ห้องเก็บของ อ๊ะ ไม่สิ ห้องทำงานของฝ่ายรักษาความปลอดภัย ในขณะนั้น หลิวต้าขุย ก็บรรจงใช้น้ำมันนวด ๆ เข้าไปที่ท้องของตัวเอง
ก่อนหน้านั้นที่โรงยิม โดนหมัดของ เซียวเฉิน อัดเข้าใส่ท้องหนึ่งหมัด จนบนหน้าท้องมีรอยแดงฟกช้ำอย่างเห็นได้ชัด แค่แตะเบา ๆ ก็เ็ปจนทนแทบไม่ไหว!
ระหว่างที่นวดหน้าท้องด้วยน้ำมัน ในใจก็คิดด่าทอไปยังบรรพบุรุษของ เซียวเฉิน รวมถึงคิดหาหนทางแก้แค้น จนกระทั่งยามนี้ทั่วทั้งห้องร้อนระอุไปด้วยไฟแค้นของมัน แค้นนี้ต้องชำระคืนเป็เท่าตัว!
ปัง!
ทันใดนั้นห้องทำงานก็ถูกเปิดออก พร้อมร่างของ รปภ. หนึ่งคนที่รีบวิ่งเข้ามา “พี่หลิวๆ เหรินคุนมาแล้วครับ!”
“ไหน อยู่ที่ไหนกัน?” หลิวต้าขุย ลุกขึ้นพรวด จนมันรู้สึกเจ็บจี้ดจากแผลเก่าที่หน้าท้อง
“เพิ่งมาถึงด้านหน้าประตูของบริษัทครับ”
“ไป ไปดูซิ!”
หลิวต้าขุย รีบวางขวดยานวด แล้วปรี่ตรงออกจากห้องทำงาน ขณะที่เขาออกถึงห้องโถงใหญ่ ก็เห็น เหรินคุน เดินตรงเข้ามาพร้อมกับชายวัยกลางคนอีกสองคน
“คุณเหริน!”
“อ่อ ที่แท้ก็ หัวหน้าหลิว นี่เอง” เหรินคุน พูดพลางพยักหน้าใส่ หลิวต้าขุย ด้วยน้ำเสียงไร้ซึ่งความเกรงใจ
หลิวต้าขุย พลันสายตาจดจ้องไปที่ชายสองคนด้านหลัง ในใจนึกสงสัยว่าพวกมันมาหาเซียวเฉินหรือเปล่านะ? แล้วทำไมต้องพาสองคนนี้มาด้วย?
“หัวหน้าหลิว ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็หลีกทางไปซะ ฉันมีเื่สะสาง!”
“ แฮะแฮะ คุณเหรินครับ ทำไมวันนี้ถึงว่างมาที่นี่ได้ล่ะครับ?” เขาถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ไร้สาระ นี่ซู่ฉิงสั่งให้นายมาสกัดฉันใช่ไหม? หัวหน้าหลิว ฉันจะบอกอะไรให้ วันนี้ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะหยุดฉัน ฉันจะต้องฆ่าไอ้สาระเลวนั้นให้ได้!” เหรินคุน พูดอย่างเืเย็น
เมื่อ หลิวต้าขุย ได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกลิงโลดอยู่ไม่น้อย “ อ๋อๆ คุณเหริน จะมาจัดการเ้าเซียวเฉินใช่ไหมครับ?”
“ถ้ารู้ก็ดีแล้ว เปิดทางซะ!”
“ตอนนี้มันไม่อยู่ที่นี่ครับ”
“มันเป็บอดี้การ์ดของ ซู่ฉิง ถ้ามันไม่อยู่ที่นี่แล้วมันจะอยู่ไหน หลบไปอย่ามาขวาง!”
“เมื่อสักครู่มันพึ่งขับรถของ ประธานซู่ ออกไปเองครับคุณเหริน จนตอนนี้ก็ยังไม่กลับมาเลยครับ!”
“งั้นหรือ?”
“ผมจะโกหกคุณทำไมล่ะครับ ก็เราเป็พวกเดียวกัน!”
เหรินคุนเลิกคิ้ว พร้อมกับพูดขึ้นด้วยความดูถูกเล็กน้อย “พวกเดียวกัน?”
หลิวต้าขุย ไม่ได้สนใจการท่าทางเหยียดหยามของ เหรินคุน เพียงแต่ยิ้มๆ แล้วตอบกลับไปว่า “แน่นอนสิครับ ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร!”
“ศัตรูของศัตรู? นายหมายความว่า… ”
“ผมกับ เซียวเฉิน มีเื่บาดหมางกัน จนตอนนี้ผมแทบทนรอไม่ไหวที่จะฉีกเนื้อมันเป็ชิ้น ๆ แล้ว!” หลิวต้าขุย เผยความในใจ
“มันเื่อะไรกัน?”
“คุณเหริน เชิญที่ห้องทำงานของผมก่อนดีกว่าครับ” เหรินคุน หยุดคิดชั่วครู่ จากนั้นก็พยักหน้าตอบรับ แล้วนำ หลิวต้าขุย ไปยังห้องทำงาน
“เมื่อก่อนห้องทำงานนายอยู่ตรงนั้นนี่ ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนซะล่ะ?”
“ห้องทำงานนั้นโดนเ้าสาระเลว เซียวเฉิน ยึดเอาไปแล้วครับ!”
หลิวต้าขุย บอกเล่าเื่ทุกอย่างให้ เหรินคุนฟัง ด้วยความเคียดแค้น เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหรินคุน ก็อดรู้สึกสงสารขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เ้านี่ช่างน่าสงสารจริงๆ!
“คุณเหริน คุณบอกว่าเ้าสาระเลวนี่มันปลิ้นปล้อนหลอกลวงใช่ไหมครับ?”
“ถูกต้อง!”
คนทั้งสองต่างพูดคุนแลกเปลี่ยนเื่ราวกัน อีกคนบอก เซียวเฉิน หยิ่งผยอง อีกคนก็บอก เซียวเฉิน ทำตามอำเภอใจไม่เห็นหัวใครอยู่ในสายตา ยิ่งพูดก็ยิ่งแค้น ราวกับว่า เซียวเฉิน เป็ตัวร้ายในซีรีส์ ที่พวกมันแทบอยากจะกระชากออกมาแล้วยิงทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด!
“นายหลิว ตอนนี้ เซียวเฉินมันไม่อยู่นี่ นายคิดว่าถ้าฉันหักแขนหักขามัน แล้วจับมันถ่วงทะเลเลยดีไหม?”
“ดีสิครับ! เป็แผนการที่ไม่เลวทีเดียว!” หลิวต้าขุย พยักหน้าพร้อมกล่าวขึ้นว่า “คุณเหรินครับ ไหน ๆ ก็จะมาจัดการเซียวเฉินแล้ว.. ทำไมไม่พาคนมาเยอะกว่านี้ล่ะครับ?”
เหรินคุน หันไปมองชายสองคนที่อยู่ด้านข้าง แล้วก็ยิ้มมุมปาก “ นายหลิว ฉันลืมบอกนายไปซินะ พ่อฉันหนะจ่ายเงินก้อนโตเพื่อที่จะให้พวกเขามาเป็บอดี้การ์ดของฉันไงล่ะ พวกเขาล้วนแล้วแต่เป็ยอดฝีมืออันดับหนึ่ง แค่คนเดียวก็สามารถจัดการ เซียวเฉิน ได้สบาย ๆ !”
ยอดฝีมืออันดับหนึ่งเลยงั้นหรือ?
หลิวต้าขุย รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย เพราะในโลกของการต่อสู้มีการแบ่งระดับยอดฝีมืออยู่ ไม่ว่าจะ อันดับสาม อันดับสอง กระทั่งอันดับหนึ่ง ซึ่งเป็ระดับปรมาจารย์การต่อสู้เลยทีเดียว!
ถ้าได้ถูกเรียกว่าเป็ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแล้วล่ะก็ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนผู้นั้นมีฝีมือสูงส่งมากเพียงใด อย่างที่รู้กัน แม้แต่ในกองทัพที่ว่าแข็งแกร่งที่สุดก็ยังมีเพียงยอดฝีมืออันดับสองเท่านั้น!
ในมุมมองของเขานั้น เซียวเฉิน น่าจะเป็ยอดฝีมือระดับหนึ่งเช่นกัน ซึ่งเทียบได้กับกองกำลังพิเศษที่คอยปกป้องประธานาธิบดีเลยทีเดียว แต่เหรินคุนกลับพายอดฝีมือระดับนี้มาถึงสองคน มั่นใจได้เลยว่า เซียวเฉิน คงต้องถูกจัดการแน่ ๆ ?
พอคิด ๆ เื่นี้แล้ว หลิวต้าขุย ก็รู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น มันชูนิ้วโป้งแล้วพูดว่า “คุณเหริน ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ที่สามารถหายอดฝีมือระดับนี้มาได้!”
“ฮ่าๆๆ!” เหรินคุน หัวเราะคำโต “นายหลิว นายวางใจได้เลย ถ้าฉันได้กดหัวมันเมื่อไหร่ ฉันจะให้โอกาสนายได้เอาคืนมันบ้าง!”
“ฮ่าๆๆ ถ้ายังงั้นผมคงขอบคุณล่วงหน้าแล้ว!”
ทั้งสองหัวเราะมีความสุข ราวกับว่าพวกมันจัดการ เซียวเฉิน ได้แล้วอย่างไรอย่างนั้น
…………
กลับไปที่ห้องรับรองในร้านเหล้า เซียวเฉิน และ เสียวเตา กำลังปรึกษาเื่ต่างๆที่เกี่ยวกับ ซู่หยุนเฟย โดยไม่คาดคิดว่าตอนนี้ หลิวต้าขุย และ เหรินคุน กำลังร่วมมือกันเพื่อจัดการเขา!
แน่นอนอยู่แล้ว ถึงแม้เขาจะรู้ แต่ก็คงไม่เก็บเอามาใส่ใจ ต่อให้เ้าตัวตลกทั้งสองคนร่วมมือกัน แล้วพวกมันจะทำอะไรได้?
“พี่เฉิน ฮวงซุ้ยเราก็ซื้อเสร็จแล้ว เมื่อไหร่พี่จะทำพิธีฝังครับ?”
“จัดการได้เลย!” เซียวเฉินนำบัตรเอทีเอ็มออกมา จากนั้นก็ยื่นให้เสียวเตา “ในนี้มีเงินอยู่หกล้าน”
“ครับ เดี๋ยวผมจะจัดการส่วนที่เหลือเอง”
เซียวเฉิน พยักหน้า เขาโชคดีที่มีเสียวเตาอยู่ที่ หลงไห่ มิเช่นนั้นแล้ว เขาก็ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร!
หลังจากทั้งสองปรึกษากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างก็ได้ข้อสรุป
“อ้อ เสียวเตา ขาของนายเป็ยังไงบ้าง?” เซียวเฉินจุดบุหรี่ พลางมองไปที่ขาขวาของ เสียวเตา
เสียวเตา ตอบอย่างยิ้ม ๆ “ไม่เป็ไรแล้วล่ะครับ ตอนแรกเครียดจนกินไม่ได้นอนม่หลับ พอเริ่มคิดได้ ตอนนี้ก็เลยรู้สึกเฉยๆ แล้วครับ”
“กลับไปที่ หลงไห่ แล้วหาหมอตรวจบ้างหรือเปล่า?”
“แม้แต่หมอที่ดีที่สุดในต่างประเทศก็ยังหมดปัญญา เพราะฉะนั้นหาหมอที่ หลงไห่ ก็ไม่มีประโยชน์ใช่ไหมล่ะครับ? ผมรู้สึกว่าตอนนี้ ได้ใช้ชีวิตอย่างสโลว์ไลฟ์แบบนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว!”
ถึงแม้เสียวเตาพูดจะพูดแบบนั้น แต่ เซียวเฉิน ก็ััได้ว่านี่ไม่ใช่ความรู้สึกที่แท้จริงของเขา! ไม่เพียงแต่ขาที่อ่อนแอ แต่จิตใจของเขาก็แตกสลายเช่นกัน!
จากนั้น เซียวเฉิน ก็นิ่งเงียบไปสองสามวินาที แล้วเขาก็พูดขึ้นมา “เสียวเตา นายเชื่อใจฉันไหม?”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ ชีวิตของผมเป็คุณช่วยเอาไว้ ถ้าผมไม่เชื่อคุณแล้วจะให้เชื่อใครล่ะครับ?”
“ดีมาก ให้นายจำเอาไว้ ว่าวันหนึ่ง ฉันต้องทำให้ขาของนายหายเป็ปกติให้ได้!” เซียวเฉิน พูดอย่างจริงจัง
เสียวเตา รู้สึกประหลาดใจอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างลังเลว่า “พี่เฉิน คราวที่แล้วคุณบอกผมเอง ว่าไม่มีทาง… ”
“เมื่อก่อนหนะใช่ แต่อนาคตก็ไม่แน่ ใครจะไปรู้เราอาจจะเจอหนทางก็ได้ เอาล่ะ อนาคตของขานาย ฝากไว้ที่ฉันเถอะ!”
เมื่อ เสียวเตา เห็นเขาแสดงท่าทางจริงจังขนาดนี้ ก็อดพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้นไม่ได้ว่า “ดีครับ อย่าว่าแต่ขาข้างเดียวเลย? คุณอยากจะเอาอะไรจากผม! ขอแค่ให้คุณพูดมา ไม่ว่าจะขา หรือจะเป็ชีวิตของผม ก็เอาไปได้เลย!”
“ นี่ๆ ฉันบอกว่าจะรักษาขาของนาย แล้วทำไมถึงพูดเหมือนฉันจะตัดขานายทิ้งซะล่ะ!” เซียวเฉิน ตาเหลือกเลยทีเดียว
“ เหะๆ สงสัยผมจะตื่นเต้นไปหน่อย ” เสียวเตา ยิ้มกว้าง “พี่เฉิน มาดื่มกันเถอะ วันนี้ไม่เมาไม่กลับ!”
เซียวเฉิน พูดขึ้นอย่างลังเล “ฉันคงต้องโทรศัพท์ไปขออนุญาตก่อน”
“หือ? ขออนุญาต?” เสียวเตา ก็งงๆ ทันใดนั้นก็คิดได้ว่า
“อย่าบอกนะว่า? พี่เฉิน เพิ่งกลับมาสองวัน นี่ผมมีพี่สะใภ้แล้วหรือเนี่ย?”
“นี่ น้อยๆหน่อย ตอนนี้ฉันเป็บอดี้การ์ดให้กับ ซู่ฉิง”
“อ๋อๆ งั้นเชิญเลยครับ”
เซียวเฉิน โทรศัพท์ไปหา ซู่ฉิง จากนั้นก็พูดคุยกันสองสามคำ แล้วอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาว่ากำลังยุ่งกับงานตัวเองอยู่ ขอแค่ให้เขากลับมาทันก่อนที่ ซู่ฉิง จะเลิกงานก็พอแล้ว
ในระหว่างที่ เซียวเฉิน กำลังคุยโทรศัพท์ พ่อครัวก็จัดเตรียมอาหารและเครื่องดื่มเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นบริกรก็ยกอาหารเข้ามาเสิร์ฟในห้องรับรอง
กับแกล้ม ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่มีอยู่ 3-4 อย่างเพียงเท่านั้น
เหล้า ก็ไม่ได้หรูหราอะไร เป็เหล้าดาวแดง
เสียวเตา เปิดเหล้า จากนั้นก็รินให้กับ เซียวเฉิน
“เชิญครับ พี่เฉิน ผมขอดื่มให้พี่หนึ่งแก้ว”
“อ่าๆ เยี่ยม”
ทั้งสองชนแก้วกัน จากนั้นก็ยกดื่มรวดเดียวหมด
เสียวเตา ใช้มือปาดเช็ดที่มุมปาก จากนั้นก็วางแก้วเหล้าลงแล้วพูดว่า “พี่เฉิน จำได้ไหมครับครั้งแรกที่เราดื่มด้วยกัน ก็มีกับแกล้มแค่สี่อย่างกับเหล้าดาวแดงเท่านั้น… รู้ไหมนั่นเป็ครั้งแรกที่ผมได้ดื่มเหล้าดาวแดงเลย แล้วพี่ก็พูดว่า ลูกผู้ชายถ้าดื่มก็เลือกเหล้าแรงที่สุด แต่ถ้าผผหญิงก็ต้องเอาให้สวยที่สุด...”
“น้อย ๆ หน่อย ฉันแค่บอกให้นายดื่มเหล้าแรงที่สุดเท่านั้น! แต่ประโยคที่ว่า ‘ให้เลือกหญิงงาม’ มันออกมาจากปากฉันเมื่อไหร่?” เซียวเฉินยืนยันอย่างหนักแน่น
เสียวเตายิ้มแล้วพูดว่า “ไม่สำคัญหรอกพี่ ที่สำคัญที่สุดคือ ทุกคำพูดของพี่ผมจำได้หมด ผมยังไงก็ยังเป็ผม ไม่มีทางลืมเจตจำนงของตัวเองแน่!”
เซียวเฉิน พยักหน้า เมื่อเห็นแบบนี้เขาก็สบายใจ เขาไม่อยากเห็น เสียวเตา จิตใจห่อเหี่ยว นั่งทนทุกข์กับเื่ในอดีตอีก
ทั้งสองดื่มไปคุยไป คุยกันหลาย ๆ เื่ราว รวมถึงเื่ที่ ซู่ฉิง ได้รับจดหมายขู่ด้วย!
ดื่มไปหลายแก้ว เสียวเตา ก็เริ่มออกอาการมึนเล็กน้อย เขายืนขึ้นจากนั้นก็หยิบดาบยาวออกมาจากข้างเก้าอี้ แล้วพูดว่า “พี่เฉิน ถึงแม้ขาผมจะเป๋ แต่ว่ามีดดาบของผมไม่เคยปรานี! ขอแค่พี่้าความช่วยเหลือ ดาบเล่มนี้จะฟาดฟันไปทั่ว ไห่หลง ก็ยังได้!”
เซียวเฉิน เห็น เสียวเตา เมา แล้วทำท่าหยิบดาบจจะไปไล่ฆ่าคนแบบนี้ ก็นึกขำในใจ เขายิ้มพร้อมกับผงกหัวช้าๆ “ดี!”
2K
