นทีเมาเครื่องบินอ้วกจนหมดเเรงเขาตั้งใจกลับมาที่โรงแรมเพื่อกินยาแก้เมารถและนั่งพัก ทว่า..ในขณะที่มาถึงหน้าห้องเขาก็พบว่าไฟในห้องทำงานเขาเปิดอยู่ นทีรู้สึกแปลกๆจึงรีบแตะคีย์เพื่อเปิดประตูห้องทำงานทันที จังหวะที่เขาพุ่งพรวดเข้าไปในห้อง ตอนนั้นเองเขาก็พบว่า…ในห้องว่างเปล่าไม่มีใครซักคน นทีมองไปรอบๆห้องก่อนจะเดินเข้าไปหายาแก้เมาที่โต๊ะของตนเอง
“ก็ไม่มีใครนี่นา หรือว่าคุณทนนท์จะเปิดทิ้งไว้ เห็นว่าเลขานใหม่จะมาเรียนรู้งานนี่นา สงสัยคงกลับไปแล้วเเน่เลย ชิ!! หวังว่าจะเอาการเอางานไม่ทำให้หัวหน้าอย่างฉันต้องปวดหัวนะ…เห็นพี่ผาคุยไว้ซะดิบดีเลย อย่าเก่งเเต่ปากก็แล้วกัน เลขาบ้าอะไร ดูลึกลับชะมัด!! เเต่ก็เอาเถอะพรุ่งนี้ก็เจอกันแล้ว เฮ้อ!!พักก่อนละกัน” นทีรีบกินยาแล้วนั่งพักที่โซฟาเงียบๆ ในขณะที่ฝั่งสวนทางกันไม่กี่นาที ติ๊ง!! เสียงประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นหนึ่ง ชายตัวเล็กเดินออกจากลิฟต์ด้วยสภาพที่อ่อนเพลีย เขาเดินลงบันไดไปที่หน้าโรงแรมเพื่อเรียกแท็กซี่สักคันกลับบ้าน ในระหว่างที่เดินไปรอแท็กซี่ในใจก็อดตื่นเต้นให้กับวันพรุ่งนี้ไม่ไหว
“GM คนใหม่หน้าตาจะเป็ยังไงนะ เค้าจะนิสัยดีหรือเปล่า หวังว่าเขาคงจะไม่ใช่เ้านายที่บ้าอำนาจ วันๆหาเเต่เื่ลูกน้องหรอกนะ เฮ้อ! พรุ่งนี้ก็ได้เจอกันแล้วสินะ” ปรี้ดๆ! เสียงแตรแท็กซี่ทำให้คิมสะดุ้งตื่นจากภวังแห่งความคิดและรีบไปขึ้นรถออกไปทันที คิมกลับถึงบ้านรีบจัดการกับตนเองก่อนจะโทรหาเพื่อนสนิทอย่างนิ้กกี้ เขาไม่ลืมที่จะเล่าเื่ราววันนี้ให้นิ้กกี้ฟังเพราะนั่นคือคนเดียวที่รับฟังเขาได้ทุกเื่
“(อะไรกัน นี่คิมยังไม่เจอเ้านายของคิมอีกหรอ ทำไมเ้านายของคิมคนนี้ดูลึกลับจัง)”
“เขาไม่ได้ดูลึกลับหรอก เพียงเเต่เขาติดงานเปิดตัวโรงเเรมใหม่ที่ต่างจังหวัดน่ะ เเต่พรุ่งนี้คุณทนนท์เเจ้งว่าเขาจะเข้ามาโรงแรมนะ น่าจะได้เจอกันแหละ”
“(GM คนนี้จะหล่อขนาดไหนนะ จะหล่อจนทำให้คิมหันต์ของเราใจละลายได้หรือเปล่าเนาะ อิอิ)”
“จะบ้าหรอ เขาเป็เ้านาย ส่วนคิมเป็เลขา ไม่มีอะไรเกินนี้เเน่นอน”
“(จ้าๆๆๆ ลืมไปว่าในหัวใจของคิมหันต์ มีเเต่พี่นทีคนเดียวนี่เนาะ โอเคๆ)”
“เลิกพูดเื่นี้ได้แล้วนิ้กกี้ พี่ทีเขามีอนาคตและชีวิตที่ดีไปแล้ว อย่าไปดึงเขาเข้ามาเกี่ยวกับคิมอีกเลย”
“(นอยด์…นอยด์อีกละ..ไม่เอาๆ..ไม่พูดเื่นี้แหละ เอ้อจริงด้วย..พรุ่งนี้นิกกลับกรุงเทพ ตอนเที่ยงเราไปทานข้าวกันนะ เดี๋ยวนิกไปรับที่โรงแรม)”
“โอเคจ้า…แล้วไว้เจอกันนะ คิมก็ตัวไปนอนก่อน พรุ่งนี้ต้องเริ่มงานวันแรก คิมไม่อยากให้ทุกอย่างเบลอ นิ้กก็นอนได้แล้ว..ฝันดีนะ จ้า” คิมวางสายจากเพื่อนสนิทก่อนจะรีบเข้านอน เขาอดใจรอถึงพรุ่งนี้แทบไม่ไหวอยู่แล้ว เวลาห้าทุ่มกว่านทีเผลอหลับไปตั้งเเต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาตื่นมาอีกทีเพราะเสียงโทรเข้าจากมือถือ
“ฮัลโหล?”
“(ที..แกอยู่ไหน ทำไมยังไม่ถึงบ้านอีก แกออกจากสนามบินก่อนพี่ไม่ใช่หรอ?)”
“อ่อพี่ผาหรอ..พอดีผมแวะมากินยาแก้เมาที่โรงแรมอ่ะ สงสัยจะเผลอหลับไป เดี๋ยวผมล้างหน้าล้างตาแล้วจะรีบกลับครับ”
“(นายคงไม่ลืมว่าพรุ่งนี้นายต้องเข้าไปดูงานที่โรงแรมและไปเจอเลขาใหม่ของนายหรอกใช่ไหม?)”
“ผมไม่ลืมหรอกหน่า…ผมเปลี่ยนไปแล้วพี่ก็รู้ เดี๋ยวอีก 30 นาทีเจอกันที่บ้านครับ” นทีขยี้ตาตัวเองให้ได้สติ ก่อนจะพยุงตัวลุกไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ ทว่าในตอนนั้นเองนทีก็ได้เหลือบสายตาไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่หน้าโต๊ะทำงานใหม่ของเลขาเขาเข้าพอดี นทีเดินเข้าไปดูใกล้ๆพร้อมกับหยิบมันขึ้นมาดู พบว่ามันคือพวงกุญเเจรูปตุ๊กตามินเนี่ยนสีม่วง วินาทีนั้น นทีผุดความทรงจำเก่าๆขึ้นมาหลายอย่างและหนึ่งในนั้นคือ สิ่งที่เขาเคยซื้อให้กับคนๆนึง นทีมองพวงกุญเเจอยู่แบบนั้นพักใหญ่
“เป็ไปไม่ได้!! พวงกุญเเจมีเป็ร้อยล้านอัน มันก็เเค่เื่บังเอิญเท่านั้นแหละ!!” นทีปาพวงกุญเเจลงถังขยะก่อนจะรีบเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ ในจังหวะทั่เขานึกถึงพวงกุญเเจ เื่ของคิมก็ผุดขึ้นมาในหัว
*มีคนเห็นคุณคิมขนกระเป๋าออกไปกับผู้ชายคนนึง เขามารับคุณคิมถึงคอนโดเลย ท่าทางสนิทสนมกันมากนะ…คิมหันต์หายตัวไปหลายวันแล้ว คิมหันต์ไม่ได้มาเรียนเลย เค้าลาออกไปแล้วหรือเปล่า…ฮ่าฮ้าฮ่า ระดับแฟนพี่ที ยังหนีตามคนอื่นไปอีกอ่ะ แย่เลยเนาะ ฮ้าฮ่าฮ้า* คำพูดเหล่านี้มันยังคงตามหลอกหลอนนทีตลอดห้าปีเต็มๆ เขาไม่มีทางลบมันออกไปได้ ทุกครั้งที่พบเจออะไรเกี่ยวข้องกับคิม นทีมักจะหงุดหงิดและระบายอารมณ์โมโหมันออกมา ครั้งนี้เองก็เช่นกัน นทีตบน้ำในอ่างล้างหน้าจนกระจายไปทั่วพื้น เขาสติหลุดจนเผลอชกเข้าไปที่กระจกเต็มๆ เปรี้ยง!!!กระจกในห้องน้ำเเตกละเอียด กำปั้นข้างซ้ายอาบไปด้วยเืสีเเดงฉ่ำ เขามองใบหน้าตนเองผ่านเศษกระจกที่เเตกเป็เสี่ยงๆ
“ครั้งนี้จะเป็ครั้งสุดท้ายที่ฉันจะนึกถึงคนเหี้ยๆแบบนาย คิมหันต์ อัศวนนท์ คนอย่างนายไม่มีค่าพอให้ฉันคิดถึงด้วยซ้ำ นับเเต่นี้ชื่อของนายรวมถึงความทรงจำเกี่ยวกับนาย จะไม่มีในหัวของฉันอีกต่อไป อ้า!!!!!” นทีล้างเืออกจากมือพร้อมกับเอาทิชชู่ห่อไว้ เขารีบออกจากห้องและตรงไปที่รถ..ขับกลับบ้านทันที ในตอนนั้นนทีพยายามลบทุกอย่างที่เกี่ยวกับคิมออกจากหัวของเขาไป เเต่ทว่ายิ่งพยายามจะลืม สมองก็ยิ่งผุดเเต่ความทรงจำดีๆขึ้นมาไม่หยุด รอยยิ้ม ใบหน้า รูปร่างรวมไปถึงความรู้สึกทั้งหมด นทียังจำมันได้ทุกอย่าง เขาไม่อาจปฏิเสธตัวเองได้ว่าเขาหมดรักคิมแล้ว เหมือนกับว่าเขากำลังโกหกความรู้สึกของตนเองอยู่นั่นเอง เขาคิดเเต่ว่าตราบใดที่เขาไม่ได้พบกับคิมอีก ทุกอย่างมันสามารถลบออกไปได้ เพียงเเค่เขาต้องมีคนอื่นเข้ามาทดเเทนนั่นเอง
189
