ตอนที่ 10 จะเป็จะตายก็ขออยู่ข้างกาย
วันนี้พฤกษาเรียนไม่ค่อยรู้เื่เขาเอาแต่คิดถึงใบหน้าณภัทรมันติดตาเขาจนไม่เป็อันทำอะไรมองนาฬิกาในโทรศัพท์มือถือบอกเวลาสี่โมงเย็น ใกล้ถึงเวลานัดกับราเมศวร์
“พี่ไม่ได้มาช้าใช่ไหม”
“ไม่ครับ มาตรงเวลาพอดีเลย”พฤกษายิ้มให้อีกฝ่าย เมื่อทั้งสองหนุ่มขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว รถคันงามแล่นออกไปตามถนนในมหาวิทยาลัยเพื่อออกถนนใหญ่ระหว่างทางออกจากมหาวิทยาลัย สายตากลมพลันหันไปเห็นผู้ชายรูปร่างคุ้นตากำลังถูกผู้ชายหลายคนรุมล้อม‘เกิดอะไรขึ้นนะ’ พฤกษาสั่นหัวรีบสลัดความคิดหมกมุ่นกับอีกฝ่ายให้สิ้นอย่าให้เขามามีอิทธิพลกับชีวิตเด็ดขาดแล้วหันไปสนใจคนข้างๆที่กำลังขับรถอยู่
“เราแวะกินอะไรกันก่อนดีครับพี่”
“แล้วแต่พฤกษ์เลยพี่ได้หมด”ราเมศวร์บอกอย่างเอาใจ พฤกษายิ้มให้อีกฝ่าย แต่ในใจนั้นยังร้อนรนเพราะถึงแม้พฤกษาจะย้ำตัวเองเสมอว่าไม่ให้สนใจอีกฝ่าย แต่หัวใจเ้ากรรมก็ยากจะบังคับได้เขาหันไปมองกลุ่มคนที่รถเก๋งเพิ่งแล่นผ่านมาได้ไม่นาน ก่อนตัดสินใจ
“พี่เมศวร์ครับขับรถกลับไปก่อนได้ไหมครับ ผมว่าคนรู้จักน่าจะเกิดเื่”พฤกษาตัดสินใจไปดูให้รู้เื่ก่อนให้สบายใจว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าจะห่วงคนบ้าทำไมนักหนา
“มีอะไรเหรอ”
“ไม่มีเวลาอธิบายพี่รีบกลับรถก่อนนะครับ” ราเมศวร์ทำตามที่อีกฝ่ายร้องขอโดยไม่เข้าใจนัก พฤกษาให้ราเมศวร์จอดรถใกล้ๆกลุ่มผู้ชายที่กำลังมุงใครบางคนอยู่
“เราค่อยไปดูหนังกันวันหลังนะครับ ผมเลี้ยงเองวันนี้พี่กลับไปก่อนนะ ผมมีธุระด่วน” ราเมศวร์แปลกใจแต่ก็ทำตามอย่างว่าง่ายแล้วขับรถออกไปทันที เมื่อเห็นพฤกษารีบวิ่งไปทำธุระที่ว่าซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าคืออะไรแต่มองทางกระจกหลังก็เห็นว่ากำลังวิ่งเข้าไปในกลุ่มผู้คนกลุ่มหนึ่ง คงเป็เพื่อนๆของเขา ‘หรือว่าจะมีเื่’ ราเมศวร์คิดและตั้งท่าจะเลี้ยวรถกลับไปดูคนที่เขาห่วงใยหากเกิดเื่จริงๆ อย่างน้อยเขาก็ยังพอช่วยได้มือหนาเลี้ยวพวงมาลัยกลับเพื่อมาดูให้แน่ใจ
พฤกษาวิ่งมาอย่างรีบร้อนเพื่อไปยังคนกลุ่มนั้นทันทีเขาอยากดูให้แน่ใจว่าไม่มีเื่อะไรจริงๆ เขาจะได้สบายใจเขาไม่อยากให้ราเมศวร์รู้เื่นี้เนื่องจากไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้ามาเสี่ยงด้วยจึงให้จอดรถห่างๆและวิ่งมาแทน
“ทำอะไรกันครับ”เสียงใสเอ่ยทักกลุ่มคนที่กำลังรุมล้อมณภัทรอยู่ ณภัทรหันมองเ้าของเสียงที่คุ้นเคยสายตาคมมองจ้องใบหน้าเนียน ดวงตาคมเบิกกว้าง เขาส่ายศรีษะไปมาเพื่อบอกอีกฝ่ายว่า ‘อย่าเข้ามา’
“กลับไป ไม่ต้องมายุ่ง”ณภัทรเอ่ยปากไล่อีกฝ่ายอย่างไม่อ้อมค้อม ความเป็ห่วงปรากฏชัดในดวงตาคู่คมหวังว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจและรับรู้ได้ว่าไม่ควรเข้ามายุ่งกับสถานการณ์อันตรายนี้
“แกเป็ใคร ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่ามายุ่ง”ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่เสียงดังน่าเกรงขามบอกพฤกษาเสียงเหี้ยม แต่ร่างบางไม่สนใจเขารีบวิ่งเข้าไปอยู่ข้างกายณภัทร แทรกผ่านคนที่ห้อมล้อมอีกฝ่ายอยู่ตอนนี้ใจของเขาเพียงอยากอยู่ใกล้อีกฝ่ายให้มากที่สุดเพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายปลอดภัยดี เขารู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่าคนพวกนี้ไม่ได้มาดีแน่
“พี่เป็อะไรไหม”พฤกษาถามอีกฝ่ายอย่างเป็ห่วง
“บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งรีบกลับไปซะ พี่ขอร้อง” ณภัทรบอกร่างบางเสียงเข้มเขาไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้ามายุ่งในเกมนี้ ซึ่งดูเหมือนเขาจะแพ้เพราะพวกนี้มันอันธพาลไม่สนเหตุผลอะไรใดๆ ทั้งสิ้นเขาเจ็บไม่เป็ไรแต่เขาคงทนไม่ได้หากเห็นอีกฝ่ายเจ็บด้วย
“มีเื่อะไรกันเหรอ”เสียงทุ้มของราเมศวร์ถามคนทั้งกลุ่ม
“มากันไม่หยุดจริงๆ วุ้ยพวกเสือกเื่ชาวบ้านเนี่ย เอาไงดีพี่” หนึ่งในพวกมันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงรำคาญและถามคนที่น่าจะาุโสุด
“พวกแกสองคนไปจัดการมันส่วนที่เหลือจับสองคนนี้ขึ้นรถ เร็วเข้า ก่อนที่พ่อพวกแกจะแห่กันมาอีก”คำสั่งทรงอำนาจของคนที่น่าจะเป็หัวหน้าทำให้ลูกน้องวิ่งกรูแยกกันทำงานสองคนไปกันผู้ชายที่มาใหม่ สี่คนจับพฤกษาและณภัทรขึ้นรถแล้วรถเก๋งที่จอดรอไว้แล้วก็ขับออกไปทันที
“พี่บอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่ามายุ่งตอนนี้เป็ยังไงล่ะ” ณภัทรบอกอีกฝ่ายเมื่อทั้งสองโดนจับขึ้นรถมาทั้งคู่โดยมีพวกมันนั่งประกบข้างไม่สามารถขัดขืนหรือดิ้นรนได้ข้างเอวทั้งสองคนมีมีดจ่ออยู่ เป็สัญญาณบอกว่า ห้ามดิ้น ห้ามคิดหนีไม่อย่างนั้นมีดแหลมที่จ่ออยู่ข้างเอวคงทิ่มเข้ามาในเนื้อนิ่มๆ ให้เืสาดได้
“จับพวกเรามาทำไม”พฤกษาเอ่ยถามพวกมันที่นั่งในรถเก๋งทั้งหมด 4 คนคนขับหนึ่งคนคนข้างคนขับหนึ่งคนซึ่งน่าจะเป็หัวหน้าแกงค์และคนที่เอามีดจี้เขาอยู่อีกสองคนข้างหลัง ส่วนคนที่เหลื่อก็กำลังขับตามมากับรถอีกคัน โชคดีที่พวกมันไม่ได้จับตัวราเมศวร์มาด้วยแต่จะโดนทำร้ายหรือไม่ พฤกษาก็ไม่สามารถตอบได้
ไม่รู้ว่าคำถามที่พฤกษาถามไปตอบยากหรืออย่างไรในเมื่อไม่มีใครตอบเขาเลยทุกคนในรถนั่งเงียบมีเพียงคนนั่งข้างคนขับที่กำลังหาของบางอย่างในลิ้นชักเก็บของหน้ารถและโยนมาให้ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างหลัง
“ปิดปากมันซะ รำคาญ”เสียงเหี้ยมเกรียมสั่งการให้ผู้ชายข้างหลังใช้เทปปิดปากพวกเขาคนนั่งหลังก็ปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย
รถเก๋งเลี้ยวเข้ามาในตึกร้างแห่งหนึ่งบรรยากาศเวิ้งว้าง ไม่มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาช่างเป็ที่ที่เหมาะสมสำหรับการลักพาตัวใครมาซ่อนเหลือเกิน ณภัทรมองบรรยากาศรอบกายลำพังตัวเขาเองเขาไม่สนใจมากนัก หากแต่รู้สึกเป็ห่วงร่างบางที่นั่งข้างๆ
“เอาพวกมันเข้าไปข้างใน”เสียงเหี้ยมสั่งการ ผู้ชายสองคนข้างหลังก็รีบลากพวกเขาลงจากรถมัดมือ มัดเท้า
“อื้อ อื้อ” พฤกษายังคงมีคำถามมากมายที่จะถามพวกมันอย่างน้อยก่อนตายก็ขอรู้ก่อนว่า โดนจับตัวมาทำไมแต่เทปปิดปากก็ทำได้แค่ส่งเสียงไม่เป็ภาษาออกมา
“แกะเทปปิดปากออก”เสียงเหี้ยมสั่งการเมื่อปากบางเป็อิสระ พฤกษาก็ถามต่อ
“ตอบได้รึยัง ว่าจับพวกเรามาทำไม”พฤกษาถามอย่างโมโห เพราะอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะตอบคำถามเขา
“ถามคนข้างๆสิว่าทำเลวอะไรไว้บ้าง”ผู้ชายร่างใหญ่พยักเพยิดไปทางณภัทรว่าตัวต้นเหตุคือเขา
“หมายความว่าอย่างไร”พฤกษาหันไปถามณภัทรอย่าง้าคำตอบ
ณภัทรมองหน้าพฤกษาอย่างไม่รู้จะเริ่มอธิบายอย่างไรดีเพราะเขาเองก็รู้เพียงว่าเป็พี่ชายของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งก็ไม่รู้ว่าใครด้วยซ้ำยังไม่คุยกันให้รู้เื่ พฤกษาก็วิ่งเข้ามาก่อน
“มันไม่ยอมบอกความชั่วของมันสินะกูบอกให้ก็ได้ ก็ไอ้ชั่วลูกอธิการบดีที่วันๆ เอาแต่ฟันผู้หญิงไม่เลือกหน้าได้แล้วทิ้ง ไม่สนใจความรู้สึกของผู้หญิงที่มันฟันว่าจะเ็ปขนาดไหนมึงรู้ไหมน้องสาวกูต้องเป็โรคซึมเศร้าเพราะไปรักคนอย่างมึงมึงได้แล้วทิ้งอย่างไร้เยื่อใยจนน้องกูเกือบฆ่าตัวตาย
พฤกษาและณภัทรเบิกตากว้างแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน พฤกษาหันหน้าไปมองณภัทรอย่างรู้สึกผิดหวังั์ตาวาวโรจน์รู้สึกอยากจะกระชากิญญาเขาออกมา
“น้องพี่ชื่ออะไรมีหลักฐานอะไรว่าเคย เอ่อ เอ่อ มีอะไรกับผม” ณภัทรถามน้ำเสียงอึกอักรู้สึกกลัวว่าจะทำให้พฤกษาเข้าใจเขาผิดและคิดว่าเขาเป็คนเลวและชอบหลอกลวงคนอื่นไปทั่ว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่าแกนี่มันเลวได้ถึงที่สุดจริงๆ น้องกูชื่อ เมษา ชัดไหมเขาร้องไห้ทุกวันว่าแกทอดทิ้งเธอหลังจากได้เสียกันแล้วก็ทิ้งเธออย่างไม่ใยดีแถมยังให้ผู้หญิงคนใหม่มาตบตีในโรงอาหารอีก เธอต้องอับอายมากแค่ไหน รู้ไหมอยากรู้นักว่าคนอย่างแกมันมีอะไรดีถึงได้มีผู้หญิงมากมายยอมแกทุกอย่างและยอมเสียน้ำตาให้คนอย่างแก”
“ถ้าชื่อเมษาที่เรียนคณะบัญชีละก็ผมสามารถสาบานได้ทุกวัดเลยว่าผมไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวเธอตอนแรกผมอาจจะหลอกให้เธอชอบเพราะ้าแก้แค้นสิ่งที่เธอทำกับใครบางคนแต่ผมก็ไม่เคยมีอะไรกับเธอ ไม่เคยแม้แต่จับมือด้วยซ้ำส่วนผู้หญิงที่ตบตีเธอผมไม่รู้เื่และไม่รู้ว่ามีจริงไหม”
“ผัวะ ผัวะ ผัวะ”ชายร่างใหญ่ไม่สามารถทนฟังสิ่งที่ณภัทรพูดได้อีกเขาต่อยหน้าอีกฝ่ายไปหลายครั้งจนเืกลบปากผู้ชายอีกสองคนเข้ามาห้ามไว้
“พี่เดี๋ยวมันตายซะก่อน ใจเย็นๆพี่”
“พวกแกดูมันพูดมันไม่สำนึกเลยสักนิดแถมยังมากล่าวร้ายน้องสาวกูอีก พวกมึงไม่ได้ยินรึไง”
“ทำไมแกต้องแก้แค้นเธอด้วยแกเป็ลูกผู้ชายรึปล่าว กล้าทำแต่ไม่กล้ายอมรับ”ชายหนุ่มอีกคนที่รู้สึกสงสัยกับคำว่า ‘แก้แค้น’ถามออกไปอย่างแปลกใจ
“เพราะน้องสาวที่พี่รักนักรักหนาวันๆ เอาแต่หาเหยื่อเพื่อหลอกให้รักและทิ้งเขา วางเงินเดิมพันกันสนุกสนานทำกับคนอื่นแบบนี้ น้องพี่มีหัวใจหรือ” ณภัทรถามกลับอย่างหงุดหงิดเมื่อคิดถึงเื่ราวที่พวกเธอทำ แล้วนี่ยังกลับดำเป็ขาว ใส่ร้ายป้ายสีเขาอีกเขาจะกล้ามีอะไรกับเธอได้อย่างไรกันในเมื่อแค่จับมือณภัทรก็ขยะแขยงแล้ว
“ใช่ครับผมเองที่เป็เหยื่อของพวกเธอ ผมว่าพี่ไปสืบหาความจริงมาก่อนแล้วค่อยมาจัดการพวกผมก็ไม่สายนะครับ” พฤกษาลองต่อรองเผื่อมีโอกาสรอดพวกมันมองหน้ากัน คนที่บอกว่าเป็พี่ชายของ เมษาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรหาน้องสาวทันทีและเปิดลำโพงให้ทุกคนได้ฟัง
“ใยน้อง พี่จับมันมาแล้วนะพี่จะฆ่ามันให้ตายเลย ให้สาสมที่หลอกน้องของพี่ แต่มันบอกว่าใยน้องไปหลอกคนอื่นก่อน มันเลยแก้แค้น แถมยังบอกว่าแม้แต่มือยังไม่เคยจับน้องเลย จริงเหรอเปล่าใยน้อง”คนเป็พี่ชายถามน้องสาวอย่างหวั่นเกรงคำตอบ เพราะถึงเขาจะเป็นักเลงและรักน้องสาวมากแต่เขาก็รักความถูกต้องเหมือนกัน
“พี่ชายเชื่อมันหรือค่ะต้องให้น้องท้องพี่ถึงจะเชื่อใช่ไหมค่ะ ฮือ ฮือ ฮือ น้องเสียใจที่พี่เชื่อคนอื่นแถมยังเชื่อว่าคนอย่างน้องจะไปหลอกลวงใครได้ แม้แต่มดน้องยังไม่ทำร้ายทำไมพี่คิดว่าน้องจะกล้าหลอกลวงใครละคะ พี่ต้องเห็นน้องตายถึงจะเชื่อใช่ไหมค่ะ”
“พี่เชื่อใจน้องพี่อยู่แล้วถ้าหากน้องยืนยันพี่ก็จะจัดการทันที”พี่ชายเมษากดวางสายโทรศัพท์และหันมองสองหนุ่มที่ถูกมัดอยู่สายตาวาวโรจน์ที่กล้าโกหกเพื่อเอาตัวรอด
“พวกชั่ว ยังไงมันก็ชั่วพวกแกกล้าโกหกเพื่อเอาตัวรอด พวกแกจัดการมันตามชอบเลย” พี่ชายเมษาสั่งการให้พวกที่มาด้วยกันจัดการตามชอบจะเตะ จะต่อยจะทำอย่างไรก็แล้วแต่ชอบเลย
“พี่ไม่มีเหตุผลเลยฟังความข้างเดียวผมเองก็โดนน้องสาวพี่หลอกให้รักและทิ้งอย่างไม่ใยดีเพราะ้าแลกกับเงินเดิมพันสามพันพี่เคยคิดไหมว่าผมจะเ็ปและเป็แผลในใจแค่ไหน แต่พี่กลับเอาแต่เข้าข้างน้องสาวตัวเองหากน้องสาวพี่บอกว่า เธอท้องพี่ก็จะเชื่อโดยไม่ขอดูใบรับรองแพทย์เลยใช่ไหม”พฤกษาะโออกไปอย่างเดือดจัด ผู้หญิงคนนั้นใส่ร้ายคนอื่นอย่างหน้าไม่อายเขาเองก็แปลกใจทำไมถึงเชื่อคำพูดของณภัทรว่าแม้แต่มือยังไม่เคยจับทั้งที่ผู้ชายคนนี้ก็จูบก็หอมเขาหลายครั้งทั้งที่เขาเป็ผู้ชายแต่เขาก็เลือกจะเชื่อคนที่ถูกมัดอยู่ข้างๆมากกว่าเชื่อผู้หญิงที่หลอกลวงเขาให้เจ็บช้ำเพราะเพียงแค่เล่นสนุก
“แกรรรรรรแล้วพวกแกมีอะไรมาพิสูจน์ว่าสิ่งที่พวกแกพูดเป็ความจริง หากมี พวกแกก็รอด” พี่ชายเมษาพูดผ่านไรฟันอย่างรู้สึกเคืองขุ่นที่ดูถูกเขาว่าฟังความข้างเดียว
“พี่ลองโทรไปหาน้องสาวพี่ใหม่ แล้วถามเธอว่ารู้จักคนชื่อพฤกษาไหม ผู้ชายแว่นตาหนาเตอะ แต่งตัวเฉิ่มเชยเธอเป็แฟนกับเขาหนึ่งเดือนไหม เธอเคยวางเงินเดิมพันเคยหลอกจีบเขาเพื่อความสนุกหรือไม่ พี่ลองถามเธอดูสิ หรือพี่ไม่กล้า”
ถึงพี่ชายเมษาจะไม่อยากทำแต่เมื่อถูกท้าทายและเพื่อเป็การพิสูจน์เขาจึงกดเบอร์โทรศัพท์หาน้องสาวอีกครั้งและเปิดลำโพงเหมือนเดิม
“ฮัลโหล ใยน้อง เอ่อเขาฝากถามว่า รู้จักผู้ชายชื่อพฤกษาหรือไม่ที่ใส่แว่นตาหนาเตอะและแต่งตัวเฉิ่มเชยนะน้องเป็แฟนเขาใช่ไหม น้องเคยไปหลอกให้เขารักและทิ้งเขาไปเพื่อเงินเดิมพันและอยากเล่นสนุกรึ ปล่าว น้องทำหรือเปล่า บอกพี่มา”เสียงผู้เป็พี่ชายเครียดจัด
“น้องจะไปทำตัวแบบนั้นได้อย่างไรค่ะอีกอย่างคนชื่ออะไรนะ พฤกษา หรือค่ะ น้องจะไปรู้จักได้ยังไง คนที่น้องชอบพี่ชายก็รู้ว่ามีแค่ลูกชายอธิการบดีคนเดียวแต่เขาเห็นน้องเป็ของเล่นฮือ ฮือ ฮือ คนอื่นน้องไม่ได้สนใจหรอกค่ะ พี่เชื่อน้องนะคะ”เมษายืนยันกับพี่ชายของเธอเธอรู้สึกโกรธแค้นณภัทรมากที่กล้ามาหลอกให้เธอรักและทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดีแถมยังคบเพื่อนเธอทั้งสองคนพร้อมกัน คนแบบนี้ต้องโดนพี่ชายเธอจัดการตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่ชายเธอคอยปกป้องดูแลเธอเหมือนไข่ในหิน หากใครทำให้เธอเจ็บคนพวกนั้นย่อมเจ็บกว่าเธอจึงหลอกพี่ชายว่าณภัทรได้เธอแล้วทิ้งทำให้เธอเครียดจนเป็โรคซึมเศร้าพี่ชายเธอถึงโกรธจัด รวบรวมพรรคพวกที่เป็นักเลงด้วยกันไปจัดการอีกฝ่าย
“ได้ยินชัดรึยังทีนี้มีอะไรจะพูดอีก” พี่ชายเมษาถามอีกฝ่ายว่าจะยื้อเวลาโดยใช้ข้ออ้างอะไรอีก
“พี่หยิบโทรศัพท์ผมในกระเป๋าหน่อยแล้วดูรูปภาพในอัลบั้มว่ามีรูปของผมกับน้องสาวพี่ไหม” พี่ชายเมษาทำตามอย่างว่าง่ายหยิบมือถือในกระเป่ากางเกงของเขา ถามหารหัสปลดล็อคหน้าจอและเปิดภาพในอัลบั้มดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพความสนิทสนมของน้องสาวเขากับพฤกษาและยังมีภาพอีกสองสาวคือเพื่อนสนิทน้องสาวของเขาก็อยู่กันครบทีม
“นี่คือ”เขาถามเพราะแปลกใจว่าทำไมคนตรงหน้าถึงคบกับน้องสาวและเพื่อนน้องสาวเขา
“นี่คือสิ่งยืนยันว่าน้องสาวพี่รู้จักกับผมเธอโกหกว่าไม่รู้จักผมเธอและเพื่อนวางเงินเดิมพันสามพันบาทว่าหากใครสามารถจีบผมและหลอกให้ผมรักและอดทนได้เกินหนึ่งเดือนจะได้เงินเดิมพันกันหลังจากพวกเธอบอกเลิกผมก่อนครบหนึ่งเดือน เพราะไม่อยากชนะและไม่อยากได้เงินเดิมพันซึ่งแสดงว่า เธอรังเกียจผมมากขนาดอดทนต่ออีกวันก็ไม่ได้ยอมสละเงินเพื่อให้ไกลจากคนอย่างผม แล้วไปนั่งหัวเราะสนุกสนานกันพี่คิดว่า ทำแบบนั้นมันต่างกับที่ณภัทรทำกับพวกเธอตรงไหนใครที่เลวร้ายเล่นกับความรู้สึกคนอื่นมากกว่ากัน” ณภัทรหันมองหน้าพฤกษาอย่างสงสารถ้อยคำมากมายที่อีกฝ่ายถ่ายทอดออกมานั้น มันแสนเ็ปเข้าเข้าใจความรู้สึกเ็ปของอีกฝ่ายดีถึงแม้เป็เื่ที่อีกฝ่ายไม่อยากพูดแต่ในสถานการณ์นี้ก็ต้องพูดเพื่อเอาตัวรอดและไม่ให้เมษากลับผิดเป็ถูกได้อีกตอนนี้สิ่งเดียวที่ณภัทรอยากทำ คือดึงร่างบางเข้ามากอดให้กำลังใจแต่เขาไม่สามารถทำได้ในเมื่อมือทั้งสองถูกมัดติดกัน
โทรศัพท์ในมือพี่ชายเมษาสั่นอย่างคนกำลังเดือดจัดสิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้คือน้องสาวเขาโกหกภาพสวีทหวานในมือถือนี้ยืนยันเื่นี้ได้เป็อย่างดีเขาหลับตาก่อนจะเอ่ยบอกเพื่อนๆ นักเลงที่มาด้วยกัน
“จัดการเอาแค่พอหยอดน้ำข้าวต้มเพราะเื่จริงที่ยืนยันได้คือ แก ไอ้ลูกชายอธิการบดี แกหลอกลวงเมษาเื่นี้เป็เื่จริง ดังนั้น โทษแกก็ยังต้องมี”พูดเสร็จเขาก็เดินออกไปปล่อยให้พวกเพื่อนๆนักเลงที่พามาจัดการสนุกสนานก่อนกลับบ้าน
65
![ของชำรุด...ขอรุกบ้าง! [ NC / จบแล้ว ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764182923_33717483.webp)
