(จบ)เกิดใหม่มาเป็นภรรยาสุดฮอต80

บทที่ 55 ฉันดีใจที่เห็นเธอถูกตี

กู้เหยาไม่คิดเลยว่าโจวเหวินเยี่ยนจะโยนความผิดมาให้เธอ เธอผงะถอยหลังด้วยใบหน้าซีดขาว “ไม่ใช่ฉันนะ…” เธอเตรียมสุราพวกนั้นเอาไว้ให้โจวจื้อหย่วน แล้วโจวเหวินเยี่ยนกลายเป็นคนดื่มพวกมันได้ยังไง?

มันผิดพลาดตรงไหนกัน? ใช่แล้ว! ต้องเป็นฝีมือกู้หนิงแน่ ๆ!

กู้หนิงเป็นคนทำลายแผนการของเธอ

กู้เหยาโพล่งออกมาเสียงดัง “เป็นฝีมือของกู้หนิง! กู้หนิงเป็นคนแอบใส่ยาลงไป!” มันน่าจะมีแค่คำตอบนี้เท่านั้น เธอดึงแขนโจวเหวินเยี่ยนด้วยความตื่นตระหนก “ลองคิดดูสิ ฉันแค่ให้พี่ถือแก้วไว้เฉย ๆ ไม่ได้บอกให้ดื่มมันสักหน่อย”

แก้วเหล้าพวกนั้นเธอเตรียมเอาไว้ให้โจวจื้อหย่วน ต้องเป็นกู้หนิงที่บังคับให้โจวเหวินเยี่ยนดื่มมันหลังจากที่เธอเดินออกมาแล้วแน่ ๆ

เมื่อเห็นว่าเรื่องวกกลับมาเข้าตัวอีกครั้ง กู้หนิงก็ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ถูกขัดจังหวะ…

อิ๋นเป่า เด็กน้อยที่ยืนอยู่ในกลุ่มคนทำสีหน้าบูดบึ้ง และพูดเสียงดังว่า "ไม่ใช่พี่หนิงสักหน่อย เป็นพี่นั่นแหละมาที่บ้านผมแล้วก็ขอยืมยาจู๋เสือของคุณปู่ผมไป” เสียงของเด็กชายดังลั่น ได้ยินไปถึงหูของทุกคน

ทันทีที่อิ๋นเป่าพูดจบ ครอบครัวของเขาก็รีบยกมือปิดปากเด็กชายไว้ พร้อมทั้งตบตีสั่งสอน "ใครสอนให้แกพูดจาเหลวไหลแบบนี้?”

อิ๋นเป่าดิ้นรนขัดขืน และพูดด้วยความดื้อรั้นว่า "ผมไม่ได้โกหกนะ พี่เหยาเหยามาที่บ้านของเราจริง ๆ นี่นา เธอมาขอยืม…” พี่สาวของอิ๋นเป่าชื่อว่าเจาตี้ เธอรีบยกมือปิดปากน้องชายและลากตัวเขาออกไป เพราะกลัวว่าการที่กู้เหยามายืมยาโด๊ปไปจากบ้านของเธอนั้นจะทำให้บ้านของเธอพลอยเดือดร้อนไปด้วย

แต่ถึงแม้อิ๋นเป่าจะถูกลากตัวออกไปแล้ว ทว่าคำพูดของเด็กชายก็ยังก้องกังวานอยู่ในหัวของทุกคน

กู้หนิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่คราวนี้อิ๋นเป่าเข้าข้างเธอ แต่เมื่อนึกถึงตอนที่ตนเองให้ลูกอมกับเด็กน้อยทั้งสองก่อนหน้านี้ เธอก็ได้แต่ยิ้มและถอนหายใจ สงสัยว่าหลังจากนี้ เธอคงต้องรีบทำดีกับคนอื่น ๆ ให้มากเข้าไว้แล้ว เพราะไม่รู้เลยว่าการทำความดีแบบนี้จะมีประโยชน์ขึ้นมาอีกเมื่อไหร่

คำพูดของอิ๋นเป่าเป็นหลักฐานที่แน่นหนา ราวกับค้อนที่ตอกตะปูลงไปบนฝาโลงของกู้เหยา กู้เหยาวางแผนร้ายคิดมอมเหล้าโจวจื้อหย่วน แต่สุดท้าย คนที่ดื่มสุราพวกนั้นกลับเป็นคู่หมั้นของเธอเอง

นี่คือเรื่องที่คาดไม่ถึงจริง ๆ!

ทุกคนจ้องมองไปที่ตระกูลกู้ ซึ่งคนตระกูลกู้ไม่สามารถเงยหน้ามองผู้ใดได้อีกแล้ว พวกเขาอับอายเหลือเกินที่มีเรื่องบัดสีเช่นนี้เกิดขึ้นในครอบครัว

แต่โจวเหวินเยี่ยนกลับใจเย็นลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ เขากำลังนึกถึงเรื่องที่กู้หนิงให้เขาดื่มสุราทั้งสองแก้วนั้น ถ้ากู้เหยาไม่ได้มีเจตนาร้าย มันก็คงไม่เป็นอะไร

แต่ถ้ากู้เหยามีเจตนาร้าย ผลกรรมก็มาตกอยู่กับเขาแล้ว

ตอนนี้กู้หนิงเป็นฝ่ายได้เปรียบ พยานหลักฐานทุกอย่างเข้าข้างเธอทั้งหมด เขาจะทำผิดพลาดไม่ได้เป็นอันขาด

โจวเหวินเยี่ยนสูดหายใจลึก จ้องมองไปที่กู้หนิง เธอมีความเจ้าเล่ห์และร้ายกาจ แต่เขาก็โทษเธอไม่ได้ เพราะเรื่องราวในครั้งนี้ กู้เหยาเป็นคนเริ่มต้นขึ้นมาต่างหาก

"พูดอะไรกันน่ะ?”

กู้เหยาผู้โง่เขลาที่น่าสงสาร เธอไม่สามารถหาคำแก้ตัวได้อีก และคิดไม่ถึงเลยว่าคำพูดของเด็กน้อยจะเปิดโปงคำโกหกของตนเองทั้งหมด เธอทำได้เพียงพูดซ้ำ ๆ ว่า "พี่เยี่ยน พี่เชื่อฉันนะ”

ให้เชื่อเธองั้นเหรอ?

โจวเหวินเยี่ยนหัวเราะออกมาทันทีราวกับได้ยินเรื่องตลก

เมื่อนึกถึงรายละเอียดต่าง ๆ ในคราวนั้น ตอนที่เขาตบไหล่กู้เหยา เธอตกใจจนทำแก้วเหล้าหก แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นเขาพูดว่าจะพาเธอไปดื่มฉลองกับคุณอา กู้เหยาก็มีอาการดีใจจนออกนอกหน้า

ปรากฏว่าอาการเหล่านั้นก็คือสัญญาณแจ้งเตือน

เขาช่างเป็นคนโง่ที่มองอะไรไม่ออกเลย

โจวเหวินเยี่ยนรู้สึกพังทลายโดยสมบูรณ์ เขายอมถอนหมั้นและยกเลิกการแต่งงานกับกู้หนิงเพื่อพิสูจน์รักแท้ต่อกู้เหยา ยอมผิดใจกับครอบครัวหลายครั้ง ถึงกับยอมคุกเข่าต่อครอบครัวของตนเองเพื่อให้ได้แต่งงานกับกู้เหยา

เพื่อเธอ เขาถึงกับยอมทะเลาะกับเหยาฮุ่ยหรูแม่บังเกิดเกล้าของเขาเอง และถึงกับขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย

แต่ในที่สุด หลังจากความพยายามทั้งหมดเหล่านี้ นี่ก็คือสิ่งที่กู้เหยาตอบแทนเขา!!!

แม้แต่ยาที่อยู่ในแก้วเหล้า กู้เหยาก็เป็นคนใส่… แล้วเรื่องที่เขาหลับนอนกับหญิงอัปลักษณ์นี่ก็เป็นฝีมือของกู้เหยาด้วยใช่ไหม?

เพื่อที่จะได้กำจัดเขาไปให้พ้นทางและไปตามติดคุณอาของเขา กู้เหยาจึงจงใจวางยา ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาเสื่อมเสีย เพื่อที่เขาจะแต่งงานกับเธอไม่ได้อีก

นี่ไม่ใช่แค่การสวมหมวกเขียวเท่านั้น แต่เธอยังมีเจตนาชั่วร้ายอีกด้วย

โทสะของโจวเหวินเยี่ยนพุ่งสูง ไม่สนใจอีกแล้วว่าตนเองกำลังเปลือยกาย เขาตรงเข้าไปบีบคอกู้เหยาด้วยสีหน้าโกรธแค้น "นางแพศยา แกทำลายชีวิตฉัน!”

"นอกจากจะพยายามมอมเหล้าคุณอาของฉันแล้ว แกยังจงใจมอมเหล้าฉัน ทำลายภาพลักษณ์ของฉัน เพื่อที่แกจะได้กำจัดฉันไปให้พ้นทางใช่ไหม?”

กู้หนิงซึ่งยืนดูละครครั้งนี้ด้วยความสนุกสนานถึงกับชะงักไป เรื่องราวบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้วเหรอ? กล่าวหาว่าจะทำลายชีวิตกันแล้วเนี่ยนะ?

กู้เหยาตาเหลือกจากการถูกบีบคอ พยายามดิ้นรนเหมือนปลาที่ขาดน้ำ "ฉันไม่ได้ทำนะ!” เสื้อผ้าบางเบาถูกฉีกขาด เผยให้เห็นผิวพรรณขาวเนียนด้านใน และนั่นก็ย้ำเตือนให้โจวเหวินเยี่ยนนึกถึงผิวพรรณอันสกปรกที่เต็มไปด้วยความน่ารังเกียจของหวังเอ้อร์นีขึ้นมาทันที

ถ้าไม่ใช่เพราะกู้เหยา…เขาก็คงไม่ต้องมาเสียใจอยู่แบบนี้

เขาต้องไปมีอะไรกับหญิงอัปลักษณ์คนนั้น

ยิ่งนึกถึงความทรงจำนั้นมากเท่าไหร่ โจวเหวินเยี่ยนก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบคอมากขึ้นเท่านั้น

เหยาฮุ่ยหรูกลัวว่าลูกชายของตนเองจะขาดสติ จึงพยายามเข้าไปดึงลูกชายออกมา แต่ก็ไม่สามารถดึงออกมาได้สำเร็จ เธอจึงหันไปมองหน้าโจวจื้อหย่วนด้วยความไม่พอใจ และขอร้องให้อีกฝ่ายช่วยดึงลูกชายของเธอออกมา

โจวจื้อหย่วนแก้ปัญหาด้วยความเรียบง่ายและเด็ดขาด เขาเดินเข้าไปถีบโจวเหวินเยี่ยนจนกลิ้งกระเด็นตกจากเตียง โจวเหวินเยี่ยนต้องนั่งหอบหายใจอยู่นานกว่าจะฟื้นสติขึ้นมาได้

เหยาฮุ่ยหรูรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่โจวจื้อหย่วนกลับพูดขึ้นว่า "หรือว่าคุณจะปล่อยให้เขาฆ่าคนตาย?”

เหยาฮุ่ยหรูโกรธจนแทบจะเป็นลม แต่เธอไม่กล้าระบายโทสะกับเขา จึงได้หันไประบายโทสะกับผู้ร้ายตัวจริงอย่างกู้เหยาแทน

เวลาที่ผู้หญิงตบตีกัน สิ่งแรกที่พวกเธอจะทำก็คือการกระชากเส้นผมของกันและกัน

เหยาฮุ่ยหรูกระชากเส้นผมของกู้เหยา และตบหน้าของหญิงสาวไปฉาดใหญ่ "นางสารเลว! ลูกชายของฉันทำเพื่อแกขนาดนี้ แต่แกกลับมาทำร้ายเขาแบบนี้เนี่ยนะ”

"แกมันเป็นผู้หญิงแพศยา ไม่มีใครจะร้ายกาจมากไปกว่าแกอีกแล้ว แกไม่นึกบ้างหรือไงว่าโจวเหวินเยี่ยนกับโจวจื้อหย่วนกินข้าวหม้อเดียวกันมาตั้งแต่เด็ก แกอยากได้โจวจื้อหย่วนมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

"พี่สาวของแกยังดีหน่อย เธอเป็นคนเปิดเผยและยอมรับการถอนหมั้นได้โดยไม่มีปัญหา แต่ดูแกสิ แกมันเป็นหนูโสโครก สกปรกโสมม จิตใจต่ำช้า!”

เหยาฮุ่ยหรูยิ่งพูดถ้อยคำก็ยิ่งรุนแรง ฝ่ามือของเธอก็เพิ่มน้ำหนักขึ้นด้วยเช่นกัน

โลหิตไหลซึมออกมาจากมุมปากของกู้เหยา ใบหน้าของหญิงสาวบวมช้ำ หยาดน้ำตาไหลออกมานองหน้า

เมื่อเห็นภาพนี้ กู้หนิงก็รู้สึกตื่นเต้นจนอยากจะเป่าปากและปรบมือโห่ร้องว่า ตบกัน! ตบกันเลย!

โจวจื้อหย่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารีบหยุดกู้หนิงไม่ให้เธอกระโดดและปรบมือ เด็กคนนี้ไม่รู้จักเก็บอารมณ์บ้างหรือไง ทำไมถึงแสดงออกมาชัดเจนขนาดนี้!?

เหยาฮุ่ยหรูบอกว่ากู้หนิงดีกว่าน้องสาวของตัวเองหลายเท่า ทั้งยังบอกว่ากู้เหยาเป็นหญิงแพศยาที่มีจิตใจต่ำช้า

กู้เหยาโกรธแค้นจนตัวสั่น เลือดลมในกายร้อนระอุ "ในเมื่อคุณดูถูกฉันขนาดนี้ งั้นเราก็ยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้กัน!” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพูดถ้อยคำนี้ออกมา แต่เป็นครั้งแรกที่เมื่อพูดออกมาแล้ว กู้เหยารู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างแท้จริง

เธอไม่ต้องการโจวเหวินเยี่ยนซึ่งผ่านมือของหวังเอ้อร์นีมาแล้วแม้แต่น้อย

กู้เหยากลัวว่าเมื่อพวกเธอแต่งงานและเข้าห้องหอกัน เธอจะกลายเป็นเหมือนหวังเอ้อร์นีผู้สกปรกโสโครก นอนอยู่ใต้ร่างโจวเหวินเยี่ยนซึ่งทำเหมือนกับสัตว์ป่าไร้สมอง

แค่คิดก็น่ารังเกียจแทบตายแล้ว!

เมื่อเธอพูดออกมาแบบนี้ กู้หนิงก็หรี่ตาลง อยากจะยกเลิกการแต่งงานงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

แน่นอนว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่กู้หนิงคิดเอาไว้

โจวเหวินเยี่ยนได้สติขึ้นมาเป็นคนแรก เขารีบหยิบเสื้อผ้าบนพื้นกลับขึ้นมาสวมใส่ ก่อนจะกัดฟันพูดด้วยความโกรธแค้นว่า "ยกเลิกงานแต่งงั้นเหรอ? อยากจะยกเลิกงานแต่งแล้วสินะ? กู้เหยา ฉันจะบอกเธอให้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

เธอทำลายภาพลักษณ์ของเขาถึงขนาดนี้แล้วจะมายกเลิกการแต่งงานง่าย ๆ เนี่ยนะ?  ข้ามศพเขาไปก่อนเถอะ!

เขาจะยอมทนอยู่กับฝันร้ายในครั้งนี้เพียงคนเดียวได้ยังไง? ในเมื่อพวกเขาอยากจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกันไปตลอดชีวิต การแต่งงานครั้งนี้จะต้องดำเนินต่อไปเท่านั้น

คู่รักที่เพิ่งจะควงแขนกันอย่างหวานชื่นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มาตอนนี้ กลับกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่พยายามโยนความผิดให้กันและกัน

จ้าวกุ้ยฮวาแทบจะเป็นลมแล้ว เธอไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้นในงานแต่งงานที่เธอไม่เห็นด้วยมาตั้งแต่แรก นับว่าตระกูลกู้ต้องเสียหน้าแล้วจริง ๆ

เช่นเดียวกับกู้เจี้ยนเป่า เขาเป็นคนควบคุมงานแต่งงานครั้งนี้ กล่าวคือ เพราะเขาดูแลได้ไม่ดีพอ เหตุการณ์นี้จึงเกิดขึ้น

เขาเป็นคนพาเพื่อนร่วมงานและเจ้าหน้าที่จากกองการผลิตมาที่ห้องนี้ด้วยตนเอง และเขาก็เป็นคนที่เปิดประตูเองเสียด้วย ทุกคนจึงได้เห็นภาพภายในห้องอย่างชัดเจน

ก่อนหน้านี้ กู้เจี้ยนเป่าภูมิใจในตัวลูกเขยมากเพียงใด ตอนนี้เขาก็มีความอับอายมากเท่านั้น

แต่สิ่งที่ทำให้กู้เจี้ยนเป่าอับอายมากที่สุดก็คือกู้เหยา ลูกสาวของเขาทำเรื่องไร้ยางอายจริง ๆ

กู้เจี้ยนเป่ารีบชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย และพบว่าการแต่งงานระหว่างกู้เหยากับโจวเหวินเยี่ยนนับว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

คนสามคนหลับนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน และคนมากมายก็ได้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นของกู้เหยา ภาพลักษณ์ของลูกสาวเขาต้องเสื่อมเสียไปหมดสิ้น ดังนั้นการแต่งงานกับโจวเหวินเยี่ยนจึงยังคงมีประโยชน์อยู่บ้าง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ กู้เจี้ยนเป่าซึ่งเงียบมาตลอดเวลาก็พูดขึ้นเป็นครั้งแรกว่า "ไม่ต้องห่วงนะ เหวินเยี่ยน ครอบครัวกู้จะไม่ทอดทิ้งใครทั้งนั้น ไม่ว่าอนาคตของคุณจะดีหรือร้าย ไม่ว่าคุณจะรวยหรือจน แต่เหยาเหยาจะต้องแต่งงานกับคุณอย่างแน่นอน”

เพียงแค่ประโยคนี้ กู้เหยาก็ไม่มีทางปฏิเสธได้อีกแล้ว และกู้เจี้ยนเป่าก็พอจะกอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนมาได้บ้าง

กู้เหยาสีหน้าซีดเผือด ร้องเสียงหลงว่า "พ่อคะ…” พ่อรู้ไหมว่าโจวเหวินเยี่ยนสกปรกมากแค่ไหน?

กู้เจี้ยนเป่าสวนกลับไปว่า "แกคิดว่าตัวเองสูงส่งนักหรือไง? ถ้าไม่ใช่โจวเหวินเยี่ยนยังจะมีใครกล้าแต่งงานกับแกอีกเหรอ?” เขาตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว การประท้วงของกู้เหยานับว่าไร้ประโยชน์

เหตุการณ์นี้ทำให้สมาชิกตระกูลกู้ทุกคนตัวเย็นเฉียบ จ้าวกุ้ยฮวาโมโหจนเกือบจะหมดสติไปอีกรอบ หญิงชรายังคงมึนงงสับสน เรื่องราวดำเนินมาถึงตรงนี้ เธอยังแทบไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นความจริง!

แต่คำพูดของกู้เจี้ยนเป่าทำให้เหยาฮุ่ยหรูมีสีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย ลูกชายของเธอมีภาพลักษณ์เลวร้ายถึงขนาดนี้ เธอก็ไม่กล้านึกภาพเขายืนเคียงคู่อยู่กับเลี่ยวเซิ่งหนานอีกแล้ว

ส่วนกู้เหยา…

ตอนนี้เธอกลายเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของลูกชายเธอ เมื่อกู้เหยาเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลโจวเมื่อไหร่ เธอก็มีวิธีการฝึกให้กู้เหยาเป็นคนดีมากขึ้น

"หวังว่าคุณจะรักษาคำพูดนะคะ”

กู้เจี้ยนเป่าพยักหน้า "ไม่ต้องห่วงครับ ผมรักษาสัญญาแน่นอน”

ความตรงไปตรงมาของกู้เจี้ยนเป่าทำให้โจวเหวินเยี่ยนรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยวางความโกรธแค้น "ผมจะไม่ให้เรื่องจบแค่นี้หรอกนะ”

เขาลงจากเตียงไม้ แต่เกือบจะล้มลงไปคุกเข่าบนพื้น โจวเหวินเยี่ยนลุกขึ้นยืนพิงกำแพง และพูดด้วยความอาฆาตแค้น "ฉันจะไม่ปล่อยให้คนที่ทำลายชีวิตของฉันลอยนวลไป ทุกคนรอดูให้ดี!”

เพิ่งจะพูดจบไป

คนกลุ่มหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในลานบ้านตระกูลกู้ ทำการพลิกโต๊ะคว่ำเก้าอี้ ร้องตะโกนเสียงดังว่า "พวกเรามาจากทหารอาสา ได้รับรายงานว่ามีคนตระกูลกู้ประพฤติตนผิดจารีตประเพณี ถึงกับร่วมเตียงเดียวกันสองหญิงหนึ่งชาย นี่เป็นพฤติกรรมที่น่าขายหน้า สร้างความเสื่อมเสียให้แก่ชุมชนเป็นอย่างยิ่ง”

"จับตัวผู้ต้องสงสัยโจวเหวินเยี่ยน กู้เหยา และหวังเอ้อร์นีไปให้หมด!”