ผมขับรถเข้ามาจอดที่ลานจอดรถหน้าคอนโดของพิชชาด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยวในหัวใจ ผมอยากบอกเธอให้รับรู้ความรู้สึกที่มีต่อเธอ แต่ดูเหมือนเธอเองไม่อยากจะฟังมัน ระหว่างทางที่นั่งรถจากสวนสาธารณะมาถึงคอนโดเธอพูดนั่นนี่มาตลอด แต่ผมไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่อยากจะพูดเื่อื่น ผมอยากพูดเื่ของเธอ ผมอยากบอกเธอ.....
" วินเป็อะไรมั้ย เงียบเชียว " เธอถามในขณะที่ผมจอดรถและกำลังจะดับเครื่อง
" วินรู้สึกดีกับพิช วินชอบพิชและก็คิดว่าชอบมาก ตอนแรกวินคิดว่าพิชเป็แฟนกับรุ่นพี่คนนั้น เลยคิดว่าตัวเองหมดหวังแล้ว แต่พอเมื่อคืนรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดวินดีใจมาก วินอยากบอกพิชอยากขอโอกาส...ถ้าพิชไม่มีใคร...วินอยากดูแลพิช " ผมหันไปสบตาเธอและพูดอย่างที่ใจคิด
" ....... " เธอเงียบ สงสัยจะหมดหวังจริงๆซะแล้วผม
" พิชไม่มีใคร เอ่อ.. ไม่เคยมีใครมาบอกชอบตรงๆใกล้ๆแบบนี้ ...เอาจริงๆมันเขิน " คำพูดของเธอทำให้ผมหันขวับกลับไปหาใบหน้าหวานทันที
" ถ้างั้นวินขอ...."
" แต่ชมพูเคยบอกพิชว่า เพื่อนแต่ละคนหน่ะเ้าชู้ไม่จริงจังกับใคร พิชเลยย...."
" พิชเลยกลัว ? ....อา...ชมพูนะชมพู " ผมพูดพลางถอนหายใจอย่างแรง
" เอ่อ...จริงๆ มันก็ใช่ ก็พิชดูไม่ออกหรอกว่าวินคิดยังไง นอกจากพ่อแล้วพิชก็พึ่งได้มาพูดคุยสนิทกับผู้ชายจริงๆก็ ตอนเข้ามหาลัยนี่แหละ มีเพื่อนผู้ชายอย่างเบียร์ เอมี่ และเพื่อนกลุ่มวิน และก็มีพี่รหัส กลุ่มลุงรหัสอีกเท่านั้นแหละ "
" พิชรังเกียจวินมั้ย "
" ไม่ๆ ไม่รังเกียจ แต่ว่า...เอ่อ ..แต่ "
ผมไม่รู้ว่าชมพูเล่าอะไรเกี่ยวกับพวกผมให้พิชชาฟังไปบ้าง แต่ดูจากอาการของร่างบางตรงหน้าผมแล้ว ประวัติอันโชกโชนของพวกผมแต่ละคนคงถูกถ่ายทอดให้พิชชาฟังจนหมด ผมคงต้องทำให้เธอมั่นใจในตัวผมเสียก่อน
" ถ้าพิชยังไม่มั่นใจในตัววิน เราคบกันเป็เพื่อนแบบนี้ไปก่อนก็ได้ เอาไว้วันไหนพิชพร้อม เราค่อยเลื่อนสถานะกัน แบบนี้..ดีมั้ย "
" ...... " เธอพยักหน้าแทนคำตอบ พร้อมกับใบหน้าหวานที่มีสีแดงระเรื่อขึ้นที่พวงแก้ม
" เดี๋ยววินขึ้นไปส่งที่ห้องนะ "
เธอพยักหน้าอีกครั้ง ความหวังของผมครั้งนี้ต้องเป็จริง ภารกิจพิชิตใจเธอกำลังจะเริ่มครับ ผมเปิดประตูออกแล้วรีบเดินอ้อมมายังประตูฝั่งที่เธอนั่ง มือหนาของผมจัดการเปิดประตูให้เธอ
" วิน...คราวหลังไม่ต้องรีบลงมาเปิดให้พิชนะ ลำบากวินแย่ "
" พิชรู้มั้ย อะไรที่ทำให้พิชได้ วินอยากทำหมดนั่นแหละ "
เธอสบตาของผมพลางส่งยิ้มหวานมาให้ แค่นี้แหละ แค่นี้จริงๆที่ผมอยากได้ ขอแค่เธอเปิดใจ ผมแค่อยากเป็ส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอแค่นั้นเอง
สายลมและแสงแดดอ่อนๆในยามเช้า รุ่งอรุณที่สดชื่นผ่านพัดให้สองร่างที่กำลังเดินจับมือกันเข้าไปในคอนโดมีหัวใจที่ชุ่มชื่น อารมณ์ขุ่นมัวก่อนหน้าถูกทำลายไปหมดสิ้น ความรักที่แอบซ่อนอยู่ภายในใจถูกเปิดเผยให้อีกฝ่ายได้รับรู้
:
:
หลายวันต่อมา
" พิช..แกจะไปกับชั้นเลยมั้ย " เสียงชมพูะโดังเข้ามาถามฉันซึ่งตอนนี้กำลังนั่งแต่งหน้าอยู่หน้ากระจกในห้องนอนของตัวเอง
" ไม่ๆ ไปก่อนเลย ไม่อยากไปเป็กอขอคอใครบางคน " ฉันะโตอบกลับไปบ้าง ใช่แล้วล่ะ..ตอนนี้ชมพูมีคนขับรถส่วนตัวที่มารอรับไปมหาลัยพร้อมกันทุกเช้า ฉันเองอยากให้เพื่อนได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองบ้าง เพราะเมื่อถึงมหาลัยเมื่อไหร่สองคนนั่นก็ถูกรายล้อมด้วยเพื่อนสนิทของตัวเองเกือบตลอดเวลา
" ไม่ไปพร้อมชั้น จะรอใครบางคนมารับล่ะสิ " เสียงของชมพูพร้อมกับใบหน้าหวานที่โผล่มาทางประตูห้อง
" บ้าาา...ไม่ได้รอ "
" อ๊ะ..ชั้นยังไม่ได้บอกเลยว่าแกรอใคร " ชมพูทำหน้าล้อเลียนฉัน
" ก็ไม่ได้รอจริงๆ "
" โอเคๆ ไม่รอก็ไม่รอ ชั้นไปล่ะ นิวไลน์มาแล้ว อีกเดี๋ยวเพื่อนชั้นมันคงถึงแหละ " ชมพูว่าพลางส่งยิ้มล้อเลียนอีกครั้ง
ติ๊ง
เสียงไลน์ในมือถือที่วางอยู่หน้าโต๊ะกระจกดังขึ้น พร้อมกับข้อความของอีกคนที่ชมพูพูดถึงส่งมา หลังจากวันนั้นที่กวินบอกฉันเกี่ยวกับความรู้สึกของเขา เราสองคนก็คุยกันมากขึ้น ไม่สิ...คุยกันแทบจะตลอดเวลาเลยก็ว่าได้ กลางคืนก็กว่าจะได้นอน นี่ยังตื่นแต่เช้าขับรถมารับฉันไปมหาลัยด้วยเกือบจะทุกวัน
กวิน : ถึงแล้วครับ....เสร็จรึยัง
พิชชา : เสร็จแล้ว...ไม่ต้องขึ้นมารับนะ ลงมาแล้ว
กวิน : โอเคครับ
ฉันกดปิดหน้าจอโทรศัพท์พลางเอื้อมมือปิดล็อกประตูห้อง เดินมายังลิฟท์เพื่อลงไปหาคนด้านล่างที่มาคอยรับ ฉันเองไม่อยากปิดกั้นหัวใจแม้ก่อนหน้าจะรู้สึกไม่มั่นใจในตัวของเขา ฉันเชื่อว่าการกระทำของคนเราเป็ตัวบ่งชี้ได้ดีที่สุด หากความรู้สึกดีๆที่เขามีให้เป็เพียงแค่ลมปากที่เขาได้พูดออกมา ฉันเองก็จะถือว่าเป็ประสบการณที่ผ่านเข้ามาให้เราได้เรียนรู้ ชีวิตคนเราต้องก้าวไปข้างหน้า เรียนรู้สิ่งใหม่ที่เข้ามา
............................................................
ผมกดปิดหน้าจอโทรศัพท์หลังจากส่งข้อความผ่านไลน์ไปหาคน้าห้อง ตอนนี้เธอบอกว่ากำลังจะลงมาแล้ว ผมยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีความสุข ใช่ครับ...วันนี้ผมมีความสุขมากจริงๆ ว่าแล้วก็นึกย้อนกลับไปวันนั้น วันที่ผมคิดว่าตัวเองอกหัก กินเหล้าเมามายจนไอ้วาฬมันต้องแบกกลับห้อง
วันนั้นหลังจากที่ไปดูพิชชาคัดเลือกตัวเป็นักกีฬา ผมขับรถกลับคอนโดด้วยความผิดหวัง หัวใจหม่นหมอง
" มึงเป็อะไร ... มึงไม่เคยเป็อย่างนี้ " เสียงไอ้วาฬมันนั่งถามผมั้แ่ที่มันมาถึงที่ผับ
ปึก...ผมไม่ตอบมันเอาแต่ยกแก้วเหล้าขึ้น แล้วกระดกเข้าปากรวดเดียวจนหมดแก้ว ผมกินอยู่อย่างนั้น มันเองก็นั่งกินเป็เพื่อนผมอยู่เงียบๆ ข้อดีของไอ้วาฬคือ ไม่เซ้าซี้ ไม่ถามมาก ผมนั่งดื่มได้อย่างสบายใจเพราะรู้ว่าถ้าเมาเดี๋ยวก็มีคนแบกกลับ
" มึงชอบเค้า ทำไมไม่บอกเค้าไปตรงๆ ทำแบบนี้เค้าจะรู้กับมึงมั้ย " เสียงไอ้วาฬพูดขึ้นหลังจากที่ผมเดินโซเซออกจากห้องนอนในคอนโดมานั่งข้างมันที่โซฟาในของห้องตัวเองในเช้าวันใหม่
" บอกตอนนี้ก็สายแล้ว...เค้ามีคนของเค้าแล้ว " ผมตอบมันไปพลางก็ยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเอง
ปลาวาฬมันคงรู้หมดแล้วหลังจากแบกผมกลับมาที่ห้อง ความลับที่ไม่อยากให้เพื่อนของตัวเองรู้ ความลับที่อยากเก็บงำไว้คนเดียว ความรักที่แอบรักอยู่ฝ่ายเดียว ยังดีที่เป็ไอ้วาฬ เพื่อนที่ไม่พูดหากเราไม่อยากให้มันพูด
ขอคอมเม้นท์เป็กำลังนักเขียนหน้าใหม่คนนี้ด้วยนะจ๊ะ
ป.ล. นิยายเื่แอบรักแตงจบแล้ว มีอีบุ๊คที่ mebmarket ลงขายในราคา 29 บาท ฝากด้วยนะจ๊ะ
453
