ฉันมีเทเลพอร์ตสุดเจ๋ง(ทั้งเรื่องติดหัวใจแค่4ตอน)

ตอนที่49 วาร์ปไปดาวขยะ1

วิถีชีวิตของหลิวเย่ในตอนนี้หมุนเวียนเหมือนก่อนหน้านั่นคือ

เช้าเข้าห้องเรียนบ่ายศึกษาด้วยตนเองหรือไปค่ายทหาร เย็นไปฝึกงานกับอาจารย์กู่กลางคืนฝึกฝนจนถึงเช้า

ที่แตกต่างออกไปคือเพื่อนทั้งสามคนของเขาและอาจารย์กู่ต่างพากันเอ่ยขอเหล้านมม้าและนมแพะบ่อยครั้ง

แน่นอนว่ารสชาติของมันหากใครได้ลิ้มลองย่อมเหมือนกับได้ล่องลอยในสวรรค์

แม้กระทั่งเขาเองยังเคลิบเคลิ้มเมื่อได้ลองชิมครั้งแรกที่อาณาจักรลู่

พรุ่งนี้เริ่มวันหยุดวันชาติซึ่งเขามีวันหยุดรวม5 วัน

หลิวเย่เตรียมของใช้ที่จำเป็นหลายอย่าง

เขาไม่แน่ใจว่าพิกัดแรกที่กระพริบวาบนั้นมันคือที่ใดกันแน่?

จำเป็นต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อน

เมื่อได้เวลาถือฤกษ์ดีจากการใช้โปรแกรมคำนวณเวลาแห่งความเป็นศิริมงคล

……….

เวลา 19.09 น.ห้องนอนของหลิวเย่เกิดแสงแว็บสว่างขึ้นชั่วครู่ก่อนจางหายไป

“ตึ้งตั๊ง โป๊กตู้ม”

“ตึ้งตั๊ง โป๊กตู้ม”

เสียงดังกึกก้องจากการเทอะไรสักอย่างลงพื้นอย่างรวดเร็ว!

หลิวเย่รู้สึกมึนงงและเหนื่อยเล็กน้อย!

โอ้! แม่เจ้า!ที่นี่ไม่มีพลังฉีเลยแม้แต่น้อย!

มันขาดแคลนยิ่งกว่าบนโลก!

ออกซิเจนที่เขาต้องการมีต่ำกว่าโลกด้วย!

มันเบาบางจนเขาหายใจอย่างอึดอัด!

อากาศเย็นลงอย่างฮวบฮาบน่าตกใจ!

เขากวาดสายตามองไปรอบๆอย่างแปลกใจและคิดว่า

“นี่มันที่ไหนกัน? บรรยากาศรอบตัวรกร้าง! มีแต่ซากปรักหักพัง!”

เขาโผล่มาในที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังซึ่งอยู่ในอุโมงค์โค้งเป็นวงกลมสูงใหญ่จากพื้นถึง20 จั้ง(สิบเมตร)

ทดสอบเปิดใช้งานสัมผัสสวรรค์

ปรากฏว่ามันสามารถใช้งานได้แต่จำกัดระยะได้แค่500 เมตรเท่านั้น!

ถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อยยังดีที่สามารถใช้งานสัมผัสสวรรค์ได้

เมื่อเขาทดสอบใช้พลังปราณเพื่อยกเสาเหล็กท่อนหนึ่งขนาดใหญ่

เขาพลันเหนื่อยหอบทันที!

ไม่สามารถใช้พลังปราณได้มากที่นี่!

เขายังไม่ละความพยายามลองโบกมือเพื่อนำเสาเหล็กนั้นเข้ามิติพื้นที่

ปรากฏว่ามันหายเข้าไปในมิติพื้นที่ได้!

โอ้ นี่เขายังมีเครื่องมือเทพที่สามารถใช้งานที่แห่งนี้ได้

มันเจ๋งมาก!

ก้มมองดูท้องแขนซ้ายพบว่าพิกัดที่กระพริบวาบหายไปและกลายเป็นพิกัดปกติเหมือนอันอื่น

เวลาบัฟเฟอร์คือห้าวัน

เขาไม่แน่ใจว่าเวลาที่นี่กับที่โลกจะแตกต่างหรือเหมือนกัน

“เอ๊ะ! นั่นอะไร!”

ทันใดนั้นจากสัมผัสสวรรค์เขามองเห็นกล่องทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกว้าง3 เมตร สูง 3 เมตร ยาว 5 เมตร

ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ล้มลงมาเกือบปิดล้อมทั้งหมด

แต่มีช่องขนาดหนึ่งเมตรที่คนสามารถลอดเข้าไปในกล่องที่ด้านหน้ามีร่องรอยของประตูที่ไม่คล้ายประตู

เพราะมันราบเรียบไปกับตัวกล่องแทบเป็นเนื้อเดียวกัน

แต่สัมผัสสวรรค์ของเขาบอกความแตกต่างพวกมันได้

เขายังไม่โบกมือเพื่อรวบรวมซากปรักหักพังนั้นออกจากตัวกล่อง

แต่มุดตัวเข้าไปในกล่องโดยตรง

เมื่อมือเขาสัมผัสกับประตูเรียบนั้นเขาสะดุ้งตกใจที่พบว่ามันเย็นทะลุทะลวง

พลันเกิดเสียงขยับไปมาคล้ายกำลังเปิดประตู!

และมีเสียงแผ่วเบาแบบโมโนโทนของเครื่องจักรกลดังมาจากในกล่องนั้น

“โปรดเติมพลังงาน! โปรดเติมพลังงาน! โปรดเติมพลังงาน!”

มันคล้ายกับภาษาละตินผสมอังกฤษจนแปลกประหลาดซึ่งไม่คุ้นเคยสำหรับเขาเลย!

แต่เสียงนั้นกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเขามากขึ้น!

จึงพยายามดันประตูให้เลื่อนเปิดออกทางด้านข้าง!

เขาตัดสินใจใช้พลังปราณเข้าช่วยเพราะอย่างน้อยเขาสามารถใช้หินพลังงานช่วยทดแทนพลังที่หายไปได้บางส่วน

“ครื้ด ครื้ดครื้ด” เสียงฝืดเคืองของประตูที่คล้ายชำรุดดังขึ้นอย่างแรง

เขากล้าที่จะทำเสียงดังเช่นนี้เป็นเพราะว่าสำรวจแถบนี้แล้วไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆเลย

ในที่สุดพยายามมานานกว่าสามนาทีประตูขยับเปิดช่องให้เขาพอจะสอดตัวเข้าได้พอดี

ภายในกล่องมืดมิดมีแสงสว่างจางๆมาจากมุมประตูด้านหนึ่งที่เปิดขึ้นลงช้าๆเหมือนหมดแรง

หลิวเย่เดินไปดูที่ช่องขนาดเท่ากล่องรองเท้าที่ขยับเปิดขึ้นลงช้าๆด้วยความสนใจ

มีเสียงแผ่วเบาดังมาจากช่องนี้ว่า“โปรดเติมพลังงาน!โปรดเติมพลังงาน!โปรดเติมพลังงาน!”

ภาษาแปลกๆดังขึ้นอีกครั้งหลิวเย่หัวสมองหมุนติ้วพยายามทบทวนความรู้ตนเองและจากความทรงจำของจักรพรรดิอมตะหลิวเย่เขาอยากรู้ว่ามันพยายามสื่อสารอะไร?

แว่บหนึ่งในสมองที่เป็นความทรงจำของจักรพรรดิอมตะหลิวเย่มีภาษานี้โผล่ขึ้นมา

เขาพยายามทบทวนและเรียนรู้ในเวลาอันเร่งด่วน!

เป็นเพราะว่าในกล่องนี้มีอากาศเบาบางจนเขาอึดอัดและความหนาวเย็นจากอากาศภายนอกที่กัดเซาะร่างกาย

ความอ่อนเพลียเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆอากาศเย็นลงมากแต่ไม่มีหิมะเลย!

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง

หลิวเย่ทำความเข้าใจกับภาษาประหลาดนี้ได้ครึ่งหนึ่ง

จึงเริ่มทำความเข้าใจกับภาษาที่กล่องกำลังสื่อสารออกมา

เขาลูบคางครุ่นคิดอย่างแปลกประหลาดใจว่ามันควรเป็นหินพลังงานได้ไหม?

คิดได้เช่นนั้นจึงไม่ลังเลและทดสอบทันทีโดยหยิบหินพลังงานมาก้อนหนึ่งและนำไปวางไว้ในช่องนั้น

พลันเกิดแสงวาบสีฟ้าขึ้นในช่องและตามมาด้วยเสียงไร้ชีวิตนั้นอีก

“พลังงานไม่พอ! โปรดเติมอีกสองก้อน!”

เขายิ้มดีใจที่พบว่าเดาได้ถูกต้องและหยิบหินพลังงานเพิ่มเข้าไปอีกทันที

ทันใดนั้นเกิดเสียงต่างๆคล้ายเครื่องกลขยับตัวพร้อมทำงาน

“พรึ่บพรั่บ! วิ๊บ!”

กล่องพลันสว่างขึ้นทันทีและมีอากาศไหลเวียนเพิ่มมากขึ้นจนรู้สึกสดชื่นเล็กน้อย

ประตูขยับปิดโดยอัตโนมัติ!

อุณหภูมิสูงขึ้นจนเขารู้สึกหายใจโล่งและเย็นสบาย!

หลิวเย่ถอนหายใจพลางปาดเหงื่อที่ไม่มีออกจากใบหน้าและกวาดสายตามองรอบกล่องด้วยความสนใจ

มีสัญลักษณ์ตามจุดต่างๆรอบกล่อง

“สวัสดี โฮสต์ต้องการอะไร?” เสียงจักรกลดังขึ้นทันทีทำให้เขาตกใจสะดุ้งโหยง

เขาเข้าใจภาษาเพียงบางส่วนและคำถามนี้เขาต้องเรียบเรียงอีกสักครู่

แต่จักรกลนี้ดูเหมือนจะเข้าใจเขาเป็นอย่างดีมันเปิดช่องด้านหนึ่งขึ้นให้โดยอัตโนมัติ

ในนั้นมีชุดสีเทาที่ปิดหมดทั้งร่างกายรวมแขนขาและหมวกที่สวมคลุมได้ทั้งใบหน้าและหัวคล้ายพลาสติกใส

“อืม แสดงว่าฉันต้องเปลี่ยนเครื่องแต่งกายใหม่ใช่ไหม?” เขาคิดและตัดสินใจทำตามคำแนะนำของจักรกล

ปรากฏว่าชุดนั้นสวมเข้าพอดีกับตัวเขาส่วนหมวกก็แนบเข้ากับใบหน้าและหัวคล้ายมีหน้ากากใสบางๆหุ้มอยู่

“สวัสดี โฮสต์ต้องการอะไร?” เสียงเดิมข้อความเดิมถามขึ้นอีกครั้ง

ในตอนนี้เขาเข้าใจคำพูดนั้นแล้ว

“ที่นี่คือที่ไหน?” เขาถามคำถามแรกที่อยากรู้เต็มที

“ดาวเคราะห์ขยะที่29 จักรวาลที่ 58” น้ำเสียงไร้อารมณ์ตอบขึ้น

หลิวเย่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว!

นี่แสดงว่าเขาจะต้องรักษาตัวให้ดีเพื่อที่จะได้ถึงเวลาวาร์ปกลับโลกได้!

เพราะเขาคงไม่สามารถบินกลับไปได้หรือถึงแม้ว่าจะมียานบินแต่ดาวเคราะห์โลกอยู่พิกัดใดกัน

“แล้วปกครองกันอย่างไรมีจักรวาลและดาวทั้งหมดเท่าไหร่?”เขาถามพลางลุ้นตัวโก่งกับคำตอบ

“ปกครองโดยสมาพันธ์แห่งดวงดาวมีจักรวาลทั้งหมด 126 จักรวาลที่สำรวจและผ่านการรับรอง ดาวเคราะห์ในจักรวาลมี

ทั้งหมด1,328 เป็นดาวขยะในแต่ละจักรวาล 126 เป็นดาวฤกษ์ 135”

หลิวเย่แทบเป็นลมกับคำตอบเกินจินตนาการนั้น!

เขาถามขึ้นอีกว่า“แล้วปีนี้คือปีอะไร?”

“ปีจักรวาลที่129 สมาพันธ์แห่งดวงดาว”

หลิวเย่กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง!

เขารู้สึกคอแห้งกระหายน้ำจึงหยิบขวดน้ำพลาสติกออกมาจากมิติพื้นที่

“ติ๊ด!ตรวจสอบสารปนเปื้อนเชื้อโรค! ต้องฆ่าเชื้อโรคทันที!” เสียงแจ้งเตือนในกล่องดังขึ้นพร้อมกับมีช่องด้านหนึ่งของ

กล่องเปิดขึ้นโดยมีภาชนะทรงกระบอกสูงยื่นออกมา

หลิวเย่ที่กำลังจะเทน้ำดื่มใส่ปากพลันชะงักไปชั่วครู่!

เขาทำตามคำแนะนำนั้นโดยการเทน้ำใส่ลงในกระบอกทรงสูงทันที

กระบอกหดกลับเข้าไปในผนังเพียงแค่สองวินาทีและโผล่ออกมาใหม่

“พร้อมใช้แล้ว!” เสียงจักรกลดังขึ้นทันที

อืม ดูเหมือนว่าเขาจะมีตัวช่วยทำงานที่ทันสมัยล้ำยุค

“ข้างนอกนั่นมีอะไรบ้าง?” หลิวเย่สงสัยกับคำว่าดาวเคราะห์ขยะ

“โดมเก็บขยะและพนักงานของสมาพันธ์”

“พนักงานหน้าตาอย่างไร? เป็นคนเหมือนฉันไหม?”หลิวเย่ถามประเด็นสำคัญกับสิ่งมีชีวิตอื่น

“.....” ไม่มีเสียงตอบแต่มีภาพโฮโลแกรมฉายขึ้นกลางห้อง

มันเป็นภาพของหุ่นยนต์รูปร่างคล้ายมดขนาดยักษ์สูงราวสองเมตร

“พวกมันมีหน้าที่ทำอะไร?” หลิวเย่ถามอย่างสนใจ

“แยกประเภทขยะตรวจสภาพขยะ จัดเก็บขยะดี และทำลายขยะเสีย”

“แล้วถ้าฉันออกออกไปข้างนอก พวกมันจะทำอะไรฉันไหม?”

ทันใดนั้นเกิดแสงสีฟ้าอ่อนบางเบาส่องทั่วร่างกายของหลิวเย่และมีเสียงจักรกลดังขึ้น

“มันไม่สนใจเพราะเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ” หลิวเย่สะอึกกับคำตอบของจักรกล

เขาเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำเนี่ยนะ!

จริงดิ!

ต้องไม่ใช่เช่นนั้น!

“ถ้าฉันออกไปข้างนอกจะเป็นไปได้ไหม?”

“อุณหภูมิข้างนอก 12 ชั่วโมงแรก 500 องศาฟาเรนไฮต์ 13 ชั่วโมงหลัง -500องศาฟาเรนไฮต์ ชุดที่ใส่สามารถทนต่อ

อุณหภูมินั้นได้นาน 25 ชั่วโมงและที่นี่มีเหลือเพียง 1 ชุด”

หลิวเย่เหงื่อออกมากกว่าเดิมกับข้อมูลดังกล่าว!

นี่มันโลกอะไรกันแน่?!

“แล้วพวกขยะนั่นมาจากไหนและเป็นแบบใด?”

“ขยะจากการต่อสู้ระหว่างดวงดาว จากห้องทดลอง จากสมาพันธ์ ส่วนใหญ่เป็นวัสดุเชิงพลังงาน65% จากการทดลอง

20% และจากสมาพันธ์ 15%”

“ให้ฉันดูภาพขยะเหล่านั้นได้ไหม?”

“ไม่สามารถเข้าถึงฐานข้อมูล” เสียงปฏิเสธแบบไม่สนใจดังขึ้น

หลิวเย่ถอนหายใจสงสัยเขาคงต้องออกไปสำรวจเองเพื่อให้รู้แน่ชัดว่าดาวขยะนี้มีอะไรบ้าง?

แต่ก็จำกัดด้วยเวลาของอุณหภูมิที่แตกต่างกันสุดขั้วแบบนี้!

หากไม่มีชุดเขาคงตายแน่ๆ เพราะพลังปราณที่แทบจะใช้ไม่ได้เลย!

“คุณบอกว่ามีหนึ่งชุด ถ้าฉันออกไปสัก 20 ชั่วโมง ชุดจะเสียหายมากแค่ไหน?” เขาถามข้อมูลสำคัญก่อนตัดสินใจ

“เสียหาย 80%”

“ซ่อมแซมได้ไหม? ใช้เวลาซ่อมแซมนานแค่ไหน?”

“ได้ ใช้หินพลังงาน 1 ก้อนต่อ 100% ใช้เวลา1 ชั่วโมง”

หลิวเย่โห่ร้องในใจกับคำตอบของจักรกลนั่น!

เขามีหินพลังงานเหลือเฟือ!

แต่ปัญหาคือเขาไม่สามารถไปได้ไกล!

เพราะต้องรีบกลับมาซ่อมแซมชุดที่ใส่!

ตอนนี้เริ่มรู้สึกหิวหลิวเย่ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาหยิบซาลาเปาใส้หมูออกมาจากมิติพื้นที่

พลันเสียงจักรกลดังขึ้นอีกครั้ง“ติ๊ด! พบสารปนเปื้อนร้ายแรง! ต้องฆ่าเชื้อทันที!”

ช่องเดิมเปิดขึ้นอย่างรวดเร็วและส่องแสงกระพริบวาบเหมือนเร่งเร้าเขาให้นำอาหารไปฆ่าเชื้ออย่างเร่งด่วน

หลิวเย่มองบนอย่างเหนื่อยใจก่อนยื่นซาลาเปาเข้าช่อง

ห้าวินาทีต่อมา

ช่องเปิดออกพร้อมกับซาลาเปาที่บูดเบี้ยวเสียทรง!

เขาแทบน้ำตาไหลที่พบเห็นเช่นนั้น!

จากนั้นรีบหยิบซาลาเปาเข้าปากทันที!

“คุณมีที่นอนให้ไหม?” หลิวเย่ถามด้วยความอยากรู้

ทันใดนั้นผนังด้านหนึ่งเลื่อนออกมาขนาดกว้าง 50 เซนติเมตร ยาว 2 เมตร สูง 50 เซนติเมตร

และส่วนบนเป็นครอบแก้วใสมองเห็นทะลุด้านใน

“ฉันนอนได้เลยไหม?”

“ไม่ โฮสต์ต้องถอดเสื้อผ้าชุดต้องได้รับการทำความสะอาดและฆ่าเชื้อหลังถอดออกจากโฮสต์ทุกครั้ง”

“แล้วอาบน้ำล่ะ?” หลิวเย่ถามเพิ่มเติม

“อาบน้ำคืออะไร?”

“เอ่ออาบน้ำคือการทำความสะอาดร่างกายน่ะ” เขาพยายามอธิบายกับจักรกล

“การทำความสะอาดร่างกายของโฮสต์ทำได้ทันทีในคีฟ”จักรกลตอบพร้อมกับมีแสงสว่างวาบเป็นระยะจากกล่องที่คล้าย

ที่นอนนั่น

“อ้อ” เขาเริ่มเข้าใจระบบของมันบางส่วนแล้ว

“ที่นี่มีอาวุธไหม?”

“ครื้ด” เสียงเปิดช่องด้านหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับมีอาวุธคล้ายปากกาคล้ายปืนโผล่ออกมา

“อาวุธปืนอนุภาคอะตอมเร็วเหนือแสง SA8”

คำอธิบายการใช้งานปรากฏต่อหน้าหลิวเย่โดยอัตโนมัติเป็นภาพโฮโลแกรมและข้อความโปร่งแสง

ตอนนี้เขาพร้อมที่จะออกไปสำรวจภายนอกแล้ว

“เวลาในตอนนี้เร็วช้าอย่างไร?” เขาต้องการคำนวณเวลาไปกลับ

ปรากฏว่ามีเวลาโผล่ขึ้นมาต่อหน้าจากหมวกโปร่งแสงที่เขาสวมใส่อยู่

เขาพยักหน้าอย่างพอใจ

จากนั้นหยิบปืนอนุภาคอะตอมเร็วเหนือแสงSA8และเดินไปที่ประตู

“ครื้ด ครื้ด” เสียงประตูเลื่อนเปิดออกด้านข้างดังแผ่วเบาและนุ่มนวลมากกว่าครั้งแรกที่เขาพยายามเปิด

แสงสลัวภายนอกกระทบนัยน์ตาของเขา

ตอนนี้น่าจะเป็นช่วงเวลาที่หนาวเย็นสุดขีด หากไม่มีชุดนี้เขาคงลำบากและมีอันตรายถึงชีวิตได้

หลิวเย่เดินอย่างรวดเร็วไปข้างหน้าซึ่งผ่านซากปรักหักพังเป็นระยะ

แปลกที่อุโมงค์ที่ทอดยาว 500 เมตรนี้ยังคงรูปทรงไว้ได้แสดงว่ามันแข็งแกร่งมาก!

ปรากฏว่าเขาโผล่ออกมาจากอุโมงค์บนภูเขาสูงชัน!

ด้านล่างไกลสุดลูกหูลูกตามีโดมขนาดมโหฬารจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนกำลังเปิดฝาครอบด้านบนอย่างช้าๆ

โดมขนาดมโหฬารแบ่งออกเป็นวงรอบชั้นๆ รอบนอกเปิดฝาครอบช้าๆ และมียานบินมาเทขยะเป็นระยะ

ชั้นกลางฝาครอบโดมปิดสนิทแต่มีสีของฝาครอบต่างกัน แบ่งเป็นสามสี สีฟ้าสีเหลือง สีม่วง

หลิวเย่ลูบคางครุ่นคิดในใจ มันน่าจะจำแนกตามประเภทขยะเหมือนที่จักรกลบอกกับเขาไหม?

ชั้นในสุดเป็นโดมขนาดใหญ่เป็นสองเท่าฝาครอบโดมปิดทึบเช่นกัน

เวลานี้เขาตัดสินใจสำรวจโดมรอบนอกก่อนแล้วกัน

เขาวิ่งกึ่งเดินลงจากภูเขาที่เป็นหินผสมดินไม่มีต้นไม้แม้แต่ต้นเดียว!

“อ๊ะ!” ทันใดนั้นหางตาเขาเห็นตัวประหลาดตัวหนึ่งพุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว

ประสาทสัมผัสอันรวดเร็วชี้ปืนและยิงตรงเข้าใส่มันทันที“ฟิ้ว! ตุ๊บ!”

ปรากฏว่าเป็นตัวประหลาดขนาดใหญ่ยาว3 เมตรรูปร่างคล้ายกิ้งกือ

“เห็นว่าฉันเป็นอาหารหรืองัย! ไปตายซะ!”หลิวเย่บ่นอย่างหงุดหงิด

เขาวิ่งต่อไปอีกราว500 เมตรและระหว่างทางพบเห็นกิ้งกือยักษ์อีก 5 ตัว

ด้วยความระมัดระวังตัวเองอย่างสูงสุดเขาจึงสามารถฆ่าพวกมันได้ทั้งหมด

ในตอนนี้เขามาถึงโดมแรกที่อยู่รอบนอก

หุ่นยนต์มดยักษ์หยุดชะงักครู่หนึ่งเมื่อมันมองเห็นเขา!

จากนั้นมันหันหลังเดินไปทำงานต่อ!

หลิวเย่ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เขาเดาถูกโดยการเก็บปืนเข้ามิติพื้นที่ก่อนเดินเข้าไป

ถ้าพวกมันเห็นอาวุธก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะรอดไหม?

เนื่องจากแขนข้างหนึ่งของมันถืออาวุธรูปทรงคล้ายท่อปลายแหลมไว้ด้วย

“โอ้! นี่มันขยะอะไรกันนี่?”หลิวเย่แปลกใจกับขยะที่พบเห็นเป็นอย่างมาก

ส่วนใหญ่มันเป็นเศษชิ้นส่วนของหุ่นยนต์เศษคล้ายแผ่นโลหะ เศษนิ่มๆลื่นๆคล้ายเสื้อผ้า เส้นใยแปลกๆ กล่องโลหะผุพัง

และอื่นๆอีกมากมาย

หลิวเย่หัวบวมทันทีที่เห็นเศษขยะเหล่านี้!

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเขาแอบเดินตามหุ่นยนต์ตัวหนึ่งว่ามันคัดแยก ตรวจสอบ หรือทำลายขยะอย่างไร?

หุ่นยนต์ทุกตัวจะมีตู้สี่ล้อทรงสี่เหลี่ยมวิ่งตามอัตโนมัติและเมื่อมีขยะเต็มช่อง มันจะวิ่งออกไปยังโดมชั้นในทันที

แต่บางตู้วิ่งไปในทิศทางตรงกันข้ามตู้ส่วนใหญ่วิ่งไปทางโดมสีขาว ตู้ส่วนน้อยวิ่งไปทางโดมสามสี

ดูเหมือนว่าตู้นั่นจะจัดเก็บขยะที่จำแนกจากหุ่นยนต์แล้วว่าเป็นขยะดี-เสีย

เขาเห็นหุ่นยนต์ตัวหนึ่งหยิบชิ้นส่วนเล็กๆขนาดเท่าชิปคอมพิวเตอร์ขึ้นมาแล้วโยนเข้าช่องในตู้หนึ่ง

ส่วนหุ่นยนต์อีกตัวก็หยิบขยะจำนวนมากเข้าช่องโดยเหมือนกับเป็นขยะที่เหลือจากการตรวจสอบของอีกตัว

จากนั้นมันเปิดตาและมีแสงสีแดงจางๆสแกนจำแนกขยะต่อไปเรื่อยๆ

หลิวเย่ยืนลูบคางมองพวกมันอย่างสนใจ!

เขาเดินลึกเข้าไปข้างในเพื่อไปดูว่าโดมชั้นในเก็บขยะแบบไหนไว้บ้าง?

ขณะกำลังเดินเกือบถึงโดมชั้นกลาง!

ทันใดนั้นสัมผัสสวรรค์ของเขาจับสัญญาณสิ่งมีชีวิตคล้ายกับคนเหมือนเขาได้!

“ห๊ะมีคนอยู่ที่นี่ด้วยเหรอนี่?”หลิวเย่ประหลาดใจเป็นอย่างมาก

เขาแอบอยู่หลังหุ่นยนต์ตัวหนึ่งและเดินไปเรื่อยๆ

พลันเห็นชายหนุ่มค่อนวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วมสวมชุดแนบลำตัวเหมือนเขาแต่มีสีเขียวเข้มและรูปทรงแปลกตา

มากกว่า เขากำลังก้มๆเงยๆเลือกขยะอย่างสบายใจ

หลิวเย่ดูท่าทางเขาไม่น่ากลัวจึงแสดงตัวให้เขาเห็นทันที!

“โอ๊ะ! มีคนอยู่ที่นี่ด้วย! นายเป็นใคร?มาจากไหน?”คำถามเป็นชุดดังขึ้นจากปากของชายอ้วนคนนั้นที่เงยหน้าขึ้นมาแล้ว

เห็นหลิวเย่เขาผงะถอยหลังด้วยความตกใจ

“แล้วคุณล่ะ! มาจากไหน?”หลิวเย่ถามด้วยความอยากรู้เช่นกัน

“ฉันชื่อ แกรี่7มาจากดาวเนฟ” ชายอ้วนแนะนำตัวเองพลางหรี่ตามองหลิวเย่ด้วยความแปลกใจ

“ฉันชื่อหลิวเย่ มาจากดาวเคราะห์โลก” หลิวเย่แนะนำตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ

“ดาวเคราะห์โลก! อยู่จักรวาลไหน?ฉันไม่รู้จัก!” แกรี่7 ถามด้วยความสงสัย

“คุณจำดาวเคราะห์ทั้งหมดในจักรวาลได้ไหม?” หลิวเย่ตอบแบบคลุมเครือ