ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  เมื่อเหล่าผู้คน เห็นอี้เฉินขยับไหวกายา เหล่าผู้คนก็ต่างพากันยืนนิ่งในทันใด พวกเขาไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มผมขาวในยามนี้เป็นผู้ใดกันแน่ ไม่มีผู้ใดหาญกล้าเอ่ยปากพูดออกไปไต่ถามแม้แต่น้อย เฝ้าดูการกระทำของเด็กหนุ่มผมขาวอย่างไม่วางตา

อี้เฉินเขาที่เห็นปฏิกิริยาของผู้คนมันก็ทำให้เขาหน้ามืดทะมึนขึ้นมาเล็กๆ ไม่คิดว่าพวกเขาเหล่านั้นจะคิดว่าเขาคือ เทพสวรรค์ซานหลงที่จุติในร่างใหม่ หากกลุ่มคนที่เข้าร่วมกับเทพสวรรค์รับรู้ คงอกแตกตายเป็นแน่

   ก่อนอี้เฉินจะละสายตาไปจากผู้คน วาดมือกลางอากาศดึงเอา ศาสตราวุธ ระดับ จักรพรรดิ อย่างง้าวสองคมกับแหวนมิติของเทพสวรรค์มาไว้ในกำมือ มองง้าวสองคมที่อยู่ในมือด้วยความขมขื่น ไม่คิดเจ้าสำนักเซียน เทียนชาง ที่เขาคุ้นเคยจะมาตายตกลงไปเช่นนี้ ก่อนเขาจะเอ่ยพึมพำออกมา ด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยเล็กๆ อาลัยให้การจากไปของ ชายชราเทียนชาง"ข้าแก้แค้นให้ท่านแล้วนะ เจ้าสำนักเซียน เทียนชาง อีกไม่ช้าดินแดนแห่งนี้จะอาบย้อมไปด้วยเลือดอีกครั้ง จากการฆ่าสังหารเหล่าผู้คิดคดทรยศ ท่านจงหลับให้สบาย ข้าจะส่งหัวของท่านกลับสู่ ธุลีดินเอง"

  ระหว่างที่อี้เฉินส่งสายตา กวาดมองไปที่ ศาสตราวุธ ระดับ จักรพรรดิ อย่าง ง้าวสองคมอยู่ มันก็ทำให้เขาเสียดายไม่น้อย เมื่อเห็นรอยแตกร้าวหลายๆ ส่วนของมัน แม้แต่เมี่ยนจือนางเองก็บาดเจ็บไม่น้อย หวังว่านางจะเป็นกำลังให้เขาได้ ในยามนี้เหลือเทพสวรรค์เพียงสององค์เท่านั้น หากฆ่าสังหารเทพสวรรค์ทั้งหมดได้ โลกเบื้องล่างแห่งนี้ก็จะไร้การแทรกแซง จากดินแดนเบื้องบนอีกต่อไป

อยู่ๆ เสียง เสียง หนึ่งก็ส่งออกมาเตือนอี้เฉิน มันก็คือ เจดีย์น้อย มันเอ่ยเตือนอี้เฉินด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน "เจ้าระวังเหมือนว่าจะมีคนลอบสังหารเจ้า"

  อี้เฉินที่ได้ยินเขาขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย ก่อนหันไปมองรอบทิศในยามนี้เขาไม่รู้สึกถึงอะไรแม้แต่น้อย แต่เมื่อเขาที่คิดจะหันไปมอง ร่างของเขาก็ถูกหอกปราณจิต ปาออกมาจากที่ห่างไกลเป็นอย่างมาก มันแหวกอากาศมาราวสายศร พุ่งเข้าทำลายปราณจิตอี้เฉินในทันที ปราณจิตภายในร่างอี้เฉินแตกสลายในพริบตา ก่อนที่ร่างของอี้เฉินจะร่วงหล่นลงไปยังพื้นดินเบื้องล่างในทันใด

กลุ่มคนที่อยู่ฝ่ายเดียว กับเทพสวรรค์ ซานหลง ถึงกับหน้ามืดทะมึนในทันที เมื่อเทพสวรรค์ที่พวกเขาเทิดทูน ดันมาตายตกลงไปเช่นนี้

ซีเผิงถึงกับมีใบหน้าเขียวคล้ำ ถึงเขาจะไม่มั่นใจว่าใช่อี้เฉินหรือไม่ แต่ตัวเขาก็ยังตกใจอยู่ไม่น้อย คนอื่นๆ เองก็เช่นกัน ต่างมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก คิดจะไปเอาร่างอี้เฉินกลับมาแต่ ก็ไม่สามารถทำได้

....อยู่ๆ เสียงฝีเท้าเหยียบอากาศดังออกมาแต่ไกล ราวกับเขาผู้นั้นยืนท่ามกลางมหาสมุทร เท้าที่เหยียบอากาศก่อเกิดคลื่นซัดสาดออกไปไกล ร่างกายของเหล่าผู้คนที่อยู่รอบทิศ ต่างสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ก่อนเขาจะคำรามออกมาก้องฟ้า "เทพสวรรค์ซานหลง เจ้าอ่อนแอเกินไป ไม่คิดว่าเจ้าจะไม่ระวังตัวเช่นนี้" ก่อนที่ เทพสวรรค์ ซีจุ๊ แห่งศาลายา จะก้าวเท้าออกมาท่ามกลางฟ้าดินเผยให้เห็นใบหน้าของเขา ผมสีเขียวปลิวไสวไปตามแรงลม ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ไม่น้อย แต่แววตานุ่มลึกดูผ่านกาลเวลามายาวนานกว่าผู้ใด อาภรณ์ที่เขาสวมใส่ราวชุดที่สร้างมาจากพันไม้นานาชนิด บางส่วนของกายามีเถาวัลย์ใหญ่ล้อมพันราวกับเป็นชุดเกาะ

   เทพสวรรค์ ซีจุ๊ ยื่นมือหนึ่ง ออกมาในทันที ก่อนจะมีเถาวัลย์สีเขียวเล็ก พุ่งออกมาจากแขนเข้าไปดึง ศาสตราวุธ ระดับ จักรพรรดิ มาไว้ในมือ มองดูด้วยความชื่นชม ไม่คิดตัวเขาจะได้ ศาสตราวุธ ระดับ จักรพรรดิ มาง่ายดายถึงเพียงนี้ มองมันด้วยความเสียดายหากมันไม่เสียหายมันจะเป็นศาสตราวุธ ที่ดีเยี่ยมไม่น้อย

   แต่ในทันใดที่เขาเตรียมจะเก็บสินสงคราม จากกายาของอี้เฉิน ตัวของเขาก็ต้องเบิกตากว้าง อ้าปากค้างออกมา เมื่อไม่เห็นร่างอี้เฉินร่วงหล่นไปด้านล่างพื้นดิน ในเสี้ยววินาทีที่เทพสวรรค์ ซีจุ๊ เห็นขนนกอีกาสีดำ รอยมาอยู่ในสายตาของเขาแวบหนึ่ง ร่างของเขาก็ถูกเด็กหนุ่มผมขาวที่สวมหน้ากากหยก ที่หลังมีปีกสีดำใหญ่โบกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง ง้างกำปั้นต่อยเข้ากลางหน้าอก ของเทพสวรรค์ ซีจุ๊ ในทันใด หน้าอกมีหลุมเลือดใหญ่ ในฉับพลัน หัวใจถูกบดขยี้จนแหลกเละในทันที เลือดหลั่งไหลออกมาจากกลางหน้าอก ไม่หยุดราวกับพิรุณโปรยปราย อาบย้อมผมสีขาวของอี้เฉินจนแดงฉานในทันใด

เทพสวรรค์ ซีจุ๊ กระอักเลือดออกมาไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังอยากจะรู้อี้เฉินรอดมาได้อย่างไร
"เจ้า เจ้า!! เป็นไปได้อย่างไร ข้าเห็นปราณจิตของเจ้าสลายหายไปกับตาของข้า เจ้าไม่น่าจะรอดแล้วไม่ใช่หรือ"

แต่ทันใด เทพสวรรค์ ซีจุ๊ ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ "หรือว่าเจ้ามีหัวใจแห่งห้วงปราณจิต อยู่ภายในปราณจิตของเจ้า มันจึงทำให้ หัวใจแห่งห้วงปราณจิต ถูกทำลายแทนปราณจิตของเจ้า"

   อี้เฉินส่ายหัว "ถึงเจ้าจะรู้ในยามนี้ก็ช้าเกินไปแล้ว" อี้เฉินง้างกำปั้นต่อยไปที่หัวของ เทพสวรรค์ ซีจุ๊ ต่อในทันทีคิดจะทำลายกายเนื้อไปพร้อมกับปราณจิต ฆ่าสังหารเทพสวรรค์อีกองค์เสีย
"จงตายเสียเทพสวรรค์ "

เทพสวรรค์ ซีจุ๊ ที่เห็นหมัดกำลังจะพุ่งต่อยหัวของเขาอย่างฉับพลัน เขาคำรามออกมาก้อง "ไม่ ไม่!!" เขาที่ไร้ทางเลือกอีกต่อไป หากคิดจะรอดจากที่แห่งนี้มีแต่ต้องสละ ร่างกายเนื้อนี้ทิ้งไป ไม่เช่นนั้นปราณจิตได้ถูกทำลายไปพร้อมกับร่างกายนี้เป็นแน่

  "เจ้า เจ้าฝากไว้ก่อน" ก่อนที่ร่างปราณจิตของเทพสวรรค์ ซีจุ๊ จะหนีออกจากร่าง ปล่อยให้อี้เฉินส่งหมัดทำลายร่างเถาวัลย์ของเขาไปอย่างง่ายดาย ในทันทีที่อี้เฉินทำลายร่างของ เทพสวรรค์ ซีจุ๊ได้ ร่างของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็น เถาวัลย์สีเขียวทอง อันน้อยรอยร่องกลางอากาศ ราวกับเป็นสมุนไพรล้ำค่า อี้เฉินที่เห็นเขาถึงกับตาลุกวาว

เมื่อปราณจิตที่รอยร่องของ เทพสวรรค์ ซีจุ๊ เห็นอี้เฉินเก็บ เถาวัลย์สีเขียวทอง กลับไปมันก็ทำให้เขาถึงกับหน้ามืดทะมึน ตัวเขาใช้เวลาไปเกือบจะนับพันปี กว่าจะบำเพ็ญเพียรจนสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ ไม่คิดตัวเขาจะมาพ่ายแพ้ให้กับเด็กเมื่อวานซืนเช่นนี้

เทพสวรรค์ ซีจุ๊ คำรามออกมาก้องก่อนที่เขาจะหนีไป "ข้าสาบานอีกไม่ช้า ข้าจะกลับมาฆ่าตัวเจ้าอย่างแน่นอน"

   เหล่าผู้คนที่เห็นเทพสวรรค์ อีกองค์ร่างหลงเหลือแค่ปราณจิต พวกเขาก็ถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้าง แต่ก็ไม่มั่นใจ คนที่ฆ่าสังหารกายเนื้อ เทพสวรรค์อีกองค์ได้ จะเป็นอี้เฉินหรือไม่ สายตานับแสนคู่จับจ้องไปที่เด็กหนุ่มผมขาวอย่างไม่วางตา เฝ้าภาวนาให้เด็กหนุ่มผมขาวไม่ถูกเทพสวรรค์ครอบงำร่าง

อี้เฉินที่เห็นเทพสวรรค์คิดจะหนีไป เขาคำรามออกมาก้อง "ถึงเวลาของเจ้าแล้ว เจ้าเจดีย์น้อย กลืนกินมันลงไปเสีย"

ก่อน เจดีย์น้อยมันจะถอนหายใจยาวออกมา แล้วพุ่งออกมาจากหัวสมองของอี้เฉินในฉับพลัน ก่อนมันจะพุ่งออกไปไล่ล่าปราณจิตของเทพสวรรค์ ราวกับแสงของศรที่ถูกยิงออกไป ทันทีที่มันรอยเหนือหัวของเทพสวรรค์ได้ ฐานล่างของมันก็ปล่อยแสงสีทองพร่างพราวลงมา กักขังเทพสวรรค์ซีจุ๊ ในฉับพลัน

    เทพสวรรค์ ซีจุ๊ คำรามออกมาก้อง "ไม่  ไม่!!" เขาพยายามจะบินทะยานแหวกอากาศหนีออกไปจาก แสงสีทองที่สาดส่องลงมาโดย เจดีย์น้อย แต่มันก็ไม่สามารถหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้ได้ ถูกปิดกั้นไว้อย่างสมบูรณ์ ก่อนจะถูกเจดีย์น้อยสูบกลืนปราณจิตเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง เทพสวรรค์ ซีจุ๊ ร้องคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด แววตาเต็มไปด้วยความเสียใจ ไม่คิดการมาครั้งนี้ของเขา จะเป็นจุดจบของตัวเขาด้วยเช่นกัน แต่ก่อนที่ปราณจิตของเขาจะสลาย ตัวเขาก็ต้องเบิกตาออกกว้าง เมื่อสัมผัสได้ว่าในร่างของเจดีย์น้อย มีเทพสวรรค์อีกตนสถิตอยู่ "เจ้า เจ้า ถึงกับฆ่าสังหารเทพสวรรค์ที่แท้จริง โดยไม่กลัวฟ้าดินลงโทษเลยงั้นหรือ" ในทันใดร่างของเขาก็สลายหายไปด้วยความแค้นเคือง เมื่อรู้ความจริงว่าเทพสวรรค์ซานหลง ก็พลาดท่าเช่นกัน

   เมื่ออี้เฉิน เห็น เจดีย์น้อยเตรียมจะจากไป เขาเอ่ยคำพูดออกไปหามันในทันที "เจ้าถึงกับให้ข้าสละ หัวใจแห่งห้วงปราณจิตเลยงั้นหรือ เจ้าเจดีย์น้อย หากข้าตายตกลงไป เจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร"

เจดีย์น้อย มันดิ้นไปดิ้นมา เล็กๆ ก่อนจะส่งเสียงออกมา "เจ้าก็ยังดูดีไม่ใช่หรือ แถมยังฆ่าสังหารเทพสวรรค์ไปได้อีกองค์ ก็ถือว่าคุ้มค่าไม่ใช่หรือ"

อี้เฉินทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจ "ข้าว่าคนที่ได้ประโยชน์น่าจะเป็นตัวเจ้ามากกว่า เจ้าต้องช่วยข้าอีกครั้งหนึ่งเจ้าเจดีย์น้อย ข้าจะถือว่าเราหายกัน"

   เจดีย์น้อย มันไม่ได้ตอบอะไรพุ่งเข้าไปภายในหัวสมองของอี้เฉินในทันที หากติดตามเด็กหนุ่มผมขาวเป็นไปได้ที่มันจะขึ้นไปยังดินแดนเบื้องบนอีกครั้ง ก่อนมันจะบอกกล่าวอี้เฉินเทพสวรรค์องค์สุดท้าย ยังสอดส่องดูตัวเจ้าอยู่

อี้เฉินที่ได้รับรู้ เขาคำรามออกมาก้องฟ้า "เทพสวรรค์ เจ้าอย่ามัวแต่สอดส่อง อีกไม่ช้า ข้าจะไปหาเจ้าอย่างแน่นอน เจ้าเตรียมพร้อมไว้ได้เลย"

ทันใดดวงตาคู่ใหญ่ที่อยู่ท่ามกลางท้องฟ้าก็เผยตัวออกมา จ้องมองไปที่อี้เฉินอย่างไม่วางตา ก่อนมันจะสลายหายไป ด้วยความแค้นเคือง