ตอนที่ 14
ฉันเกลียดเขา...
"อื้อ..." ฉันลืมตาตื่นอย่างช้าๆ สายตาก็ทอดมองที่เพดานบ้านพอดิบพอดี...
หือ... นี่ฉันเป็อะไร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่...
ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นตามสังขารที่มี นี่ฉันมานอนอยู่บนโซฟาได้ไงน่ะ...
แปะ...
เหมือนผ้าอะไรสักอย่างจะหล่นลงตักตัวเอง ฉันเลยก้มมองดูแล้วถือผ้าคลี่ดูโดยทันใด...
ผ้าที่ซับน้ำหมาดๆ ประกอบกับความรู้สึกเย็นๆ ที่หน้าผากตัวเอง...
ฉันขมวดคิ้วยุ่งอย่างสงสัย ทำไมฉันมาอยู่สภาพแบบนี้เนี้ย...
จากนั้นความทรงจำทั้งหมดเริ่มฉายเข้ามาในหัวทีละอย่าง... ซันเข้ามาใกล้ เสียงทุ่มที่ใกล้หูจนขนลุกซู่ ซันมาจับแก้ม และสายตาที่เดาไม่ออกนั่น...
และมันทำให้ฉันเป็ลม!! นี่ฉันเป็ขนาดนี้เลยเหรอเนี้ยยยยยย
โอ้ยยยย ไอจะบ้า!
นี่ฉันคงต้องไปหาหมอใช่มั้ย? ฉันเป็โรคหัวใจแน่ๆ เลย ทำไมใจเต้นแรง รู้สึกวูบวาบ หน้าเห่อร้อน หน้าแดง งื้อออออออ...
"กินข้าว..." เสียงซันดังขึ้นกลางห้องนั่งเล่นจนฉันสะดุ้งหันไปมอง ร่างสูงยืนพิงขอบประตูมองฉันด้วยแววตาเรียบนิ่ง
ฉันมองซันอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก สาเหตุที่ฉันเป็แบบนี้เพราะเขา!! เพราะเขาใช่มะ หรือเพราะผู้ชาย...
โครก...
เสียงท้องร้องประท้วงขึ้นทันที งื้อออออออ...
"หรือจะกินตรงนี้..." ซันยืนนิ่งเมื่อเห็นฉันไม่ขยับเขยื้อนไปไหน
"ไม่อ่ะ กำลังจะลุกนี่แหละ" ฉันส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเก้ๆกังๆหาไม้ค้ำยัน ค่อยยันตัวเองขึ้นจากโซฟา
"ให้อุ้มไหม..." ประโยคนี้เหมือนศรแทงกลางอก นี่เขาจะอุ้มเรอะ! ท่าเ้าหญิงใช่ไหม!? ไม่เด็ดขาด!!
แต่ก็น่าแปลกที่เขาก็ยอมอุ้มฉันนะ...
"งื้ออออ ไม่อาวววว" ฉันส่ายหน้าพั่บๆ อย่างเร็วไว แล้วลุกอย่างเซๆ ซันก็เดินดุ่มๆ เข้ามาประคอง...
เห้ยยยย ไม่เอานะ! อย่าพึ่งจับฉันตอนนี้ T^T ฉันกลัวจะเป็ลมเหมือนก่อนหน้านี้อ่ะ...
ก็ไม่รู้ว่าฉันทำสีหน้าแบบไหน แต่ซันเห็นแล้วขมวดคิ้วยุ่งเลย...
หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว ฉันก็นั่งเก้ออยู่บนโซฟา เปิดทีวีดูเรื่อยเปื่อย ถึงจะน่าอึ้งอยู่เหมือนกันที่ซันจัดแจงอาหารทุกอย่างเอง บริการดีไปไหม และมันไม่น่าแปลกใจเท่าที่ตอนนี้หรอก...
ซันกำลังล้างจาน!! ปีศาจกำลังล้างจาน!! รู้ถึงไหนอายถึงนั่นซันที่ได้ฉายาว่าปีศาจกลับมาล้างจานให้ฉันแบบนี้...
ไอปวดหัว ไอจะบ้า!!
แล้วนี่ฉันยังไม่บอกฝนกับปลาเลยว่าซันดันมาอยู่ที่บ้านฉันด้วย แล้วโทรศัพท์ฉันไปไหนเนี้ย...
"ซัน เห็นโทรศัพท์ฉันไหมอ่ะ" ฉันหันไปถามซัน ที่ตอนนี้กำลังวุ่นๆ อยู่ในครัว นี่เขาคงไม่พังครัวบ้านฉันใช่มะ...
"เอาไป..." ซันโยนโทรศัพท์มาทางฉัน... ย้ำว่าโยน เห้ยยยยยย
เกือบรับไม่ได้แล้วงัยยยยย โอ้ยยยย ไอจะบ้าตาย! นี่เขากล้าโยนมาได้ไง แถมแม่นเสียด้วย ถ้าไม่รับดีๆ โทรศัพท์อาจโขกหัวฉันได้เลยนะ T^T
ซันปรายตามองฉันนิดๆ ก่อนจะหันไปวุ่นในห้องครัวต่อ...
ตอนนี้อย่าพึ่งสนใจเลยว่าซันกำลังทำอะไรในห้องครัวบ้านฉัน เอาเื่ที่ซันบุกมาบ้านฉันรายงานให้เพื่อนก่อน...
เห้ยยยย เก้าโมงแล้วเหรอเนี้ย... ยิ่งรีบใหญ่เลย เพราะฝนกับปลาจะมาที่บ้านตอนสิบโมงอ่ะ
ไอ : มีเื่จะบอก
พอแชทไปไม่ถึงสิบวินาทีก็ตอบกลับมาทันที เร็วไปไหม...
ฝน : ว่า?
ปลา : ว่า?
ไอ : ซันมาที่บ้านอ่ะ...
ฝน : อะไรน้าาาาาาาาาา
ปลา : โหย...
ฝน : ปีศาจมันมาได้ไง
ไอ : เขาบอกกลัวมีคนล้มหัวฟาดตาย...
ฝน : โว้ยยยย อยากตบ!!
ปลา : กล้าตบปีศาจเหรอฝน
ฝน : ไม่กล้า! แล้วไอว่าไงอ่ะ...
ไอ : ก็จะให้ทำไงล่ะ ฉันห้ามเขาได้ที่ไหนเล่า...
ปลา : ชายหญิงอยู่บ้านกันสองต่อสองจะดีเหรอ...
พอปลาพูดประโยคนี้เท่านั้นแหละฉันถึงกับตากระตุกไปวูบหนึ่งเลย จริงสิ... ทำไมฉันลืมสนิทเลยอ่ะ...
ลืมไปว่าซันก็เป็ผู้ชาย... ฮือ...
ฝน : เพื่อไม่ให้อยู่สองต่อสอง ฉันจะไปขัดขวางเดี๋ยวนี้แหละ!
ปลา : หะ...
ไอ : เดี๋ยวนี้เหรอ...
ฝน : ใช่ จะไปตอนนี้เลย ปลาเตรียมตัว จะไปรับ!
ปลา : เห้ยยยย ฉันยังอยู่บนที่นอน...
ฝน : ลุกเลย! เดี๋ยวซื้อของไปฝากนะไอ
ไอ : อื้อ...
ฉันพิมพ์ตอบไปอย่างงงๆ กับความกระตือรือร้นของฝน นี่พวกเขาจะเร่งเวลามาบ้านฉันให้เร็วขึ้น เพื่อขัดขวาง... เอ่อ... ก็ไม่รู้ว่าขัดขวางอะไรนะ แต่ช่างเถอะ...
เพราะพอฉันรู้สึกตัว ก็เห็นซันนั่งจ้องเขม็งอยู่โซฟาตรงข้ามแล้ว...
นี่เขามานั่งั้แ่เมื่อไหร่เนี้ยยยย...
"ม...มาั้แ่เมื่อไหร่"
"เมื่อกี้..." ซันยิ้มมุมปากแบบไม่ค่อยจะได้เห็นนัก "เห็นจ้องอยู่นั่น ตาจะติดหน้าจออยู่แล้ว..."
และนับวันเขาก็ยิ่งชอบพูดจาเหน็บแนมฉันทุกวัน...
"ก็นั่งแชทกับเพื่อน...ปลากับฝนจะมาหาวันนี้"
"แชท..." ซันขมวดคิ้วยุ่งมองฉันอย่างมีคำถาม จริงสิ... ฉันยังไม่ได้สอนเขาเื่แชทกับเพื่อนเลย...
"ซันเอาโทรศัพท์มามั้ย"
ซันพยักหน้าตอบรับน้อย ก่อนจะควักโทรศัพท์สีดำออกมาจากกระเป๋ากางเกง
"งั้นฉันสอนให้นะ..." ฉันยิ้มน้อยๆ ก่อนจะนั่งสอนซันเหมือนที่เคยสอนมา เพิ่มเติมคือสอนเื่แอพลิเคชั่นกับแชท
จนเวลาล่วงเลยไปเกือบครึ่งชั่วโมง...
ติ่งต่อง ติ่งต่อง...
เสียงออดหน้าบ้านฉันดังขึ้น จึงเรียกความสนใจของฉันกับซันได้ไม่ยาก สงสัยฝนกับปลามาแล้วมั้ง...
ซันลุกเดินดิ่งๆ ไปเปิดแล้วอ่ะ... งื้อออออ ฝนกับปลาจะใไหมเนี้ย...
"เห้ยยยย" เสียงฝนคือคำตอบ แสดงว่าพวกเขาใสินะ แม้จะมองไม่เห็นจากข้างนอกก็รู้ได้เลยอ่ะ
ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงเท้าเดินตึกตักมาใกล้ๆ ...
"ไอ... TOT" ฝนมาถึงเป็คนแรก เธอวิ่งปลิวมากอดฉันเลยทีเดียว...
เดี๊ยววววว ขาฉัน ขาฉัน!!
"ฝนๆ ๆ ขาๆ ๆ " ฉันรีบดันฝนออก ฝนทำหน้าเหวอเหมือนพึ่งรู้สึกตัวก็ผละออกอย่างรวดเร็ว
"เป็ไงบ้างลูก T^T" ฝนคร่ำครวญ
"ฝน อย่าเวอร์..." ปลาเดินเข้ามาทำตาเหล่ใส่ฝน ไม่พอยังหิ้วของในมือทั้งสองข้าง
ส่วนซันยืนพิงขอบประตูมองเหตการณ์อย่างเรียบเฉย
"ฉันซื้อขนมกับยามาให้" ฝนปรายตามองของที่ปลาหิ้วเต็มสองมือ...
อื้ม... เยอะไปไหม...
"อื้อ ขอบคุณนะ" ฉันพยักหน้าเบาๆ แล้วยิ้มอย่างดีใจ
หลังจากนั้นฉันก็มีเพื่อนมาเล่นด้วยที่บ้าน ทั้งกินข้าว (ที่ซันทำ นี่ไม่ได้บอกฝนกับปลานะว่าเขาทำอ่ะ ไม่งั้นคงใแย่) เล่นเกมที่ปลาขนมา ส่วนซันก็ได้แต่นั่งดู ชวนแล้วนะแต่ร่างสูงแผ่รังสีอำมหิตใส่ทันทีเลย พากันสะดุ้งเรียงราย แต่ก็ชินแล้วแหละนะ...
หมายถึงฉันนะที่ชิน...
"โหยยย ชวนเล่นเกมทำไมต้องหน้าบึ้งด้วย" ฝนบ่นอุบอิบ แต่ซันก็ได้ยินเต็มสองหู...
"เอาน่า... ถ้าซันมาเล่นมีหวังจอยเกมพังแน่อ่ะ" ฉันล้อเลียนแล้วแอบเหล่มองซันไปด้วย...
โอ้... ซันแผ่รังสีอำมหิตใส่ฉันรัวๆ เลย...
ฉันไม่สนใจเขาแล้วเข้าเล่นกับเพื่อนต่อจนสนุกสนาน และล่วงเลยมาถึงตอนเย็น...
"ไม่อยากกลับเลยอ่ะ..." ฝนนั่งหน้าบูดกับโซฟา
"งั้นก็นอนที่นี่สิ" ปลาเก็บเกมจอยเข้ากล่องเหล่ตาใส่ฝน
"พ่อดุพอดีสิยะ" ฝนโวยวาย
"ฉันสนุกมากเลย วันนี้ขอบคุณมากนะ" ฉันยิ้มให้ทั้งฝนและปลา วันนี้ฉันมีความสุขที่สุดเลย เพราะเมื่อก่อนไม่ค่อยมีเพื่อนเลยไม่เคยมีมุมมองแบบนี้เท่าไหร่นัก...
"ยิ้มกว้างเลยนะ นี่ไม่เหงาใช่มะ" ฝนยิ้มเขินพลางพูดแก้เก้อ
"ไม่เลย ฉันชินแล้ว" ฉันส่ายหัวน้อย แม้ในใจจะตอบว่าใช่...
"พ่อไม่อยู่บ่อยๆ แบบนี้น่าเป็ห่วงแฮะ..." ปลาหันมาพูดด้วยสีหน้าเป็กังวล
"ไม่มีอะไรหรอกน่า ไม่ต้องห่วง..."
"ถ้าปกติธรรมดาก็ไม่น่าห่วงหรอก..." ฝนจ้องหน้าฉันเขม็ง ก่อนที่จะหันควั่บมองปีศาจที่ยืนพิงฝาผนังไม่ไกลจากฉันนักพร้อมๆ กับปลาที่หันไปมองด้วยเช่นกัน "เธอเล่นมาปรองดองกับปีศาจด้วยนี่สิ..."
เอ่อ... นั่นสินะ ฉันถูกหมายหัวแล้วนี่นา ก็รุ่นพี่ก้องนั่นไงล่ะ...
ซันเมื่อถูกเมื่อเราจ้องเขาหันหน้าหนีไปมองที่อื่นทันที... เหมือนกับจะบอกว่า 'ไม่เกี่ยวอะไรด้วย...'
แต่มันเกี่ยวไปแล้วนะซัน เกี่ยวเต็มๆ เลย...
"ฉันถึงฝึกป้องกันตัวไง"
"กีฬาห่วยขนาดนี้ยังจะพูดอีกเนาะ..." ฝนพูดพลางทำหน้ามู่ใส่
"ขนาดวิ่งยังข้อเท้าแพลง..." ปลาช่วยพูดอีก... โธ่...
"เอาน่า... ของแบบนี้มันก็ค่อยๆ เริ่มงัยยยย" ฉันออดอ้อนเพื่อนทั้งสองที่งอนแก้มตุ้บป่อง ฝนนี่เยอะสุดล่ะ...
"ย่ะ! พวกเราแค่เป็ห่วงน่า..." ฝนยกมือขึ้นมาลูบหัวฉันเบาๆ "ลูกฉันนี่หนอ..."
"ฝน... ไอไม่ใช่ลูกเธอ..." ปลาเขม่นใส่ฝนด้วยความหมั่นไส้
"ชิ... เห่ย ได้เวลากลับแล้วนี่" ฝนจิ้ปากใส่ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาที่ฝาผนังห้องนั่งเล่นพอดี
"ฉันไปส่งนะ..." ฉันคว้าไม้ค้ำยัน ยันตัวเองลุกจากโซฟาโดยมีฝนกับปลาช่วยพยุงด้วย ลุกง่ายขึ้นอีกหน่อยแฮะ
"หายไวๆ นะไอ ถ้าพรุ่งนี้ว่างฉันจะมาหาอีก" ฝนโบกมือน้อยๆ พร้อมกับขึ้นรถสีดำที่เธอเรียกมา
"หมั่นทายาด้วยนะไอ ไปนะ" ปลาชะโงกหน้าโบกมือน้อยๆ
"อื้อ วันนี้ขอบคุณมากนะ บ๊ายบาย.." ฉันโบกมือจนรถออกจากบ้านไปจนลับตา...
วันนี้สนุกจังน้า...
ฉันถอนหายใจอย่างโล่งๆ ก่อนจะทุลักทุเลหันหลังกลับเข้าบ้าน... แต่แทบสะดุ้ง...
เอ่อ... ซันมาอยู่ข้างหลังฉันั้แ่เมื่อไหร่กัน แถมยังยืนกอดอกแผ่รังสีอำมหิตใส่ฉันแบบนี้อีก นี่เขาไปโกรธอะไรอีกเล่า...
"ซัน..." ฉันเรียกเขาพลางยิ้มเจื่อนๆ แล้วหลบสายตาดุร้ายนั่นทันที ไม่กล้าสบตา งื้อออออออ ไอกลัวค่ะ...
"เข้าบ้าน..." งื้ออออออ เสียงน่าสะพรึงกลัวมากกกกก นี่ฉันทำอะไรผิดอีกอ่ะ ฮือ... T^T
ฉันลากสังขารที่มีเดินเข้าบ้านอย่างเชี่องช้า โดยมีร่างสูงเดินตามประกบอยู่ข้างหลัง ทำไมบรรยากาศมันหนาวเหน็บขนาดนี้...
ฉันกลับมานั่งโซฟาตัวเดิมในห้องนั่งเล่นของบ้าน โดยมีซันยืนประจันหน้าพร้อมแผ่รังสีอำมหิตใส่ฉันรัวๆ
นี่เขา้าอารายยยยย TOT
"ซันเป็อะไรอ่ะ..." ในที่สุดฉันก็ถามออกไปเพราะทนความเงียบไม่ไหว...
"เปล่า..." ซันพยายามตอบเสียงเรียบแล้วหันหน้าหนี หะ... อะไรของเขา
ทุกอย่างมันออกทางสีหน้าท่าทางของเขาหมดนะ ยังจะเลี่ยงอีก...
โครก...
และเสียงท้องร้องของซัน ดับทุกอย่างกระทั่งความข้องใจในหัวฉนหมดสิ้น...
อย่าบอกนะ... ที่เขาเป็แบบนี้ เพราะหิวข้าว...
โอ๊ยยยยยย ไอจะบ้า!!
"งั้นเย็นนี้ฉันทำกับข้าวเองนะ" ฉันถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งใจแล้วค่อยๆ ยันตัวเองขึ้นจากโซฟา และพอกระดึ๊บตัวเองเข้าห้องครัว ก็รู้สึกว่าซันเดินตามอย่างเงียบๆ ...
เอ่อ... ไม่เอาระยะประชิดแบบเมื่อเช้านี้นะ ขอเถอะ...
"งั้นเย็นนี้ฉันทำกับข้าวเองนะ" ฉันถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งใจแล้วค่อยๆ ยันตัวเองขึ้นจากโซฟา และพอกระดึ๊บตัวเองเข้าห้องครัว ก็รู้สึกว่าซันเดินตามอย่างเงียบๆ ...
แล้วทำไมเป็ฉันซะเองที่ทำตัวกลบเกลื่อน... ไม่รู้สิ พอนึกถึงเื่เมื่อเช้าแล้วรู้สึกทำอะไรไม่ถูกแฮะ...
"อืม..." ซันรับคำแค่นั้น แล้วเดินดุ่มๆ ไปหาตู้เย็น ค้นเอาหมู ไข่ ผัก แล้ววางตรงบริเวณเคาน์เตอร์ครัวใกล้ๆ มือฉัน...
"ขอบคุณนะ" ฉันยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเริ่มเตรียมกับข้าวเย็นวันนี้ให้ซัน ฮื่อ... ให้ตัวเองด้วยสิ...
......
สองวันต่อมา
วันนี้พึ่งมาเรียนวันแรกของอาทิตย์นี้เลยแหละ...
เมื่อวานลาไปหนึ่งวันเพราะยังเจ็บข้อเท้าอยู่ ฉันคงไม่กระดึ๊บๆ ไปโรงเรียนทั้งอย่างนั้นหรอก ลำบากออก อีกอย่าง...
ฉันถูกซันห้ามด้วยแหละ...
ตอนวันหยุดที่ผ่านมาซันมานั่งเฝ้าแถมบริการดีจนเกินไป ั้แ่เช้ายันค่ำ เขาเข้ามาเอ่อ... นั่งเฝ้า... ก็ไม่รู้จะมาเฝ้ากันทำไมนะ ส่วนคนทำอาหารก็ฉันเองซันแค่เป็ลูกมือให้เท่านั้น...
ความจริงเขาก็ทำอาหารเป็นะ ถึงจะน่าแปลกใจก็เถอะ ...
จากนั้นก็มานั่งเป็เพื่อน มาให้ฉันสอนเล่นโทรศัพท์ รู้สึกเหมือนเป็ครูอนุบาลยังไงไม่รู้
แต่ฉันก็ไม่เหงานะ มีซันคอยอยู่เป็เพื่อนก็สนุกดี แม้บางทีจะแอบกลัวๆ อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของเขาก็เหอะ...
จะมีค้างคาก็มีอยู่อย่าง...
ก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็อะไร เวลาอยู่ใกล้ซันในระยะประชิดก็รู้สึกใจเต้น วูบวาบ หน้าเห่อร้อนแปลกๆ ทุกครั้ง เมื่อก่อนไม่เป็แบบนี้นะ ไม่กล้าปรึกษาเพื่อนด้วยสิ ฉันกลัวเพื่อนเป็ห่วงอ่ะ...
และซันก็เป็ผู้ชาย...
อาจเป็เพราะสปาร์คกับเพศชายรึเปล่านะ... จะลองพิสูจน์ดู...
"ไปไหนมายัยไอ พอเดินได้นี่เดินเอาๆ " ฝนแซวเมื่อฉันกลับมาถึงโต๊ะเรียนใน่พักระหว่างคาบเรียน
"เข้าห้องน้ำมาอ่ะ อยากลองเดินด้วย..."
"นั่นไงว่าแล้ว" ฝนฉีกยิ้มถูกใจ
"แต่ยังวิ่งไม่ได้ใช่ไหม" ปลาละจากหนังสือที่อ่านเงยหน้าหันมาถามฉัน
"ใช่ๆ ตอนนี้วิ่งไม่ได้หรอกอ่ะ" ฉันพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะหันไปหาซันด้วยความเคยชิน
ซันยังฟุ่บหลับบนโต๊ะเช่นเคย...
พูดถึงเพื่อนๆ ในห้องก็เริ่มชินกับเขาบ้างแล้วนะ เฉพาะยามที่เขาทำตัวปกติเท่านั้น... แต่ถ้าเผลอปล่อยรังสีอำมหิตใส่เมื่อไหร่ก็กลัวเมื่อนั้น...
"แป๊ปนะ..." ฉันหันไปบอกปลาและฝน แล้วเดินไปหาเพื่อนในห้องคนหนึ่งที่เป็ผู้ชาย... "เอ่อ..เฟิร์ส..."
......
ทั้งฝนและปลารีบหันควั่บมองตามไอด้วยความอยากรู้... พร้อมๆ กับเบิกตากว้าง นี่ยัยไอเข้าหาผู้ชายนอกจากปีศาจ!!
"หะ อ... มีอะไรเหรอไอ..." เฟิร์สสะดุ้งสุดขีดไม่คิดว่าไอจะเข้ามาทักเอง เขาเลยตั้งตัวไม่ถูกนิดหน่อย
"คือ... รบกวนอย่างหนึ่งได้มั้ย" ไอยิ้มน้อยๆ หารู้ไม่ว่านั่นเหมือนศรรักแทงใจผู้ชายหลายคนได้เลย...
อ้ากกกกกกก ไอลูกกก..!! แกทำอารายยยยยยย ฝนะโเรียกอยู่ในใจพลางจะลุกเข้าไปขัดขวางแต่ดันถูกปลาดึงเสื้อไว้...
"กำลังตื่นเต้น อย่าห้าม! " ปลาฉีกยิ้มมองเหตุการ์ณอย่างตื่นเต้น นี่มันจะเหมือนฉากอะไรสักอย่างในหนังสือที่เธออ่านรึเปล่านะ...
ฝนแทบจะร้องไห้ตรงนั้น แล้วหันควั่บไปมองปีศาจที่หลับคาโต๊ะเรียนอย่างโมโห...
โอ่ะ... ตื่นแล้วนี่หว่า... แถมยังจ้องไอเขม็งอย่างนี้อีก...
"ด...ได้สิ ไอมีเื่อะไรอ่ะ" เฟิร์สเกาหัวแกรกเพื่อแก้เขิน
"ขอแตะตัวได้มั้ย..." ไอพูดอย่างแ่เบา... แต่ทุกคนในห้องได้ยิน!
ทุกคนในห้องหันมากันตาค้าง...
"อะไรนะ!! " ฝนร้องลั่นด้วยความไม่อยากเชื่อ ไอกำลังทำอารายยยยยย... T^T
"หะ..." เฟิร์สมองไอตาค้าง ก่อนจะเริ่มหน้าแดงนิดแล้วยื่นแขนไปทางไอนิดๆ "ง...งั้นเชิญจับแขนได้เลย"
เฟิร์สยิ้มแป้นอย่างอารมณ์ดี นานๆ ทีจะมีสาวมาแตะสักทีคงไม่เสียหายแถมยังเป็ไอ สาวน้อยน่ารักโดดเด่นของห้องอีก...
"ไอออออ TOT" ฝนร้องลั่นห้อง ขยับไปไหนไม่ได้ปลาที่กำลังตื่นเต้นจิกเสื้อไว้อยู่ แม้ไอได้ยินฝนแต่ก็ขยับปากเป็คำพูดให้ฝนรับรู้ 'นิดเดียวเองนะ' โอ้ยยยยยยย ไม่ได้เว้ยยยยยย
แล้วไอก็จิ้มแขนเฟิร์สอย่างแ่เบา ก่อนที่เ้าตัวจะขมวดคิ้วหน่อยๆ
นี่ไอกำลังทำอะไรกันแน่เนี้ย...
และจากจิ้มก็จับ จับแล้วลูบ... เห้ยๆ ไปกันใหญ่แล้วนะเฟ้ยยยย
ส่วนเฟิร์สก็ฟินกับการที่ถูกไอััที่แขนไปทั่ว ทำหน้าเหมือนลอยอยู่บน์เลย...
เพื่อนในห้องก็เหลือบๆ ดูด้วยความอยากรู้ บ้างก็แอบหัวเราะกับใบหน้าของทั้งคู่ ก่อนจะรู้สึกเสียวสันหลังฉับพลัน...
ฝนกับปลาเหลียวไปมองข้างๆ โดยอัตโนมัติ แทบอ้าปากค้าง ป..ปีศาจกำลังแผ่รังสีอำมหิตที่รุนแรงสุดๆ อยู่...
เอือกกกก งานเข้าแล้วยัยไอ!
ท่ามกลางความนิ่งอึ้งและสายตาที่กำลังจับจ้องไอกับเฟิร์ส ปีศาจก็ลุกออกจากที่นั่งแล้วเดินตึงตังเข้าไปหาทั้งคู่ทันที ก่อนประโยคถัดมาทำให้เพื่อนในห้องแทบขนลุก "ฟินมากไหม..."
......
เอ่อ... เอาไงดีล่ะ...
อยู่ๆ ซันมายืนแผ่รังสีอำมหิตใส่เฟิร์สรัวๆ แถมแววตาดุร้ายนั่นจ้องมองฉันสลับกับการทดสอบแตะตัวเพศชาย...
ส่วนเฟิร์สก็ช็อกไปแล้วั้แ่ซันเดินเข้ามา...
เพื่อนทั้งห้องก็ช็อกด้วยอ่ะ งื้อออออออ...
"ซัน..." ฉันเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแ่เบา ก่อนั์ตาสีเหลืองเข้มดุดันนั่นจะตวัดมองฉันอย่างโมโห...
ขนลุกซู่เลยจ้า... นี่เขาเป็อะไรไปอีก...
หมับ!!
"โอ๊ยยยย..." ซันคว้ามือฉันอย่างรุนแรงแล้วลากฉันออกจากห้องทันที แต่เจ็บอ่ะ!!
ซันลากฉันเดินตามทางเดินอาคารเรียนเรื่อยๆ เจ็บ! เจ็บมืออ่ะ! ทำไมต้องบีบมือฉันแรงขนาดนี้ด้วย...
"ซัน...ปล่อยก่อน..." ฉันเรียกเขาพลางสะบัดมือออก แต่ก็ไม่เป็ผล นอกจากเขาจะไม่สนใจแล้วยังจับมือฉันแน่นจนเจ็บแบบนี้อีก...
ซันในตอนนี้น่ากลัวมาก... ฉันไม่เคยเห็นเขาเป็ขนาดนี้มาก่อนเลย
และก็มาถึงตรอกซอกอาคารเรียนแห่งหนึ่ง ซันหยุดเดินแต่ไม่ยอมปล่อยมือฉัน นี่ฉันเจ็บจนจะร้องไห้แล้วนะ...
"คิดจะทำอะไร..." เสียงน่าสะพรึงกลัวของซันดังขึ้นต่อมา จนฉันเบิกตากว้าง...
สายตาที่น่ากลัวนั่น... น่ากลัวเกินไปแล้ว แถมยังบีบมือฉันอีก...
"ปล่อยก่อนนะ..." ฉันพยายามตั้งสติสู้กับความกลัว ที่ผ่านมาซันไม่เคยเป็อย่างนี้มาก่อนฉันต้องเอาเย็นเข้าสู้
"ไม่..." ปฏิเสธชัดเจน แถมยังบีบมือฉันแน่นขึ้นไปอีก จนฉันเบ้หน้าด้วยความเจ็บ
"เจ็บ.. ซัน.. เจ็บนะ.." ฉันพยายามดึงมือตัวเองออก แต่สู้แรงเขาไม่ได้ นี่เขาเป็อะไรกันแน่...
ขนาดฉันเจ็บจนน้ำตาจะไหลแบบนี้ เขายังจะไม่ปล่อยอีก
"ตอบมา! .." ซันเริ่มตะคอกเสียงดังจนฉันใจนเผลอ...
ร้องไห้...
ซันเบิกตากว้างในเสี้ยววินาทีก่อนจะปล่อยมือฉันทันที...
ฉันกุมมือตัวเองที่ถูกบีบจนเจ็บไว้กลางอก ตัวเริ่มสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวพลางถอยหลังห่างจากเขาสองสามก้าว
ก็ไม่รู้ว่าซันทำหน้าแบบไหน ฉันไม่อยากมองเขาตอนนี้ ฉันเกลียดเขา เกลียดมาก ทำไมต้องทำรุนแรงกับฉันด้วย...
รู้สึกตัวเมื่อซันเดินเข้ามาใกล้ๆ ฉันรีบเช็ดน้ำตาออกก่อนจะถอยหลังหนีจนติดกับขอบผนังตึก
"ฮึก... อย่าเข้ามาใกล้..นะ! " ฉันเงยหน้าไปสบตาซันอย่างขุ่นเคือง ฉันรับมือกับเขาไม่ไหวแล้วจริงๆ ถ้าเขาจะสำนึกทีหลังมันก็สายไปแล้วล่ะ เขาทำฉันเจ็บขนาดนี้ ตะคอกใส่ฉันขนาดนี้...
ซันชะงักก่อนจะหลบสายตาฉัน แม้ตอนนี้ท่าทางและอารมณ์ของเขาจะลดลงแล้ว...
เขาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน แล้วเอื้อมมือมาใกล้ๆ ...
เพียะ!!
แต่ร่างกายฉันไวกว่าความคิดของฉันเอง จนเผลอปัดมือซันอย่างต่อต้าน ซึ่งมันก็ดีแล้วนี่...
"อ...อย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก! " ก็ไม่รู้ว่าซันทำหน้าแบบไหน ฉันรีบพูดตัดจบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแล้ววิ่งหนีออกจากซอกอาคารในทันที
ฉันวิ่งโดยไร้จุดมุ่งหมายปลายทาง จนเผลอวิ่งออกจากโรงเรียนซะแล้ว...
และสิ่งที่ยังอยู่กับฉันตลอดั้แ่ที่วิ่งมา... คือ น้ำตาตัวเอง...
เกลียด... ฉันเกลียดเขา...
ฉันไม่อยากยุ่งกับเขาอีกแล้ว!
(to be continue.....)
Minetji : นิยายเื่นี้อ่านฟรีนะคะ อ่านได้เรื่อยๆ ค่า
ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3
ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^
2K
