ทลายภพสยบหมื่นดารา

หลังเสียงกลองศึกระลอกที่สาม หิมะนอกกำแพงปรากฏรอยเท้าสีดำ

มันเริ่มจากใต้แนวสนด้านตะวันออก ลากลงมาตามลาดเขาแล้วหยุดตรงเงากำแพงโม่เหอ

ไม่มีรอยปีน

ไม่มีรอยย้อนกลับ

แต่ไม่กี่อึดใจต่อมารอยเดียวกันกลับปรากฏอยู่ในตรอกหลังประตูเหนือ

นายพรานเถียนเป็นคนแรกที่เห็น เขาคุกเข่าอยู่หลังเรือนเก็บฟืนใช้ปลายมีดแตะขอบรอยซึ่งดำเหมือนเขม่าก้นหม้อ

“อย่าเหยียบ!” เขาตวาดใส่ชายถือหอกที่กำลังจะผ่าน

เยี่ยซิงเหอมาถึงพร้อมผู้ใหญ่บ้านเสียงกลองบนเขายังดังเป็นช่วง แต่กองทัพมิได้เคลื่อนลงมาพวกมันปล่อยให้จังหวะกดทับคนในหมู่บ้านและใช้ความเงียบระหว่างกลองซ่อนการเคลื่อนไหวเล็กๆ

รอยบนหิมะมีสี่นิ้ว ปลายแหลมคล้ายกรงเล็บทว่าแรงกดกลับลงที่ส้น

นายพรานเถียนขูดหิมะข้างรอยออก “สัตว์ลงน้ำหนักหน้าเท้าคนลงส้นก่อน รอยนี้ทำทั้งสองอย่าง”

ผู้ใหญ่บ้านมองไปทางกำแพง “มันเข้ามาได้อย่างไร?”

“อาจไม่ได้ข้ามกำแพง” เยี่ยซิงเหอกล่าว

เขามองเส้นอักขระดำบนฟ้าค่ายกลชั้นสองเชื่อมกับดินโลหิตซึ่งศัตรูโปรยไว้ด้านนอกหากสิ่งหนึ่งเดินตามเส้นปราณแทนทางพื้น มันอาจผ่านจุดเชื่อมที่ยังไม่ถูกทำลาย

ผู้เฒ่าโม่มาถึงช้ากว่า ผ้าพันแผลใต้เสื้อมีสีเข้มขึ้น“นี่คือรอยตามกลิ่นเลือด ไม่ใช่รอยผ่านกำแพงตามธรรมดา”

“ตามเลือดของผู้ใด?” เยี่ยซิงเหอถาม

“ทุกคนที่ค่ายกลแตะเมื่อคืน”

คำตอบทำให้ชายรอบข้างถอยจากรอยพร้อมกัน

ในโม่เหอมีผู้บาดเจ็บแทบทุกเรือน ถ้าสิ่งนั้นตามกลิ่นเลือดได้มันมีทางเลือกมากกว่าคนป้องกัน

นายพรานเถียนยกมือห้ามความตื่น “รอยยังใหม่ ขอบหิมะไม่ทันแข็งมันผ่านก่อนเรามาถึงไม่ถึงครึ่งก้านธูป”

“ไปทางใด?”

เขามองตรอกข้างหน้า

รอยดำสามคู่แยกกัน คู่หนึ่งมุ่งเรือนคนเจ็บคู่หนึ่งวกไปลานกลาง อีกคู่หายใต้ชายคา

“มันต้องการให้เราแยก” นายพรานกล่าว

เสียงเคาะไม้จากเรือนใกล้บ่อน้ำดังสามครั้งทั้งที่หลังคาเรือนนั้นไม่เสียหาย

ผู้เฝ้าตรอกหันจะวิ่งไป เยี่ยซิงเหอยกมือห้าม“ถามชื่อก่อนเปิด”

เขาตะโกนเรียกหญิงช่างเย็บซึ่งรับหน้าที่ดูแลเรือน ไม่มีคำตอบมีเพียงเสียงเคาะสามครั้งซ้ำ ช้ากว่าเดิม

นายพรานเถียนมองรอยเท้าคู่ที่วกไปลาน“มันได้ยินสัญญาณจากตอนเช้า”

“สัตว์เคาะประตูไม่ได้” ผู้ใหญ่บ้านกล่าว

“จึงอาจมีคนอยู่กับมัน”

พวกเขาไม่เดินตรงเข้าหาเรือนผู้ใหญ่บ้านให้คนสองคนขึ้นหลังคาฝั่งตรงข้าม ขณะเยี่ยซิงเหออ้อมไปหลังบ่อน้ำนายพรานเถียนโปรยแป้งข้าวหยาบลงตามขอบผนัง

ประตูเรือนเปิดออกเพียงคืบ

เงาดำพุ่งจากช่องล่าง แต่ไม่ได้กระโจนใส่คนมันวิ่งรอบบ่อน้ำแล้วใช้ขาหลังถีบถุงหนังใบหนึ่งตกลงไป

เยี่ยซิงเหอใช้คานไม้กวาดถุงกลางอากาศ ถุงกระแทกขอบบ่อแตกผงสีดำกระจายบนหิมะโดยไม่ตกลงน้ำ

หญิงช่างเย็บร้องจากในเรือน “มันมุดเข้าทางช่องฟืน!ข้ากับเด็กปิดอยู่ด้านใน!”

ผู้ใหญ่บ้านตีแผ่นทองแดงสั้นหนึ่งครั้งตามสัญญาณนางจึงเปิดประตูเต็ม เด็กสามคนอยู่หลังเตียง ทุกคนปลอดภัยแต่ฝาผนังมีรอยกรงเล็บและเชือกผูกฟืนถูกกัดขาด

นายพรานเถียนตรวจผงที่ริมบ่อ “มิใช่พิษ เป็นดินโลหิต”

“ถ้าตกลงน้ำ?”

ผู้เฒ่าโม่ตอบ “ค่ายกลจะรู้ว่าบ่อนี้เป็นน้ำสะอาดแหล่งสุดท้ายและอาจใช้มันเป็นจุดเชื่อม”

การโจมตีของสิ่งเล็กเพียงตัวเดียวเกือบทำให้ทั้งหมู่บ้านเสียน้ำโดยไม่ต้องพังกำแพง

เยี่ยซิงเหอสั่งปิดปากบ่อด้วยฝาไม้เหลือช่องตักน้ำเพียงด้านเดียวและให้คนเฝ้าสองคน “ตั้งแต่นี้สิ่งใดตกใกล้น้ำให้ใช้คานเขี่ย ห้ามจับ ห้ามโยนกลับออกกำแพง”

“เหตุใดห้ามโยนกลับ?” คนเฝ้าถาม

“เราไม่รู้ว่ามันแตกเมื่อใด ถ้ามันระเบิดบนกำแพงเลือดของคนเฝ้าจะกลายเป็นทางให้ค่ายกล”

รอยเท้าคู่ที่สองไม่ได้ลวงเปล่ามันทำให้โม่เหอต้องแบ่งคนคุ้มกันบ่อน้ำเพิ่ม และสอนว่าผู้สอดแนมมิได้ตามหาเพียงคนแต่กำลังวัดจุดซึ่งหมู่บ้านขาดไม่ได้

เยี่ยซิงเหอสั่งให้เคาะประตูเรือนตามสัญญาณห้ามคนข้างในเปิดจนได้ยินชื่อผู้เฝ้าแนวของตน ผู้ใหญ่บ้านพาคนไปเรือนคนเจ็บส่วนหญิงผู้ถือคันธนูขึ้นหลังคาต่ำเพื่อมองจากด้านบน

เยี่ยซิงเหอจะตามนายพรานเถียนไป แต่ผู้เฒ่าโม่จับต้นแขนเขา

“อย่าใช้เนตร”

“ข้ายังไม่ได้ใช้”

“สีหน้าเจ้าบอกก่อนดวงตา”

เยี่ยซิงเหอมองรอยที่หายใต้ชายคา ถ้าเปิดเนตรเทวะพินิจดาราเขาอาจเห็นเส้นปราณของผู้สอดแนม ทว่าค่ายกลกำลังรอให้เขาเผยตำแหน่งและการรับรู้ของเขายังแตกร้าวจากคืนก่อน

“ข้าจะดูรอย” เขาตอบ

“ดูสิ่งที่พื้นบอกก่อนสิ่งที่พลังอยากบอก”

นายพรานเถียนหยิบเถ้าถ่านจากถุงเล็ก โปรยบาง ๆ บนหิมะรอบรอยดำลมเช้าพัดเถ้าส่วนใหญ่ไป แต่บางเม็ดกลับติดอยู่กับเส้นเหนียวซึ่งมองแทบไม่เห็น

“มีขน” เขากล่าว

ขนสีดำสั้นติดอยู่ริมรอยสากเหมือนขนสัตว์อสูรซึ่งเคยตามเข้าทางใต้ดินแต่ตรงกลางขนมีเส้นโลหิตแข็งตัวเป็นแกน

“พวกมันใช้สัตว์อสูรอีก?” เยี่ยซิงเหอถาม

นายพรานส่ายหน้า “สัตว์ตัวหนึ่งทิ้งรอยไม่พร้อมกันสามทาง”

จากเรือนคนเจ็บ เสียงภาชนะดินแตกดังขึ้น

ผู้ใหญ่บ้านตะโกน “พบมัน!”

เยี่ยซิงเหอกับนายพรานวิ่งไปทันทีพื้นหิมะลื่นเพราะคนขนน้ำผ่านหลายรอบเขาเก็บกระบี่ไว้ในฝักเพื่อไม่ให้แกนตอบสนองโดยไม่จำเป็น

ภายในเรือน คนเจ็บถูกย้ายชิดผนังผู้ดูแลถือคบไฟล้อมเงาดำซึ่งหมอบใต้เตียงไม้

มันมีขนาดเท่าสุนัขล่าเนื้อ หลังโก่ง ขนดำชุ่มของเหลวสีคล้ำเท้าหน้าเป็นอุ้งสัตว์ แต่เท้าหลังถูกพันด้วยแผ่นหนังรูปฝ่าเท้าคน

“นี่ไม่ใช่สัตว์” นายพรานเถียนกล่าว

มิใช่เพราะรูปร่าง

เพราะดวงตาของมันไม่มีความตื่นกลัว มีเพียงการรอคำสั่ง

เมื่อเยี่ยซิงเหอเข้าประตู สัตว์อสูรพลันหันมาทางเขามันไม่สนคนเจ็บซึ่งอยู่ใกล้กว่า ไม่สนคบไฟ และไม่หาทางหนี

มันได้กลิ่นเป้าหมายแล้ว

“เปิดทางด้านซ้าย!” เยี่ยซิงเหอสั่ง

ผู้ดูแลลากเสื่อออก ชาวบ้านเปิดช่องให้สัตว์พุ่งมิฉะนั้นมันจะกระโจนผ่านคนเจ็บ

สัตว์อสูรดีดตัวจากใต้เตียง กรงเล็บฉีกพื้นไม้เยี่ยซิงเหอถอยครึ่งก้าวแล้วใช้ฝักกระบี่รับปากของมัน เขาไม่ฟันคอเพราะเลือดสัตว์อาจเป็นสื่อให้ค่ายกล

แรงกัดสั่นถึงไหล่ขวาซึ่งยังชา

สัตว์บิดคอหวังฉีกฝักออก นายพรานเถียนใช้บ่วงเชือกคล้องขาหลังดึงให้ลำตัวเสียหลัก ขณะหญิงชราสาดเถ้าร้อนจากเตาใส่ดวงตา

มันร้องเพียงครั้งเดียว

เสียงไม่เหมือนสัตว์เจ็บ กลับเหมือนนกหวีดสั้น

เสียงตอบดังจากใต้พื้นเรือน

ครืด

แผ่นไม้ตรงมุมห้องยกขึ้นเล็กน้อยกรงเล็บอีกชุดหนึ่งโผล่ผ่านช่อง มันไม่ได้เข้าทางประตูหรือหลังคาแต่คลานตามร่องระบายน้ำใต้เรือนคนเจ็บ

ผู้ดูแลกำลังพาคนเจ็บออกทางซ้ายถ้าสัตว์ตัวที่สองโผล่ขึ้นเต็มร่าง ทั้งสองทางจะบีบผู้คนไว้กลางห้อง

เยี่ยซิงเหอยังรับแรงกัดจากตัวแรก จึงตะโกน“ยกเตียงทับแผ่นไม้!”

คนเจ็บสองคนซึ่งยืนไม่ได้ใช้มือดันจากบนเสื่อผู้ดูแลกับหญิงชรายกขาเตียงอีกด้าน ทั้งหมดออกแรงพร้อมกันเตียงไม้ล้มคร่อมช่องพอดี

กรงเล็บทะลุแผ่นขึ้นมา ข่วนขาเตียงจนเศษไม้ปลิวแต่เปิดช่องไม่ได้

คนซึ่งถูกปกป้องมิได้รอให้ผู้ถือกระบี่ช่วยอย่างเดียว

เยี่ยซิงเหออาศัยจังหวะนั้นหมุนฝักกระบี่บิดหัวสัตว์ตัวแรกไปด้านข้าง นายพรานเถียนจึงคล้องบ่วงรอบคอเพิ่มและผูกกับเสา

ผู้ใหญ่บ้านใช้หินกดฝาระบายน้ำอีกชั้นเสียงข่วนใต้พื้นเคลื่อนห่างออกไป

“มันหนีตามร่อง!” เขาร้อง

“ปล่อยให้หนี” นายพรานเถียนตอบ “พื้นเปียก มันจะทิ้งรอยจริง”

คำสั่งนั้นขัดสัญชาตญาณของทุกคนแต่พวกเขายอมไม่เปิดพื้นไล่ตามในที่แคบ

รอยดำอีกสองทางในตรอกเคลื่อนไหวพร้อมกัน

ผู้ใหญ่บ้านตะโกนจากประตู “พวกมันตอบเสียง!”

เยี่ยซิงเหอใช้ด้ามกระบี่กระแทกใต้คางสัตว์อสูรแล้วกดมันกับพื้น “อย่าฆ่า! มัดปากและเท้า ใช้ผ้าแห้ง อย่าให้เลือดออก”

นายพรานเถียนกับชาวบ้านช่วยกันพันเชือก สัตว์ยังดิ้นแต่ทุกครั้งที่มันออกแรง เส้นโลหิตในขนจะเรืองขึ้น ส่งความสั่นไปตามพื้น

ผู้เฒ่าโม่เข้ามาแตะเส้นนั้นด้วยไม้เท้า “มันมิได้เพียงตามรอยมันปักทางให้สิ่งอื่น”

“อีกสองรอยเป็นสัตว์แบบเดียวกัน?”

“อาจเป็น หรืออาจเป็นคนซึ่งรอฟังเสียงมัน”

เยี่ยซิงเหอมองคนเจ็บในเรือนพวกเขาถูกย้ายอีกครั้งเพราะเขาเปิดทางให้สัตว์พุ่ง แม้ไม่มีผู้ใดถูกกัดแต่ความปลอดภัยของจุดหลบภัยหายไปแล้ว

“ย้ายคนเจ็บไปเรือนหินใกล้บ่อน้ำ” เขาสั่ง “แบ่งเป็นสองกลุ่มอย่าให้เลือดรวมอยู่จุดเดียว”

ผู้ดูแลถาม “ถ้ามันตามทุกกลุ่ม?”

“ให้แต่ละเรือนโรยเถ้ารอบประตู ถ้ามีรอยดำผ่านเราจะเห็นก่อนมันเข้า”

ผู้เฒ่าโม่กล่าว “เถ้าบอกได้เพียงสิ่งที่แตะพื้น”

เยี่ยซิงเหอเงยขึ้นมองคานหลังคา

ช่องระบายควันเปิดอยู่

มีขนดำเส้นหนึ่งติดขอบไม้ด้านบน

สิ่งที่สองมิได้เดินตามตรอก มันผ่านหลังคา

หญิงผู้ถือคันธนูออกไปส่งสัญญาณให้คนเฝ้าหลังคาขณะที่นายพรานเถียนตรวจสัตว์ซึ่งถูกมัด เขาใช้มีดตัดแผ่นหนังที่ผูกเท้าหลังออกภายในมีอักขระเล็ก ๆ เขียนด้วยเลือดแห้ง

“เท้าคนปลอม” เขากล่าว “พวกมันต้องการให้เราตามผิดทาง”

“แต่รอยใต้ชายคาเป็นกรงเล็บจริง” เยี่ยซิงเหอว่า

“จึงมีอย่างน้อยสองตัว”

เสียงกลองบนเขาหยุดลง

ความเงียบทำให้เสียงข่วนจากหลังคาไกลออกไปชัดขึ้น

กรอบ

กรอบ

แล้วเงียบ

นายพรานเถียนยกหน้า “มันมุ่งไปทางตะวันออก”

เยี่ยซิงเหอจำแผนหมู่บ้านได้ ทางตะวันออกมีบ้านของเขาเรือนผู้เฒ่าโม่ และช่องกำแพงซึ่งเคยขุดเปิดทำลายจุดเชื่อม

“ข้าจะตาม” นายพรานกล่าว

“ข้าไปด้วย”

“เจ้าคือกลิ่นที่มันตาม หากเดินข้างข้ารอยทั้งหมดจะวิ่งเข้าหาเจ้า”

“เช่นนั้นยิ่งต้องรู้ว่ามันพาไปที่ใด”

ผู้เฒ่าโม่สอดคำ “อย่าตามกลิ่นด้วยกลิ่นใช้คนที่มันไม่ต้องการ”

เขาชี้ชายถือฟืนสองคนให้เดินตรอกกลางพร้อมเสื้อคลุมของเยี่ยซิงเหอซึ่งเปื้อนเลือดจากคืนก่อนส่วนเยี่ยซิงเหอเปลี่ยนสวมผ้าหยาบของคนดูแลคลัง เดินอ้อมตามเงาหลังเรือน

การลวงง่าย ๆ ใช้ได้เพราะสัตว์ตามเลือด มิได้จำใบหน้า

นายพรานเถียนนำหน้า เขาไม่เดินทับรอยดำแต่ดูหิมะที่ร่วงจากชายคา กิ่งไม้ซึ่งเพิ่งสั่น และหยดน้ำจากขนเปียก

รอยปลอมคู่หนึ่งวิ่งตามเสื้อคลุมไปลานกลาง

ส่วนรอยจริงปรากฏบนขอบกำแพงเตี้ยหลังโรงเก็บธัญพืช

“มันอยู่ข้างบน” นายพรานกระซิบ

เยี่ยซิงเหอชักกระบี่ออกเพียงครึ่งฝัก

เสียงครูดดังจากหลังคาโรงเก็บ เงาดำพุ่งลงมา แต่แทนที่จะโจมตีมันโยนถุงหนังใบเล็กใส่หิมะแล้วกระโจนข้ามรั้ว

นายพรานเถียนปามีด

คมมีดปักขาหลัง เลือดดำกระเซ็นเป็นหยด สัตว์อสูรไม่หยุดมันใช้กรงเล็บปีนกำแพงดินซึ่งแตกร้าว

เยี่ยซิงเหอเห็นเส้นอักขระบนถุงหนังกำลังสว่าง

“อย่าแตะถุง!” เขาร้อง

ช้าไปครึ่งก้าว

ชายถือหอกผู้ตามมาด้วยใช้ปลายอาวุธเขี่ยถุงออกจากทางมันแตกทันที ผงสีแดงฟุ้งขึ้นเกาะรองเท้ากับชายเสื้อเขา

รอยดำบนหิมะทุกคู่หันมาทางเดียวกัน

สัตว์ที่ถูกมัดในเรือนคนเจ็บเริ่มดิ้นอย่างบ้าคลั่ง

สิ่งที่กำลังหนีบนกำแพงหยุด แล้วหันกลับมา

นายพรานเถียนผลักชายถือหอกเข้าหลังรั้ว “ถอดเสื้อ!กลิ้งกับเถ้า!”

สัตว์อสูรกระโจนลงมาจากที่สูง คราวนี้ดวงตาแดงจัดมันมิได้เลือกซิงเหออีก แต่เลือกผู้ที่ผงเลือดเกาะ

เยี่ยซิงเหอพุ่งตัดทาง ใช้ฝักกระบี่กวาดขาหน้าสัตว์หมุนกลางอากาศแต่หางซึ่งพันด้วยลวดเหล็กฟาดย้อนกลับลวดบาดต้นแขนเขาเป็นทางยาว

กลิ่นเลือดใหม่กระจาย

สัตว์หันมาหาเขาทันที

มันอ้าปากก้อนเนื้อสีแดงใต้ลิ้นเต้นตามจังหวะกลองซึ่งเพิ่งดังขึ้นจากบนเขา

นายพรานเถียนดึงสายธนูในระยะใกล้ลูกธนูแทงผ่านปากทะลุก้อนเนื้อ สัตว์อสูรชะงักกลางการกระโจน

เยี่ยซิงเหอใช้สันกระบี่กระแทกข้างคอส่งมันชนกำแพงโดยไม่ตัดให้เลือดไหลเพิ่ม

มันล้ม แต่เส้นลวดที่หางเกี่ยวข้อเท้านายพรานไว้

สัตว์กระตุกครั้งสุดท้าย ดึงเขาล้มบนหิมะแล้วกรงเล็บหลังตวัดใส่น่อง

เลือดสีแดงของนายพรานหยดลงข้างเลือดดำ

สัตว์อสูรหยุดหายใจ

รอยดำที่เหลือไม่หาย กลับเข้มขึ้น

“แผลลึกหรือไม่?” เยี่ยซิงเหอคุกเข่าจะช่วย

“ตามรอยก่อน” นายพรานเถียนกัดฟัน“มันตายเพื่อให้ตัวที่เหลือไปถึงเป้าหมาย”

“เจ้าเดินไม่ไหว”

“ข้าคลานตามรอยได้ดีกว่าคนอื่นเดิน”

หญิงผู้ถือคันธนูตามมาถึงพร้อมคนรักษานางเห็นแผลแล้วสั่งให้หามนายพรานกลับ แต่เขาปัดมือออก

“ถ้าข้ากลับตอนนี้ คนอื่นจะเดินตามรอยปลอม”

“ถ้าเจ้าเดินต่อ เลือดเจ้าจะกลายเป็นรอยให้มันตาม” นางสวน

ทั้งสองพูดถูก

เยี่ยซิงเหอขอเถ้าถ่านกับผ้าหนาเขาให้พันแผลชั้นแรกด้วยผ้าสะอาดชั้นนอกทาด้วยเถ้าแห้งเพื่อดูว่าเลือดซึมถึงเมื่อใดจากนั้นผูกแผ่นไม้สั้นข้างน่องไม่ให้แผลเปิดทุกก้าว

“เมื่อเถ้าชั้นนอกเปลี่ยนแดง เจ้าต้องหยุด” เขากล่าว

นายพรานเถียนถาม “ใครตัดสิน?”

“นาง” เยี่ยซิงเหอชี้หญิงผู้ถือคันธนู

“เหตุใดไม่ให้ข้าตัดสินขาตนเอง?”

“เพราะเจ้าตัดสินแล้วว่าจะตามจนตายจึงต้องมีคนอื่นบอกเมื่อราคามากเกิน”

นายพรานมองเขาเหมือนเห็นคำสอนของผู้เฒ่าโม่สะท้อนอยู่ก่อนยอมพยักหน้า

หญิงผู้ถือคันธนูรับหน้าที่โดยไม่ยิ้ม “ถ้าเถ้าแดงข้าจะตีเจ้าให้สลบแล้วลากกลับ”

“เจ้าควรประหยัดแรงไว้ยิงธนู”

“ตีเจ้าไม่เปลืองลูกธนู”

ความโต้เถียงสั้น ๆ ทำให้คนรอบข้างคลายลมหายใจแต่ไม่มีผู้ใดลืมว่ารอยเลือดใหม่เพิ่มกลิ่นให้ศัตรูอีกหนึ่งสาย

เขาฉีกชายเสื้อพันน่องแน่น แล้วใช้คันธนูเป็นไม้พยุงหิมะรอบแผลเริ่มแดง แต่สายตายังคงกวาดพื้น

เยี่ยซิงเหอคิดจะใช้เนตรเพียงชั่วอึดใจ

ความเจ็บใต้แกนเตือนก่อนพลังเคลื่อนผู้เฒ่าโม่มิได้อยู่ตรงนี้เพื่อห้าม หากคำเตือนยังอยู่ในความทรงจำของเขา

อย่าให้พลังตอบทุกการยั่วยุ

เขาหลับตาหนึ่งครั้งแล้วมองด้วยสายตาธรรมดา

หิมะบอกมากพอ

หยดเลือดดำบนกำแพงไปทางตะวันออก แต่รอยกิ่งสนหักกลับชี้ลงใต้สิ่งที่เหลือใช้ที่สูงลวงสายตา แล้วลงพื้นหลังเรือนว่าง

“ทางนี้” เขากล่าว

นายพรานเถียนมองตาม ก่อนยิ้มทั้งที่หน้าซีด“ในที่สุดเจ้าก็ดูพื้นเป็น”

ทั้งคู่ตามรอยอ้อมตรอกไม่เรียกคนจำนวนมากเพราะฝีเท้าจะทำลายหลักฐาน พวกเขาผ่านบ่อน้ำผ่านลานซึ่งกระดิ่งยังไหว และเข้าเขตเรือนเก่าด้านตะวันออก

รอยดำเปลี่ยนจากอุ้งสัตว์เป็นฝ่าเท้าคน

ทีละรอย

นิ้วกรงเล็บหายไป ส้นยาวขึ้น น้ำหนักกดลึกเท่ากันทั้งสองข้างราวกับสิ่งซึ่งเดินสี่เท้าก่อนหน้านี้ลุกขึ้นยืน

นายพรานเถียนหยุด “ข้าบอกแล้ว นี่ไม่ใช่สัตว์”

เยี่ยซิงเหอจับด้ามกระบี่แน่นขึ้น

รอยมนุษย์ผ่านเรือนผู้เฒ่าโม่ แต่ไม่หยุดผ่านกองฟืนซึ่งซ่อนช่องลงใต้ดิน แต่ไม่แตะ แล้วเลี้ยวไปยังบ้านเล็กท้ายตรอก

บ้านที่เยี่ยซิงเหอเติบโตมา

ประตูยังปิด กลอนด้านนอกไม่มีรอยงัด หน้าต่างมืดสนิท

รอยเท้าสีดำเดินตรงถึงธรณีประตู

แล้วหยุด

ไม่มีรอยเข้า

ไม่มีรอยออก

เยี่ยซิงเหอเงยมองชายคา

หยดเลือดหนึ่งหยดตกลงบนแก้มเขา

เหนือหลังคาบ้าน เงาคนผู้หนึ่งยืนต้านฟ้าสีแดงอยู่เงียบ ๆ