เหวินหลงรู้สึกตื่นตะลึงเมื่อได้พบเห็นผลไม้ปราณและสมุนไพรปราณที่พ่อบ้านจางเป็คนนำเข้ามาด้วยไม่เคยคิดว่าตนจะมีโอกาสได้พบเห็นและได้รับหน้าที่ในการจัดส่งให้กับหอประมูลจันทร์ประกายแสงของตนแต่เมื่อได้รับหน้าที่ที่พ่อของตนได้มอบหมายให้มาประสานงานกับบ้านตระกูลจางเขาคิดว่ามีเพียงผลน้ำนมปราณไม่เกินสองผลแต่นี้ทั้งทับทิมปราณทั้งโสมปราณร้อยปีล้วนเป็ของหายากไม่รู้ว่าตนสะสมบุญมากี่ชาติจึงได้มาประสบพบเจอกับของเหล่านี้ได้ยิ่งได้รับฟังสรรพคุณทำให้ตนต้องขอบคุณ์ที่ให้ตนและพ่อมารู้จักกับผู้คนในตระกูลจางได้ต่อไปอนาคตตระกูลอิ่นคงไม่มีผู้ใดไม่รู้จักแล้วหากตนยังสามารถติดต่อแลกเปลี่ยนพืชปราณกับตระกูลจางได้ต่อไปเหวินหลงจึงเปลี่ยนสีหน้าจากตกตะลึงเป็สีหน้าของเด็กที่เห็นขนมหวานวางอยู่ตรงหน้าแทน
"พี่จางต่อไปหากท่านมีสิ่งใดให้ทางบ้านอิ่นของเราช่วยเหลือได้โปรดอย่ารีรอหรือลังเลทางบ้านอิ่นยินดีที่จะช่วยเหลือบ้านจางของท่าน"เหวินหลงกล่าวอย่างรู้สึกขอบคุณในมิตรภาพที่ทางบ้านจางยินดีมอบให้บ้านอิ่นตลอดมา
"น้องอิ่นกล่าวเกินไปแล้วแต่ข้าขอรับไว้ด้วยความยินดีในมิตรภาพของเราหวังว่ามิตรภาพระหว่างเราจะยังยืนสืบต่อไป"ลู่ซิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความหนักแน่นและจริงใจอย่างยิ่ง
"แน่นอนพี่จางมิตรภาพระหว่างเราย่อมต้องยั่งยืนจนถึงรุ่นลูกรุ่นหลานของเราอย่างแน่นอน"เหวินหลงกล่าวอย่างหนักแน่น
"น้องอิ่นนี้ก็ได้เวลาข้าวเที่ยงเเล้วยังไงก็มากินร่วมกันเถอะถือว่าฉลองแก่มิตรภาพระหว่างเรา" ลู่ซิ่นเอ่ยชวนเหวินหลงกินข้าวร่วมกัน
"ได้ขอรับพี่จางข้ากำลังหิวอยู่พอดี" เหวินหลงกล่าวแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่ตนได้รับการยอมรับและปฏิบัติเหมือนตนเป็ส่วนหนึ่งในครอบครัวจางทุกคนร่วมโต๊ะทานอาหารอย่างมีความสุขแล้วจึงยืนส่งเหวินหลงหน้าประตูจวนในสองวันถัดมาลู่ซิ่นลู่ฉีและลู่จื้อพร้อมด้วยพ่อบ้านจางจึงได้ต้องลงไปซื้อทาสก่อนกำหนดเพราะ้าใช้แรงงานเพิ่มโดยมีแรงงานที่ต้องใช้เพิ่มเป็แรงงานที่ใช้ในการดูแลสวนและบ้านเพิ่มแทนคนเก่าเพราะต่อไปบ้านจางมีแผนที่จะพัฒนาการฝึกปราณของคนเ่าั้ส่วนลู่จื้อนั้นตน้าเพียงเพื่อนที่จะมาเล่นกับตนและคนที่จะมาปกป้องครอบครัวของตนเท่านั้นดังนั้นทางบ้านจางตอนนี้้าแรงงานดูแลสวนเพิ่มและคนรับใช้ร่วมถึงองครักษ์ที่จะมาดูแลความปลอดภัยของคนในบ้านเป็จำนวนมากเมื่อมาถึงตลาดทาสพ่อบ้านจางแยกได้รับหน้าที่ในการไปซื้อทาสจำพวกแรงงานและคนรับใช้ส่วนพ่อลูกทั้งสามคนเดินดูคนรับใช้ที่จะต้องรับใช้ใกล้ชิดเจียวซิ่นลู่ฉี ลู่จื้อนางจางและหาแม่นมให้แก่เจียวอวี่เพิ่มอีกคนและลู่ซิ่นยังต้องมองหาทาสที่มีการฝึกปราณเพื่อทำหน้าที่ในการเป็องครักษ์ประจำบ้านจางอีกด้วยเดินมาได้ซักพักลู่จื้อจึงเอ่ยเรียกพ่อของตนและยื้อมือที่พ่อตนจูงเพื่อเรียกให้พ่อของตนสนใจ
"ข้าอยากได้คนที่เป็ได้ทั้งเพื่อนและลูกน้องให้แก่ข้าดังนั้นข้าคิดว่าพวกเขาควรมีอายุพอๆกับข้าเพื่อที่จะได้เติบโตไปพร้อมกันและข้าอยากได้เด็กชายคนนั้น"ลู่จื้อกกล่าวแล้วชี้มือไปที่ทาสเด็กชายคนหนึ่งที่ถูกลามโซ่ที่ข้อเท้าอยู่นอกกรงขังลู่จื้อเดินเข้าไปใกล้ใกล้แล้วนั่งลงข้างข้างเด็กชายคนนั้นลู่จื้อที่มองเด็กชายข้างตัวจึงเอ่ยถามด้วยความสงสาร
"เหตุใดจึงถูกล่ามมาอยู่กลางแดดนอกกรงเช่นนี้เ้าถูกลงโทษหรือ"ลู่จื้อเอ่ยถามเด็กชายคนนั้นจองมองลู่จื้อแล้วตอบด้วยเสียงอันแ่เบาอย่างคนที่ไม่ค่อยมีแรงมากนัก
"ข้าไม่เชื่อฟังคำสั่งของเ้าของเล้านี้จึงถูกลงโทษ" เอ่ยตอบด้วยเสียงอันแ่เบา
"เ้า้ารับใช้ข้ารึไม่ข้าสามารถพาเ้าไปจากที่นี้ได้" ลู่จื้อกกล่าวเสร็จจึงเงยหน้าขึ้นเพื่อขออนุญาตพ่อของตนที่จะรับเด็กชายตรงหน้าเป็คนสนิทของตนลู่ซิ่นที่มองลู่จื้อตลอดจึงพยักหน้าเป็การอนุญาตเมื่อลู่ได้รับอนุญาตจึงยิ้มอย่างยินดีแล้วถามต่อ "ตกลงเ้าจะไปกับข้ารึไม่"เด็กชายดีใจที่ตนได้ไปจากที่แห่งนี้
"ไปขอรับข้าน้อยขอบคุณคุณชายที่เมตตา" เด็กชายกล่าวขอบคุณด้วยความสำนึกในบุญคุณที่คุณชายตรงหน้าได้พาตนออกจากขุมนรกนี้ได้เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นท่านพ่อจึงพ่อลู่จื้อและลู่ฉีเลือกซื้อทาสเสร็จสิ้นบ้านบ้านจางจึงได้ให้ทาสขึ้นเกวียนกลับบ้านส่วนตนและเ้านายได้ไปติดต่อการซื้อที่ทางเชิงเขาเพิ่มที่จวนนายอำเภอต่อ
มิติปราณ์
เจียวซิ่นได้เข้ามาดูแปลงสมุนไพรที่ตนได้ลองนำมาปลูกที่หลังกระท่อมตอนนี้สมุนไพรส่วนมากมีอายุมากกว่าห้าร้อยปีและทุกต้นเป็สมุนไพรปราณตอนนี้เจียวซิ่นสามารถปรุงยาได้ที่ระดับเทพโอสถหยกครามความบริสุทธิ์ที่แปดส่วนตอนนี้ในบ้านจางจึงมีโอสถใช้อย่างล้นหลาม.สามารถนำมาเคี้ยวเป็ขนมหวานได้เลยวันนี้เจียวซิ่นได้ปรุงยาเสริมความงามให้ท่านย่าสำเร็จไปอีกตัวเป็ที่น่าภูมิใจยาตัวนี้จะทำให้ท่านย่ามีผมที่ดำเงางามผิวขาวกระจ่างจะมีกลิ่นเหมยที่เอกลักษณ์ของยาชนิดนี้โชยออกมาตากตัวของผู้ที่ได้รับยานี้ที่สำคัญยาชนิดนี้สามารถให้ผู้ชายได้ดังนั้นยาชนิดนี้จึงสามารถทำให้ความฝันของนางเป็จริงได้ครอบครัวของนางทุกคนจะต้องเป็คนที่หน้าตาดีระดับที่ทุกคนทีพบเห็นต้องตาค้างเดินผ่านต้องเหลียวหลังเมื่อคิดภาพได้อย่างนั้นนางจึงมีความสุขอย่างมากจนไม่สามารถกักเก็บเอาไว้ได้อีกต่อไปจนนางต้องหัวเราะออกมาอย่างสุขใจ.
ฮี่ ฮี่ ฮี้ๆ
หงเออร์เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของเจียวซิ่นพลันเกิดอาการขนลุกขึ้นมาอย่างปริศนา
91
