแรกของพวกคาร่าคนที่เข้าไปประจำตำแหน่งก็คือมาเดลิน

คนอื่น ๆ ก็ระวังตัวมากมีคนของนาโอมิจากรถคันที่สองลงมาสองคนมาช่วย โดยการใช้สายสลิงดึงรถลากจากด้านหน้ารถของนาโอมิมัดไปที่ท่อนไม้

ก่อนจะใช้รถหุ้มเกราะในการลากต้นไม้ออกไป

ต้นไม้ท่อนใหญ่ยากจะเคลื่อนย้ายถ้าไม่ตัดกิ่งก้านที่เกะกะออก ดังนั้นนาโอมิจึงเลือกจะดึงมันหลบทางพอ

ใช้เวลาไม่นานก็สามารถเปิดทางให้รถพอผ่านไปได้แต่ว่าเส้นทางก็ค่อนข้างอันตราย เพราะขอบทางฝั่งซ้ายเป็นทางลาดชันลึกลงไปเป็นสิบเมตร

รถทั้งสามคันออกเดินทางต่อ ถนนค่อนข้างขรุขระและมีรากไม้แทรกถนนลาดยางจนแตก

ยังดีที่ว่าไม่มีถนนขาดทำให้รถยังขับต่อไปได้

แมวน้อยเกาะกระจกมองดูสภาพแวดล้อมด้านนอกอย่างอยากรู้อยากเห็น

‘สัตว์ประหลาดจะเป็นแบบไหน ซอมบี้อีกประเภทหนึ่งเหรอแล้วมันมาจากไหนหรือว่าเป็นห้องทดลองที่นาโอมิว่าไว้’แมวน้อยรู้สึกว่าสัตว์ประหลาดพวกนี้ค่อนข้างจะคลุมเครือ

พวกมันอาศัยอยู่ในป่านี้แล้วทำไมไม่ออกไปด้านนอกไปยังเมืองซานโตวาแต่พวกซอมบี้กลับยังเดินไปทั่ว ขอแค่มีสิ่งมีชีวิตเป็น ๆ พวกมันก็ออกไปแล้ว

ต่อให้จะไม่ชอบแสงก็คงไม่ถึงกับยึดติดกับพื้นที่ใดพื้นที่หนึ่งแบบนี้

แมวน้อยมองมาตั้งนานแล้วก็ยังไม่พบสัตว์ประหลาดที่อธิบายไว้สักตัว

ตอนนั้นแมวน้อยสัมผัสได้ถึงลมหายใจสัญชาตญาณสัตว์ป่า มันเป็นลางสังหรณ์ที่ชัดเจน ราวกับว่าเขาไปนั่งอยู่ข้าง ๆ ยักษ์ตัวหนึ่งถ้าไม่ได้ยินเสียงหายใจก็นับว่าเขาเสียชาติเกิดเป็นแมวแล้ว

‘อยู่ไหน’ขนทั้งตัวของแมวน้อยตั้งตรงจนดูฟูฟ่อง

“เกิดอะไรขึ้น” คาร่าสังเกตุท่าทีของแมวน้อยผิดปกติ

ก่อนจะพบว่าแมวน้อยมองไปยังก้อนหินก้อนหนึ่งที่กำลังขับผ่านไป

“ระวังก้อนหินเหมี้ยว!” เสียงของแมวน้อยเตือน แต่ว่าไม่ทันที่คนในรถจะได้ตอบสนอง

ก้อนหินที่แมวน้อยเห็นก็เริ่มขยับตัวอย่างรวดเร็วสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์โผล่มาจากก้อนหินข้างทางซึ่งที่จริงหินก้อนนั้นก็คือสัตว์ประหลาด

“นั้นมันอะไร!” นาโอมิมองกระจกหลัง

คนอื่น ๆ ก็มองตามก่อนจะเห็นว่าก้อนหินได้กลายเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างมนุษย์ที่คล้ายกับโกเลมในตำนาน

ตอนที่มันขยับตัวก็กระแทกเข้ากับรถคันที่สองที่ตามมาจนเสียหักตกลงไปล่องน้ำข้างทางโชคดีที่ไม่ตกลงเหวข้างทางที่ลึกเกือบสิบเมตรนั้น

“โฮกกกก” สัตว์ประหลาดตัวนั้นคำรามแขนเหวี่ยงใส่รถคันที่สามที่ขับตามมาติด ๆ พยายามจะเบรคถอยหลัง แต่ก็ไม่ทันแล้ว

ปัง!

แขนของสัตว์ประหลาดตัวนั้นก็ไม่ต่างจากต้นไม้ที่ขวางทางก่อนหน้านั้นต่อให้เป็นรถหุ้มเกราะก็ยังต้านไม่ไหว

รถหุ้มเกราะทั้งคันพลิกคว่ำกลิ้งตกลงไปที่เหวข้างทาง

“นั่นมันบ้าอะไรเนี่ยเหมี้ยววววว!” แมวน้อยตกใจมากกับสิ่งที่เห็น เจ้าตัวนี้มันโหดกว่าซอมบี้ยักษ์ซะอีก

“ประเมิน”

[ประเมิน ตัวอย่างทดลอง ประเภท 3 ร่างผิวหนังหินมนุษย์ที่ถูกทดลองด้วยเทคโนโลยีที่ไม่สมบูรณ์เกิดการกลายพันธุ์ที่ไม่อาจจะย้อนกลับ กลายเป็นสัตว์ประหลาดสุดอันตรายผิวหนังหนาเหมือนกับเกราะทำให้กระสุนปืนไม่ได้ผลกับมัน จุดอ่อนคือดวงตา ปากและฝ่าเท้า]

[ติ้ง! ภารกิจร่วมมือกำจัดตัวอย่างทดลองประเภท 3 ร่างผิวหนังหินที่ล้มเหลว รางวัล 1500แต้มพลังงานแมว 2000 ค่าประสบการณ์ทักษะอิสระ]

“ไวจริง ๆ ให้ฉันไปสู้กับตัวแบบนั้นเนี่ยนะ”

แมวน้อยแอบบ่น แต่ก็ไม่ปฏิเสธ ยังไงซะนั่นก็คือพลังงานแมวถึง1500 แต้ม เขายังขาดพลังงานแมวอีกมากกว่าจะถึงหนึ่งหมื่นแต้มพลังงานแมว

ไม่เลือกงานไม่ยากจนแมวน้อยยึดถือเรื่องนี้เสมอ แถมยังเป็นแค่การสนับสนุน

ขณะที่แมวน้อยครุ่นคิดสถานการณ์ก็วุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆ

รถหุ้มเกราะคันที่สองตอบสนองอย่างรวดเร็ว พลปืนเข้าประจำตำแหน่งยิงปืนกลถล่มใส่สัตว์ประหลาด

ปัง!

กระสุนปืนกลยิงใส่แต่ก็โดนผิวหนังหินที่เป็นเหมือนกับเกราะของมันปกป้องร่างกายไว้ ผิวหนังหินแตกเหมือนกับก้อนหินถ้ายิงถล่มไปเรื่อย ๆ แม้แต่ก้อนหินก็ยังแตกได้

แต่ว่านี่ไม่ใช่ก้อนหิน มันคือสัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินที่ดุร้าย

สัตว์ประหลาดเดินเข้าหาอย่างไม่กลัวปืน ยกแค่มือบังดวงตาไว้มันพุ่งเข้าไปจะโจมตีใส่รถหุ้มเกราะคันที่สอง

ทหารบนรถอีกสองนายก็รีบลงมาใช้ปืนยิงสะกัดมันไว้

“เฮ้ย ๆ ถอยเร็วออกจากรถ” มือปืนอีกคนหันมาตะโกนบอกคนขับและพลปืนกลที่อยู่บนรถแต่ว่าตอนนั้นสัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินก็มาถึง มันคว้ามือปืนที่ยิงอยู่ เพราะอีกฝ่ายเข้าไปใกล้มันเกินไป

“เวรแล้วไง อ้า!” ทหารคนนั้นพยายามจะยิง แต่พอโดนบีบมากเข้าก็กรีดร้องออกมา

“ย้ากกก ตายซะไอ้สัตว์ประหลาด!!!” พลปืนกลคำรามลั่นยิงอย่างไม่หยุดยั้ง หวังจะช่วยเพื่อนของตัวเอง

ส่วนคนขับตอนนี้กลับร้อนรนยิ่งกว่า พยายามจะเอารถออกจากร่องน้ำแต่ว่ารถกลับไม่ขยับเลย

“เชี่ยแล้ว” คนขับพยายามออกจากรถ

ตอนนั้นเองนาโอมิก็ขับรถหุ่มเกราะชนเข้าที่ด้านข้างซึ่งเป็นหน้าแข้งของสัตว์ประหลาดพอดี

มันตัวใหญ่ แต่การทรงตัวก็ไม่ได้ดี พอโดดชนเข้าในมุมและจังหวะที่เหมาะสมช่วงที่มันลงเท้ายังไม่เต็มที่จากการวิ่งเข้าหารถหุ้มเกราะที่ติดหล่ม

ก็ทำให้สัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินเสียหลักล้มถอยหลังไป

ทหารที่พึ่งโดนจับไว้ในมือ ยังไม่โดนสัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินทำอะไรก็หลุดออกจากมือของสัตว์ประหลาดลอยขึ้นไปหลายเมตรตกลงไปยังป่าหญ้าที่อยู่ด้านหลังอีกฝั่งของทหารไปไกล กระแทกลงกับพื้นอย่างแรงขาหักในทันที

“มันแข็งอะไรอย่างนี้”

“ร่างมันทำจากก้อนหินหรือยังไง”

คนในรถเริ่มบ่นกันเพราะตอนที่ชนรถก็กระแทกอย่างแรงด้วยเหมือนกัน แม้แต่กันชนด้านหน้าก็ยังเสียหายไปเล็กน้อย

สัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินกลับลุกขึ้นได้โดยไม่เป็นอะไรมาก

“ยิงที่ดวงตามัน ไม่ก็ฝ่าเท้า” แมวน้อยร้องบอก

“สัตว์อสูรพูดได้” นาโอมิฉายแววตาประหลาดใจที่จริงเธอประหลาดใจตั้งแต่ตอนที่แมวน้อยเตือนเรื่องก้อนหินแล้ว

แต่ว่าตอนนั้นมันฉุกละหุกเกินไป เลยไม่ทันได้พูดอะไร

“ฉันเอง” มาเดลินรีบไปที่ปืนกล เธอเคยได้รับคำแนะนำจากแมวน้อยตอนเรือล่มที่เมืองน้ำท่วมมาก่อน

จึงทำตามโดยไม่ได้ถามอะไรมาก

ปัง! ๆ ๆ ๆ ๆ

มาเดลินใช้ปืนกลที่รถยิงใส่สัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินไปยังดวงตาและเท้าของมันโดยเฉพาะ

“ยิงที่ตาและเท้าของมัน” นาโอมิลงมาจากรถตะโกนบอกคนของตัวเอง

“ครับ”

ทหารที่เหลือตอนนี้ 4 คนต่างก็ทำตามที่บอกยิงสัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินพอมีปืนกลสองกระบอกยิงก็ทำให้สัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินหมุนตัวไปมาพยายามใช้หลังป้องกันกระสุนมันหันไปถอนต้นไม้ทั้งต้นขึ้นมาเหวี่ยงไปใส่รถหุ้มเกราะคันที่สอง

“เวรแล้ว”

พลปืนคันที่สองรีบมุดหัวลงต้นไม้ลอยผ่านเฉียดไปเล็กน้อยไปทางรถคันแรก นาโอมิ คาร่าและแมวน้อยเห็นเช่นนั้นก็รีบกระโดดลงจากรถทันทีแต่ทว่าแมวน้อยกลับกระโดดออกมาไม่ทัน

“ชาเย็น” คาร่ารีบวิ่งไปดูอย่างกระวนกระวายใจ

“เหมี้ยว!!”แมวน้อยร้องบอก มุดออกมาจากใต้ท้องรถอีกทางหนึ่ง

“จัดการมันก่อนเลยเหมี้ยว”

...

สัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินพลาดเป้าแต่ก็ทำให้ปืนกลกระบอกหนึ่งหยุดยิงได้ มันพุ่งเข้ามาหามาเดลินก่อนจะยกมือทุบลงไปที่ปืนกลตรงๆ โดยไม่สนใจปืนที่ยิงเข้ามา

มาเดลินมุดลงเข้าไปในรถ

ปุง!

หลังคาถึงกับยุบลงมาไม่ต้องพูดถึงปืนกลที่แหลกเละอยู่ด้านนอก

มาเดลินออกมาจากรถเข้าไปช่วยคนที่เหลือต่อสู้ระยะประชิดก่อนไปยังไม่ลืมตะโกนบอก “ไปช่วยพวกคนที่ตกลงไป”

ปืนธรรมดาทำอะไรสัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินไม่ได้แทนที่จะเสียเวลาและเป็นตัวถ่วงทหารนักสู้ธรรมดาเหล่านี้จึงรีบไปช่วยคนในรถคันที่สามที่ตกลงไปในเหวซึ่งตอนนี้ยังไม่ทราบชะตากรรมจะดีซะกว่า

ตอนนี้อาจารย์นักสู้สามคนและไม่ใช่ระดับทั่วไปกำลังรับมือกับมัน

ทั้งนาโอมิและคาร่าต่างก็ใช้ดาบ ส่วนมาเดลินใช้หอกแหลมพุ่งเข้าใส่จุดอ่อนแมวน้อยบอกไปแล้ว นั่นคือดวงตา ปากและฝ่าเท้า

ทั้งสามจึงช่วยกันโจมตี

ถึงตัวของสัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินจะตัวใหญ่แต่ว่าก็ไม่ได้ช้าเลย มันเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก แถมพลังโจมตียังรุนแรง

รอบข้างโดนกวาดล้างทำลายจนราบเป็นหน้ากอง

สัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินยกเท้าขึ้นมาหมายจะเหยียบคาร่าให้จมดิน

“หลบ” มาเดลินตะโกนเตือน

คาร่ากลิ้งตัวหลบออกมา ขณะเดียวกับที่มาเดลินขว้างท้ายหอกเสียบแทงพื้นดินจนทำให้สัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินเหยียบมันเข้าไปเต็ม ๆ

ใต้เท้าของสัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินมีผิวหนังที่เป็นหินน้อยที่สุดจนหอกเล่มนั้นแทงทะลุฝ่าเท้าของมัน

โฮกกกกก!

สัตว์ประหลาดร่างผิวหนังหินร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดยกเท้าขึ้นถอยหลังจนล้มใส่ต้นไม้ไป