ทางตอนใต้ของสาธารณรัฐเกาหลี ห่างออกไปทางตะวันออก ปรากฏเกาะร้างรูปหัวกะโหลก ต้นไม้ใหญ่สูงปิดบังหมู่เมฆบนฟ้า ปกคลุมวิสัยทัศน์ ทำให้ผู้คนที่อยู่พื้นด้านล่างรู้สึกเหมือนอยู่ในเวลากลางคืนตลอดเวลา เกาะนี้รู้จักกันเฉพาะเหล่าคนที่ทำงานในโลกใต้ดิน จึงไม่มีคนนอกอาศัยอยู่ และที่นี่กำลังจะกลายเป็สนามรบเพื่อตัดสินว่าระหว่างสุดยอดทหารรับจ้างเอวาและาาแห่งโลกใต้ดิน ฮาเดส
อดีตคู่รักสองคนยืนประจันหน้ากันด้วยท่าทีสงบนิ่ง สายตามองประสาน รอยยิ้มผุดบนใบหน้าของฮาเดส แต่ต่างจากบหน้าของเอวา เธอเงียบสงบเสมือนความรู้สึกได้ตายไปหมดแล้ว
สายลมอ่อนๆ พัดปลิว เสื้อผ้าของทั้งคู่พริ้วไปตามสายลม เป็ครั้งสุดท้ายที่ทั้งสองคนจะได้เผชิญหน้ากัน เพราะจะมีเพียงหนึ่งที่รอดไปได้
ฮาเดสในตอนนี้ไม่คล้ายกับรามานที่เธอรู้จัก ในชุดสีดำรัดรูปขับกล้ามเนื้อเด่นชัด ภายใต้ร่างกายที่งดงามไร้ที่ติ ดวงตาของเขาดำมืดเต็มไปด้วยรังสีสังหารที่เอ่อล้นออกมาเพียงแค่การปลายตามองไปยังเป้าหมาย
“ศัลยแพทย์ผู้ช่วยชีวิตคนกลับปลดปล่อยรังสีสังหารออกมาได้มากขนาดนี้” เอวาในชุดลายพราง ส่องประกายงดงามแก่ผู้ที่ได้มอง หากแต่ดวงตาคู่นั้นเสมือนเทียนที่ใกล้ดับ
ภายใต้ความเงียบงัน ทั้งสองคนอยู่ห่างกันราวๆ ห้าเมตร ก่อนจะเป็ฮาเดสที่กล่าวขึ้น “อึนคโย...ไม่สิ เอวา คุณรู้อะไรไหม หลังจากที่พวกเราแสดงความรักกันบนเตียง ผมเคยมีความคิดที่จะยิงกรอกปากคุณขณะที่คุณหลับ แต่เพราะลีลาที่เร่าร้อนของคุณ คุณถึงยังมีชีวิตอยู่ได้”
เอวาไม่ได้คล้อยตามาประสาท เธอยกยิ้มและตอบกลับ “ก็เพราะเื่ในคืนนั้น ฉันถึงเปิดโอกาสให้คุณได้เป็แฟนกันฉันยังไงละ หากลีลาของคุณห่วยแตก ฉันคงทิ้งคุณไปนานแล้ว”
ฮาเดสจ้องมองไปที่อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
“เพราะแบบนี้ไง ผมถึงได้เสียดายคุณ หากคุณยอมรับโลกของผม พวกเรากลับไปเป็เหมือนเดิมกันได้”
“โลกที่คุณคิดว่าตัวเองเป็พระเ้า จะตัดสินชีวิตคนอื่นยังไงก็ตามใจ โลกแบบนั้นนะไม่ยั้งยืนและจะพินาศลงในที่สุด” เอวาตอบกลับ
“แต่ว่า โลกที่เต็มไปด้วยพวกไร้ประโยชน์ไม่ใช่แนวทางของผมเหมือนกัน” ฮาเดสพูดตอบ เขายังคงโน้มน้าวเป็ครั้งสุดท้าย
“เอวา หากคุณไม่ยอมรับ คุณแค่ไม่ต่อต้าน พวกเราก็จะอยู่ร่วมกันได้”
หญิงสาวเค้นเสียงเบาๆ “โลกที่คุณคิดสร้าง จะนำความเดือดร้อนมาสู่คนรอบตัวและประเทศของฉันไม่วันใดก็วันหนึ่ง”
“คงคุยกันไม่รู้เื่สินะ น่าเสียดาย ที่ผมต้องลบคุณ คนที่ผมรักไปจากโลกใบนี้ หวังว่าคุณจะมองดูโลกที่ผมสร้างขึ้นจากบนฟ้านะ” พูดจบ ฮาเดสใช้ปืนจ่อปืนไปยังหญิงสาว และลั่นะุออกไป
ปังง!!! เสียงปืนจากปากกระบอกดังขึ้นเป็สัญญาณของการเริ่มต้นและเป็จุดเริ่มของจุดจบ
เอวา ไม่รอช้า เธอตวัดมือขึ้นในระดับสายตาพร้อมกับชี้ไปด้านหน้า ซิกซาวเออร์ในมือแผดเสียงคำรามออกมา
ปังง!!! ะุทั้งสองปะทะกันในอากาศและกระจายไปยังตำแหน่งอื่น การต่อสู้ของพวกเขาเริ่มขึ้น
ปัง ปัง ปัง!!! ซิกซาวเออร์และกล็อก19 แผดเสียงทรงอานุภาพเข้าใส่กันและกัน
ปืนสั้นในมือของเอวา แผดเสียงก้อง รังสีสังหารมุ่งตรงไปยังอีกฝ่าย สีหน้าของฮาเดสไม่ได้เปลี่ยนแปลง เขาสะบัดมือยกกล็อก19 ขึ้นประทับและยิงสกัดะุของอีกฝ่ายได้อย่างแม่นยำ
เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!! ปัง ปัง ปัง!!
เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ะุหลายสิบนัดสาดใส่ราวกับห่าฝน ทว่าสองเท้าของทั้งคู่มิได้ขยับเขยื้อนออกจากตำแหน่งยืน ะุที่สาดออกมาบดขยี้ะุของอีกฝ่ายและสิ้นฤทธิ์ลงก่อนจะได้ทำร้ายผู้ใด สายตาและการใช้ปืนของพวกเขาเหนือวิสัยความเป็มนุษย์ไปไกลแล้ว
ฮาเดสค่อยๆ หุบยิ้มลง และเปลี่ยนท่าทาง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟัน “ผมคงต้องจริงจังให้มากกว่านี้สินะ”
ทั้งสองคนเข้าสู่แก่นแท้ของการสังหารในเส้นทางที่แตกต่างกัน เอวาเธอผ่านสนามรบ เดินบนเส้นทางชีวิตนับไม่ถ้วน ส่วนฮาเดส บนเตียงผ่าตัดมีคนที่รอดและตายด้วยมือของเขานับไม่ถ้วนเช่นกัน
ฝ่ายที่ยิ้มเปลี่ยนเป็จริงจัง ฝ่ายที่จริงจังกลับยกยิ้มออกมา มุมปากของเอวายกขึ้นพร้อมพูดออไป “ฉันวาดหวังว่าฝีมือของคุณ จะได้ครึ่งของสมญาที่ผู้คนยกย่องให้เป็าาโลกใต้ดิน แต่เมื่อได้มาััด้วยตัวเองก็ไม่ค่อยเท่าไหร่นิ”
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!!! การลั่นไก และการเปลี่ยนแม็กกาซีน คนทั้งสองทำได้ราวกับหายใจ ะุมากกว่าหนึ่งร้อยนัดถูกสาดเข้าใส่กันและกัน หากเป็สายตาคนนอก ผลลัพธ์คงจะจบที่ะุของฝ่ายใดหมดก่อนกัน
ซึ่งเอวาได้เปรียบเื่จำนวนะุ แต่มีหรือที่ฮาเดสจะไม่รู้ถึงเื่นี้ ระหว่างที่เขากำลังลั่นไกกับะุแม็กสุดท้าย เขาะโออกข้างและรัวะุทั้งหมดเข้าใส่อีกฝ่ายโดยที่ตัวของเขาหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่
เอวาวิ่งตามเข้าไปหมายสังหารศัตรูที่ไร้อาวุธ ทว่ายามที่อีกฝ่ายออกจากเงามืดของต้นไม้ อูซี่ในมือของฮาเดส ส่งเสียงคำราม เขากดเข้าใส่อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
ปัง ปัง ปัง ปัง ปังปังปังปังปัง!!!!!
ถึงแม้ว่าเอวาจะสามารถล่าถอยออกมาได้ แต่ก็มีะุสองนัดที่ฝังเข้าไปในร่างกาย ทว่าเธอ เืสีแดงไหลซึมออกมา
ฮาเดสไล่ล่าตามสังหารเหยื่อที่ได้รับาเ็อย่างบ้าคลั่ง เท้าขวาของเขารู้สึกถึงแรงกระทบของก้อนหิน และเมื่อหย่อนสายตามองต่ำ สิ่งนั้นไม่ใช่ก้อนหินแต่เป็ะเิมือที่อีกฝ่ายโยนออกมา
“เล่นกันแบบนี้เลยเหรอ!!” เสียงสบถของเขาดังพร้อมกับเสียงกัมปนาทด้วยอานุภาพของะเิมือ
ตูมมมม-----
เอวาก้าวเดินมองรอยเืบนพื้น แต่กลับไม่พบร่างของศัตรูที่เป็เป้าหมาย
“ออกมาได้แล้ว คุณคงไม่ตายด้วยเื่แค่นี้หรอกจริงมั้ย”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงกล่าว ร่างของฮาเดสในสภาพชุ่มไปด้วยเืพุ่งลงจากมุมมืดของต้นไม้สูง กดตัวลงบนร่างของเอวาอย่างรวดเร็ว กลายเป็การต่อสู้ประชิดระหว่างมีด
เอวาถนัดการต่อสู้หลากหลายรูปแบบ แต่ฮาเดสก็เป็อัจฉริยะด้วยเช่นกัน ทั้งสองต่อสู้กันด้วยสภาพที่สะบักสะบอมทั้งคู่ เืสดๆ ไหลออกจากตัว าแฉกรรจ์หลายแห่งปรากฏให้เห็นด้วยตาเปล่า หากสู้กันต่อไปโดยไม่มีใครได้รับการรักษา ผลสุดท้ายคงไม่พ้นความตายทั้งคู่
การที่ฮาเดสสามารถนำปืนกลมืออย่างอูซี่ออกมาจากพุ่มไม้ได้ หมายความว่าก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้น เขาได้มาสำรวจพื้นที่และเตรียมอาวุธไว้รับมืออีกฝ่ายอยู่ก่อนแล้ว แน่นอนว่าเอวาก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน ก่อนที่จะเกิดการปะทะ เธอได้วางกับดักะเิเอาไว้ในสมรภูมิต่อสู้นี้ และตำแหน่งนั้นก็อยู่ต่อหน้าฮาเดสเพียงแค่หนึ่งก้าว
ทันทีที่เท้าขวาของชายผู้ปกครองโลกใต้ดินเหยียบลงมาด้านหน้า เป็เวลาที่ชัยชนะถูกตัดสินให้เป็ของเอวา มุมปากของหญิงสาวยกยิ้มพร้อมกับชัยชนะ แต่ในวินาทีต่อมารอยยิ้มนั้นต้องหุบลงและไปปรากฏอยู่บนใบหน้าของฮาเดสแทน เนื่องจากกับดักะเิไม่ทำงานอย่างที่คิดไว้
ฮาเดสหัวเราะเย้ยให้กับความผิดพลาดของอีกฝ่าย “เหตุผลที่ผมไม่วางกับดัก แต่ใช้วิธีแอบซ่อนปืนกลเบาเอาไว้ ก็เพราะรู้ว่า ถ้าเป็คุณคงจะสำรวจและทำลายกับดักทั้งหมดในพื้นที่ทิ้งก่อนจะเริ่มการต่อสู้อย่างแน่นอน แล้วเหตุใดคุณถึงไม่คิดว่าผมจะทำแบบนั้นบ้างละ? หรือว่าคุณประมาทผมจนเกินไป?? และความประมาทนั้นเป็ราคาที่คุณต้องจ่ายด้วยความตาย”
พูดจบฮาเดส เร่งฝีเท้าเข้าประชิด หมายจะสังหารอีกฝ่ายอย่างไม่เหลือเยื่อใย แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง พื้นดินตรงหน้าอ่อนยวบและกลายเป็หลุม เท้าซ้ายของเขาเหยียบทะลุไปถึงกับดักมีดแหลมที่ฝั่งลึกอยู่ใต้ดิน บัดนี้ขาซ้ายของผู้นำโลกใต้ดินถูกแทงทะลุจนไม่สามารถเคลื่อนที่ได้
เอวาใช้สายตาเ็ามองไปที่อีกฝ่าย “ใครว่าฉันวางกับดักไว้แค่อันเดียว”
ฮาเดส ส่ายหน้า เขาไม่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น “เป็ไปไม่ได้ ผมสำรวจกับดักทั้งหมดในพื้นที่แถบนี้เป็อย่างดี ไม่มีทางจะรอดสายตาได้”
เอวายกยิ้มขึ้นมา น้ำเสียงที่ใช้นั้น ไม่เหลือเยื่อใยของคนเคยรัก “ก็คงจริงอย่างที่คุณพูด เพียงแต่ว่านะ...ลองดูที่เท้าของตัวเองให้ดีสิ”
สายตาของฮาเดสมองไปที่เท้าซ้ายของตัวเอง ครั้งแรกเขาคิดว่าตนเองต้องกับดักมีดเข้าไป แต่เมื่อเพ่งมองอีกครั้งแล้ว สิ่งที่แทงทะลุเท้าของเข้าเป็เพียงเหลาไม้แหลมที่ผ่านแดด ผ่านฝนมาแรมปี มันไม่ใช่กับดักที่พึ่งสร้างแต่เป็กับดักเก่าที่ผ่านดินฟ้าลมฝน กลบเกลือนจนกลายเป็ส่วนหนึ่งของธรรมชาติ
ดวงตาของฮาเดสเบิกกว้าง เขาค่อยๆ แหงนมองไปที่อีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา
เอวาพูดขึ้น “กับดักนี้ฉันเตรียมมันไว้ั้แ่สามปีก่อน เดิมมันไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อคุณ ฉันแค่สร้างไว้โดยหวังว่าสักวันคงจะมีประโยชน์ หากต้องสู้กับศัตรูที่มีฝีมือและสติปัญญาเท่าเทียมกัน ตัวแปรที่จะทำให้ฝ่ายใดเป็ผู้ชนะ ก็คือระยะเวลาในการเตรียมการ”
“เพราะแบบนี้ คุณถึงเป็ฝ่ายนัดสถานที่สินะ ไม่ใช่ผมเป็ฝ่ายสั่งฆ่าคุณในเวลาครึ่งชั่วโมงที่เราเลิกกัน แต่เป็คุณต่างหากที่คิดจะให้ผมตกหลุมพรางนี้ั้แ่นาทีแรกที่พวกเราเลิกกัน” ฮาเดสพูดขึ้น
เอวาตอบกลับ “ความคิดของคุณเป็อันตรายต่อสังคมและประเทศของฉัน” พูดจบเธอกระชับมีดสั้นในมือและพุ่งตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
ฮาเดสในตอนนี้ไม่มีความสามารถในการหลบหนี และความคล่องตัวก็ไม่อาจสู้ได้อีก ทว่าใน่เวลาตัดสินแพ้ชนะและความเป็ความตาย สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
“อย่าทำอะไรข้าเลย อย่า อย่าได้โปรด”
“ขอร้องปล่อยข้าไป ปล่อยข้าไปเถิด”
“ได้โปรดช่วยด้วย ได้โปรดช่วยข้า ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย”
เสียงร้องโหยหวนอันน่าเวทนาดังขึ้นในสองหู หากแต่นั้นไม่ใช่เสียงของฮาเดสที่ร่ำร้องขอชีวิต แต่เป็เสียงที่เอวาเคยได้ยินในฝันจนสามารถจดจำได้ดี
ตอนนั้นการรับรู้ของเอวาค่อยๆ ช้าลง เสียงอื้ออึงดังทดแทนเสียงร่ำร้องปริศนา โลกที่เอวาเคยมองเห็น มืดและแคบลง เธอค่อยๆ ดำดิ่งลงสู่ความตาย ภาพสุดท้ายในชีวิตคือใบหน้าของฮาเดส และการเงื้อมมือลงมีดมาที่ลำคอของเธอ พริบตาต่อมาโลกทั้งใบก็ดับแสงหายไป…
3K
