บทนำ
เสียงกระแทกของร่างกายสะท้อนก้องในห้องเงียบที่ปิดม่านทึบเตียงไม้โยกคลอนเบา ๆ ตามแรงกดลึกที่แ่า ไม่รีบแต่อ่อนโยน
เฉินเหมยหลิงหอบหายใจถี่ กลีบกุหลาบของเธอชื้นฉ่ำจนเกิดเสียงแจ๊ะแจ๊ะในร่องทุกครั้งที่ท่อนเอ็นของ จ้าวซู่ดันเข้าออก การกระแทกไม่หยุดแม้ร่างเธอจะสั่นระริก แรงตอดของกลีบกุหลาบยิ่งทำให้เขาควบคุมตัวเองยากขึ้นทุกที เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหูเธอ
“ร้องสิ…ผมอยากได้ยินเสียงคุณ”
เสียง ไม่ใช่คำพูด เสียงที่หลุดจากลำคอเวลาเธอเสียวจนลืมควบคุม
เธอไม่ตอบ แต่สะโพกกลับยกสวนจังหวะเขาโดยไม่ต้องอธิบายอะไร มือเธอจิกผ้าปูเตียงแน่น เปลือกตาปิดแแ่ ริมฝีปากเผยอ ครางแ่อย่างห้ามไม่อยู่
จ้าวซู่จับข้อเท้าเธอขึ้นพาดบนบ่า แล้วกระแทกเข้ามาอีกครั้ง เสียงการกระแทกหนักหน่วงของสะโพกกระทบสะโพกดังขึ้นชัด
ร่างของเธอสั่นไหวตามแรงทุกครั้ง เสียงแจ๊ะแจ๊ะในร่องกลีบกุหลาบยิ่งดังขึ้นเมื่อจังหวะรุนแรงกว่าเดิม เขามองใบหน้าเธออย่างไม่ละสายตา ใบหน้าที่แดงจัดจนแทบจะลามถึงต้นคอ คนที่เคยเ็า คนที่เคยไม่มีใครเข้าใกล้ได้ง่าย ๆ เวลานี้กลับครางเสียงสั่น ยอมให้เขาไล้มือ จูบ ซึมซับเข้าไปทั้งร่างกายโดยไม่หลงเหลือการต่อต้าน จ้าวซู่ก้มลงจูบกลางอกเธอ แล้วกระซิบชิดริมฝีปาก
“ผมจะไม่หยุด จนกว่าคุณจะพูด…ว่าคุณขาดผมไม่ได้”