ในระหว่างเดินทางกลับบ้านกันนั้น แต่ละคนยังคงลูบคลำกำไลมิติ และแหวนมิติเก็บของกันไปตลอดทางด้วยความยินดีและมีความสุขในใจล้นเปี่ยมกันเป็อย่างมาก มันเป็ครั้งแรกในชีวิตจริงๆสำหรับพวกเราทั้ง 3 ตระกูลที่ได้ครอบครอบของมีค่าแบบนี้เป็ครั้งแรก
ยิ่งพวกเด็กๆนั้นยังคงชูอวดแหวนมิติ อวดกำไลมิติเก็บของกันอย่างคึกคักราวกับว่ารูปแบบของมันแตกต่างกันมากมายทั้งๆที่ก็เหมือนกันหมดทุกประการเลย แต่ก็ยังดูดีและไม่เหมือนผู้ใดในสายตาของพวกเด็กๆอยู่ดีนั่นแหละ แค่รอยจุดเล็กๆที่มีก็อวดโชว์กันว่าแตกต่างกันแล้ว
“พี่สาวใหญ่ พี่สาวรอง น้องสาวสี่ดูสิกำไลมิติของข้า มิจุดๆตรงนี้ด้วยล่ะ”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋
“โอ้…สวยจังเลยเ้าจุดๆของพี่สาวสามเนี่ย”เหลนสาวสี่ทู่จึ ตาโตมองและชื่นชมกำไลมิติของเหลนสาวสามอย่างจริงใจ
“แต่กำไลมิติของข้ามีเป็เส้นโค้งตรงนี้ล่ะดูสิ”เหลนสาวคนโตยายา
“ว้าว..จริงด้วยสวยจัง”เหลนสาวน้อย
“แล้วกำไลมิติของข้ามีโค้งตรงนี้ด้วยนะคนละที่กับพี่สาวใหญ่นะเ้าคะ”เหลนสาวรองมี่เฟิง
“.................!!”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ได้ยินได้ฟัง และเห็นเ้าจุดตำแหน่งที่ว่าที่เหลนสาวน้อยพูดคุยกันนั้นมอบแทบไม่เห็นเลยนางอยากจะได้แว่นขยายเสียจริงๆ พวกนางจะตาดีเกินไปไหมแม้กระทั่งจุดเล็กๆน้อยๆก็เห็นกันได้
“เฮ้อ………”เหนี่ยวเหนี่ยว
ในระหว่างที่ทุกๆคนรอบข้างกำลังชื่นชมกำไลมิติ แหวนมิติเก็บของกันถ้วนหน้าไม่รู้เบื่อกันเลยสักนิดเดียว เหนี่ยวเหนี่ยวเองที่เดินชมวิวสองข้างทางระหว่างทางกลับบ้านอย่างสนใจ เพราะนี่ถือว่าเป็การเดินสำรวจเส้นทางในหมู่บ้านของนางเป็ครั้งแรกก็ว่าได้
เพราะนับจากนี้ไปจะต้องเรียนรู้และอยู่กับมันให้ได้ในโลกยุคโบราณที่มีพลังธาตุแสนสุดวิเศษแห่งนี้ ที่นางเองคงจะต้องได้ผจญภัยกับในโลกกึ่งแฟนตาซีแบบไม่รู้ว่าจะต้องเจอะเจอของแปลกใหม่แบบไหนอีกมากมาย
และถ้าถามว่าตื่นเต้นและสนใจกับสิ่งใดบ้างต้องบอกได้เลยว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกยุคโบราณแห่งนี้ เพราะว่าสัตว์ก็เป็สัตว์อสูรที่มีพลังธาตุแต่ละธาตุไม่เหมือนกันที่เจอตัวแรกก็เ้าปลาสีใสตาฟ้านี่แหละที่เป็ธาตุน้ำ
และไหนการใช้งานของพลังธาตุต่างๆของแต่ละบุคคลนี่อีก ยังเหลือพวกผลไม้ ต้นไม้ต้นหญ้า สมุนไพร ฯลฯ อีกมากมายที่นางยังไม่ได้ััพบเจอเลย แค่คิดก็ตื่นเต้นมากๆรอแทบไม่ไหวที่จะออกไปค้นหาและผจญภัยในโลกยุคโบราณแห่งนี้ให้ทั่วๆเสียแล้ว
แต่ว่าจู่ๆรู้สึกว่าััอะไรได้บางอย่าง บางอย่างที่มันบอกไม่ได้แน่ชัดนักว่าคืออะไรกันแน่ สายตาของเหนี่ยวเหนี่ยวหยุดมองไปตำแหน่งบนท้องฟ้าจ้องมองไปในที่ความว่างเปล่าตรงนั้นเขม็งไม่คลาดสายตา
“................!!”เ้าสิ่งปริศนาที่โดนเหนี่ยวเหนี่ยวจับได้การมีอยู่ของมัน รู้สึกตื่นตระหนกใขึ้นมานิดหน่อยแล้วว่าตัวของมันเองจะโดนจับได้แล้วใช่ไหมนะ??
เ้าสิ่งปริศนาก็ไม่อ่อนข้อเช่นกันจ้องมองมาที่เหนี่ยวเหนี่ยว เพื่อให้แน่ชัดว่าเ้ามนุษย์ตัวเล็กจิ๋วผู้นี้มองเห็นมันจริงๆหรือไม่??
“ฟึ่บ…..”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ตอนนี้อดทนรอความสงสัยต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว จึงได้เผลอใช้พลังธาตุของตนอีกครั้งโดยค่อยๆลอยขึ้นจากพื้นดินสู่เบื้องบนตรงหน้าเ้าสิ่งปริศนาที่นางสงสัยนั่นเอง
“หมั่บ………”นางคว้าจับอะไรบางอย่างเอาไว้ทันทีที่ขึ้นมาสู่้า
“ท่านย่าเล็ก…บินได้!!”พวกเด็กๆที่อยู่ด้วยกันต่างะโออกมาอย่างใ และตื่นเต้นในคราเดียวกัน
“.................!!”ทุกๆคน ที่กำลังต่างสนใจกำไลมิติ กับแหวนมิติอยู่จึงได้หันไปตามเสียงของพวกเด็กๆ และก็ได้เห็นว่าเหนี่ยวเหนี่ยวเหาะเหินขึ้นสู่ท้องฟ้าจริงๆ !!
“เหนี่ยวเหนี่ยว..!!”บรรดาคนในตระกูลหวังะโเรียกเหนี่ยวเหนี่ยวกัน
ตัวของนางเองเมื่อจับเ้าตัวปริศนาเอาไว้ในแล้ว ก็หันไปมองตามเสียงเรียกจากทุกๆคนที่อยู่ด้านล่าง และโบกมือที่ว่างเพียงข้างเดียวมาให้และพูดกับทุกๆคนว่า….
“ข้าไม่เป็อะไรเ้าค่ะ ทุกๆคนไม่ต้องห่วงเพียงแต่เหนี่ยวเหนี่ยวกำลังหาความจริงบางอย่างอยู่ และนี่เ้าคะอยู่ในมือเหนี่ยวเหนี่ยวแล้ว”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ชูมืออีกข้างหนึ่งเอาไว้แต่ว่าสิ่งที่ทุกๆคนเห็นก็คือความว่างเปล่าอยู่ดี
“................??”ทุกๆคนยังคงงุนงงกันอยู่ไม่รู้จะใ หรือว่าสงสัยก่อนดีกับเหนี่ยวเหนี่ยว
“เหนี่ยวเหนี่ยวเ้าลงมาก่อนลูก แล้วสิ่งที่เ้าบอกค่อยเอามาให้แม่กับท่านพ่อ และคนอื่นๆได้ดูกันข้างล่างนี้จะดีกว่านะ”ท่านแม่ รีบเอ่ยปากพูดกล่อมลูกสาวคนเล็กให้นางลงมาเสียก่อนค่อยพูดคุยกันทีหลัง
“เ้าค่ะท่านแม่”เหนี่ยวเหนี่ยว
นางค่อยๆลงมาสู่บนพื้นดินอย่างสวยงามและนิ่มนวล พร้อมกับเหมือนกับถืออะไรบางอย่างอยู่ในมืออีกข้างหนึ่งอยู่ตลอดเวลาเลย
“แล้วอะไรเล่าที่เหนี่ยวเหนี่ยวบอกว่าจะให้ทุกๆคนดูน่ะลูก”ท่านแม่
“นี่ไงเ้าค่ะ…..”เหนี่ยวเหนี่ยว ยกมือข้างซ้ายขึ้นมาที่กำลังจับอะไรบางอย่างอยู่ชูขึ้นสูงสุดแขนสั้นๆของนางเองเพื่อให้ทุกๆคนได้เห็นกัน
“....................??”ทุกๆคน ที่มองมายังมือของเหนี่ยวเหนี่ยวและสังเกตดูอย่างชัดๆก็ยังคงไม่เห็นอะไรอยู่ดี
“เหนี่ยวเหนี่ยว หนูกำลังเล่นอะไรอยู่หรือเปล่าลูก”ท่านแม่
“เอ๋..?เปล่านี่เ้าคะก็นี่ไงเ้าตัวนี้ที่อยู่ในมือของเหนี่ยวเหนี่ยว มันน่าจะแอบตามพวกเรามาน่ะเ้าค่ะเหนี่ยวเหนี่ยวเลยจับมันมาเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่เป็อันตรายต่อทุกๆคน”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ตัว..?!”ทุกๆคน
“เหนี่ยวเหนี่ยว เ้าตัวอะไรที่เ้าว่าเนี่ยทุกๆคนรวมทั้งแม่เองไม่เห็นเลยนะลูก”ท่านแม่
“จริงเหรอเ้าคะ ท่านแม่ไม่เห็นมันเหรอ?”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ไม่เห็นจริงๆจ้ะลูกรัก”ท่านแม่
“เหลนๆเห็นกันหรือไม่ที่มือของข้าเนี่ย”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ไม่เห็นเ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก” “ไม่เห็นขอรับ ท่านย่าเล็ก”พวกเด็กๆต่างพากันส่ายหน้ากันหมดทุกๆคนไม่ต่างจากพวกผู้ใหญ่เลย
“เอ๋.??ทำไมทุกๆคนถึงไม่เห็นมันเล่าเ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“แม่เองก็ไม่อาจตอบได้เช่นกันว่าทำไมมีเ้าผู้เดียวที่สามารถมองเห็นเ้าตัวที่ว่าได้ในมือน่ะของลูก เอาอย่างงี้ดีไหมเหนี่ยวเหนี่ยวบอกแม่กับทุกๆคนหน่อยสิว่าเ้าตัวที่จับมานั้นคือตัวอะไร?หรือมีลักษณะแบบไหนกัน?”ท่านแม่
“ใช่ๆ”ทุกๆคน ไม่อาจจะละเลยสิ่งต่างๆที่เหนี่ยวเหนี่ยวบอกและเห็นได้ เพราะหลังจากเห็นว่านางสามารถใช้พลังที่หายสาบสูญมานานนับหมื่นๆปีมาแล้วถึงสองครั้งเต็มๆที่ริมแม่น้ำที่ทุกๆคนพึ่งเดินจากมา
“ได้เ้าค่ะ มันเป็นกตัวอ้วนๆ ป้อมๆ น่าจะกลิ้งได้มากกว่าบินได้นะเ้าน่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“..............!!”เ้าตัวปริศนา
“..............!!”ทุกๆคน
“แล้วก็มีขนสีขาวเป็เงางามสวยมากๆด้วยนะเ้าคะ อ้อ..โดยเฉพาะ่ปีกของมันทั้งสองข้าง และตูด..เอ๊ยไม่ใช่เ้าค่ะตรงหางของมันจะมีขอบขนสีทองด้วย”เหนี่ยวเหนี่ยวว ที่มองมันใกล้ๆเพื่อสังเกตให้ชัดเจนว่ามันคือทองจริงๆใช่หรือไม่
“..............!!”ทุกๆคน
“น่าถอนขนของเ้าตัวนี้ไปสักอันสองอันไปขายนะเ้าคะคงจะได้หลายตำลึงทองแน่ๆเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว มองไปที่ปีกทั้งสองข้างและหางของมันตาเป็ประกายแวววับในตอนนี้ เรียกได้ว่าดวงตาของเหนี่ยวเหนี่ยวเห็นเงินตำลึงลอยออกมาเต็มไปหมดเลย
“พึ่บ.....พึ่บ.........!!”เ้าตัวปริศนา เมื่อได้ยินว่าจะโดนถอนขนก็พยายามกระพือปีกเพื่อจะหลบหนีแต่ก็ทำไม่ได้
“..............!!”ทุกๆคน
“ดวงตาของมันก็เหมือนอัญมณีสีขาวๆเปล่งประกายสวยมากๆด้วยเ้าค่ะ เ้านี่มันสุดยอดจริงๆสวยไปหมดทั้งตัวเสียอย่างเดียวที่อ้วนเตี้ยแบบเนี่ยดูไม่สมกับลักษณะพิเศษของมันเล๊ยยย…”เหนี่ยวเหนี่ยว
“.........!!”เ้าตัวปริศนา
ส่วนทุกๆคนที่ได้ยินลักษณะของมันออกจากปากของเหนี่ยววเหนี่ยวกันแล้วก็พยายามนึกว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆตอนนี้เหล่าพวกผู้ใหญ่ต่างเริ่มใจเต้นรัวกันอีกครั้งเพราะลักษณะที่เหนี่ยวเหนี่ยวบอกมานี้มันคือสัตว์อสูรที่เก่งกาจและหายากมากๆ เป็ที่้าของเหล่าขุมพลังอันใหญ่โตในเมืองใหญ่ๆกันทั้งนั้น แต่ไม่มีใครสามารถล่ามันได้เลยเพราะด้วยตัวตนของพวกมันนั้นหายากมากและเก่งมากๆด้วย
ผู้คนต่างอยากจะได้มาเป็สัตว์อสูรในพันธะกันทั้งนั้นเพื่อส่งเสริมกันและกัน และเป็คู่หูเพื่อนร่วมเป็ร่วมตายและคอยช่วยเหลือในด้านต่างๆ
แต่ว่าทุกๆคนไม่ต้องเสียเวลาคิดกันนานเลย เมื่อเหนี่ยวเหนี่ยวเอ่ยปากออกมาว่า….
“อ้อ…ข้ารู้ด้วยว่าเ้าตัวนี้มันเรียกว่าอะไรมันคือสัตว์อสูรประเภทปีกที่มีชื่อว่า……”เหนี่ยวเหนี่ยว
“.................”ทุกๆคน เงียบกริบและเกร็งกันไปหมดแล้วเพื่อรอฟังชื่อของเ้าสัตว์อสูรที่ว่านี้
“วิหคล่องหน เ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“วิหค ล่องหน…!!”ทุกๆคน ตกตะลึงสติหลุดกันไปหมดแล้วเมื่อได้ยินชื่อเรียกที่เหนี่ยวเหนี่ยวเรียกเ้าตัวปริศนาที่ทุกๆคนไม่สามารถเห็นได้ในตอนนี้
มีทั้งความหวาดกลัวและวิตกกังวลอะไรหลายๆอย่าง เพราะรู้ดีว่าสัตว์อสูรระดับประกายสีทองแบบนี้เป็ระดับที่ไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่จริงในเมืองแห่งนี้เลย
“นี่เ้าน่ะทำให้ทุกๆคนเห็นตัวของเ้าได้แล้ว ไม่ต้องเล่นซ่อนแอบกับข้าแล้วนะ ยังอีก เร็วเข้านะไม่งั้นข้าถอนขนของเ้าออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ขู่มันให้เปิดเผยร่างจริงของมันออกมาให้คนในครอบครัวและสหายที่ร่วมเป็ร่วมตายกันมาทั้งสองตระกูลได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของมัน
“พรึ่บ…….”วิหค ล่องหน เปิดเผยตัวตนออกมาแล้ว
“ว้าว…..สวยมาก”พวกเด็กๆ
“...........!!”พวกผู้ใหญ่ที่ได้แต่ตาโต อ้าปากค้างกันอีกครั้งเมื่อเห็นตัวตนของมันเต็มสองตา
“อ้า…ท่าทางแบบนี้แสดงว่าทุกๆคนเห็นเ้าวิหคล่องหนกันแล้วใช่ไหมเ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ชะ…ชะ..ใช่ลูก”ท่านแม่
“ใช่แล้วเ้าค่ะ/ขอรับ”พวกเด็กๆพากันตอบเสียงดังฟังชัดอย่างรวดเร็ว ใจหนึ่งก็อยากจะขยับตัวไปดูมันใกล้ๆแต่อีกใจก็นึกกลัวเพราะว่ามันคือสัตว์อสูร
มันอาจจะเชื่องแค่เฉพาะท่านย่าเล็กก็ได้ กับคนอื่นๆอาจจะไม่ใช่พวกเด็กๆทั้งหมดเลยไม่กล้าเข้าไปใกล้มากกว่านี้ เพียงแต่ยืนมองมันอยู่ในระยะห่างๆเท่านั้นเอง เพราะอย่างไรเสียพวกผู้ใหญ่ของครอบครัวต่างสั่งสอนเื่ของสัตว์อสูรให้พวกเขาทั้งหมดได้รับรู้มากพอสมควรว่าควรจะทำตัวอย่างไรเมื่อเจอะเจอพวกมันเข้า
“ดีเลย ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันมากับพวกเราั้แ่เมื่อไหร่เพียงแต่ว่าเหนี่ยวเหนี่ยวเองรู้สึกว่ามันเหมือนมีอะไรบางอย่าง บอกไม่ถูกเหมือนกันเ้าค่ะท่านแม่”เหนี่ยวเหนี่ยว
นางตอบคำถามนี้จากที่เห็นสีหน้าของท่านแม่แล้ว นางเองก็รู้เลยว่าท่านอยากจะพูดอะไรออกมา
“เหนี่ยวเหนี่ยวเ้ารู้ใช่ไหมว่าสัตว์อสูรระดับนี้ใช่ว่าจะพบเจอหรือว่าจับหรือว่าล่าพวกมันได้ง่ายๆ ไม่ใช่สิต้องบอกว่าสัตว์อสูรระดับนี้แทบไม่มีผู้ใดเคยเห็นมันง่ายๆอย่าคิดว่าจะจบเลยมันเป็ไปไม่ได้ใหญ่ ต้องใช้คนมากมายนักและมีระดับพลังธาตุที่สูงมากๆด้วยถึงจะตามล่าพวกมันได้ แต่เ้ากลับเฮ้อ…..แม่ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี….”ท่านแม่
“โอ้…หายาก?? จับยากหรือเ้าคะก็แค่ข้าขึ้นไปและหิ้วมันลงมาแค่นั้นเองนะเ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว เกาหัวตัวเองอย่างงงๆ
“...........!!”ทุกๆคนที่ได้ยินเ้าตัวเล็ก พูดว่าจับไม่ยากก็แทบจะพากันล้มลงไปนอนกับพื้นกันเลย แค่สัตว์อสูรระดับต่ำสุดพวกเขายังไม่มีความสามารถพอที่จะจับตามลำพังได้เลย แต่นี่เ้าตัวเล็กกลับบอกแบบง่ายๆแบบนี้!!
“โอ๊ย…เ้าตัวหนักมากทำตัวให้เล็กกว่านี้อีกหน่อยได้หรือไม่กันฮะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ยังคงไม่ได้สนใจท่าทีอันตื่นใของทุกๆคนอยู่ แต่กลับหันไปต่อว่าเ้าสัตว์อสูรที่ทุกๆคนต่างเกรงกลัวกันอยู่ แบบสบายๆ
“...................!!”เ้าวิหคล่องหน
“.............!!”ทุกๆคน
วิหค’ล่องหน
สัตว์อสูรระดับ - ประกายสีทองหายาก
พลังธาตุ - ???
ความเก่งกาจเฉพาะตัว
1.เป็นกที่พิเศษมากตรงที่สามารถล่องหน หรืออำพรางตนเองได้เป็อย่างดี
2.สามารถยืด ขยายตัวให้มีขนาดเล็กหรือใหญ่ได้
3.บินได้รวดเร็วมากๆ
4.รังของมันคือยาวิเศษที่รักษาสารพัดโรคได้
ลักษณะของวิหคล่องหน
1.สีตัว - สีขาวบริสุทธิ์เงางามทั่วทั้งตัว ยกเว้น่ปีกและหางจะมีขอบสีทองสวยงามที่เป็จุดเด่นของมันเอง
2.ตา - ดวงตาใสเหมือนเพชร
3.ปาก - คมกริบสามารถตัดูเา ตัดแม่น้ำได้ง่ายๆ
4.ขนนก - นำไปสร้างเป็ได้ทั้งอาวุธ ชุดเกราะ เครื่องประดับ
************
ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของเราได้สัตว์อสูรระดับเทพมาหนึ่งตัวแล้วเป็นกเสียด้วย ช่างโชคดีอะไรอย่างนี้นะ แล้วเ้าวิหคล่องหนนี้เนี่ย เหนี่ยวเหนี่ยวจะใช้งานอะไรมันเป็อย่างแรกเอ่ย?? รี้ดลองเดากันสนุกๆนะคะ
#####
ขอแจ้งเื่การติดเหรียญค่ะ
จะเริ่มติดเหรียญในตอนที่19 นะคะสลับสับเปลี่ยนกับตอนอ่านฟรีเช่นเดิมค่ะ ขอขอบคุณที่ให้การสนับสนุนและติดตามอ่านนิยายเื่นี้กันค่ะ
663
![[RIN] อัจฉริยะย้อนเวลา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560781350_58775047.webp)
![[จบ] รีเซตชีวิตมาเป็นพนักงานใหม่สุดแข็งแกร่ง [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754939376_11085817.webp)