เซียวอวี้เติมชาให้เกิ่งจื๋ออีกถ้วยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าอยากลอง”
เกิ่งจื๋อจ้องมองเซียวอวี้ลุ่มลึกเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าอบอุ่นประดุจหยกอีกทั้งบนตัวยังมีบุคลิกยากแก่การอธิบายอย่างหนึ่งทำให้เขาสามารถยอมรับแต่ละประโยคที่เขาพูดอย่างควบคุมตนเองไม่ได้
ความรู้สึกแบบนี้ประหลาดยิ่งนักคล้ายว่าพวกเขาเกิดสับเปลี่ยนฐานะกันอย่างกะทันหันเด็กหนุ่มคนนี้ยิ่งเหมือนผู้หลักผู้ใหญ่ที่ฉลาดล้ำลึกรับมือได้ทุกสถานการณ์ส่วนตัวเองกลับเหมือนเด็กน้อยคนหนึ่ง
เกิ่งจื๋อตกตะลึงในใจมากยิ่งขึ้นเขาค้นพบว่าตนเองมองเซียวอวี้ไม่ออกจริงๆ คุณชายหกที่อยู่ดีๆ มีความสามารถโดดเด่นพรวดพราดรอบกายคล้ายมีรัศมีลึกลับชั้นหนึ่ง ราวกับบ่อน้ำที่ลึกไม่เห็นเบื้องล่างมองอะไรไม่ออกเลยทั้งสิ้น
“ในเมื่อคุณชายมีความมั่นใจทุกด้านข้าคงกังวลมากไป” เกิ่งจื๋อเก็บอารมณ์ที่ยากแก่การอธิบายพูดพึมพำอีกครั้ง “ต่อให้คุณชายจะสามารถเอาชนะตู้เสี่ยนได้จะให้ดีที่สุดก็เอาแค่พอหอมปากหอมคอก็พอ”
“เอ๊ะทำไมกัน”
เกิ่งจื๋อยิ้มเหยเกเล่าว่า“เพราะตู้เฉินพี่ใหญ่ของตู้เสี่ยนเป็ลูกศิษย์ของสำนักกระบี่หลิงเซียวเมื่อก่อนข้าก็เคยฝึกบำเพ็ญตนในสำนักกระบี่หลิงเซียวมายี่สิบกว่าปีรู้ถึงความน่ากลัวของสำนักนี้เป็อย่างดี ถึงแม้ความสามารถโดยรวมจะเทียบกับราชวงศ์ไม่ได้แต่จวนสกุลเซียวของเราก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ สำนักกระบี่หลิงเซียวและราชวงศ์อยู่ภายใต้การปกครองของสำนักกระบี่เสวียนหวงเหมือนกันสกุลตู้และสำนักกระบี่หลิงเซียวมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นอาจารย์ของตู้เฉินเป็ผู้าุโคนหนึ่งในสำนักนี้เล่ากันว่าเป็ยอดฝีมือขั้นิญญาต้นกำเนิด”
เซียวอวี้เลิกคิ้วคล้ายจะยิ้มก็มิเชิง “สำนักกระบี่หลิงเซียวอย่างนั้นหรือน่าสนใจ”
อวี๋หนิงและเยี่ยซวีไม่ใช่ลูกศิษย์ของสำนักกระบี่หลิงเซียวหรอกหรือดูท่าอนาคตคงจะต้องทักทายปราศรัยกับสำนักกระบี่หลิงเซียวเสียแล้ว
“ขอบคุณผู้าุโเกิ่งที่แจ้งให้ทราบข้าจะเอาแค่พอหอมปากหอมคอ” เซียวอวี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม
เกิ่งจื๋อพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม“ในเมื่อเป็เช่นนี้ ข้าไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณชายแล้วข้าขอตัวลา”
“ผู้าุโเกิ่งเดินดีๆ”เซียวอวี้เดินไปส่งเกิ่งจื๋อถึงหน้าประตูด้วยตนเองเม้มปากคิดสองจิตสองใจชั่วครู่ พูดกับเกิ่งเปียว “พี่เกิ่งออกไปข้างนอกกับข้าที”
“ขอรับคุณชาย”
ท้องนภายามราตรีสว่างไสวหมู่ดวงดาวกะพริบแสงระยิบระยับ
หลังจากเวลาหนึ่งก้านธูปรถม้าของจวนสกุลเซียวจอดลงตรงหน้าร้านค้าแลกเงินจินเฟิงอวี้ลู่ เซียวอวี้กับเกิ่งเปียวทยอยลงมาจากบนรถ
“รบกวนช่วยไปแจ้งให้ทีเซียวอวี้ตั้งใจมาเยี่ยมเยียนแม่นางหวงฝู่เป็การพิเศษ”
บ่าวรับใช้ของจินเฟิงอวี้ลู่ก็ไม่กล้าเมินเฉยรีบเข้าห้องไปรายงาน ผ่านไปชั่วครู่สาวใช้ข้างกายหวงฝู่หลิงซีก็เดินออกมาเอ่ยวาจาระคนเสียงหัวเราะคิกคัก “คุณชายเซียวท่านมาแล้วหรือเ้าคะเชิญเข้ามาเร็ว”
เซียวอวี้ยิ้มละไมพลางพยักหน้ารับหันหน้าไปพูดกับเกิ่งเปียว “พี่เกิ่งท่านรอข้าสักพัก”
เขาเดินตามสาวใช้ของหวงฝู่หลิงซีผ่านจากห้องโถงของจินเฟิงอวี้ลู่เข้าไปข้างในด้านหลังเป็ลานที่มีทิวทัศน์งดงามเป็อย่างยิ่ง ภายในศาลาที่อยู่ด้านหนึ่งของลานดรุณีน้อยในอาภรณ์สีเหลืองนางหนึ่งกำลังอ่านม้วนตำราในมือ
“คุณหนูเ้าคะคุณชายเซียวมาแล้วเ้าค่ะ” หลิงเอ๋อร์ยิ้มหวานละมุนละไมดวงตางดงามนุ่มนวลดั่งสายน้ำ
หวงฝู่หลิงซีดูเรียบง่ายไม่ยึดติดในลาภยศสรรเสริญดั่งดอกเบญจมาศ[1] ปิดหนังสือลงช้าๆ บนใบหน้าสวยสดงดงามผุดรอยยิ้ม “ไม่ได้ออกไปต้อนรับพี่เซียวขอพี่เซียวโปรดอย่าถือสา”
เซียวอวี้กะพริบตาปริบๆกล่าวพร้อมยิ้มบาง “ได้สนทนากับแม่นางหวงฝู่ต่อหน้านับว่าเป็เกียรติของข้าแล้ว จะต่อว่าได้อย่างไร”
ใบหน้าหวงฝู่หลิงซีฉายความขวยเขินทันทีพูดด้วยอาการกระเง้ากระงอด “ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันพี่เซียวกลับมีวาจากะล่อนขนาดนี้ อนาคตไม่แน่ว่าอาจจะทำร้ายสาวๆ มากมาย”
เซียวอวี้คลี่ยิ้มพลางนั่งลงหลิงเอ๋อร์ยกชาเข้ามาเสร็จก็ร่นถอยออกไป ตอนก่อนจะไปเหลือบมองเซียวอวี้ด้วยรอยยิ้มเื่หัวใจของคุณหนูปกปิดนางไม่ได้ คล้ายว่าคุณหนูจะมีความรู้สึกดี...ต่อบุรุษตรงหน้าคนนี้มาก
“พี่เซียวเื่ของจวนสกุลเซียวข้าได้ยินมาแล้วท่านมีความมั่นใจว่าจะจัดการตู้เสี่ยนได้หรือไม่ ข้าเคยได้ยินมาว่าความสามารถของตู้เสี่ยนเหนือกว่าคนทั่วไปในบรรดาคนหนุ่มสาวในเมืองหลวงถือว่าเป็ยอดฝีมือคนหนึ่ง” หวงฝู่หลิงซีไถ่ถามด้วยความเป็กังวล
เซียวอวี้คล้ายจะยิ้มจะมิเชิง“เ้าช่างมากด้วยความสามารถรอบด้านจริงๆเื่ที่เกิดเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน เ้าก็ยังรู้”
หวงฝู่หลิงซีหัวเราะเบาๆย่นจมูกแสนน่ารัก เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “บัดนี้ท่านเป็ถึงคนดังในเมืองเหลียงโจวท่านประลองกับตู้เสี่ยนในวันพรุ่ง เกรงว่าคนมากมายต่างรับรู้กันแล้วละ”
เซียวอวี้คลี่ยิ้มบาง“การประลองกับตู้เสี่ยน ข้ามีความมั่นใจตรงจุดนี้ ไม่มีทางแพ้หรอกวันนี้มารบกวนแม่นาง ความจริงแล้วมีของขวัญจะมอบให้น่ะ”
“ของขวัญรึ”หวงฝู่หลิงซีตะลึงงันไป
เซียวอวี้ล้วงกล่องผ้าออกมาจากอกเสื้อแล้วส่งให้หวงฝู่หลิงซีนางรับด้วยความเขินอายเล็กน้อย นี่เป็ครั้งแรกที่นางได้รับของขวัญจากผู้ชาย
ภายในกล่องผ้าเป็มุกอสูรสีฟ้าน้ำทะเลกลมกลึงแวววาวเม็ดหนึ่ง กระจายความเยียบเย็นออกมาเล็กน้อย
“นี่คือมุกอสูรอย่างนั้นหรือ”หวงฝู่หลิงซีเดาะมุกอสูรของเต่าัฟันเลื่อยในมือััได้ถึงพลังที่บรรจุอยู่ในนั้น ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มออกมา
“พี่เซียวพี่เอามุกอสูรมาจากที่ไหน มุกอสูรเม็ดนี้บรรจุพลังอันน่าครั่นคร้ามอย่างน้อยก็คงเป็มุกอสูรขั้นห้าของสัตว์ิญญากระมัง”
สัตว์ิญญาขั้นห้าเพียงพอจะเทียบเคียงได้กับยอดฝีมือขั้นิญญาต้นกำเนิดทั่วไป
ผิดไปจากความคาดหมายเซียวอวี้ไม่ได้ปิดบัง เล่าเื่ออกมาว่าได้มุกอสูรเต่าัมาได้อย่างไรหวงฝู่หลิงซีได้ฟังแล้วเบิกตาโพลงพูดอะไรไม่ออก ประหลาดใจจนหุบปากไม่ลง
“ท่านไม่เอาชีวิตแล้วรึไม่คิดเลยว่าจะแย่งมุกอสูรมาจากมือนักพรตขั้นลูกกลอนนิลเก้าชั้นฟ้าถึงสองคนหากพลาดพลั้งไปนิดเดียว ท่านอาจจะตายโดยไร้ที่กลบฝังได้นะ” หวงฝู่หลิงซีอุทานด้วยความตกตะลึง
“กล้าเสี่ยงวัดดวงถึงจะร่ำรวยได้มิหนำซ้ำข้ายังถูกบีบบังคับจนหมดซึ่งหนทาง” เซียวอวี้คลี่ยิ้ม“แต่สุดท้ายข้าก็แย่งชิงมุกอสูรมาได้สำเร็จไม่ใช่หรือ”
สายตาของหวงฝู่หลิงซีคล้ายกำลังจ้องมองคนบ้าพึมพำว่า “บ้าระห่ำเกินไปแล้วจริงๆ”
เซียวอวี้เอ่ยด้วยรอยยิ้ม“เช่นนั้นแม่นางหวงฝู่กล้ารับของขวัญชิ้นนี้ไว้หรือไม่รับของขวัญชิ้นนี้ ก็จะต้องผิดใจกับลูกศิษย์ของสำนักกระบี่หลิงเซียว”
หวงฝู่หลิงซีหัวเราะอย่างฉลาดรู้ทันเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นี่ก็คือสิ่งที่ท่านอยากเห็นไม่ใช่หรือไงมุกอสูรเม็ดนี้ข้าชอบยิ่งนัก ขอฝืนใจรับไว้ก็แล้วกัน”
มอบมุกอสูรเสร็จแล้วเซียวอวี้กับหวงฝู่หลิงซีสนทนากันอีกสักพักก็รับปากว่าอีกสามวันให้หลังจะไปูเาหมั่งหนิวเป็เพื่อนนางหลังจากดื่มชาเสร็จทั้งกา เซียวอวี้หยัดกายลุกขึ้นขอตัวลา
หลังจากหลิงเอ๋อร์ส่งเซียวอวี้กลับไปชายชราในชุดสีเทาเดินมาจากที่ไม่ไกลนักเขาที่เหลือแค่ตาข้างขวาข้างเดียวมองมุกอสูรเต่าัในมือยิ้มเห็นไรฟันแล้วเอ่ยว่า “เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาพูดแค่ไม่กี่คำก็รวบตัวคุณหนูขึ้นรถม้าศึกของเขา เพียงแต่เหตุใดคุณหนูถึงเต็มใจรับมุกอสูรเม็ดนี้เอาไว้เล่า”
หวงฝู่หลิงซียิ้มอมพะนำสองมือประคองกล่องผ้าพินิจอย่างละเอียดใบหน้างดงามแช่มช้อยเผยความอ่อนโยนที่ทำให้ชายชราในชุดเทาถึงกับอกสั่นขวัญหาย
“คุณหนูเซียวอวี้ผู้นี้แม้จะไม่ธรรมดา แต่ยังเทียบหนึ่งในหมื่นของคุณชายจั่วไม่ได้ท่านมีสัญญาหมั้นหมายกับคุณชายจั่วนะขอรับ” ชายชราอดกล่าวเตือนสติไม่ได้
สีหน้าของหวงฝู่หลิงซีเคร่งขรึมทันทีกล่าวเรียบนิ่ง “เื่ของข้าข้าจะจัดการเองท่านออกไปก่อนเถอะ”
“ขอรับ”ชายชราในชุดสีเทาจนปัญญา โค้งตัวลงแล้วร่นถอยออกไป
อารมณ์เบิกบานของหวงฝู่หลิงซีหายไปจนหมดสิ้นจับจ้องกล่องผ้าด้วยจิตใจว้าวุ่น สัญญาหมั้นหมายของตนเองเป็เพียงการเกี่ยวดองเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองอยู่นอกเหนือการตัดสินใจของนางอย่างสิ้นเชิง ถึงแม้ว่าที่สามีของนางจะเป็คนแสนดีแต่ตนเองดันไม่ชอบ
ยามรุ่งอรุณ จู่ๆมีผู้คนมากมายมารวมตัวตรงหน้าประตูจวนสกุลเซียว มีมู่หรงเยี่ย ฉินชิงอวิ๋น หลี่เสินจีทั้งยังมีหวงฝู่หลิงซีที่ปลอมตัวอยู่ในชุดของบุรุษ นอกจากพวกเขาแล้วยังมีเด็กวัยรุ่นหลายสิบคน ทั้งหมดล้วนเป็ลูกหลานจากตระกูลใหญ่โตแต่ละตระกูลในเมืองเหลียงโจว
ผู้คนเหล่านี้มาถึงจวนสกุลเซียวั้แ่เช้ามีแค่จุดประสงค์เดียวคืออยากชมการประลองระหว่างเซียวอวี้และตู้เสี่ยนผู้ฝึกยุทธ์ขั้นก่อนกำเนิดสามชั้นฟ้าต่อสู้กับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นครึ่งก้าวก่อกำเนิด สถานการณ์เช่นนี้ยากที่จะพานพบได้สักครั้งในรอบพันปี
คนของจวนสกุลเซียวไม่กล้าขัดขวางทั้งยังไม่กล้าปล่อยให้พวกเขาเข้าไปได้แค่ไปถามไถ่ความคิดของพ่อบ้านใหญ่ฉีิเจิ้งดูฉีิเจิ้งลองไปไถ่ถามความคิดเห็นของคู่กรณีทั้งสองด้วยตนเอง
เซียวอวี้และตู้เสี่ยนย่อมไม่ได้คัดค้านอะไร
โดยเฉพาะตู้เสี่ยนเขายิ่งอยากให้ลูกหลานตระกูลใหญ่โตของเมืองเหลียงโจวมารับชมการต่อสู้หลังจากตนเองกำราบเซียวอวี้ได้อย่างสิ้นเชิงแล้วยังสามารถสั่นคลอนบารมีที่เซียวอวี้สร้างขึ้นในเมืองเหลียงโจวใน่นี้ได้เช่นกัน
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม
มีผู้คนยืนรายล้อมรอบลานฝึกวรยุทธ์ที่อยู่ลานด้านหลังจวนสกุลเซียวกันอย่างแ่าทั้งหมดล้วนเป็ชนชั้นสูงบางส่วนในเมืองเหลียงโจวความคิดที่อยู่ในใจพวกเขาล้วนแตกต่างกันออกไป มีบางคนหวังให้เซียวอวี้ชนะและก็มีบางคนที่หัวเราะเยาะอยู่ในใจอยากจะเห็นฉากชวนสังเวชที่เซียวอวี้เป็ฝ่ายพ่ายแพ้
บนลานฝึกวรยุทธ์เซียวอวี้กับตู้เสี่ยนยืนประจันหน้ากัน
เซียวอวี้ยังคงอยู่ในชุดจิ้นจวงสีฟ้ารูปร่างสูงเพรียว แววตานิ่งสงบไร้อารมณ์ จ้องมองตู้เสี่ยนด้วยความเรียบเฉย
ตู้เสี่ยนสวมชุดจิ้นจวงสีดำทั้งตัวใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตาดุดันจับจ้องเซียวอวี้เขม็ง กระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม“เ้าพันทางน้อย วันนี้ข้าจะเอาชนะเ้าต่อหน้าทุกคน และจะทำให้เ้าได้รู้ว่าอะไรเรียกว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
เซียวอวี้คล้ายจะยิ้มก็ไม่เชิงส่ายหน้าไปมาแล้วตอบว่า “คำพูดแบบนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนน้องชายของเ้าก็เคยพูดไว้เหมือนกัน จุดจบของเขาเ้าเองก็เห็นแล้วนี่”
“หึ!”
สีหน้าของตู้เสี่ยนพลันเยือกเย็นอย่างกะทันหันทันทีที่ยกมือขวาขึ้นกระบองเหล็กสีดำด้ามหนึ่งถูกโยนเข้ามาพร้อมเกิดเสียงดังแหวกอากาศถูกเขาคว้าไว้อย่างมั่นคง
“อย่ามาหาว่าข้ารังแกเ้าละเ้าเองก็สามารถเลือกอาวุธได้ชิ้นหนึ่งเหมือนกัน” ตู้เสี่ยนกล่าวพลางยิ้มเยาะ
เซียวอวี้ยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าไปด้วย“จัดการเ้าแค่สองฝ่ามือของข้าก็พอถมไปแล้ว”
[1] เป็ดอกไม้นักปราชญ์ผู้สันโดษซึ่งไม่ได้มีเสน่ห์เย้ายวนจากรูปลักษณ์ภายนอกและสีสันหากแต่งดงามด้วยคุณค่าแห่งจริยวัตรที่บริสุทธิ์และ
เด็ดเดี่ยว อันเป็บุคลิกที่สง่างาม
5K
