Fallen paradise

แสงสว่างของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าและสายลมยามเย็นก็เริ่มโหมกระหน่ำลงมาจากภูเขาแต่กลับมีเสียงดังก้องตีนเขาเสียงนั้นบ่งบอกได้ถึงความโกรธอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ผู้ที่ส่งเสียงดังนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากแม่ทัพก็อบลินที่นำกลุ่มของก็อบลินรวมตัวกันที่แนวป่าขอบตีนเขาหลังจากที่ก็อบลินตัวนั้นได้ตะโกณออกมาดังๆด้วยความคับแค้นใจก็มีแม่ทัพอีกคนก้าวเข้ามาตบไหล่มันอย่างเห็นใจ

“พอเถอะอาสุ เจ้าทำดีที่สุดแล้ว”

“ข้าต้องฆ่าพวกมัน ฆ่า ฆ่า” เมื่อเห็นแม่ทัพก็อบลินอาสุยังคงระงับความโกรธแค้นไว้ไม่อยู่แม่ทัพอีกคนก็ก้าวเข้ามา

“พอ อาสุ เราต้องนำพี่น้องของเรากลับไปหาองค์ราชาเราไม่มีเวลาโกรธพวกมนุษย์”

“ใช่อาสุ เรายังมีชีวิตอยู่เรายังสามารถฆ่าพวกมันได้ตอนนี้พาพี่น้องของเรากับไปยังเมืองหลวงก่อน” ด้วยการเตือนสติทำให้แม่ทัพอาสุกลับมาได้สติอีกครั้ง

“ขอบคุณพวกท่านที่เตือนสติข้า”

“ไม่เป็นไร ” ในขณะเดียวกันก็อบลินที่ส่งไปสอดแนมทางถอยก็กลับมาถึงและตรงมารายงานยังพวกเขาทั้งสาม

“เรียนท่านแม่ทัพอาวุ ทางหนีทั้งสองทางได้ถูกระเบิดปิดหมดแล้วตอนนี้เหลือเพียงช่องเขาเสียงโศกเท่านั้น”

“ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไปพักก่อนเถอะเอานี้น้ำ” แม่ทัพอาวุได้ยื่นน้ำที่เขาถือไว้ให้กับก็อบลินสอดแนม พวกเขาสามตนเดินออกมาไกลจากกองทหารของตัวเองก่อนที่จะเริ่มประชุม

“ท่านแม่ทัพอาวุโสเซเรียสข้าว่าเห็นทีงานนี้พวกเราคงไม่พ้นความตายเป็นแน่แท้” แม่ทัพอาวุได้กล่าวกับแม่ทัพอาวุโสเซเรียส

“ใช่แล้ว งานนี้พวกเราส่วนใหญ่ไม่รอดแน่ๆ พวกมันจงใจปล่อยพวกเราเพื่อที่พวกมันจะได้ปิดฉากพวกเราที่ช่องเขาเสียงโศกอย่างแน่นอน” เมื่อฟังความคิดของทั้งสองแม่ทัพแม่ทัพอาสุได้ของอาสาอยู่เพื่อให้ทั้งสองได้หนีกลับไปยังเมืองหลวงของพวกเขา

“โฮ๊ะ โฮ๊ะ โฮ๊ะ อาสุน้อยเจ้านั้นไม่ควรมาตายอยู่ตรงนี้เจ้านั้นเป็นอัจฉริยะด้านการวางแผนข้ารู้ดี ผู้เฒ่าคนนี้จะระวังหลังไว้ให้พวกเจ้าเองเหล่าเด็กๆที่จะเป็นอนาคตให้กับอาณาจักรอาซามของพวกเรา”

“ท่านผู้เฒ่า”x2

“ไม่ต้องมากังวลกับข้า ข้าอยู่มานานเกินไปแล้วเพื่อนๆของข้านั้นคงเหงาจะแย่แล้ว คงได้เวลาที่ข้าจะได้ไปหาพวกเขาซักทีน่าเสียดายที่ข้าไม่อาจจะเอาไวน์ดีๆไปฝากพวกเขาน่าเสียดายจริงๆ   ไปพวกเจ้าไปคัดเอาตนที่มีครอบครัว เป็นลูกคนเดียว กำลังจะแต่งงานให้นำขบวนไปก่อนตามมาด้วยพวกที่ยังมีญาติพี่น้องกับพวกทหารใหม่ตามสำคัญ ” แม่ทัพเฒ่าได้มองไปยังแม่ทัพหนุ่มทั้งสองก่อนที่จะกล่าวกับพวกเขา

“เอาละเด็กเอ๋ย ข้าจะถามพวกเจ้าสงครามนี้ใครเป็นคนผิดพูดให้ข้าฟังสิ”

“พวกมนุษย์  พวกมันผิดแน่นอน พวกมันไล่บรรพบุรุษออกจากบ้านของพวกเราแล้วพวกมันยังไล่ล่าและฆ่าพวกเราอย่างไร้ศีลธรรม” แม่ทัพเฒ่าได้แต่ถอนหายใจพลางสายหัว

“พวกเจ้ายังเยาว์นัก เอาละข้าจะตอบพวกเจ้าเอง คนที่ผิดคือพวกเราทั้งคู่ ใช่ ผิดกันทั้งคู่นั้นแหละ” แม่ทัพเฒ่าถอนหายใจ

“ทำไมกันละครับ”x2

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า คงจะเป็นเพราะความจำเป็นนะเด็กน้อย ความจำเป็น” แม่ทัพเฒ่าพูดพลางเอามือลูบหัวแม่ทัพทั้งสองอย่างเอ็นดูประหนึ่งเขากำลังลูบหัวลูกหลานตัวน้อยก็ไม่ปาน

“ความจำเป็นมันต้องขนาดที่ต้องไล่ฆ่าพวกเราเลยหรือท่าน ต้องขนาดที่พวกมันได้ที่ดินไปแล้วพวกมันก็ยังไม่พอใจและต้องการอย่างไม่มีที่สิ้นสุดอย่างนั้นหรือ”

“เด็กน้อยเอ๋ย ด้วยความกลัวมันทำให้บางคนที่จำเป็นทำในสิ่งที่โหดร้ายที่สุดได้แน่นอน” แม่ทัพเฒ่าเงียบไปพักนึงเหมือนหวนคิดถึงชีวิตของตน

“เด็กน้อยเอ๋ยข้าทำสงครามปกป้องดินแดนของพวกเรามาตั้งแต่พ่อของเจ้ายังไม่เกิดเสียอีกทุกปี ทุกปีรำสงครามอาบเลือดมากมายได้เห็นตั้งแต่จุดเริ่มต้นจนถึงบัดนี้ อาา น่าคิดถึงเสียจริง บางครั้งความจริงนั้นไม่พูดไปมันจะดีกว่า ความจริงบางครั้งก็น่ากลัวเหมือนกันนะพวกเจ้าว่าไหม โฮ๊ะๆๆ” แม่ทัพเฒ่าถอนหายใจเงียบๆและโอบกอดแม่ทัพทั้งสอง

“เจ้าเด็กน้อย เจ้าอยากหลุดจากสงครามอันไร้ที่สิ้นสุดนี้หรือไม่ เจ้าอยากจบสงครามนี้หรือไม่”

“ขะ ข้า”

“เอาละเหล่าเด็กน้อยข้าจะใบ้ให้พวกเจ้า มีสองทางที่มันจะจบลงการทำลายศัตรูให้สิ้นซาก ทางนั้นจะยากหน่อยแต่ก็น้อยกว่าอีกทาง ทางนี้นั้นยากมาก ยากมากจริงๆ ทางนั้นก็คือการสร้างสันติ ใช่มีเพียงสันติเท่านั้นที่จะทำให้พวกเราจบเรื่องเศร้ามากมายนี้ได้ อาา เสียเวลามากแล้วพวกเจ้าไปกันเถอะแล้วฝากบอกเจ้าเด็กน้อยนากาซด้วยนะว่าข้าคงไม่ได้ไปหาเขาแล้ว” สองแม่ทัพหันหลังกลับไปและเดินไปได้เล็กน้อยแม่ทัพเฒ่าก็กล่าวขึ้นอีกครั้ง

“อนาคตขึ้นอยู่กับพวกเจ้าแล้วไม่ว่าพวกเจ้าจะเลือกอะไร ผลลัพธ์มันจะเป็นเหมือนที่พวกเจ้าเลือก  เมื่อพวกเจ้าเลือกแล้วจงอย่าหันกลับมามองข้างหลังและอย่าเสียใจ  เอาละพวกเจ้าไปได้แล้ว” แม่ทัพเฒ่าว่าพลางโบกมือไล่สองแม่ทัพไปก่อนที่จะพูดกับตัวเอง

“น่าเสียดายที่ข้าไม่อาจยุติการหลั่งเลือดนี้ได้ น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ เพื่อนเอ๋ยเพื่อเผ่าพันธุ์ของพวกเรา พวกเราทำถูกแล้วใช่ไหมที่ทำแบบนั้นลงไป…..”