บทที่ 32 ที่ผิดคืออีกคนต่างหาก
เฉิงจื่อเฉียนยังอยากจะพูด แต่ปากของเขาถูกหวังเสี่ยวเฉินขัดไว้!
คนหลายคนลากตัวพาเขาออกไป!
"โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย!!!"
เฉิงจื่อเฉียนยังคิดจะต่อสู้ แต่ข้อมือของเขาถูกบิดอย่างแรง!
เจ็บโว้ย!
เขากลอกตาด้วยความเ็ป
พอหวังเสี่ยวเฉินออกนอกประตูไปก็ขอโทษสืออวี่ไป๋ไม่หยุด
“ขอโทษครับคุณสือ ที่รบกวนธุรกิจของคุณ”
สืออวี่ไป๋เหลือบมองเฉิงจื่อเฉียน พร้อมกล่าวอย่างไตร่ตรองว่า "ไม่เป็ไร คุณแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น"
คนผิดคืออีกคนต่างหาก
หวังเสี่ยวเฉินแทบจะหัวเราะคิกคัก เหลือบมองเฉิงจื่อเฉียน พูดอย่างเร่งรีบว่า "ใช่ หากมีรายงานจากผู้ให้ข้อมูลในอนาคต เราก็จะมุ่งไปที่การสืบสวนด้วย ดึกมากแล้ว คุณนายสือ อย่างนั้นพวกคุณตามสบาย พวกเราขอตัวก่อน”
"เดินทางปลอดภัย"
สืออวี่ไป๋พูดเสียงเรียบ
กลุ่มคนหายตัวไปอย่างรวดเร็วจากทางเดิน
ประตูปิดลง ฉือฮวนจ้องมองไปที่สืออวี่ไป๋อย่างตื่นเต้น
“สืออวี่ไป๋ เราทำใบอนุญาตประกอบธุรกิจั้แ่เมื่อไร? ทำไมฉันถึงไม่รู้เื่นี้เลย?”
สืออวี่ไป๋วางใบอนุญาตประกอบธุรกิจลงบนฝ่ามืออันอ่อนนุ่มของเธออย่างเคร่งขรึม
“ก่อนหน้านี้มีคนมาเคาะประตูแล้วยื่นให้ฉัน ตอนนั้นเธอยุ่งมาก ฉันเลยไม่ได้บอก”
"อย่างนี้นี่เอง!"
เมื่อดูใบอนุญาตประกอบธุรกิจ เธอก็รู้สึกเบ้าตาแสบร้อน
ดีมาก!
ในที่สุดพวกเขาก็มีใบอนุญาตประกอบธุรกิจแล้ว ต่อไปเมื่อซื้อเสื้อผ้าและทำธุรกิจก็ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อีก!
ฉือฮวนรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก
เธอนึกถึงฉู่หนิงหนิงกับจางถิงอย่างรวดเร็ว และรีบขจัดอารมณ์ของเธอออกไป “ฉันคงทำให้พวกเธอใแทบแย่แล้ว”
“ขอโทษนะ เกือบดึงพวกเธอมาเกี่ยวข้องแล้ว”
ฉู่หนิงหนิงเป็คนกล้า “ไม่เป็ไรค่ะ พี่ฉือ คนเมื่อกี้เป็ใคร เขาน่าเกลียดมาก เขามีความแค้นกับพวกพี่หรือเปล่า?”
ใบหน้าของฉือฮวนเริ่มร้อนผ่าวเมื่อพูดเื่นี้ ั้แ่เธอเกิดใหม่ เธอหวังว่าจะไม่เคยรู้จักเฉิงจื่อเฉียนมาก่อนและไม่ต้องพัวพันกับเขา
แต่ข้อเท็จจริงก็คือข้อเท็จจริงและไม่สามารถโต้แย้งได้
ขณะที่เธอกำลังจะพูด เสียงของสืออวี่ไป๋ก็ดังก้องอยู่ในหูของเธอ "ใช่แล้ว"
“คนแบบนี้น่ารังเกียจมาก ควรขีดเส้นแบ่งที่ชัดเจนกับเขาโดยเร็วที่สุด”
ฉู่หนิงหนิงไม่พอใจ ถามอย่างเป็กังวลว่า "พี่ฉือ พี่เขยสือ พรุ่งนี้เราจะขายเสื้อผ้าต่อไหม?"
ฉือฮวนได้สติจากความอับอายของเธอและพูดว่า "เสื้อผ้าหมดแล้ว เราจะไปซื้อเสื้อผ้าล็อตใหม่ รออีกสักพัก"
ฉู่หนิงหนิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบตอบสนอง "ได้ค่ะ!"
"ถ้าได้เสื้อผ้ามาแล้วติดต่อเราได้ตลอดเวลาเลยนะคะ"
"ได้!"
หลังจากบอกลากันสั้น ๆ ฉู่หนิงหนิงและจางถิงก็กลับบ้าน
เหลือเพียงฉือฮวนและสืออวี่ไป๋ในห้องนั่งเล่น
ฉือฮวนตรวจดูใบอนุญาตประกอบธุรกิจและค้นพบรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว
“นี่ อวี่ไป๋ ใบอนุญาตประกอบธุรกิจของเราไม่เพียงครอบคลุมเสื้อผ้าเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเครื่องสำอางด้วย!”
ดวงตาของฉือฮวนเป็ประกาย
สืออวี่ไป๋พยักหน้าอย่างสงบ
“ดีเลย ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบ”
ฉือฮวนพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ชอบสิ!"
นั่นคือสิ่งที่ฉันชอบมาก!
ชาติก่อนเธอเป็พวกสวยแต่รูป ทำอะไรไม่เป็ นอกจากแต่งตัวรักสวยรักงามไปวัน ๆ
นอกจากนี้เสื้อผ้าและเครื่องสำอางยังพัฒนาอย่างรวดเร็ว เป็หนึ่งในอุตสาหกรรมที่ทำกำไรได้มากที่สุด หากเริ่มพัฒนาในเวลานี้ กำไรก็อาจสูงถึงหนึ่งพันเปอร์เซ็นต์อย่างน่าใ
หากคุณสามารถมีส่วนแบ่งในอุตสาหกรรมความงามได้ รับรองว่าจะทำเงินได้มากมาย!
“คุณเก่งมาก สืออวี่ไป๋!”
เมื่อจ้องมองไปยังดวงตาที่เป็ประกายของฉือฮวน สืออวี่ไป๋ก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหล
“คุณชอบก็ดี”
“จริงสิ ว่าแต่พวกเราจะซื้อเสื้อผ้าที่ไหนล่ะ ฉันไปด้วยได้ไหม?”
ชาติก่อน ฉือฮวนรู้จักแต่อยู่ในหมู่บ้าน ในใจคิดหมกมุ่นกับเื่ความรัก คิดถึงเพียงวิธีดูแลสามีและเลี้ยงลูกเมื่อเธอแต่งงานกับเฉิงจื่อเฉียน
หลังจากเกิดใหม่ เธอ้าเห็นโลกที่กว้างขึ้น ติดต่อกับผู้คนมากขึ้น และสร้างอนาคตที่ดีกว่าสำหรับตัวเธอเองและครอบครัวของเธอ
“คุณก็อยากไปด้วยเหรอ?”
สืออวี่ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ผมต้องขอลางานก่อน”
“งั้นฉันจะรอคุณ”
ฉือฮวนวางใบอนุญาตประกอบธุรกิจไว้บนโต๊ะข้างเตียงในห้องนอน จากนั้นเธอก็หยิบสมุดบัญชีขึ้นมาและเริ่มคำนวณยอดขายวันนี้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
สืออวี่ไป๋วางอาหารลงบนโต๊ะเงียบ ๆ
สาวรักเงินตัวเล็กคำนวณเสร็จแล้ว ใบหน้าเล็กราวกับจะเปล่งแสงได้ เธอะโไปข้างหน้าเขาด้วยความตื่นเต้น "สืออวี่ไป๋ วันนี้เราทำเงินได้มากกว่าสามร้อยหยวนแล้ว!"
"โอ้พระเ้า เราทำเงินได้มากมายในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง ช่างเหลือเชื่อ!"
สืออวี่ไป๋ลูบหัวของเธอ "ร่าเริงแบบนี้แหละดี"
วันถัดมา
ฉือฮวนพาสือเยี่ยนไปที่หมู่บ้านเพื่อให้คุณยายดูแลหนึ่งวัน ในขณะที่สืออวี่ไป๋ไปทำเื่ลางานที่หน่วยงาน วางแผนว่าพรุ่งนี้จะออกเดินทางไปกว่างโจวเพื่อซื้อเสื้อผ้ามาขาย
"คุณยาย!"
สือเยี่ยนตัวน้อยขยับจากอ้อมแขนของฉือฮวนไปยังอ้อมแขนของแม่ฉืออย่างเชื่อฟัง
ริ้วรอยบนใบหน้าของแม่ฉือคลายลงขณะที่ยิ้ม
ฉือฮวนบอกเื่ที่จะไปกว่างโจว
แม่ฉือขมวดคิ้วทันที “สืออวี่ไป๋ขอให้ลูกไปหรือเปล่า? กว่างโจวไกลนะ ลูกต้องนั่งรถไฟไป คงลำบากน่าดู เขาเป็ผู้ชาย กล้าเอ่ยปากขอได้ยังไง?"
ถึงฉือฮวนบอกแล้วว่าเธอจะไม่หย่า แต่แม่ฉือก็ยังค่อนข้างไม่พอใจสืออวี่ไป๋
ที่จริงแล้วสืออวี่ไป๋เก่งมาก ในตระกูลฉือของเธอนั้น ฉือฮวนเป็เพียงเ้าหญิงตัวน้อย หากมีเื่ไหนไม่ถูกใจเธอ คนในครอบครัวจะทนอยู่เฉยไม่ไหว ต้องคอยเอาอกเอาใจเธอเสมอ
ฉือฮวนตัดสินใจแก้ไขแิผิด ๆ ของแม่ฉือ
“หนูเป็คนขอไปด้วยเอง”
เธอลดเสียงลง
“อะไรนะ?” แม่ฉือเสียงสูงอย่างไม่อยากเชื่อ “ลูกไม่กลัวจะลำบากเหรอ การขึ้นรถไฟมันทรมาน เมื่อก่อนพ่อของลูกเคยไปปักกิ่ง ใช้เวลาเดินทางหนึ่งวันหนึ่งคืน เอวแทบขยับไม่ได้เลย"
“แม่คะ หนูขายเสื้อผ้ากับสืออวี่ไป๋มาสองวันแล้ว แม่เดาซิว่าหนูหาเงินได้เท่าไรในสองวันนี้?”
แม่ฉือทำท่าบนฝ่ามืออย่างสงสัย “ห้าสิบหยวน?”
ฉือฮวนลดเสียงลงแล้วพูดว่า "521 หยวน"
"ไม่ใช่ว่าขายได้ 521 หยวนนะคะ นี่แค่กำไรสุทธิ"
"อะไรนะ?"
คราวนี้เสียงของแม่ฉือฟังดูสูงขึ้น
หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ เธอก็ปิดปากตัวเองแล้วจูงฉือฮวนเข้าไปในบ้าน
เมื่อเข้าไปในบ้าน เธอสะกดกลั้นความปีติยินดีและถามว่า "ฮวนฮวน ทุกสิ่งที่ลูกพูดเป็ความจริงเหรอ? ลูกและสืออวี่ไป๋ทำเงินได้ 521 หยวนในสองวัน?"
“เป็ไปได้ยังไง?”
“พ่อของลูกยังทำเงินได้เพียงสี่ร้อยหยวนในสองปี!”
ฉือฮวนบอก "ถ้าคิดละเอียด ไม่ใช่สองวัน แต่แค่สองชั่วโมง"
“หยุดพูดให้แม่ใ ตกลงแล้วเกิดอะไรขึ้น?”
ฉือฮวนเพียงแต่พูดซ้ำอีกรอบ
“โอ้์ ขายเสื้อผ้าได้เงินขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ใช่ แต่หนูเดาว่าโรงงานทอผ้าคงไม่ค่อยมีลูกค้าแล้ว หนูต้องหาลูกค้าที่อื่น”
“การหาเงินจะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก ขึ้นอยู่กับวิธีทำธุรกิจ”
“ตอนนี้เสื้อผ้าของเราขายหมดแล้ว เราจะไปกว่างโจวเพื่อซื้อของเพิ่ม แม่คะ ตอนนี้ยังอยากหยุดหนูอยู่หรือเปล่า?”
ฉือฮวนพูดติดตลก
เสียงของแม่ฉือเต็มไปด้วยความปีติยินดีเหลือล้น
“แม่จะกล้าหยุดลูกไม่ให้หาเงินได้เหรอ”
“ถ้าลูกและอวี่ไป๋ทำเงินได้มากขึ้น แม่ก็จะมีความสุขเช่นกัน”
"ไป! ไปเร็ว! พวกลูกรีบไปรีบกลับนะ!"
4K
