เทพยุทธ์เจ้าโลกา

บทที่ 45 อาณาเขตหมายเลขห้า

        หัวหน้าสมุนมารที่แข็งแกร่งเทียบเท่าการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับแปด ไม่สามารถต้านทานพลังใด ๆ ได้ แถมหลังจากถูกดูดกลืนเข้าไป หลี่ลี่กลับรู้สึกว่าศิลาสุขาวดีในจิตสำนึกยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก

        พลังปราณที่แปลงมาจากสมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับแปดเพียงตนเดียว เทียบได้กับสมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับเจ็ดร้อยตน สมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับหกพันตน เรื่องนี้ทำเอาหลี่ลี่ดีใจจนเนื้อเต้น

        ดูท่า ไม่ว่าจะเป็นปีศาจร้ายกาจเพียงใด ก็มิอาจต้านทานวิหารราตรีได้ หลี่ลี่วางใจลงโดยสิ้นเชิง

        เขตแดนที่ห้า!

        ชื่อของอาณาเขตหมายเลขห้าผุดขึ้นมาในหัวของหลี่ลี่ในทันที

        วิหารราตรีสามารถดูดกลืนสมุนมารที่มีการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับแปดได้อย่างง่ายดาย ส่วนอาณาเขตหมายเลขห้าเป็นสถานที่ฝึกฝนของศิษย์สำนักสูง ข้างในล้วนเต็มไปด้วยสมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับเจ็ดขึ้นไป ยิ่งไปกว่านั้น วิชารัตติกาลผนึกอสูรก็มีผลในการสะกดข่มสมุนมาร ถึงแม้จะเผชิญหน้ากับสมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับเก้า ตราบใดที่ยังระมัดระวัง ปัญหาก็ไม่น่าจะใหญ่เกินไป

        เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลี่ลี่ก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางของอาณาเขตหมายเลขห้าในทันที

        ระหว่างทาง หลี่ลี่ก็สังหารสมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับหกไปได้กว่าสามร้อยตน ทว่าเมื่อเทียบกับพลังปราณอันมหาศาลที่ได้รับจากสมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับแปดแล้ว หลี่ลี่ก็ไม่ได้สนใจสมุนมารเหล่านี้มากนัก เพียงแต่รวบรวมทรายวิญญาณไปกว่าสองร้อยเม็ด เพื่อทำภารกิจฝึกฝนให้สำเร็จ

        เดิมทีหลี่ลี่ก็เร่งฝีเท้าอย่างรวดเร็ว จนเกือบจะถึงศิลาจารึกหมายเลขหกแล้ว บัดนี้เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ก็ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วยามก็มาถึงชายแดนแห่งนี้

        แท้จริงแล้ว ศิลาจารึกหมายเลขหกก็คือเทือกเขาเตี้ย ๆ ที่กั้นกลางระหว่างสองอาณาเขต

        แม้ว่าฝั่งนี้ของเทือกเขาจะเวิ้งว้างไร้ซึ่งชีวิต ไร้ซึ่งความมีชีวิตชีวา และแห้งแล้งอย่างที่สุด ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเข้าสู่ยามราตรี ความมืดได้มาเยือนแล้ว แต่อย่างน้อยก็ยังมีความสว่างอยู่บ้าง แต่หลังเทือกเขากลับมีลมปราณอันมืดมิดราวกับแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นดิน ปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อมองจากที่ไกล ๆ จะเห็นแต่ความมืดมิดราวกับน้ำหมึก บรรยากาศที่หนักอึ้งชวนให้หายใจไม่ออก ความรู้สึกกดดันยิ่งทำให้ร่างกายรู้สึกไม่สบายตัว

        หลี่ลี่กวาดสายตามองครู่หนึ่ง กำลังจะก้าวเท้าขึ้นเขา ทันใดนั้น ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้น

        "ท่านอาจารย์" หลี่ลี่พบว่าอาจารย์ที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันนี้ คืออาจารย์ที่มอบป้ายหยกโหย่วกวงให้ จึงรีบเข้าไปคารวะ

        "หลี่ลี่ ไม่คิดเลยว่าจะได้พบเจ้าที่นี่ พอดีเลย มีคำสั่งจากสำนักใน ให้ศิษย์สำนักกลางทุกคนเข้าไปในอาณาเขตหมายเลขห้าโดยทันที" อาจารย์เฉียนกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมทันทีที่ปรากฏตัว

        เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์เฉียน คิ้วของหลี่ลี่ก็ขมวดเข้าหากัน จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะในใจ สำนักเมิ่งเยว่ทั้งสำนัก แค่คนรับใช้ก็มีหลายพันคน สำนักในขนาดนี้ ก่อนการฝึกฝน เป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่มีการเตรียมการอย่างรอบคอบ หากไม่มีเรื่องสำคัญอันใด ไยจึงมีคำสั่งแจ้งแบบกะทันหันเช่นนี้?

        หลี่ลี่นึกถึงผู้ดูแลใหญ่ประจำสำนักใน หูหยุนซาน เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ส่วนอาจารย์เฉียนผู้นี้อาจจะเกี่ยวข้องกับหูหยุนซานก็เป็นได้

        ทว่าหลี่ลี่ตั้งใจจะเข้าไปในอาณาเขตหมายเลขห้าอยู่แล้ว คำสั่งจากสำนักในที่ว่านี้ก็เข้าทางเขาพอดี

        "คำสั่งจากสำนักใน ข้ามิกล้าขัดขืน ข้ายินดีปฏิบัติตาม" หลี่ลี่กล่าวลาอาจารย์เฉียนพลางหันหลังกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มเยาะในใจ

        อาจารย์เฉียนยืนรออยู่ที่เดิมนานหนึ่งก้านธูป จนกระทั่งร่างของหลี่ลี่หายลับไปจากยอดเขา อาจารย์เฉียนจึงถอนหายใจออกมาพลางแสยะยิ้ม "เจ้าหนู ยิ่งเจ้าตายอย่างน่าเวทนาเท่าไร ข้าก็ยิ่งมีโอกาสได้เป็นผู้ดูแลมากขึ้นเท่านั้น พยายามเข้าเถิด! ฮ่า ๆ ๆ "

        อาณาเขตหมายเลขห้าปกคลุมไปด้วยลมปราณอันมืดมิด ที่นี่ สมุนมารสามารถปรากฏตัวขึ้นได้ทุกเมื่อ โดยไม่จำเป็นต้องอาศัยลมปราณที่มองเห็นได้ชัดเจน

        เพิ่งจะเข้ามาในอาณาเขตหมายเลขห้า หลี่ลี่ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย ได้แต่ค่อย ๆ เดินหน้าอย่างระมัดระวัง

        หลังจากออกจากเทือกเขามาได้เพียงห้าร้อยเมตร หลี่ลี่ก็พบเห็นร่างหนึ่งในทันที จากนั้นหลี่ลี่ก็ค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ ๆ อย่างเงียบเชียบ

        ใช่แล้ว นี่คือสมุนมารตนหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะรวมตัวเป็นกะโหลกศีรษะแล้ว เห็นได้ชัดว่ามีพลังถึงขั้นการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับเจ็ด

        หลี่ลี่ค่อย ๆ ย่องเข้าไปหา จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน สมุนมารตนนี้จึงเพิ่งจะรู้ตัว แต่ฝ่ามือเงารัตติกาลของหลี่ลี่ก็ฟาดเข้าที่กลางหลังของมันอย่างจังเสียแล้ว

        ตูม!

        เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ด้านหลังของสมุนมารระเบิดออก ร่างจริงของมันก็กลายเป็นควันสีเขียวพุ่งตรงไปที่หว่างคิ้วของหลี่ลี่ในทันที

        หลี่ลี่เปิดทะเลวิญญาณออก แน่นอนว่าเขาจะไม่เกรงใจ ดูดกลืนมันเข้าไปในพริบตา

        อาณาเขตหมายเลขห้า พลังของปีศาจที่นี่แข็งแกร่งกว่าอาณาเขตหมายเลขหก แต่พวกมันล้วนเคลื่อนไหวอย่างโดดเดี่ยว ไม่ค่อยมีการรวมกลุ่มกันนัก นี่จึงเป็นการอำนวยความสะดวกอย่างมากให้กับหลี่ลี่

        ด้วยพลังปราณอันเย็นเยียบ ร่างของหลี่ลี่จึงเคลื่อนไหวราวกับภูตผี กลายเป็นนักล่าในดินแดนแห่งนี้

        ในขณะเดียวกัน หลี่ลี่ก็กำลังทดสอบความสามารถของวิหารราตรีไปด้วย

        หนึ่งตน สองตน สามตน...

        หลี่ลี่สามารถดูดกลืนสมุนมารขั้นการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับเจ็ดได้มากที่สุดถึงสี่ตนในคราวเดียว

        ตลอดครึ่งวัน หลี่ลี่ดูดกลืนสมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับเจ็ดไปไม่ต่ำกว่าพันตน และสมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับแปดอีกกว่าแปดร้อยตน

        ทว่า เมื่อพลังฝีมือของหลี่ลี่ยิ่งสูงขึ้น พลังปราณที่เขาต้องการใช้ในการเลื่อนระดับก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า นี่จึงกระตุ้นให้หลี่ลี่ไม่กล้าที่จะผ่อนคลายแม้แต่น้อย

        ขณะที่หลี่ลี่กำลังมองหาสถานที่ปลอดภัยเพื่อฝึกฝน ทันใดนั้น ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอีกครั้ง

        หลี่ลี่ไม่รอช้า รีบรวบรวมพลังปราณอันเย็นเยียบ พุ่งตรงไปยังร่างนั้นทันที

        ศีรษะและลำตัวเหมือนกับมนุษย์ทุกประการ เพียงแต่ดูแห้งเหี่ยวเกินไป สิ่งเดียวที่แตกต่างออกไปคือ ดวงตาของสมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับแปดตนนี้กลับเปล่งประกายสีดำออกมา

        หลี่ลี่ค่อย ๆ ย่องเข้าไปหา จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน รวบรวมพลังปราณอันเย็นเยียบ ฟาดเข้าที่กลางหลังของสมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับแปดอย่างรวดเร็ว

        ผั้วะ!

        หลี่ลี่คุ้นเคยกับการสังหารแบบนี้เป็นอย่างดี เขารู้ดีว่าต่อไปจะต้องมีเสียงร่างระเบิดอย่างแน่นอน

        ทว่าขณะที่ฝ่ามือของหลี่ลี่สัมผัสกับผิวหนังที่แข็งกระด้างและแห้งเหี่ยว ทันใดนั้นสมุนมารการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับแปดก็หันข้างหลบอย่างรวดเร็ว ปัดป้องการโจมตีของหลี่ลี่ไปได้กว่าครึ่ง ถึงแม้ว่าจะยังคงได้รับบาดเจ็บ แต่ก็รอดพ้นจากการระเบิดของร่างกายไปได้

        "เจ้าหนู ข้าจะกลืนกินเจ้าทั้งเป็น!" สมุนมารระดับแปดตั้งสติได้ในพริบตา ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว ยื่นมือตะปบออกไป กรงเล็บวิญญาณปรากฏขึ้น พัดพาลมปราณอันมืดมิดพุ่งตรงไปที่แขนของหลี่ลี่

        หลี่ลี่ไม่คิดว่าปีศาจตนนี้จะตื่นตัวได้ขนาดนี้ เมื่อโจมตีไม่สำเร็จ หลี่ลี่ก็รีบชักมือขวากลับ ใช้ท่า "แยกหญ้าตามรอย" ในวิชาฝ่ามือเงารัตติกาล กวาดมือซ้ายออกจากใต้ซี่โครงอย่างรวดเร็ว

        ทว่า ในตอนนี้เอง สิ่งแปลกประหลาดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง มือที่ตะปบออกไปของสมุนมารระดับแปดก็ยกขึ้นสูงสามนิ้ว จากนั้นก็พลิกกลับ ใช้ท่า "กรงเล็บตัดวิญญาณ" ปรากฏกรงเล็บที่คมกริบราวกับมีด พุ่งเข้าหาแขนซ้ายของหลี่ลี่ราวกับสายฟ้าแลบ ดูไม่มีท่าทีรีบร้อนแม้แต่น้อย ราวกับกำลังรออยู่ตรงนี้

        การหลบหลีกการโจมตีของตน อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่การหลบหลีกการโจมตีที่ต่อเนื่องกัน แถมยังทำในขณะที่กำลังเร่งรีบอีก ทำไมถึงรู้ได้อย่างแม่นยำเช่นนี้ว่าตนจะต้องโจมตีด้วยมือซ้ายอย่างรวดเร็ว?

        หลี่ลี่ชักมือกลับทันที เตรียมที่จะถอยหลัง

        ความคิดที่จะถอยหลังเพิ่งผุดขึ้นมา สมุนมารระดับแปดก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบพุ่งเข้าหาหลี่ลี่ในทันที

        "สมุนมารกลายพันธุ์!" หลี่ลี่ร้องขึ้นในใจ จากนั้นก็แตะปลายเท้าลงบนพื้นอย่างต่อเนื่อง ร่างกายถอยหลังอย่างรวดเร็ว

        จากหอหมื่นตำรา หลี่ลี่เคยให้ความสนใจกับสมุนมารประเภทนี้ พวกมันแตกต่างจากสมุนมารตนอื่น ตรงที่สามารถพัฒนาความสามารถในการโจมตีที่เหมือนกับปีศาจควบคุมร่างได้ตั้งแต่ยังอยู่ในระดับต่ำ ๆ พลังต่อสู้สูงกว่าปีศาจระดับเดียวกันอย่างน้อยหนึ่งระดับ สมุนมารกลายพันธุ์บางตนถึงขั้นมีพลังต่อสู้สูงกว่าสองระดับหรือมากกว่านั้น

        แน่นอนว่า สมุนมารกลายพันธุ์เหล่านี้ก็มีจุดอ่อนเช่นกัน นั่นก็คือ หลังจากถูกปีศาจตนอื่นกลืนกิน ความสามารถที่กลายพันธุ์มาก็จะถูกผู้กลืนกินครอบครองไปในทันที ดังนั้น สมุนมารกลายพันธุ์เหล่านี้จึงเป็นอาหารอันโอชะของปีศาจระดับสูง เว้นเสียแต่ว่าจะบรรลุระดับควบคุมร่างได้ มิฉะนั้นพวกมันจะต้องซ่อนตัวอย่างดี

        ถึงแม้ว่าปีศาจตนนี้จะมีพลังเพียงระดับแปด แต่ในยามคับขันกลับสามารถหลบหลีกการโจมตีของหลี่ลี่ได้ แถมยังได้เปรียบในทุก ๆ ด้าน พลังที่แสดงออกมาสูงกว่าระดับแปดมาก หลี่ลี่ถึงขั้นสงสัยว่าความสามารถที่กลายพันธุ์ของสมุนมารตนนี้คือการคาดการณ์การเคลื่อนไหวของศัตรูล่วงหน้า มิฉะนั้นคงไม่บังเอิญได้ถึงเพียงนี้