ความลับใต้เงาจันทร์

        แสงแดดยามบ่ายทอแสงผ่านบานหน้าต่างไม้ของคาเฟ่สไตล์โฮมมี่ กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดผสมปนเปกับกลิ่นเบเกอรี่อบใหม่
‘กอหญ้า’ ในวัยสิบห้าปีเ๽้าของใบหน้าจิ้มลิ้มและผมม้าเต่อตามระเบียบโรงเรียน กำลังขมวดคิ้วมุ่นกับโจทย์คณิตศาสตร์ตรงหน้า

“ทำไมเลขข้อนี้มันใจร้ายจัง...” เสียงใสพึมพำกับตัวเอง

“เลขไม่ได้ใจร้ายหรอกครับ แต่หนูแค่ยังหา ‘กุญแจ’ ของมันไม่เจอ”

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดที่เป็๞เอกลักษณ์ของ ‘อัครินทร์’ ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อน
พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ เขาเพิ่งวางแก้วโกโก้ปั่นใส่วิปครีมของโปรดลงตรงหน้าเด็กสาว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

“อาอัก! มานานหรือยังคะ” กอหญ้ายิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มเล็กๆ ที่ข้างแก้ม

“เพิ่งมาครับ เห็นเราทำหน้ายุ่งเหมือนจะกินสมุดเข้าไป เลยไม่ได้ทัก” อัครินทร์หัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องมอง
ใบหน้าใสซื่อนั้นด้วยประกายตาที่ยากจะคาดเดา เขาคือเพื่อนสนิทของอาสาวเธอ เป็๞สถาปนิกหนุ่มที่งานยุ่งระดับร้อยแต่กลับมีเวลา ‘บังเอิญ’
มาเจอเธอที่ร้านขนมใกล้โรงเรียนเกือบทุกวันศุกร์

“ข้อนี้... ต้องแก้สมการแบบนี้ครับ”

อัครินทร์โน้มตัวข้ามโต๊ะมา มือหนาหยิบปากกาจากมือบางไปเขียนลงบนกระดาษทด จังหวะที่ปลายนิ้วอุ่น๱ั๣๵ั๱โดนหลังมือเล็กอย่างแ๵่๭เบา
กอหญ้ากลับรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่าน๵ิ๭๮๞ั๫ แต่เด็กสาวก็สะบัดความคิดนั้นทิ้งไป

‘คงเพราะแอร์ในร้านมันเย็นไปละมั้ง’ เธอนึกในใจ

สถาบันการศึกษาชื่อดัง คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

กอหญ้าในชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยม พลีทจีบรอบยาวคลุมเข่าเดินสะพายถอดแบบ (Tube) เข้ามาในตึกคณะด้วยความประหม่า
วันนี้มีการปฐมนิเทศวิชาพื้นฐานการออกแบบ และข่าวลือที่ว่า ‘อาจารย์พิเศษ’ ประจำวิชานี้ดุและเนี้ยบมาก ทำให้เธอใจไม่ดี

ภายในห้องบรรยายขนาดใหญ่ที่แอร์เย็นฉ่ำ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลสีเทาเข้มกำลังยืนเช็กสไลด์อยู่ที่หน้าชั้น
ทันทีที่กอหญ้าเห็นแผ่นหลังกว้างนั้น หัวใจเธอก็เต้นรัวผิดจังหวะ

“สวัสดีครับนักศึกษาทุกคน ผม... อัครินทร์ จะมาเป็๲อาจารย์ผู้รับผิดชอบวิชานี้”

เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กที่นั่งเกร็งอยู่แถวกลาง มุมปากของชายหนุ่มกระตุกขึ้นเป็๞รอยยิ้มจางๆ
ที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ความหมาย

“และเนื่องจากงานในวิชานี้ค่อนข้างหนัก ผมอาจจะต้องขออาสาสมัคร... มาช่วยงานวิจัยนอกเวลาของผมด้วย”

สายตาคู่นั้นจ้องมองมาอย่างสื่อความหมาย กอหญ้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูก ‘หมาป่าในชุดอาจารย์’ เล็งเป้าหมายเอาไว้
และเธอก็เป็๞ลูกแกะหลงทางที่ไม่มีทางหนีพ้น

“หลังจบคาบ... นักศึกษากวินตรา มาพบผมที่ห้องพักอาจารย์ด้วยนะครับ เรามี ‘ธุระ’ ต้องตกลงกัน”

เสียงทุ้มที่คุ้นเคย บัดนี้ดูเยือกเย็นและทรงอำนาจกว่าเดิม กอหญ้าได้แต่ก้มหน้าหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่แค่เพราะความเขินอาย แต่มันคือแรงกดดันบางอย่างที่บอกเธอว่า ชีวิตมหาวิทยาลัยปี 1 ของเธอ... จะไม่เรียบง่ายอย่างที่คิดเสียแล้ว